ತಯಾರಿಸಿದ್ದ ದೃಶ್ಯವೇ ಅವನ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿತು
“ಕೀ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ತಡವಾಗಿ ತಂದೆ?” ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಕಬ್ಬಿಣದ ರೋಲಿಂಗ್ ಶಟರ್ ಅರ್ಧ ಎತ್ತಿದ ಬಾಗಿಲಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ನಂದಿನಿ ಅವನ ಕಡೆ ಬೆವರು ಹಿಡಿದ ಲ್ಯಾನ್ಯಾರ್ಡ್ಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಚಿಕ್ಕ ಪಾಸ್ ಕೀ ಮುಂದಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅವನು ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯದೇ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಗರ್ಜಿಸಿದ. “ಬೇಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸರಕು ನಿಂತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ. ಇನ್ನೂ ಏನಾದ್ರೂ ಹೇಳ್ತೀಯಾ?”
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಹಿಂಬದಿ ಸರಕು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಬೆಳಗಿನ ಗಾಳಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಗದದ ಪುಡಿ, ಡೀಸೆಲ್ ವಾಸನೆ, ತೇವವಾಗಿದ್ದ ಸಿಮೆಂಟ್ ವಾಸನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಿತು. ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಗಾಡಿಯ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಮದುವೆ ಮಂದಿರದ ಅಲಂಕಾರ ಸಾಮಾನು—ಹೂವಿನ ಕೃತಕ ತೋರಣ, ಬಿಳಿ ಕುರ್ಚಿ ಕವರ್ ಗುಚ್ಚಗಳು, ಬೆಳಕು ಸರಪಳಿಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ—ಲೋಡ್ ಆಗದೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಸಮಯ ಮೀರಿ ಹೋದರೆ ಗ್ರಾಹಕ ಹಣ ಕಡೀತಾನೆ. ಇದೇ ತಿಂಗಳು ನಂದಿನಿ ತಂಗಿಯ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಒತ್ತಡ. ಅವಳ ತಪ್ಪು ನಡೆದಂತೆ ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಧ್ವನಿ ಹಾಕಿದ್ದೇ ಸಾಕು; ಕೆಲಸದ ಹುಡುಗರು, ಭದ್ರತಾ ಹುಡುಗ ರವಿ, ಲೇನ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶೋಭಾ ಅತ್ತೆ—ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಅವಳ ಮೇಲೇ ಬಿತ್ತು.
ನಂದಿನಿ ಕೈಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಕೀ ನನ್ನ ಬಳಿ ತಡವಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಯ ಸೈನ್ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಮುಂಜಾನೆ ಭದ್ರತಾ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ತೆಗೆಯಲು ಹೇಳಿದವರು ನೀವೇ.”
“ಆ ಮಾತು ನಂತರ.” ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಕೀ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ. ಕಿತ್ತಾಗ ಅವಳ ಬೆರಳಿಗೆ ಹಳೆಯ ಮಸಿ ಗುರುತು ಇದ್ದ ನೀಲಿ ಪೆನ್ನಿನ ಡೆಂಟ್ ತಾಕಿತು; ಆ ಪೆನ್ನಿನಿಂದಲೇ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಿಡುಗಡೆ ನೋಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ಅಕ್ಷರ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. “ಮೊದಲು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಹೇಳು—ತಡ ನಿನ್ನಿಂದ ಆಯ್ತು ಅಂತ. ನಂತರ ನೋಡೋಣ.”
ಬಾಗಿಲಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಂದಿನಿ ನಿಂತಳು. ಆ ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲಿನ ಚಿಕ್ಕ ನಿಲ್ಲಿಕೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು; ಒಳಗಿದ್ದ ರ್ಯಾಕ್ಗಳ ಸಾಲು, ಹೊರಗಿದ್ದ ಲೇನ್, ಮಧ್ಯೆ ಅವಳ ಸ್ಥಾನ—ಎಲ್ಲವೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಶೋಭಾ ಅತ್ತೆ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿದಳು. ಅವಳೇ ಮಾಧವನ ಅತ್ತೆ. ಮಾಧವ ಮತ್ತು ನಂದಿನಿ ಬಗ್ಗೆ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಮೌನ ಮಾತು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಏನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೇ ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣಗೆ ಈ ರೀತಿ ಅವಳನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸುವ ಧೈರ್ಯ. “ಮನೆ ಮಾತು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತರಬೇಡ,” ಎನ್ನುವಂತೆ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ, ಆದರೆ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅದನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ.
