ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಆಸನ ಮತ್ತೆ ಅವಳದೇ ಆಯಿತು
ಶಟರ್ಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಟ್ರಾಲಿ ಹಠಾತ್ ಜಾರಿಬಿದ್ದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ರೇಟ್ಗಳು ಕಟಕ್ಕಟಕ್ನೆ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗಿರೀಶ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಸಿದ. “ಮೊದಲು ನಂ. ಮೂರು ವ್ಯಾನ್ ಹೊರಗೆ. ಬೇಗ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದ. ನಂ. ಮೂರು ವ್ಯಾನ್ನ ಬಾಗಿಲೇ ಇನ್ನೂ ಸೀಲ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿನಿ ಈಗಾಗಲೇ ಆ ತಪ್ಪನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಮೇಜಿನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗಿರೀಶ್ ತನ್ನ ಕೊಬ್ಬಾದ ಮುಂಗೈಯಿಂದ ದಾರಿ ಅಡ್ಡಹಾಕಿದ. “ನೀನು ಒಳಗೇ ಇರು. ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿದ್ದು ಹೇಳು ಸಾಕು. ಕುರ್ಚಿಗೆ ನಾನು.”
ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಆ ಸಣ್ಣ ಕಚೇರಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು ಕ್ಷಣ ನಿಂತಳು. ಅದೇ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚು ಅವಳನ್ನು ಮೂರು ವಾರಗಳಿಂದ ಹೀಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಚ್ಚುಗಟ್ಟಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿನ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ಅವಳ ಮೈ ಮೇಲೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ತೆಳುವಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ಕ್ಲಿಪ್ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಸ್ಕ್ರಾಚ್ ಗುರುತುಗಳು. ಪ್ಯಾಂಟ್ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಮಡಚಿದ ಮೆಟ್ರೋ ರಸೀದಿ ಇತ್ತು—ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯಲಚೇನಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಂದದ್ದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಸವಿತಾ ಅತ್ತೆ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಳು: “ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ಹುಡುಗನವರ ಮಾತು. ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಗಲಾಟೆ ಬೇಡ. ಮನೆಯ ಮುಖವೂ ಇದೆ.” ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂದ್ರೆ ಹೀಗೆ—ನಿನ್ನ ಕೆಲಸದ ಕುರ್ಚಿಗೂ ಮನೆಯ ಗೌರವ ಕಟ್ಟಿಹಾಕುತ್ತಾರೆ.
“ರಫೀಕ್, ಎಡ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ತಿರುಗಿಸ್ಬೇಡ,” ನಂದಿನಿ ಹೊರಗಿನಿಂದಲೇ ಕೂಗಿದಳು. “ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಗಾಜಿನ ಸ್ಟೆಮ್ವೇರ್ ಇದೆ.” ರಫೀಕ್ ಕೈ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತ. ಗಿರೀಶ್ ಕೆರಳಿ ನೋಡಿದ. “ನನ್ನ ಆದೇಶ ಕೇಳಿ!” ಎಂದರೂ ರಫೀಕ್ ಮೊದಲು ನಂದಿನಿಯನ್ನೇ ನೋಡಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಹಿಂಬದಿ ಕರೆ ಮತ್ತೆ ವಿಫಲವಾಯಿತು; ಮೈಸೂರು ಮದುವೆ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ಲೈಟಿಂಗ್ ಕೇಸ್ ಇನ್ನೂ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿನಿ ಮುಂದೆ ಬರದೆ, ಕೇವಲ ಕೈಯನ್ನು ಚಾಚಿ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಪ್ಯಾಡ್ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಮಾರ್ಕರ್ನ್ನು ತನ್ನತ್ತಳೆಳೆದುಕೊಂಡಳು. “ಈ ಕೇಸ್ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಗುರುತು ಹಾಕಿ. ಮೊದಲು ಇದು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ವ್ಯಾನ್ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಸಿಲುಕುತ್ತೆ.” ಮೊದಲ ಸಣ್ಣ ಸ್ವಿಂಗ್ ಅಷ್ಟೇ—ಮಾರ್ಕರ್ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಬಂತು, ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಗಿರೀಶ್ಗಿಂತ ಅವಳ ಗುರುತನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿದರು.
