ಮುಂದೇ ನಿಂತು ಹೆಸರು ಅವಳೇ ಕರೆದಳು

ವಿಕ್ರಂ ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಿಂದ ಕೀ-ಟ್ಯಾಗ್ ಫಲಕವನ್ನು ಕಸಿದು, “ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು, ಚಾಲಕರಿಗೆ ಚಹಾ ಕೊಡು. ಪಿಕಪ್ ಸಾಲು ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದು ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಅಂಚಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದರು. ಅವಳು ಎರಡು ಗಂಟೆ ನಿಂತು ಬರೆದಿದ್ದ ವಾಹನ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅವನದೇ ಕೈಬರಹದಂತೆ ಮಡಚಿ ಕ್ಲಿಪ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಹಚ್ಚಿದ್ದ. ಬೆಳಕಿನ ಕಂಬಗಳ ಕೆಳಗೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಕಾರುಗಳ ಸರತಿ, ಮಂಟಪದಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೀರೆಗಳ ಮೆರುಗು, ಬಂಧುಗಳ ಕಣ್ಣು—ಎಲ್ಲವೂ ನೋಡುತ್ತಿದವು. ಸ್ಟೀಲ್ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಮುಟ್ಟದ ಚಹಾ ಕಪ್ ಒಂದು ತೆಳ್ಳನೆಯ ವಲಯ ಬಿಟ್ಟು ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಂದಿತಾ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್‌ನ ಜೀರ್ಣ ಅಂಚನ್ನು ಅಂಗುಲಿಯಿಂದ ಒರೆಸಿ, “ಜಿ, ಚಹಾ ಕೊಡುವವಳು ಯಾರಾದರೂ ಸಿಗ್ತಾರೆ. ಇವತ್ತಿನ ಮಾರ್ಗಕ್ರಮ ತಪ್ಪಿದ್ರೆ ಮೈಸೂರಿನ ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿಗಳ ಕಾರು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ,” ಎಂದಳು.

“ನೀನು ಹೆಸರೇನು ಇಲ್ಲಿ? ಕೇವಲ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕೆಲಸದವರು,” ವಿಕ್ರಂ ನಗುತ ಹೇಳಿದ. ಅದೇ ನಗುವನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಶ್ರೀಮತಿ ಶೈಲಜಾ ಕೂಡ ಹಿಡಿದರು; ವರನ ಅತ್ತೆ, ಸಮಾರಂಭದ ನಿಜವಾದ ಮುಖ. “ಮಗಳೆ, ದೊಡ್ಡವರ ಮುಂದೆ ಜಿದ್ದಿ ಬೇಡ. ನಮ್ಮವರ ಹೆಸರು ಇದೆ.” ಅವರ ‘ನಮ್ಮವರ’ ಒಳಗೆ ನಂದಿತಾಳಿಗೆ ಜಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕಳೆದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳಿಂದ ರಾಹುಲ್‌ಗೊಡನೆ ಇರುವ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಭಾರ ಮಾತ್ರ ಅವಳ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. “ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ಏನು ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು ಒಳಗೆ. ನಾನು ಹೇಳಿದೆ—ಹೆಣ್ಣು ದುಡಿಯುವವಳು. ಅದೇ ಸಾಕು. ಈಗ ನೀನು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಬೇಡ.”

