ಅವರು ಕಟ್ಟಿದ ದೃಶ್ಯ ಅವರ ಮೇಲೆಯೇ ತಿರುಗಿತು

ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಗಾಡಿ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನ ಕೈಯಿಂದ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು, “ಈ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಇವಳು ಸಹಿ ಹಾಕಲ್ಲ,” ಎಂದು ಬಿರುಸಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಬೇ ದ್ವಾರ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿತ್ತು. ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚಕ್ರಗಳ ಕಿರಿಚು, ತೆರೆದಿದ್ದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗಳ ಕಾರ್ಡ್‌ಬೋರ್ಡ್ ವಾಸನೆ, ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಪ್ಪು ಗಾಫರ್ ಟೇಪ್—all of it sat inside his voice. ನಂದಿನಿಯ ಬೆರಳಿನ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ ನೀಲಿ ಪೆನ್ನಿನ ಹಳೆಯ ಮಸಿ ಗುರುತು ಇನ್ನೂ ಒಣಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ಹನ್ನೆರಡು ಚಲಾವಣೆ ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದಳು. ಒಂದೇ ತಪ್ಪು ಅವಳದು ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಮಾರ್ಗದ ಅಧಿಕಾರ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ ವಿಜಯ್ ಮಾವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

“ರಘು, ನೀನು ನಿಂತ್ಕೋ ಬೇಡ,” ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಮುಂದಿನ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟ. “ಇಂದಿನಿಂದ ಈ ಲೇನ್ ಬಿಡುಗಡೆ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಇವಳು ಪಟ್ಟಿ ಬರೆಯಲಿ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಡ. ಕಳೆದ ವಾರ ಮಿಕ್ಸರ್ ಕಾರ್ಟನ್ ತಪ್ಪು ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಯಾರ ಹೊಣೆ?”

“ನಾನು ತಿದ್ದಿದ್ದೆ,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು. ಧ್ವನಿ ಏರಲಿಲ್ಲ. “ತಪ್ಪು ಟ್ಯಾಗ್ ಆಗಿತ್ತು. ತಿದ್ದಿದ ರಶೀದಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ.”

ಅವಳು ಜೇಬಿನಿಂದ ಅರ್ಧ ಮಡಚಿದ ರಶೀದಿಯನ್ನು ತೆಗೆದಳು. ತುಂಬಾ ಬಾರಿ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಮಡಚಲ್ಪಟ್ಟ ಕಾಗದದ ಒಣ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕಾರ್ಟ್ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಹೋದವು. ವಿಜಯ್ ಮಾವ ನೋಡಿದ. ನೋಡಿದರೂ ಕಾಗದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. “ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅಂತೆ. ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆ ತೋರಿಸಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟೋದು ಆಗಲ್ಲ,” ಎಂದವನು ರಶೀದಿಯನ್ನು ನೋಡದೆ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸಿ ತೋರಿಸಿದ.

ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇದ್ದಳು. ಮೇಲಿನ ಕಚೇರಿ ಲಿಫ್ಟ್‌ ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೆಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಚ್ಚು ಮಚ್ಚೆಗಳು ಹೊದಿದಂತೆ ಅವಳ ಹಾಜರಾತಿ ಬೇಯಲ್ಲೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ಮೊದಲು ಗಮನಿಸಿದದ್ದು ಅವಳ ಸೀರೆ ಅಲ್ಲ, ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ—ಕೆಲಸದ ತಪ್ಪು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಮದುವೆಮನೆಗೆ ತಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ ಎನ್ನುವ ತೂಕ ತೂಗುತ್ತಿತ್ತು.

“ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ,” ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಕೇಳುವಂತೆ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟಳು. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತಂದಾಗ, ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿತ ಇರಬೇಕು. ಬೇಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದವಳು ಮನೆಗೆ ಹೇಗೆ ಹೊಂದುತ್ತಾಳೆ?”

ಬಿಸಿ ಗಾಳಿಯಂತೊಂದು ಸದ್ದು ನಂದಿನಿಯ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿತು. ಸುತ್ತಲಿನ ಹುಡುಗರು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಟಿಸಿದರು; ಆದರೆ ತಳ್ಳುಗಾಡಿಯ ವೇಗ ತಗ್ಗಿತ್ತು. ರಘು ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಮಿನುಗುವುದನ್ನೇ ಮರೆತಂತೆ.

ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಈ ಮಾತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವನಂತೆ ನಕ್ಕ. “ಕೇಳಿದ್ಯಾ? ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲ. ಶಿಸ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಶಿಸ್ತು. ಇವತ್ತು ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗದ ಸಹಿ ಇವಳಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಲೇಬಲ್ ಅಂಟಿಸೋಕೆ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಅಂಟಿಸಲಿ.”

ಅದು ಅವಮಾನಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ನಂದಿನಿಗೆ ಮಾರ್ಗ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಅಂಗಡಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕರೆ ತಗೋಲ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಯಾವ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ ಗೇಟ್‌ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡ ವಾಹನ ಒಳಗೆ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಎಲ್ಲರ ಎದುರು ‘ಲೇಬಲ್ ಅಂಟಿಸುವ’ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕುಗ್ಗಿಸಿದ. ಅವಳು ವಿಜಯ್ ಮಾವನಿಂದ ಹಾಳೆ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗಳ ಸರತಿ, ಬೇ ದ್ವಾರದ ಇಳಿವು, ಕೀಲಿಯ ಗುಚ್ಚ ಅವನ ಬೆಲ್ಟ್‌ಗೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ—ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ಸಲ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಳು.

“ಸರಿ,” ಅಂದಳು.

ಅವಳ “ಸರಿ”ಯಲ್ಲಿ ಬಗ್ಗುವುದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ. ತಕ್ಷಣವೇ ಮುಂದಿನ ಚಲನೆ ಮಾಡಿದರು. “ಆಗ ನೀನೇ ಬರೇ. ವಿಶೇಷ ಹಸ್ತಾಂತರ. ತುರ್ತು ಚಲಾವಣೆ. ಬೇ-ಮೂರು ಮುಚ್ಚಿ ಬೇ-ಎರಡಿನಿಂದ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗ ಹೊರಡಬೇಕು ಅಂತ ಬರೆಯು. ವಿಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಇರಲಿ. ನಾಳೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ಕೇಳಿದ್ರೆ, ನಾವು ಅವಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ್ವಿ ಅಂತ ದಾಖಲೆ ಬೇಕು.”

ರಘು ಮೆಲ್ಲಗೆ, “ಸರ್, ಬೇ-ಮೂರು ಮುಚ್ಚಿದ್ರೆ ಒಳಗಿನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಬಿಡುವು—” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ.

“ನೀನು ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಕಲಿಸ್ತಿಯಾ?” ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಕಿತ್ತನು. “ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಆನ್ ಮಾಡು.”

ಮೊಬೈಲ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ತೆರೆಯುವ ಚಿಕ್ಕ ಬೆಳಕು ಬದಲಾವಣೆಯೇ ಆ ಕ್ಷಣದ ಮೊದಲ ಬಹಿರಂಗ ಮೂರ್ತಿಯಾಯಿತು. ವಿಜಯ್ ಮಾವನು ರಚಿಸಿದ ದೃಶ್ಯ ಈಗ ದೃಶ್ಯವಾಗಿಯೇ ನಿಂತಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ಹಾಳೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತ ಕ್ರಮಸಂಖ್ಯೆ, ಕೆಳಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಹಿ ಜಾಗ, ಮಧ್ಯೆ ಕೈಯಿಂದ ಬರೆಯುವ ಮಾರ್ಗ ಬದಲಾವಣೆ. ಅವಳು ನೀಲಿ ಪೆನ್ನಿನ ಟಿಪ್ಪನ್ನು ಒತ್ತಿ ಬರೆದಳು: “ಬೇ-ಮೂರು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮುಚ್ಚಳ. ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗ ಬೇ-ಎರಡು.” ನಂತರ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದಳು.

“ಕೀಲಿಯದು ಯಾರ ಬಳಿ?” ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು.

“ನನ್ನ ಬಳಿ,” ವಿಜಯ್ ಮಾವ ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದ.

“ಮುಚ್ಚಳ ಆದೇಶ ನೀಡುವವರ ಹೆಸರು?” ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಳು.

ಅವನು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಡೆ ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ನೋಡಿ, ಇನ್ನೂ ದರ್ಪದಿಂದ, “ವಿಜಯೇಂದ್ರ ಪ್ರಸಾದ್,” ಎಂದ. “ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರು ಬರೇ. ತೊಂದರೆ ಬಂದರೆ ಯಾರು ಹೊಣೆ ಅನ್ನೋದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಇರಲಿ.”