ನಂದಿನಿ ಕ್ಷಣವೂ ಬೇಡದೆ ಹೇಳಿದಳು. “ನಾನು ನಡೆದದ್ದನ್ನೇ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ತಡದ ಕಾರಣ ಎಂಟ್ರಿ ಮುಚ್ಚಿರಲಿಲ್ಲ.”
ಅವನು ಚಳಿಯಾಗಿ ನಕ್ಕ. “ಅದನ್ನೇ ನಾನು ಹೇಳ್ಬೇಕು. ಎಂಟ್ರಿ ಯಾರು ಮುಚ್ಚೋದು? ಬಿಡುಗಡೆ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಯಾರಿದ್ದಳು?” ನಂತರ ಅವನು ಭದ್ರತಾ ಕಚೇರಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ರವಿ, ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ತರು. ಇವಳ ಮಾತು ಈಗಲೇ ಬರಲಿ. ಮುಂದೆ ತಪ್ಪು ಮತ್ತೆ ಆಗಬಾರ್ದು.”
ರವಿ ಓಡಿ ತಂದ ಕಪ್ಪು ಹಾಳೆಯ ದಪ್ಪ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಬಾಗಿಲಂಚಿನ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯಾರೋ ಕುಡಿದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಚಹಾ ಕಪ್ನಿಂದ ತಣ್ಣಗಿ ಬಿದ್ದ ವಲಯ ಗುರುತು ಇತ್ತು. ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಮೇಜು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದ. ಕೀ ತನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ತೆರೆದ. ಕ್ರಮ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು—ಕೀ ಅವನ ಬಳಿ, ನೋಂದಣಿ ಅವನ ಬಳಿ, ಬಿಡುಗಡೆ ಮುದ್ರೆ ಅವನ ಕೈಗೆ ಹತ್ತಿರ. ತಪ್ಪು ಅವಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಅಂಟಿಸಲು ಸಾಕಾದ ಅಂತರ ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೂ ಮೇಜಿಗೂ ಮಧ್ಯೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡ.
“ಬರೆ,” ಎಂದು ಅವನು ಪೆನ್ ಅವಳ ಕಡೆ ತೋರಿಸಿದ. “ಡಿಲೇಡ್ ಕೀ ರಿಟರ್ನ್. ಹ್ಯಾಂಡ್ಓವರ್ ಹೋಲ್ಡ್. ಜವಾಬ್ದಾರಿ—ನಂದಿನಿ.”
“ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾಲು ಓದಿ ಹೇಳಿ,” ನಂದಿನಿ ಕೇಳಿದಳು.
“ನೀ ಯಾರು ಕೇಳೋಕೆ?” ಅವನ ಧ್ವನಿ ಎದ್ದಿತು. “ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಕಲಿತಿದ್ದು ಯಾರಿಂದ? ನಿನ್ನ ಅಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮಾತಾಡೋಕೆ ಯಾರಿಗೆ ಮುಖ ಉಳಿಯುತ್ತೆ ಹೇಳು ಮೊದಲು.”
ಅದು ಕೆಲಸದ ಮಾತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ, ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಎದುರು. ಶೋಭಾ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖ ಅಚಾನಕ ಗಟ್ಟಿಯಾದರೂ, ಅವಳು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಮಾಧವ ದೂರದ ಫೋರ್ಕ್ ಟ್ರಾಲಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ; ಅವನು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದ, ತಕ್ಷಣ ನಿಂತ. ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ನೋಡಿದ. “ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಇರು,” ಎಂದ. “ಇದು ಬೇಯಿನ ಶಿಸ್ತು.”
ನಂದಿನಿ ಪೆನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. “ಪೂರ್ಣ ಸಾಲು ಓದಿ ಹೇಳಿ,” ಎಂದಳು ಮತ್ತೆ, ಈ ಬಾರಿ ಜೋರಿಲ್ಲದೆ.
ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಪೆನ್ ಒತ್ತಿ ಕೊಡಲು ಹೋಗಿ, ತಕ್ಷಣ ಕೈ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಸರಳ ಮಾರ್ಗ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುವ ದಾರಿ ಬೇಕಿತ್ತು. “ಸರಿ,” ಎಂದವನು, ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ತನ್ನತ್ತ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಖಾಲಿ ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಅವನ ಹಳೆಯ ಪೆನ್ನಿನ ಮೊನೆ ಜಾರುತ್ತಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಾಗದ ಕೀಳುವ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ನಂತರ ಜೋರಾಗಿ ಓದಿದ. “ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮೊದಲ ಬೇಯಿನ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ತಡವಾಗಿ ಕೀ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ ಕಾರಣ ಸರಕು ಬಿಡುವಿಕೆ ನಿಂತಿತು. ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಅವಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಅಧಿಕಾರ ಹಿಂಪಡೆಯಲಾಗಿದೆ.”
ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಮಸಿ ಬಿದ್ದೀತು. ಆದರೆ ಅವನು ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋದ. ಬಾಗಿಲಂಚಿನ ಮೇಲುಗಡೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು, ರೆಕಾರ್ಡ್ ಕಾಲ್ ಸೌಲಭ್ಯ ಆನ್ ಮಾಡಿಸಿದ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸಲೆಂದು ಸ್ಪೀಕರ್ ಒತ್ತಿದ. “ಕೇಂದ್ರ ನಿಯಂತ್ರಣ? ಬೇಯ್ ಮೂರು. ತುರ್ತು ತಿದ್ದುಪಡಿ. ಬಿಡುಗಡೆ ಅಧಿಕಾರ ನಂದಿನಿಯಿಂದ ತೆಗೆದು, ನನ್ನ ನೇರ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ. ಮುಂದಿನ ಚಲನವಲನ ನನ್ನ ವಾಯ್ಸ್ ಓವರ್ರೈಡ್ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ.”
ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದಳು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾಧವದ ಕಣ್ಣು ಕೂಡ ಏರಿತು. ರವಿಯ ಕೈ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಜಾರಿತು. ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಚೇರಿಯ ಹೆಣ್ಣು ಧ್ವನಿ ಸ್ಪೀಕರ್ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿತು: “ದಯವಿಟ್ಟು ಕಾರಣ ಕೋಡ್ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಗುರುತು ಹೇಳಿ.”
ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ತಡವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿದ. “ಕಾರಣ—ಕೀ ರಿಟರ್ನ್ ವಿಳಂಬ. ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ—ಶಿಫ್ಟ್ ಸೂಪರ್ವೈಸರ್ ಸ್ವಯಂ ಸ್ವೀಕಾರ.”
ನಂದಿನಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಚಳಿಯೊಂದು ಹೊತ್ತಿತು. ಇದೇ ಅವನ ಆತುರ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಯಮ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು: ನೇರ ವಾಯ್ಸ್ ಓವರ್ರೈಡ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನೇ ಆ ಲಾಟ್ ಬಿಡುವಿಕೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಣೆ ಹೊರುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ಮೂಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕನ ಎಂಟ್ರಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಬೇಯ್ ಒಳಗಿನ ಬಿಡುಗಡೆ ಅಂತಿಮ ದೃಢೀಕರಣಕ್ಕೆ ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್ ವ್ಯತ್ಯಾಸ, ಸಂಖ್ಯೆ, ಗೇಟ್ ಸೀಲ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊಸ ಹೊಣೆಗಾರನು ದೇಹಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿರಬೇಕು. ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಇದನ್ನು ಕಡಿದು ಹೋಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ತಳ್ಳಬೇಕು; ನಿಯಮವನ್ನೇ ತನ್ನ ಬಲಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸ್ಪೀಕರ್ನ ಧ್ವನಿ ಮುಂದಿನ ಮಾತೇ ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡ್ಡಿಯಂತಾಯಿತು.
“ಸ್ವಯಂ ಸ್ವೀಕಾರ ದಾಖಲಾಗಿದೆ,” ಅಂದ ಧ್ವನಿ. “ಒಪ್ಪಿಗೆ ಬಳಿಕ ಮೂಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಲಾಟ್ಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು. ಹಸ್ತಾಂತರ ಈಗಿನಿಂದ ಓವರ್ರೈಡ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಸಮ್ಮುಖ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ. ದೃಢೀಕರಣವಿಲ್ಲದೆ ಗೇಟ್ ಸೀಲ್ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ.”
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೇಯ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ರವಿ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನತ್ತ ನೋಡಿದ. ರಿಜಿಸ್ಟರ್ನಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಅವನ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ, ಸ್ಪೀಕರ್ನಲ್ಲಿ ಅವನ ಸ್ವರ ದಾಖಲಾಗಿ, ಕೀ ಅವನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ. ನಂದಿನಿಯ ಕೈ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು—ಆ ಖಾಲಿತನವೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ದಾರಿ ತೆರೆದದ್ದು.