ನಂದಿತಾ ತಕ್ಷಣ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಫಲಕದಿಂದ ತನ್ನ ಕೆಂಪು ಪೆನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. “ಸರಿ. ಆದರೆ ಬಿಳಿ ಪಟ್ಟಿಯ ವಾಹನಗಳು ಮೊದಲಿಗೆ, ನಂತರ ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿಗಳ ಎರಡು ಸಿಡಾನ್, ನಂತರ ವಧುವಿನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮರ ವ್ಯಾನ್. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೊರಬರುವ ದಾರಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.” ಅವಳು ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿ ಬದಿಗೆ ಸರಿದಳು. ವಿಕ್ರಂ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದ ರೀತಿ—ಒಬ್ಬಳ ಬುದ್ಧಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅವಳನ್ನು ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವವರಿಗೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಅವನ ಮೇಲುಸ್ತುವಾರದ ಮೇಲೆ ಮೊದಲ ಬಿರುಕು ಬಿತ್ತು. ತಪ್ಪು ಕಾರನ್ನು ಮುಂದೆ ಕರೆದಿದ್ದರಿಂದ ಪಕ್ಕದ ಲೇನಿಗೆ ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರ ತಂದ ಟೆಂಪೋ ಅಡ್ಡ ಬಂತು. ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿಯೊಬ್ಬರ ಚಾಲಕ ಹಾರ್ನ್ ಹೊಡೆದ. ವಿಕ್ರಂ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತ, “ರಿವರ್ಸ್, ರಿವರ್ಸ್!” ಎಂದು ಕೂಗಿದ. ಆದರೆ ಟರ್ನ್ ಕೊಡುವ ಜಾಗವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಿಯಲ್ಲಿ ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅವಳು ಫಲಕವಿಲ್ಲದೆ, ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು: “ಆ ಟೆಂಪೋ ಬಲಕ್ಕೆ ಅರ್ಧ ಚಕ್ರ ಮಾತ್ರ. ನೀಲಿ ಇನೋವಾ, ನಿಮ್ಮ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ ಕಾಯಿರಿ. ಅಂಕಲ್, ನಿಮ್ಮ ಸಿಡಾನ್‌ಗೆ ಎರಡು ನಿಮಿಷ.”

ಚಾಲಕರು ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿದರು. ಇಬ್ಬರು ಕಾರ್ಮಿಕರು ಅವಳು ತೋರಿಸಿದ ಕೈ ಸೂಚನೆಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬ್ಯಾರಿಕೇಡ್ ಎತ್ತಿದರು. ಲೇನ್ ಮತ್ತೆ ಉಸಿರಾಡಿತು. ವಿಕ್ರಂ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ನಗು ಕ್ಷಣಕ್ಕೇ ಕರಗಿತು; ಆದರೂ ಅವನು ಜನರತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ನೋಡಿ, ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೇ ಹೋಗ್ತಿದೆ,” ಎಂದ. ಆ ಮಾತಿನ ನಂತರಲೇ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಚಾಲಕ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ, “ಸಾರ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊದಲು ಮ್ಯಾಡಮ್ ಹೇಳಿದುದೇನಲ್ಲಾ?” ಸುತ್ತಲಿನವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಗು ಬಾರದಿದ್ದರೂ, ಹಳೆಯ ನಿಶ್ಚಯದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಚಿರಾಟ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.

ಒಳಗಿಂದ ರಾಹುಲ್ ಇಳಿದ. ಕ್ರೀಮ್ ಶೇರ್ವಾನಿಯ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಹೂವಿನ ರೆಂಬೆಗಳನ್ನು ತೂಗುತ್ತ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದ, ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ ತಾಯಿಯ ಕಡೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯ ಇತ್ತು, ಬೆಂಬಲ ಇರಲಿಲ್ಲ. “ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಏನೋ ಆಗ್ತಿದೆಯಾ?” ಎಂದನು ನಿಧಾನವಾಗಿ.

“ಏನೂ ಇಲ್ಲ,” ಶೈಲಜಾ ಅಷ್ಟೇ ಬೇಗ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. “ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಲೇನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಗೊಂದಲ. ವಿಕ್ರಂ ನೋಡ್ತಿದಾನೆ.” ನಂತರ ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, ಬಹಳ ಮೃದುವಾದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, “ರಾಹುಲ್ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಬೇಡ. ಈಗ ಸಮಾರಂಭ ಮುಗಿಯಲಿ,” ಎಂದರು. ಆ ಮೃದುವೇ ಹೆಚ್ಚು ಅವಮಾನಕರವಾಗಿತ್ತು. ನಂದಿತಾಳಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸಾಲ ನೆನಪಾಯಿತು; ಈ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಶಿಫ್ಟ್‌ಗಳ ಹಣ, ಈ ಸೇವಾ ವಲಯದ ರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ, ಎಲ್ಲವೂ ಎಣಿಕೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದದ್ದು—ಅವಳ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವಳಿಂದ ಕಸಿದು, ಗೌರವವನ್ನೂ ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿ, ಅವಳ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ನೆಲಕ್ಕೊತ್ತಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು.

ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬೇಗ ಕೆಟ್ಟಿತು. ವರಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ಎರಡು ಕಾರುಗಳು ಒಂದೇ ಲೇನಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವು; ಹೊರ ಬರುವ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಬಸ್ ತಲೆ ಹಾಕಿತು. ವಿಕ್ರಂ ತಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿ ಚಾಲಕರನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದ. ಇಲ್ಲಿ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಕರೆಯಲು ಬಣ್ಣದ ಹಾರ್ಡ್ ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳು ಇದ್ದವು—ಬಿಳಿ, ಹಳದಿ, ಕೆಂಪು. ಯಾವ ಬಣ್ಣ ಎప్పుడు ಎತ್ತಬೇಕು ಎಂಬ ಕ್ರಮ ನಂದಿತಾಳೇ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಈಗ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಕಾರ್ಡ್ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಲುಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದು ಬಿಳಿಯವರೇ. ವಧುವಿನ ಮಾವ ಕೋಪದಿಂದ, “ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಕಾರು ಇನ್ನೂ ಯಾಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

ನಂದಿತಾ ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಿಯ ಲೋಹದ ಕಂಬದ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತೇ, “ಬಿಳಿ ಮೊದಲು ಹೋದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಒಳ ಲೂಪ್ ಖಾಲಿ ಆಗುತ್ತದೆ,” ಅಂದಳು. ವಿಕ್ರಂ ತಿರುಗಿ, “ನೀನು ಮೌನವಾಗಿರು ಅಂತ ಹೇಳ್ಲಿಲ್ಲವಾ?” ಎಂದು ಚಚ್ಚಿದ.

ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಗದ್ದಲಕ್ಕೆ ಅಂಚಿನಿಂದ ಮೊದಲ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಬಂತು. ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿಯ ಚಾಲಕ ಕೈ ಎತ್ತಿ, “ಬಿಳಿ ಕಾರ್ಡ್ ಮೊದಲು ಅಂದವರು ಈ ಮ್ಯಾಡಮ್,” ಎಂದ. ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾರಿಕೇಡ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಕಾರ್ಮಿಕ, “ಸಾರ್, ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವಳೇ ಮಾಡಿದ್ದರು,” ಎಂದ. ತಕ್ಷಣ ಹಿಂಬದಿಯ ಸುರಕ್ಷತಾ ಗಾರ್ಡ್, ಯಾರಿಗೂ ತಲೆಬಾಗದ ಕೆಲಸಗಾರರ ಛಾಯೆಯಲ್ಲಿ, “ಯಾವ ಗೇಟ್‌ಗೆ ಯಾವ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸ್ಬೇಕು ಅಂತ ಬರೆಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಇವರಿಂದ,” ಎಂದ. ಕೂಗು ಅಲ್ಲ, ವಿವರಣೆ ಅಲ್ಲ—ಒಬ್ಬರ ಮಾತಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸರಳ ಉತ್ತರ. ವಿಕ್ರಂ ಮತ್ತೆ “ನಾನು—” ಎಂದು ಬಾಯ್ತೆರೆದ, ಆದರೆ ಅದನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ಧ್ವನಿ ಬಂತು: “ಸಾರ್, ನಾವು ಚಾಲಕರು ಇವರ ಮಾತನ್ನೇ ಫಾಲೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ವಿ.”