ಗಿರೀಶ್ ಅದನ್ನೇ ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಮಾರ್ಕರ್ ಇಟ್ಟುಬಿಡು,” ಎಂದು ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ. “ಐಡಿ ಇರುವವನೇ ಬಿಡ್ತಾನೆ. ಒಪ್ಪಂದ ಕಾಗದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸೈನ್. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟು ತುರ್ತು ಏನು?” ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾ ತಪ್ಪು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನಂ. ಮೂರು ವ್ಯಾನ್ ಚಾಲಕನ ಕೈಗೆ ಒತ್ತಿದ. ಚಾಲಕ ಮಂಜುನಾಥ ಕಾಗದ ನೋಡಿದೊಡನೆ ಗೊಂದಲದಿಂದ ನೆತ್ತಿ ಒರೆಸಿಕೊಂಡ. “ಸರ್, ಇದು ವೈಟ್ ಚೇರ್ ಸೆಟ್. ನಾನು ಹೋಗೋದು ಫ್ಲೋರಲ್ ಡೆಕರ್.”
“ನಂದಿನಿ!” ಗಿರೀಶ್ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಕೂಗಿದ. “ಅವನು ಏನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹೇಳು. ಅಷ್ಟೇ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ.”
ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳು ಯಾವ ಶೆಲ್ಫ್, ಯಾವ ಸ್ಟ್ಯಾಕ್, ಯಾವ ರ್ಯಾಕ್, ಯಾವ ಬಾಗಿಲು ಮೊದಲು ತೆರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿದಳು. ಗಿರೀಶ್ ಅದನ್ನೇ ತನ್ನ ಆದೇಶದಂತೆ ಮರುಕಳಿಸಿದ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವನು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬೆವರು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ, ಅವಳು ಹೊರಗೇ ನಿಂತು ವ್ಯಾನ್ಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೂ ಪ್ರತೀ ಸಣ್ಣ ಸರಿಯೂ ಅವಳ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಶಟರ್ ಬಳಿಯ ಹುಡುಗರು ಒಮ್ಮೆ ಅವನತ್ತ, ಒಮ್ಮೆ ಅವಳತ್ತ ನೋಡುವರು; ಸುರಕ್ಷಿತ ಯಾರು ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕ ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು.
ಒಳಗಿನ ಲ್ಯಾಂಡ್ಲೈನ್ ಮತ್ತೆ ಮೊರೆಯಿಟ್ಟಿತು. ಗಿರೀಶ್ ಕರೆತ್ತಿ “ಹೌದು, ಹೊರಡುತ್ತಿದೆ” ಎಂದ. ತಕ್ಷಣವೇ ಕಿಟಕಿ ಕಡೆಯಿಂದ ಗ್ರಾಹಕರ ಕೋಪದ ಧ್ವನಿ ಸಿಡಿದುಬಂತು; ಮೈಕ್ ಆನ್ ಆಗಿತ್ತು. “ಹೊರಡುತ್ತಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ಏನು? ವರಮಾಲೆ ಸ್ಟೇಜ್ ಎಂಟಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಹಾಕಬೇಕು. ನಿಮ್ಗೆ ಟೈಮ್ ಗೊತ್ತಾ?” ಗಿರೀಶ್ ಮುಖ ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸಿತು. ಅವನು ಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಚದುರಿಸಿ ತಪ್ಪು ಗೇಟ್ ಟೋಕನ್ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಗಿನ ಚಿಕ್ಕ ಫೋರ್ಕ್ ಟ್ರಾಲಿ ಒಂದು ಮರದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ಗೆ ತಾಗಿ ಮೂಲೆ ಕಿತ್ತುಹೋಯಿತು. ಗಾಜಿನ ಎರಡು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ಚೂರಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿದರೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ರಫೀಕ್ ಸಪ್ತವಾಗಿ ಶಪಿಸಿದ. ಮಂಜುನಾಥ ವ್ಯಾನ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. ಬೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಂತಾಯಿತು.
“ಟೋಕನ್ ಎಲ್ಲಿದೆ?” ಭದ್ರತಾ ಕಾವಲುಗಾರ ಗೇಟ್ನಿಂದ ಕೂಗಿದ. “ಯಾವ ವ್ಯಾನ್ ಬಿಡೋದು? ಮೂರು ವಾಹನ ಸಾಲಾಗಿದೆ!”