ನಂದಿನಿ ಅದೇ ಸಾಲಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೆದಳು. ಬರೆಯುವಾಗ ಪೆನ್ ತುದಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಟುಕಿಕೊಂಡು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಗೀಳು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಕಾಗದ ಮತ್ತೆ ಒಣ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ಅವಳು ಹಾಳೆಯನ್ನು ಅವನತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. “ಆಗ ಇಲ್ಲಿ ಸಹಿ.”

ವಿಜಯ್ ಮಾವ ವಿಳಂಬ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನೇ ಅವನು ಬಯಸಿದ್ದ—ಅವಳನ್ನು ಅವನ ಆದೇಶದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ದಾಖಲೆಯನ್ನ. ಸಹಿ ಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣವೇ ಬೇ-ಮೂರು ಮೇಲಿನ ಕೆಂಪು ದೀಪ ನಂದಿತು. ಒಳಗಿಂದ ಶಟ್ಟರ್ ಜಾರಿದ ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಹಾರ್ನ್ ಹೊಡೆದ ಚಿಕ್ಕ ಸರಕು ವಾಹನ ತಿರುಗಿ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಕೆಂಪು ಕಾಗದ: “ಮೊದಲ ಬಿಡುವು—ಜಯನಗರ ದಂಪತಿ ಸರಕು. ಹಬ್ಬದ ವಿತರಣೆ.” ಆ ವಾಹನ ಪ್ರತಿದಿನ ಮೊದಲಿಗೆ ಬಿಡಬೇಕಾದದ್ದೇ. ಅದರ ಬಿಡುಗಡೆ ದಾರಿ ಬೇ-ಮೂರು ಮಾತ್ರ.

ರಘು ಈ ಬಾರಿ ಮಾತು ಮರೆಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ಸರ್, ಅದು ಹಣ ಮುಂಚಿತ ಪಡೆದ ಸರಕು. ಬೇ-ಮೂರು ಮುಚ್ಚಿದ್ರೆ ಇವತ್ತಿನ ಮೊದಲ ಬಿಡುವೇ ಅಟಕತ್ತೆ.”

ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದ ಹುಡುಗನ ಕೈ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಿತು. ವಿಜಯ್ ಮಾವ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. ಶಟ್ಟರ್ ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಳಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಅವನು ಬೆಲ್ಟ್‌ನ ಕೀಲಿಗುಚ್ಚ ಹಿಡಿದು ಓಡಿದ. ಕೀಲಿ ಹಾಕಿದ. ತಿರುಗಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಸಹಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಆದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮುಚ್ಚಳ’ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸುರಕ್ಷತಾ ಸೀಲ್ ಹಾಕಲು ಸೂಚನೆ ಕೂಡಾ ಬರೆದಿತ್ತು; ಅದು ನಂದಿನಿ ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ, ಅವನೇ ಹೇಳಿ ಸೇರಿಸಿದ್ದ. ರಘು ಈಗಲೇ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸೀಲ್ ಹಾಕಿದ್ದ.

ಒಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಒಂದೇ ಸದ್ದು—ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಟ್ರಾಲಿ ಬಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಲೇನ್ ಅಂಚಿಗೆ ತಗುಲಿದದ್ದು. ದಾರಿ ಕಿರಿದಾಯಿತು. ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗಳು ಬೇ-ಎರಡು ಮುಂದೆ ಜಮಾಯ್ತಾ ಹೋದವು; ಜಯನಗರ ಮೊದಲ ಬಿಡುವಿನ ವಾಹನ ಹೊರಡುವ ದಾರಿ ಬೇ-ಮೂರು ಹಿಂದೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು. ವಿಜಯ್ ಮಾವ ತಿರುಗಿ ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಹಿಸಾಬು ಹೊಕ್ಕಿತು. ದಾಖಲೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿತ್ತು. ಹೆಸರು ಅವನದೇ. ಆದೇಶ ಅವನದೇ.

“ಸೀಲ್ ಕತ್ತರಿಸು,” ಅವನು ನಂದಿನಿಗೆ ಹೇಳಿದ.

“ಮುಚ್ಚಳ ಆದೇಶದ ಮಾಲೀಕರು ನೀವು,” ಅವಳು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಬಿಡುಗಡೆ ಪುನರ್‌ಅನುಮತಿ ಕೂಡ ನಿಮ್ಮಿಂದಲೇ ಬರಬೇಕು.”

ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದೇ ಈಗ ವಿಜಯ್ ಮಾವನಿಗೆ ತೂಕ ಆಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ತನಕ ಮನೆಗೇ ತಕ್ಕಳಾ ಎಂದು ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣು, ಈಗ ಮೊದಲು ಹಣ ಪಡೆದ ಹಬ್ಬದ ಸರಕು ಅಟಕಿದರೆ ಯಾರ ಮುಖ ಸುಡುವುದು ಎನ್ನುವುದನ್ನೇ ಅಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ನೇರವಾಗಿ ವಿಜಯ್ ಮಾವನತ್ತ, “ಇದು ಕ್ಲೈಂಟ್ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋ ಸರಕು ಅಲ್ವಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

“ಆಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅವನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. “ಸಣ್ಣ ವಿಷಯ.”

ಆದರೆ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಲೇನ್ ಜಾಮ್ ಆಗತೊಡಗಿತು. ಎರಡು ಟ್ರಾಲಿಗಳು ಒಳಗೆ ಬರಲಾಗದೆ ದ್ವಾರದ ಬಳಿ ತಲೆತಾಕಿದ ಎತ್ತುಗಳಂತೆ ನಿಂತವು. ಕಾರ್ಡ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಮೂಲೆಗಳು ಒದೆದವು. ಒಳಗಿನ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ತಿರುಗಿಸಲು ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲದೆ ಕೈಬಿಡಿದರು. ದಾರಿಯೇ ಅಧಿಕಾರ. ಈಗ ಆ ದಾರಿ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಳೆ, ಅವನ ಸಹಿ, ಮತ್ತು ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ತಿದ್ದಲು ಆಗದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಕೀಲಿಗುಚ್ಚವನ್ನು ರಘುವಿನತ್ತ ಎಸೆದ. “ತೆರೆ! ನಾನು ಹೇಳ್ತೀನಲ್ಲಾ, ತೆರೆ!”

ರಘು ಹಿಡಿದರೂ ಮುಂದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. “ಸಹಿ ಹಾಳೆ ಬೇಡ ಸರ್. ಮೇಲಿಂದ ಕೇಳಿದ್ರೆ—”

“ನಾನು ಇದ್ದೀನಿ ಇಲ್ಲಿ!”

“ಅದಕ್ಕೇ,” ರಘು ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. “ಇಗೋ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿನ ಮುಚ್ಚಳ. ಅದನ್ನ ತಿರುಗಿಸೋ ಬಿಡುಗಡೆ ಯಾರು ಬರೆಯಬೇಕು? ನಂದಿನಿ ಬರೆಯೋದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಮೇಲೇ ಬರುತ್ತೆ.”

ನಂದಿನಿ ಅದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಲೆಡ್ಜರ್ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಖಾಲಿ ಕ್ರೇಟ್ ಮೇಲಿಂದ ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದ್ದಳು. ಚಿಕ್ಕ ಚಲನೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೋಚರಿಸಿತು. ಮೊದಲು ವಿಜಯ್ ಮಾವನ ಮೊಣಕೈ ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದ ದಾಖಲಾಪುಸ್ತಕ ಈಗ ಅವಳ ಕೈಮೇಲೆ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಅವಳು ಜಯನಗರ ಮೊದಲ ಬಿಡುವಿನ ವಾಹನದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ದಾಖಲಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಬೇ-ಎರಡು ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮೈಸೂರು ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗಳ ಕ್ರಮಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿಸಿದಳು. ಯಾರು ಯಾವ ದಾರಿ ಹೋಗಬಹುದು, ಯಾರು ಹೋಗಲಾರರು ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನ ದೃಶ್ಯವಾಗಿ ಅವಳ ಬದಿಗೆ ಸರಿದಿತ್ತು.

“ನಂದಿನಿ,” ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಈಗ ಧ್ವನಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ. “ಇಷ್ಟು ಸಾಕು. ಹಾಳೆ ಕೊಡು.”

ಅವಳು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು, “ಮನೆ ಮಾತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತರೋಕೆ ಬೇಡ. ಅತ್ತೆಯ ಮುಂದೆ ನಾಟಕ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ನೀನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡು, ಉಳಿದದ್ದು ನಾನು ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳ್ತೀನಿ,” ಎಂದ.