“ಸರಿ, ನಿಲ್ಲಿಸ್ಬೇಡಿ, ಸರಕು ಚಲಿಸಲಿ,” ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ತಕ್ಷಣ ಗದರಿಸಿದ. ಆದರೆ ಗಾಡಿ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ನಿಂತರು. ಒಬ್ಬನು ಕೃತಕ ಹೂದಾರ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಬಗ್ಗನ್ನು ಬಿಟ್ಟ. “ಅಣ್ಣ, ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಚೆಕ್ ಇಲ್ಲದೆ ಮುಂದೆ ಕಳಿಸಕಾಗಲ್ಲ,” ಎಂದ. ಆತನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬೇಸರ ಮಾತ್ರ; ವಿರೋಧದ ಧೈರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಚಕ್ರ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು.
ಮಾಧವ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಪಕ್ಕ ನಿಂತ. “ಸೀಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ದಾಖಲೆಯಾಗಿಲ್ಲ,” ಎಂದ ಅವನು, ಯಾರ ಪರವೂ ನಿಂತಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಕೆಲಸ ಹೇಳುವ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ. “ಓವರ್ರೈಡ್ ಬಂದ್ಮೇಲೆ ನಂದಿನಿ ಹಾಕ್ಕಾಗಲ್ಲ.”
ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಅವನ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ. “ನೀನು ನನಗೆ ನಿಯಮ ಹೇಳ್ತಿಯಾ?”
ಮಾಧವ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ರವಿಯಿಂದ ಸೀಲ್ ಪ್ಲೈಯರ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಚಾಚಿದ, ರವಿ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. “ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಪ್ರಕಾರ ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ,” ಎಂದು ರವಿ ಕೆಳಗೆ ನೋಡುತ್ತ ಹೇಳಿದ. ಭದ್ರತಾ ಹುಡುಗನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲೂ ಈಗ ಒರಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇತ್ತು; ತಪ್ಪು ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬೆರಳು ಹಾಕಿದರೆ ಅವನ ಉದ್ಯೋಗವೇ ಹೋದೀತು.
ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಬೇಗನೆ ಬಾಗಿಲೊಳಗೆ ನಡೆದು ಮೊದಲ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಕಡೆ ಹೋದ. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಸಾಲು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೇಲಿನ ಎರಡು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ರಾತ್ರಿ ಮಳೆಯ ತೇವ ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು. ಅವನು ಕೈಯಿಂದ ಟ್ಯಾಗ್ ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ಬದಿಗೆ ಸರಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಆ ಲಾಟ್ಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಹಕ್ಕೇ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಬರಬೇಕಾಗಿದ್ದ ನಿಯಮ, ಈಗ ಅವನ ಮೇಲೇ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕ ಬೇರ್ಪಡಿಸದ ಮೂರು ಸಣ್ಣ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇವೆಂದು ಅವಳು ಬೆಳಗಿನ ತಪಾಸಣೆಯಲ್ಲೇ ಕಂಡಿದ್ದಳು; ಅವುಗಳನ್ನು ಒಳಗಿನ ರ್ಯಾಕ್ನಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ತರುವ ಹೊಣೆ ಅವನ ಮೇಲೇ ಬಿದ್ದಿತು.
“ಎಲ್ಲಿ ಇದೆ ಮಿಸ್ಮ್ಯಾಚ್?” ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಗದ್ದಲಿಸಿದ.
ನಂದಿನಿ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ನಿಂತಳು.
ಅವನು ಮೊದಲ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಳಗೆ ಎಳೆಯಲು ಹೋಗಿ, ಮೇಲಿದ್ದ ಅಲಂಕಾರ ಕಾಗದದ ಚೀಲ ಹರಿದಿತು. ಬೆಳ್ಳಿ, ಗುಲಾಬಿ, ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣ ಕಾನ್ಫೆಟ್ಟಿ ತುಂಡುಗಳು ಅವನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ, ಚಕ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಚಿಮ್ಮಿಕೊಂಡವು. ಹುಡುಗರು ಸಹಜವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಈಗ ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಓವರ್ರೈಡ್ ನಿಯಮ ಮುರಿಯುತ್ತದೆ. ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನೇ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೋಪದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇಳಿಸಲು ತೊಡಗಿದ. ಒಳಗಿದ್ದ ಸೀಲ್ ಕವರ್ ಬಿದ್ದಿತು. ಅವನು ಬಾಗಿಕೊಂಡು ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ರವಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟು ನೆನಪಿಸಿದ. “ಸರ್, ಸಮಯ ಓಡ್ತಿದೆ. ಪೂರ್ಣ ಪರಿಶೀಲನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊರಗೆ ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ಸಿಗಲ್ಲ.”