ಗಿರೀಶ್ ತನ್ನ ಜೇಬುಗಳು ತಟ್ಟಿದ. ಮೇಲಿನ ಶರ್ಟ್ ಪಾಕೆಟ್, ಕೆಳಗಿನ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಮತ್ತೆ ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ. ಏನೂ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆದೇಶ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಒದ್ದೆಯಾದ ಅವಸರ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.
ನಂದಿನಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿನಿಂದ ಒಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು. “ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಕೀಲಿಯನ್ನು ನೀವೇ ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ್ರಿ,” ಅಂದಳು ಶಾಂತವಾಗಿ. “ಹಳೆಯ ಬಿಡುಗಡೆ ಕ್ಲಿಪ್ನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಡ್ರಾಯರ್ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ರಿ. ಎಡಬದಿ ಕೆಳಗೆ.”
ಗಿರೀಶ್ ಡ್ರಾಯರ್ ಎಳೆದ. ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಕೀಲಿ ಗುಚ್ಛ, ಮುರಿದ ಜಿಪ್ ಟೈ, ಎರಡು ಸೀಲುಗಳು. ಕ್ಲಿಪ್ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗಡೆ ಚಾಲಕರ ಹಾರ್ನ್ಗಳು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಗ್ರಾಹಕರ ಕರೆ ಮತ್ತೆ. ರಫೀಕ್, “ಅಕ್ಕಾ, ಯಾವುದು ಮೊದಲು?” ಅಂತ ಈಗ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ.
ಗಿರೀಶ್ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಹಕನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸ್ವತಃ ಬೇ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿಬಂದ—ಬಿಳಿ ಕುರ್ಥಾ, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪು. “ಯಾರು ನೋಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ? ಮತ್ತೇ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಡಿಲೇ ಆದರೆ ಉಳಿದ ಪಾವತಿ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ತೇವೆ.” ಅವನ ಹಿಂದೆ ಭದ್ರತಾ ಗಾರ್ಡ್. ಗೇಟ್ಗೆ ವಾಹನ ಬಿಡುಗಡೆ ಟೋಕನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಇಂಚೂ ಚಲಿಸಲಾರದು.
ಗಿರೀಶ್ ತಿರುಗಿ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಗೆ ತನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಕಾರ್ಡ್ನ್ನು, ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಬಿಡುಗಡೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನ್ನೂ ತಳ್ಳಿದ. “ತಗೆ. ಈಗ ನೀನೇ ಮಾಡು. ಮೊದಲು ಇದನ್ನ ಹೊರಡಿಸು.”
ಅವಳು ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡದ್ದು ಬೆರಳುಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಕುರ್ಚಿಯ ಎತ್ತರವೇ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬಂತೆ. ಅವಳು ಗಿರೀಶ್ನ್ನು ಸೈಡ್ಗೆ ಸರಿಯಲು ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಸೂಚಿಸಿದಳು. ಅವನು ನಿಂತಲ್ಲೇ ಅಡ್ಡವಾಗಿದ್ದ. “ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ,” ಅಂದಳು. ಅದೇ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಇವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋದ.
ನಂದಿನಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಕ್ರಮ ಬದಲಾಯಿತು. “ರಫೀಕ್, ಗಾಜಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ಫೋಮ್ ಹಾಕು. ಮಂಜುನಾಥ, ನಿನ್ನ ವ್ಯಾನ್ ಎಂಜಿನ್ ಆನ್ ಮಾಡ್ಬೇಡ—ಮೊದಲು ಹಿಂದುಗಡೆ ಎರಡು ಅಡಿ ಖಾಲಿ. ಶಿವು, ಶಟರ್ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಪೂರ್ಣ ತೆಗೆಯಬೇಡ, ಮಳೆ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತೆ. ಗೇಟ್ಗೆ ಹೇಳಿ, ನಂ. ಒಂದರ ಟೋಕನ್ ತಡೆ. ನಂ. ಎರಡು ಮೊದಲು.” ಅವಳ ಕೈ ಚಲಿಸಿದಂತೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಗುರುತುಗಳು ಸರಿಯಾದ ಸಾಲಿಗೆ ಇಳಿದವು. ಹೊರಗಿದ್ದ ಹುಡುಗರು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ ಹಿಡಿದರು. ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ತಿರುಗಿತು, ಬಾಗಿಲು ಮಿತಿಯಾಗಿ ತೆರೆಯಿತು, ತಪ್ಪು ಕ್ರೇಟ್ ಸರಿಯಾದ ವ್ಯಾನ್ಗೆ ಬದಲಾಯಿತು.