ಜನರು ಜಾಗ ಬದಲಿಸಿದರು. ಯಾರೂ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮೂರು ಮಂದಿ ಚಾಲಕರು ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಸರಿದರು. ಫಲಕದ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಹುಡುಗ ಅವಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, “ಅಕ್ಕ, ಕೆಂಪು ಪೆನ್ ನಿಮ್ಮದೇ ಅಲ್ವಾ,” ಎಂದು ಗುಸುಗುಸಿಸಿದ. ಅವಳು ಪೆನ್ನನ್ನು ಅವನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ವಿಕ್ರಂ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ಲಿಪ್ ಬೋರ್ಡ್ ಅಷ್ಟೇನೋ ಭಾರವಾಗಿದೆಯೆಂದು ಕಂಡಿತು.

ಶೈಲಜಾ ತಕ್ಷಣ ಅಂತರಂಗ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಳಿದರು. “ನಂದಿತಾ, ಇಲ್ಲಿ ಬಾ,” ಎಂದು ಬದಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಕಡೆ ಕರೆದರು. “ಜನರ ಮುಂದೆ ಆಗಿದ್ದು ಆಗಿದೆ. ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಕ್ರಮ ಹೇಳು, ಅವನೇ ಜಾಹೀರಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಿನಗೆ ನಂತರ ನಾನು ಒಳ್ಳೆ ಮಾತು ಹೇಳ್ತೀನಿ. ರಾಹುಲ್ ವಿಷಯವೂ ನೋಡ್ಕೊಳ್ತೀವಿ.” ಒಳಗೆ ಹೂವಿನ ವಾಸನೆ, ಲಿಫ್ಟ್ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಚ್ಚಿನ ಮಸುಕು, ಮೇಲಂತಸ್ತಿಗೆ ಹೋಗುವ ಜನರ ಒತ್ತಡ—ಆ ದಾರಿಯೇ ಅವಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬದಿಗೆ ಒತ್ತುವ ದಾರಿ.

ನಂದಿತಾ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಮೊದಲ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಳು. “ನಂತರ ಒಳ್ಳೆ ಮಾತು ಬೇಡ, ಅತ್ತೆ. ಈಗ ಸರಿಯಾದ ಮಾತು ಬೇಕು. ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಅವನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೊರ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ.” ರಾಹುಲ್ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ನಂದಿತಾ, ಪ್ಲೀಸ್, ಈಗ crowd ಇದೆ,” ಎಂದನು. ಅವಳು ಅವನತ್ತ ಕಣ್ಣಂಚಷ್ಟೇ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. “ಇವತ್ತಿನ crowd ನೋಡೋಕೆ ಸಾಕೇ ಇದೆ. ಅಡಗಿಸೋಕೆ ಬೇಡ.”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಗಟ್ಟಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಬಂತು. ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪಿಕಪ್—ಮಣಿಪಾಲದಿಂದ ಬಂದ ವಧುವಿನ ಹಿರಿಯ ಮಾವ ಹಾಗೂ ಹೃದಯರೋಗಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಪತ್ನಿ—ತಕ್ಷಣ ಹೊರಡಬೇಕಿತ್ತು. ಅವರ ಚಾಲಕ ಓಡಿ ಬಂದು, “ಇನ್ನೂ ಐದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಹೊರಡ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಫ್ಲೈಟ್ ಮಿಸ್ ಆಗುತ್ತೆ,” ಎಂದ. ಆದರೆ ಲೇನ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಾಮ್. ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಇಬ್ಬರು ವಾಲೆಟ್ ಹುಡುಗರು ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರೂ ವಾಹನ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಒಂದೇ: ಅಂತಿಮ ಬಿಡುಗಡೆ ನೀಡುವ ಕಾರ್ಡ್ ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಬೇಕು ಎಂಬುದು ಗೊಂದಲ. ಬಿಳಿ ಕಾರ್ಡ್, ಬಿಡುಗಡೆ ಕ್ರಮ, ಹೊರಗಿನ ಗೇಟ್ ತೆರವು—ಇವು ಮೂರು ಒಬ್ಬನೇ ಹೇಳಬೇಕು. ತಪ್ಪಾದರೆ ಎರಡೂ ದಿಕ್ಕು ಸಿಲುಕುತ್ತವೆ.