ಅವನ ಮುಖ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಕೋಪ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ; ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪಿದ ಮನುಷ್ಯನ ಉಸಿರಾಟ. ಶೋಭಾ ಅತ್ತೆ ಹೊರಗಡೆನಿಂತೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಂದಿನಿಯ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನ ಜೇಬಿನ ಉಬ್ಬಿನ ಮೇಲೆ ಹೋಯಿತು—ಕೀ ಇನ್ನೂ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಅಸಮಾಧಾನ ಕೆಲಸದ ಮಸಿ ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿ ಹೊರಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡಿತು.
“ನಂದಿನಿ, ನೀನೇ ಬಾ, ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳು ಸಾಕು,” ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಹಲ್ಲು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ. “ಎಲ್ಲಿ ಏನು ಇದೆ ಅಂತ ತೋರಿಸು.”
ಅವಳು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. “ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಯಂ ಸ್ವೀಕಾರ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ನಾನು ಮುಟ್ಟಕಾಗಲ್ಲ.”
ಅವನು ಅವಳತ್ತ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಬಂದ. “ನಾನು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ, ಬಾ.”
ಅವಳು ಅವನ ಕಣ್ಣನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು. “ಧ್ವನಿ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿದೆ.”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಸ್ಪೀಕರ್ ಧ್ವನಿ ಬಂತು. “ಬೇಯ್ ಮೂರು, ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ದಾಟಿದೆ. ಓವರ್ರೈಡ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಸಮ್ಮುಖ ದೃಢೀಕರಣ ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ. ವಿಳಂಬ ವೆಚ್ಚ ಓವರ್ರೈಡ್ ಹೊಣೆಗಾರರ ಖಾತೆಗೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.”
ಅದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ತಿರುಗಿ ಫೋನ್ ಕಡೆ ಜಿಗಿದ. “ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನ! ಹಿಂಪಡಿ—” ಅವನ ಕೈ ಸ್ಪೀಕರ್ ಹಿಡಿಯಿತು.
ನಂದಿನಿ ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮುಂದೆ ನಡೆದಳು. ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತೆರೆದಿದ್ದ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಅವನ ಬರಹದ ಬಳಿ. ಅವಳು ಪೆನ್ ಎತ್ತಿದಳು. ಕೆಳಗಿನ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಗಾದ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಬರೆದಳು: “ಮೂಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕಿ ಓವರ್ರೈಡ್ನ ನಂತರ ಲಾಟ್ಗೆ ಸ್ಪರ್ಶ ನಿರಾಕರಣೆ—ನಿಯಮಾನುಸಾರ.” ನಂತರ ರವಿಯ ಕಡೆ ನೋಡದೆ, ನೇರವಾಗಿ ಫೋನ್ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಬೇಯ್ ಮೂರು. ಮೂಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕಿ ನಂದಿನಿ. ಸ್ವಯಂ ಸ್ವೀಕಾರ ದಾಖಲಾದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ಮುಚ್ಚಲಾಗಿದೆ. ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಮುಂದುವರಿಕೆ ಓವರ್ರೈಡ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಪೂರ್ಣ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಂತರ ಮಾತ್ರ. ನಾನು ಆ ಲಾಟ್ನಿಂದ ಹೊರಗಿದ್ದೇನೆ.”
ಸ್ಪೀಕರ್ನ ಅಂಚಿನ ಕೆಂಪು ದೀಪ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಧ್ವನಿ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿತು. “ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಮೂಲ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕಿ ಹೊರಗಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದಿನ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಓವರ್ರೈಡ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಜೀವಂತ ದೃಢೀಕರಣ ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸಾಕ್ಷಿ ಅಗತ್ಯ.”
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನ ಜೇಬಿನತ್ತ ಕೈ ಚಾಚಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಬೇಯ್ ಕೀಲಿಗಳ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಉಂಗುರವನ್ನು ಎತ್ತಿ, ತನ್ನತ್ತ ಅಲ್ಲ, ರವಿಯ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಳು. “ಭದ್ರತಾ ಹಿಡಿತ,” ಎಂದಳು. “ಲಾಟ್ ಮುಚ್ಚಾಟ ಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ.”
ರವಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರೂ, ತಕ್ಷಣ ಕೀ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಅದು ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಎದುರಿನ ಚಿಕ್ಕ ಆದರೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಚಲನೆ. ಕೀ ಅವನ ಬಳಿ ಹೋದ ಕ್ಷಣ, ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದು, ಹಿಡಿತ ಹೋಯಿತು.
“ಇದು ನನ್ನ ಬೇಯ್,” ಎಂದು ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದ. ಅವನ ಕೈ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಕಡೆ ಇಳಿಯಿತು—ತಾನು ಬರೆದ ಸಾಲನ್ನೇ ಹರಿದು ತೆಗೆದಂತೆ. ನಂದಿನಿ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಮುಚ್ಚಿ ಅವನ ಕೈಕೆಳಗಿಂದ ಸರಿಸಿ ರವಿಯ ಕಡೆ ತಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟಳು. “ದಾಖಲೆ,” ಅಂದಳು. ಒಂದೇ ಪದ.
ಮಾಧವ ಆಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದ. ಅವನು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಗಾಡಿಯ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಹಿಡಿದು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದ, ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ದಾರಿ ಕೊಡಲು ಅಲ್ಲ—ಅವನು ಪರಿಶೀಲಿಸದೇ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹೋಗದಂತೆ ಲೇನ್ ಮೂಲೆ ತಡೆದಂತೆ. ಗೇಟ್ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಸೀಲ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಮೇಲಿನ ರ್ಯಾಕ್ಗೆ ಹಾಕಿದ. ಕೆಲಸದ ಹರಿವು ಈಗ ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನ ಕೂಗಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ದಾಖಲಾದ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಕಡೆ ಹೋಗಿ, “ರಿಲೀಸ್ ಮಾಡ್ರಿ, ನಾನು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ,” ಎಂದು ಕೂಗಿದ.
ಸ್ಪೀಕರ್ನಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಚಳಿಯಾಗಿ ಇತ್ತು. “ದೃಶ್ಯ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಲಾಟ್ ಸಂಖ್ಯೆ, ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಎಣಿಕೆ, ಸೀಲ್ ದೃಢೀಕರಣ ಇಲ್ಲದೆ ಬಿಡುವಿಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”
ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಮೇಲಿನ ಕೃತಕ ಹೂಗುಚ್ಛದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಜಾರಿಬಿದ್ದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಚೂರು ಆಯಿತು. ಬೆಳ್ಳಿ ಕಾನ್ಫೆಟ್ಟಿ, ಬಂಗಾರದ ತೆಳುವಾದ ಪಟ್ಟಿಗಳು, ಬಿಳಿ ಫೋಮ್ ತುಂಡುಗಳು ಬೇಯ್ ಅಂಚೆಲ್ಲ ಹರಡಿದವು. ಅವನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತನು—ಮುಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮದೇ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಕ್ಕಿದವನಂತೆ.
ನಂದಿನಿ ತನ್ನ ಲ್ಯಾನ್ಯಾರ್ಡ್ ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ತೆಗೆದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಡಲಿಲ್ಲ; ನಿಯಮದಂತೆ ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ಮಡಚಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ರವಿಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಅಂಚಿಗೆ ಬೆರಳು ತಟ್ಟಿ, “ನನ್ನ ಹೊರನಡೆ ದಾಖಲೆ ಮುಗಿತು,” ಎಂದಳು. ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಶೋಭಾ ಅತ್ತೆಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲ, ಮಾಧವನನ್ನೂ ಇಲ್ಲ, ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನನ್ನೂ ಇಲ್ಲ.
ಅವಳು ಬೇಯ್ ಅಂಚಿನಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ನಡೆದು ಬಾಗಿಲಂಚು ದಾಟಿದಳು. ಹೊರಗಿನ ಗಟಾರಿನಲ್ಲಿ ಚಿಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬೆಳ್ಳಿ-ಗುಲಾಬಿ ಕಾಗದದ ಕಾನ್ಫೆಟ್ಟಿ ತುಂಡುಗಳು ತೇವ ಗಾಳಿಗೆ ಎದ್ದು, ಅವಳು ದಾಟಿದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಹಿಂದುಗಿ ಶಟರ್ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಗಿರೀಶ್ ಅಣ್ಣನ ಕಡೆಗೆ ಬೀಸಿಕೊಂಡು ಹೋದವು.