ಗ್ರಾಹಕನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಇನ್ನೂ ಕೋಪದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ, ಆದರೆ ಈಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಗಿರೀಶ್ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ನಂದಿನಿಯ ಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ. “ಸ್ಟೇಜ್ ರೈಸ್ ಮೊದಲು ಹೋಗಬೇಕು,” ಎಂದ. “ಗೊತ್ತು,” ಅಂದಳು ನಂದಿನಿ, ಈಗಾಗಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಹಳದಿ ದಾರಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ. “ಅದಕ್ಕೇ ನಂ. ಎರಡು ಮೊದಲು. ನಂ. ಮೂರು ಚೇರ್ಗಳು ನಂತರ.” ಅವನು ಮತ್ತೇನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಭದ್ರತಾ ಗಾರ್ಡ್ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸಂಖ್ಯೆ ಬರೆದ.
ಗಿರೀಶ್ ಮಧ್ಯೆ ನುಗ್ಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ಇಲ್ಲ, ಮೊದಲು ನಂ. ಮೂರು ಬಿಡು. ಕ್ಲೈಂಟ್ಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ—”
“ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಾಕಾಯಿತು,” ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡದೆ ಹೇಳಿದಳು. “ಇನ್ನೊಂದು ತಪ್ಪು ಬಿಡು ಅಂದ್ರೆ ಗೇಟ್ ಮುಂದೆ ವ್ಯಾನ್ ಜಾಮ್ ಆಗುತ್ತೆ.” ಅವಳ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಫೀಕ್ ಈಗಲೇ ಅವಳ ಮಾತಿನಂತೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ರ್ಯಾಂಪ್ ಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಶಿವು ಶಟರ್ ಕಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಅವಳ ಲಯಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದೇಶ ಯಾರದ್ದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೆಲಸದೊಳಗೇ ಉತ್ತರಗೊಂಡಿತು.
ಮೊದಲ ವ್ಯಾನ್ ಹೊರಟ ಕ್ಷಣವೇ ಸಾಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಉಸಿರೆಳೆದಂತೆ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ಸಂಜೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ಇಂದಿರಾನಗರದ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ದೊಡ್ಡ ವಾಹನ ಬಾಕಿ. ಅದೇ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಪವರ್ ಡಿಸ್ಟ್ರಿಬ್ಯೂಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್, ಟ್ರಸ್ ಕ್ಲ್ಯಾಂಪ್, ಜನರೇಟರ್ ಕೇಬಲ್—all ಒಂದೇ ಲೋಡ್. ಅದು ನಿಂತರೆ ಎರಡು ಆರ್ಡರ್ಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮುರಿಯುತ್ತವೆ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಂದಿನಿಯ ಫೋನ್ ನಡುಗಿತು. ಸವಿತಾ ಅತ್ತೆ. ಅವಳು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಬಂದಿತು. ರಫೀಕ್ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದ; ಅವಳು ಫೋನ್ ಮುಖತಪ್ಪಿಸಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟಳು.
ಗಿರೀಶ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ದಾರಿ ಉಳಿದಂತನಿಸಿತು. ಕೊನೆಯ ವಾಹನದ ಚಾವಿ, ಗೇಟ್ ಬಿಡುಗಡೆ ಕ್ಲಿಪ್—ಎರಡನ್ನೂ ತನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ಸರಿಸಿದ. “ಈದು ನಾನು ಕೊಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದ. “ಅಂತಿಮ ಬಿಡುಗಡೆ ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಇರಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನಾಳೆ ಆಫೀಸಲ್ಲಿ—”
“ನಾಳೆಗೂ ಮುಂಚೆ ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಇದೆ,” ನಂದಿನಿ ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. ಕೊನೆಯ ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಎದುರುಮುಂದು ಬಂದರು. ಟ್ರಾಲಿ ಚಕ್ರಗಳು ಗರಗಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ರ್ಯಾಪ್ ಹರಿಯುವ ಸದ್ದು, ಮಳೆ ಚಿಮುಕಿನ ವಾಸನೆ, ಡೀಸೆಲ್ ಹೊಗೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದ ಒತ್ತಡ. ಗೇಟ್ನಿಂದ ಗಾರ್ಡ್ ಕೂಗಿದ: “ಕೊನೆಯ ವಾಹನ ಈಗಲೇ ಬಿಡಿ. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ರಸ್ತೆ ಸ್ಲಾಟ್ ಹೋಗುತ್ತೆ.”