ವಿಕ್ರಂ ತಕ್ಷಣ ಹಳದಿ ಕಾರ್ಡ್ ಎತ್ತಿದ. “ಈ SUV ಮೊದಲು. ಅದ್ರ ಹಿಂದೆ—”

“ನಿಲ್ಲಿ,” ನಂದಿತಾಳ ಧ್ವನಿ ಕತ್ತರಿಸಿತು. ಅದು ಕಿರುಚು ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾದ ಚಾಕುವಿನಂತೆ ಸರಳ. ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದವು. ಅವಳು ಮುಂದೆ ನಡೆದು ಫಲಕದ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು. ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಹುಡುಗ ಅವಳಿಗೆ ಕ್ಲಿಪ್ ಬೋರ್ಡ್ ನೀಡಿದ. ವಿಕ್ರಂ ಕೈ ಇನ್ನೂ ಕಾರ್ಡ್ ಹಿಡಿದೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.

“ನೀನು ಯಾರಿಂದ—” ಎಂದು ಅವನು ಶುರುಮಾಡಿದ.

“ಈ ಲೇನ್‌ನ ಕ್ರಮ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ,” ನಂದಿತಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. “ಇದನ್ನೇ ಓದಿ ಎಲ್ಲ ಚಾಲಕರು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಕೇಳಿ.” ಅವಳು ಬೋರ್ಡ್‌ನ್ನು ಎದೆಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದಳು. ಕೆಂಪು ಪೆನ್ನಿನ ಬರಹ ಬೆಳಕಿನಡಿ ಸ್ಪಷ್ಟ. “ಮೊದಲ ಬಿಡುಗಡೆ—ಬಿಳಿ ಕಾರ್ಡ್, KA-03, ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿ ಸಿಡಾನ್. ಎರಡನೇದು—ಬಿಳಿ ಕಾರ್ಡ್, KA-05, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ. ಮೂರನೇದು—ಕೆಂಪು ಗುರುತು ಇರುವ ಖಾಲಿ ವ್ಯಾನ್ ಹೊರ ಹೋಗಲಿ, ಆಗ ಒಳ ಲೂಪ್ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಹಳದಿ. ಈ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಕಾರು ಚಲಿಸಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಗೇಟ್ ತೆರೆಯಿರಿ.”

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಠಿಣವಾದದ್ದು ನಡೆಯಿತು—ಚಲನೆ ಅವಳ ಮಾತಿನಂತೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಗೇಟ್ ಗಾರ್ಡ್ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಗಿಲು ತಳ್ಳಿ ತೆರೆದ. ಮೊದಲ ಸಿಡಾನ್ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಮುಂದೆ ಕುಸಿದಂತೆ ಸರಿಯಿತು. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯ ಕಾರಿಗೆ ದಾರಿ ಕೊಡಲು ಎರಡು ವಾಲೆಟ್ ಹುಡುಗರು ಬ್ಯಾರಿಕೇಡ್ ಎತ್ತಿದರು. ಕೆಂಪು ಗುರುತು ಇರುವ ಖಾಲಿ ವ್ಯಾನ್ ಪಕ್ಕದ ಲೇನ್‌ನಿಂದ ಹೊರ ಜಾರಿದ ತಕ್ಷಣ ಒಳಗಿನ ಜಾಮ್ ಸಡಿಲವಾಯಿತು. ಜನರು ಓದಿದ್ದು ಬೋರ್ಡ್ ಅಲ್ಲ, ಅಧಿಕಾರ ಯಾರ ಕೈಗೆ ಸರಿದಿತೆಂಬುದು.