ಅದು ಬೇಡಿಕೆಯಂತಿತ್ತು, ಆದೇಶದಂತೆ ಕೇಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ. ನಂದಿನಿ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡದೆ ಹಾಳೆಯ ಕೆಳಗೆ ಹೊಸ ಸಾಲು ತೆರೆದಳು. “ಮುಚ್ಚಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಬಿಡುವು ತಡೆ. ಹೊಸ ಬಿಡುಗಡೆ ಆದೇಶ ಅಗತ್ಯ.” ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳು ಹಾಳೆಯನ್ನು ಅವನ ಎದೆಯ ಕಡೆ ತಳ್ಳಿದಳು. “ಬರೆಯಿ.”

ವಿಜಯ್ ಮಾವ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. “ನೀನೇ ಡ್ರಾಫ್ಟ್ ಮಾಡು.”

“ಆಗ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುವಿನ ಹೊಣೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ,” ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು.

ಹೊರಗಿನಿಂದ ವಾಹನ ಚಾಲಕ ಕೋಪದಿಂದ ಹಾರ್ನ್ ಒತ್ತಿದ. ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆ ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈಗ ಸಂಬಂಧದ ಅಳತೆ ಇಲ್ಲ, ಖರ್ಚಿನ ಭಯ ಮಾತ್ರ. ನಂದಿನಿಗೆ ಅದು ಸಾಕಾಯಿತು.

ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಕೊನೆಗೆ ಹಾಳೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ. “ಸರಿ, ಬರೆಯ್ತೀನಿ.” ಅವನು ತುರ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದದ್ದು ರೇಖೆ ಸರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. “ಮುಚ್ಚಳ ಆದೇಶ ಹಿಂತೆಗೆದು ಮೊದಲ ಬಿಡುವು ತಕ್ಷಣ.” ಕೆಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ. ಅವನ ಬೆರಳಿಗೆ ಬೆವರು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಕಾಗದ ಮೃದುವಾಗಿ ಕುಂಚಿಕೊಂಡಿತು.

“ಈಗ ತೆರೆ,” ಅವನು ಹೇಳಿದ.

“ಹಿಂತೆಗೆದ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಲೀಕ ಯಾರು?” ನಂದಿನಿ ಕೇಳಿದಳು.

“ಏನು?”

“ಮೊದಲ ಆದೇಶ ನಿಮ್ಮಿಂದ. ಹಿಂತೆಗೆದದ್ದೂ ನಿಮ್ಮಿಂದ. ಆದೇಶದ ಮಾಲೀಕ ನೀವು. ನಿಯಮ ಪ್ರಕಾರ ಆರಂಭಿಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಹಿ ಕೂಡ ನಿಮ್ಮದು.” ಅವಳು ಹಾಳೆಯ ಕೊನೆಯ ಖಾಲಿ ಚೌಕ ತೋರಿಸಿದಳು.

ಅವನ ಕಣ್ಣು ಹರಿದವು. ಆ ಚೌಕವೇ ಅವನು ಮೊದಲು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಉರಿಗೆ. ಹಸ್ತಾಂತರದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಬಂದರೆ ಕೊನೆಯ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದವನ ಮೇಲೇ ಹೊಣೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ದೃಶ್ಯ ಕಟ್ಟಿದ್ದ. ಈಗ ಅದೇ ಚೌಕ ಅವನತ್ತ ತೆರೆದು ನಿಂತಿತ್ತು.

“ಸಮಯ ಹೋಗ್ತಿದೆ!” ಹೊರಗಿನಿಂದ ಚಾಲಕ ಕೂಗಿದ.

ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೋಡಿದ. ದ್ವಾರ, ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌, ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಅತ್ತೆಯ ಮುಖ, ರಘುವಿನ ನಿಂತ ಜಾಗ—ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ವಿರುದ್ಧ ಜೋಡಿಸಿತು. ಅವನು ಕೊನೆಯ ಚೌಕದಲ್ಲೂ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ.

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ಕೈ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಹಾಳೆಯನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಅವನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಕೇವಲ ಕೊಟ್ಟಲ್ಲ—ಅವಳ ಎರಡು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಅವನ ಬೆರಳೊಳಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ತೂರಿದಳು. “ಆಗ ಬಿಡುಗಡೆ ನೀವೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವರಾಗಿ ಇಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿ,” ಅಂದಳು.