ಗಿರೀಶ್ ಸುತ್ತಲಿನ ಕಾರ್ಮಿಕರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಂಡ. ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ತನ್ನದೇ ಮುಖ ಕೆಡೀತು ಅನ್ನೋ ಭಯ ಅವನ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. “ನಂದಿನಿ, ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂದ್ರೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಮೊದಲು ಲೋಡ್ ಹಾಕು.”
“ಲೋಡ್ ಯಾವ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎನ್ನೋದನ್ನ ನಾನು ಹಾಕ್ತಿದ್ದೀನಿ,” ಅವಳು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ಲಿಪ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. “ಬಿಡುಗಡೆ ಗುರುತು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ವಾಹನ ಗೇಟ್ ದಾಟುತ್ತೆ.”
ಅವನು ನಕ್ಕಂತೆ ಮಾಡಿದ. “ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದ್ದು ಏನಿಲ್ಲ. ಕ್ಲಿಪ್ ತಾನೆ.”
“ಹಾಗಾದ್ರೆ ಬಿಡಿ.”
ಮಂಜುನಾಥ ಈಗ ಕೊನೆಯ ವಾಹನದ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಮೇಲೆ ಸಿದ್ದನಾಗಿದ್ದ. “ಅಕ್ಕಾ, ಸಮಯ ಆಯ್ತು,” ಎಂದ. ಗಿರೀಶ್ ತಕ್ಷಣ ಚಾಲಕನತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ನಾನು ಹೇಳೋದ್ರಂತೆ ಹೊರಡು,” ಎಂದ. ಆದರೆ ಚಾಲಕ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ತಲೆಹಾಕಿ ನಂದಿನಿಯನ್ನೇ ನೋಡಿದ. ರಫೀಕ್ ಕೊನೆಯ ಕೇಬಲ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅರ್ಧ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತವು—ಒಬ್ಬ ತಪ್ಪು ಕೈ ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ವಸ್ತುವನ್ನು ಬಿಡದೆ ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ.
ನಂದಿನಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು ತನ್ನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮುಚ್ಚಿದಳು. “ಶಿವು, ಶಟರ್ ಕೆಳಗೆ ಅರ್ಧ ಇಳಿಸು.” ಶಟರ್ ಘರಘರನೆ ಇಳಿದು ವಾಹನದ ಮೂಗಿನ ಮುಂದೆ ಮಡಿಲಷ್ಟು ಜಾಗ ಮಾತ್ರ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಗಿರೀಶ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. “ಏನ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ!”
“ಗುರುತು ಇಲ್ಲದೆ ಗೇಟ್ ತೆರೆಯೋದಿಲ್ಲ. ಗುರುತು ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಶಟರ್ ಮೇಲಕ್ಕೆ.” ಅವಳು ಗಾರ್ಡ್ಗೆ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಕೊನೆಯ ಬಿಡುಗಡೆ ನನ್ನ ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಕು.” ಇದು ಕೇವಲ ಕೆಲಸದ ಕ್ರಮವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಗಡಿಯನ್ನೇ ಎಳೆದ ಮಾತು.
ಗ್ರಾಹಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಬಂದ. “ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡ್ಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಿ. ನನಗೆ ವಾಹನ ಬೇಕು.” ಅವನು ಗಿರೀಶ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದ ರೀತಿ ಬದಲಾಗಿತ್ತು; ಕ್ಷಣದ ಹಿಂದೆ ಗದ್ಗದಿತವಾಗಿ ಆದೇಶ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವನು ಈಗ ಅವನನ್ನೇ ವಿಳಂಬದ ತುಂಡಿನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಗಿರೀಶ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಮುತ್ತುಗಳಾಗಿ ಕಟ್ಟಿತು. ಜೇಬಿನಿಂದ ಚಾವಿ ತೆಗೆದ. ಆದರೆ ಕ್ಲಿಪ್ ಇನ್ನೂ ಒಳಗೇ. “ಚಾವಿ ತಗೆ,” ಎಂದ ಅವಮಾನ ಮುಚ್ಚುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ.