ವಿಕ್ರಂ ತಡವಾಗಿ ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿದ. “ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ಅಂತಿಮ ಅನುಮತಿ ನನ್ನ—” ಅವನು ಹಳದಿ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಇನ್ನೂ ಮೇಲೆಗೆತ್ತಿದ, ಯಾರಾದರೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾನ್ಯವೆಂದು ಹಿಡಿಯುವರೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ. ಆದರೆ ಅವನ ವಾಕ್ಯವನ್ನೇ ನಂದಿತಾ ಮುಚ್ಚಿದಳು. “ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಡ್ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ. ತಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಎತ್ತಿದ್ರೆ ಗೇಟ್ ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.” ಅವಳು ಶೈಲಜಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ನೋಡಿ, ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, “ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುವ ವಾಹನ ಕ್ರಮ ನನ್ನ ಓದಿನಂತೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನೇ ಚಹಾ ಮೇಜಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದವರು ಈಗ ಗೇಟ್ ತಡೆಹಿಡಿಯಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್, ನಿಮ್ಮವರ ಕಾರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಂದ್ರೆ ಯಾರ ಹೆಸರು ಹೇಳ್ಬೇಕೋ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

ರಾಹುಲ್ ತುಟಿಗಳು ತೆರೆಯಿ ಮುಚ್ಚಿದವು. ಮಾತು ಅವನಿಂದ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬದಲು ಚಾಲಕನೇ ಜೋರಾಗಿ, “ಮ್ಯಾಡಮ್ ಹೇಳಿದ ಬಿಳಿ ಕಾರ್ಡ್ ಮೊದಲು!” ಎಂದ. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಇನ್ನೊಬ್ಬ, “KA-05 ರೆಡಿ!” ಮೂರನೆಯವನು, “ಖಾಲಿ ವ್ಯಾನ್ ಹೊರಗೆ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದ. ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಸಾಲಾಗಿ ಹರಡಿತು. ಗೇಟ್‌ನಿಂದ ಲೇನ್‌ವರೆಗೂ ಅವಳ ಓದಿನೇ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ವಿಕ್ರಂ ಎತ್ತಿದ ಹಳದಿ ಕಾರ್ಡ್ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನಾಥವಾಗಿ ನಿಂತಿತು.

ಮೊದಲ ಎರಡು ಕಾರುಗಳು ಹೊರಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಒಳಗಿನ ಒತ್ತಡ ತೆರೆದುಹೋಯಿತು. ಶೈಲಜಾ ಮುಖದ ಮೆರುಗು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ತೆಳುವಾದ ಬಣ್ಣದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು; ಅವರ ಮಾತಿಗೆ ಈಗ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಂ ಇನ್ನೂ ಕಾರ್ಡ್ ಇಳಿಸದೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಶರ್ಟ್ ಕಾಲರ್ ಬಳಿ ಬೆವರು ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ನಂದಿತಾ ಕ್ಲಿಪ್ ಬೋರ್ಡ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ಜಾರಿಸಿಕೊಂಡು, ಗೇಟ್ ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ರಬ್ಬರ್ ಸ್ಟಾಪರ್‌ನ್ನು ಪಾದದಿಂದ ಸರಿಸಿದಳು. “ಬಿಳಿ ಮುಗಿದ್ಮೇಲೆ ಹಳದಿ,” ಎಂದು ಕೊನೆಯ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟು, ಅವಳು ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಪುಟದ ಕೆಳಗೆ ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬರೆದಳು—ನಂದಿತಾ.

ಮೂರನೇ ವಾಹನವೂ ಹೊರ ಹೊಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗಾಳಿ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿದ್ದು ನಿಂತಿರುವ ಹಕ್ಕು. ಮತದ ನೆಲದಂತೆ ಗೆರೆಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಿದ ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್ ಮಧ್ಯೆ ನಂದಿತಾ ಬೋರ್ಡ್ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಳು, ಗೇಟ್ ತೆರೆಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು, ವಿಕ್ರಂನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಹಳದಿ ಕಾರ್ಡ್ ಬಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೆಳಗಿಳಿಯಿತು—ಅವನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳು ಇಳಿಯುವ ತನಕ.