ಅವಳ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಈಗಾಗಲೇ ಲೆಡ್ಜರ್ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. “ರಘು, ಜಯನಗರ ಮೊದಲ ಬಿಡುವು—ಬೇ-ಮೂರು ಮರುತೆರೆಯುವ ದಾಖಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಡಿಸು. ಮಾಲೀಕ ಸಹಿ ಪಡೆದದ್ದು ಇಲ್ಲಿದೆ.” ಅವಳು ಲೆಡ್ಜರ್‌ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅನುಮತಿ ಅಲ್ಲ, ‘ಆದೇಶ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ’ ಎನ್ನುವ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಾಕಿದಳು. ನಂತರ ಕೀಲಿಯನ್ನು ವಿಜಯ್ ಮಾವನತ್ತ ತಳ್ಳಿದಳು. “ಮುಚ್ಚಳ ನೀವು, ತೆರವು ನೀವು.”

ಇದು ರಕ್ಷಿಸುವ ಚಲನೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಅವನೇ ಬರೆದ ಆದೇಶದೊಳಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಚಲನೆ. ವಿಜಯ್ ಮಾವ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಶಟ್ಟರ್ ಸೀಲ್ ಕತ್ತರಿಸಲು ಬಾಗಿದ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕಟ್ಟಿ ಝಟ್ಕನೆ ತುಂಡಾಯಿತು. ಶಟ್ಟರ್ ಎತ್ತುವಾಗ ಅವನ ಶರ್ಟ್ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಬೆವರು ವಲಯವಾಗಿ ಮೂಡಿತ್ತು. ಜಯನಗರ ವಾಹನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿದು ಹೊರಬಂತು. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಅಟಕಿದ್ದ ಮಾರ್ಗ ತೆರೆಯಿತು. ಆದರೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಹಾಳೆ, ಮೊದಲ ಮುಚ್ಚಳ, ಹಿಂತೆಗೆದ ಆದೇಶ, ಕೊನೆಯ ಹೊಣೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಈಗ ಅವನ ಹೆಸರಿನ ಕೆಳಗೆ ನೆಲಾಸರಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು.

“ಇಗಾ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗ,” ಅವನು ಬೇಗನೆ ಹೇಳಿದ. ಇನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮರಳಿ ಹಿಡಿಯಲು. “ನಂದಿನಿ, ತಕ್ಷಣ—”

“ತಕ್ಷಣವೇ,” ಅವಳು ಕಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಮೈಸೂರು ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗಳ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿ, ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಟ್ರಾಲಿ ಹಿಂದೆ ಹಾಕಿಸಿದಳು, ಒಂದು ಮುರಿದ ಕಾರ್ಡ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಮೂಲೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದಳು, ನಂತರ ಹಾಳೆಯ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ದಾಖಲೆ ಕಡತಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿ ಮೂಲಪ್ರತಿ ಮತ್ತೆ ವಿಜಯ್ ಮಾವನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಇದನ್ನು ನೀವು ಕಾಪಾಡಿ. ಇವತ್ತಿನ ಎರಡೂ ಆದೇಶಗಳು ಒಂದೇ ಕಡತದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು.”

ಅವನ ಕೈ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಇರಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣವೇ ಮೈಸೂರು ಮಾರ್ಗದ ಮುಂದಿನ ಚಲನೆ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯಿತು. ಯಾವ ಟ್ರಾಲಿ ಮೊದಲು, ಯಾವ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ನಂತರ, ಯಾವ ವಾಹನ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಲೇನ್ ಅಂಚು ದಾಟಬೇಕು—ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು. ಯಾರೂ ವಿಜಯ್ ಮಾವನತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬಳಿ ಈಗ ಕಾಗದ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು; ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಂದಿನಿ ತನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ಪೆನ್ ಹಾಕಿದಳು. ಪೆನ್ನಿನ ಹಳೆಯ ಮಸಿ ಗುರುತು ಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಗಾಢವಾಗಿತ್ತು. ಬೇಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಲೇನ್ ಮೂಲೆಗೆ ತಿರುಗುವಾಗ ನೆಲದ ಕಪ್ಪು ಗಾಫರ್ ಟೇಪ್ ಒಂದು ತುದಿಯಿಂದ ಮೇಲೇಳಿ, ಚಕ್ರದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಸಡಿಲವಾದ ಹಾವುಚರ್ಮದಂತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಪೀಳಿಕೊಂಡಿತು. ನಂದಿನಿ ಅದನ್ನು ದಾಟಿ ನೋಡದೇ ತಿರುಗಿ ನಡೆದುಹೋದಳು.