ನಂದಿನಿ ಕೈ ಚಾಚಲಿಲ್ಲ. “ಎರಡೂ.”
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ನಂತರ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಹಾರ್ನ್ ಉದ್ದವಾಗಿ ಮೊಳಗಿತು; ಗೇಟ್ ಮೇಲಿನ ಟೈಮರ್ ಕೆಂಪಿಗೆ ತಿರುಗಿತು. ಭದ್ರತಾ ಗಾರ್ಡ್ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡಲು ಕೈ ಎತ್ತಿದ. ರಫೀಕ್ ಕೇಬಲ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಡಲು ಸಿದ್ದನಾದ. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗಿರೀಶ್ ಸೋಲಿನಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಬಲವಂತದಂತೆ ತನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ದಾರಿಯಿಂದ ಕ್ಲಿಪ್ಸೇರಿದ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ. ದಾರಿ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಅರೆದು ಕೆಂಪಾಯಿತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ನಂದಿನಿಯತ್ತ ಚಾಚಿದ.
ಅವಳು ಮೊದಲು ಚಾವಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು, ನಂತರ ಕ್ಲಿಪ್. ತಕ್ಷಣವೇ ಮಂಜುನಾಥನತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ಈಗ. ನೇರ ಗೇಟ್, ನಂತರ ಎಡ. ಮಧ್ಯೆ ನಿಲ್ಲಿಸ್ಬೇಡ,” ಅಂದಳು. ರಫೀಕ್ಗೆ, “ಕೇಬಲ್ ಒಳಕ್ಕೆ. ಶಟರ್ ಮೇಲೆ.” ಶಿವು ಹಗ್ಗ ಎಳೆದ. ಶಟರ್ ಮೇಲೇರಿತು. ಗಾರ್ಡ್ ಗೇಟ್ ತೆರೆಯಲು ಕೈ ಎತ್ತಿದ. ಕೊನೆಯ ವಾಹನ ದಟ್ಟ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ಜಾರಿತು, ಟೈರ್ಗಳು ಮಳೆ ತೇವದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಅರ್ಧಚಕ್ರ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊರಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿಸಿತು.
ವಾಹನ ಹೊರಟರೂ ನಂದಿನಿ ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಬಿಡುಗಡೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಮೊದಲ ಅಕ್ಷರ ಹಾಕಿ, ಸಮಯ ಬರೆಯಿತು. ನಂತರ ಗಿರೀಶ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. “ಇನ್ನಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಾಲು ನನ್ನ ಮೇಜು,” ಅಂದಳು. ಅಲ್ಲಿ ವಿನಂತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಜಗಳವೂ ಇಲ್ಲ; ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯಾರ ಹೆಸರು ಸೇರುತ್ತದೋ ಅದನ್ನೇ ಘೋಷಿಸಿದಳು. ರಫೀಕ್ ಯಾವ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನ್ನು ಅವಳ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದ.
ಗೇಟ್ ಹತ್ತಿರದ ಭದ್ರತಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಗಾಳಿ ಚಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ವಾಹನದ ಹಿಂಬದಿ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕು ತಿರುವು ತಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ನಂದಿನಿಯ ದೃಷ್ಟಿ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕಾವಲುಗಾರ ತನ್ನ ದಾಖಲಾತಿ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿ ಅವಳತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಗಿರೀಶ್ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ತಡವಾಗಿ ಬಂದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅವಳ ಹಳೆಯ ತೆಳುವಾದ ದಾರಿಯ ಗುರುತು ಉಳಿದಿತ್ತು—ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಮೇಜಿನ ಡ್ರಾಯರ್ಗೆ ಹಾಕಿದ್ದದ್ದೇ. ಈಗ ಅವನು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಆ ಕುಚ್ಚುಗಟ್ಟಿದ, ಉಜ್ಜಿಕೊಂಡ ಕ್ಲಿಪ್ಸೇರಿದ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕಡೆ ಎಸೆದ. ಭದ್ರತಾ ದಾರಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆ ಉಜ್ಜಿದ ಕ್ಲಿಪ್ ಬಾಗಿ ಬಂದು ನಂದಿನಿಯ ಕರಗೆಯಲ್ಲಿ ಟಕ್ ಎಂದು ಬಿತ್ತು.