ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ಅವಳೇ ವಿನಾಯಿತಿ ಆಯಿತು

“ಒಮ್ಮೆ ತಳ್ಳಿ ಬದಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿ, ನಂದಿತಾ,” ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಅವಳ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಚೆಕ್-ಇನ್ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಅತಿಥಿ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. “ಇದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ವಿಷಯ. ನೀನು ಕೇವಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನೋಡಿದ್ದೀಯಷ್ಟೇ.”

ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಸ್ಟೀಲ್ ಗ್ಲಾಸ್‌ನ ಚಹಾ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ವಲಯ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿತ್ತು. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಂದಿತಾಳ ಅರ್ಧ ಮುಡಿದ ಮುಂಗಡ ಹಣದ ರಸೀದಿ, ಹಳದಿ ಅಂಚು ಕಿತ್ತು ಬಂದ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್, ಮತ್ತು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕೆಂಪು ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದ ಪಟ್ಟಿಯ ಪ್ರತಿಗಳು ಪಡರಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರು ಗಂಟೆಯಿಂದ ಓಡಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದ ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಇನ್ನೂ ಮಸಿ ಹಿಡಿದಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿಗೆ ಅದು ಕಾಣಿಸಿದದ್ದು ಒಂದೇ — ಅವಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಕೈ.

“ನನ್ನ ಹೆಸರು ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದೆ,” ನಂದಿತಾ ಸಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

“ಹೆಸರು ಇದ್ದರೆ ಏನು?” ವಿಕ್ರಮ್ ನಕ್ಕ. ಆ ನಗು ಅವಳತ್ತ ಅಲ್ಲ, ಹಿಂದುಗಡೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಂಧುಗಳತ್ತ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಳಗೇ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತಾರೆಯಾ? ಮದುವೆ ಮನೆಗೆ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಅತ್ತೆಗೆ, ಮಾವನವರಿಗೆ, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಯಾರು ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ತಾರೆ? ನೀನಾ?”

ಕೌಂಟರ್ ಪಕ್ಕದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಶಿವಣ್ಣ, ಸಭಾಂಗಣದ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕ, ಎದ್ದು ನಿಂತ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ “ಯಾರು ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು?” ಅನ್ನೋ ಗಾಬರಿ. ನಂದಿತಾ ಅವನತ್ತ ನೋಡದೆ ರಸೀದಿಯನ್ನು ತೆರೆದು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಚಪ್ಪನೆ ಇಟ್ಟಳು. “ಶಿವಣ್ಣ, ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಎರಡನೇ ಮುಂಗಡದ ರಸೀದಿ ಇದು. ಹೂವಿನವರು, ಊಟದವರು, ನಾದಸ್ವರದವರು — ಎಲ್ಲರ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೂಡ ನನ್ನ ಕರೆ ಮೇಲೇ ಆಗಿದೆ.”

ಅವಳು ಮಾತು ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ವಿಕ್ರಮ್ ರಸೀದಿಯನ್ನು ಎರಡು ಬೆರಳಿನಿಂದ ತಳ್ಳಿದ. “ಹಣ ಕೊಟ್ಟದ್ದರಿಂದ ಯಜಮಾನಿಯಾಗಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂಬದಿಗೆ ಹೋಗಿ. ಇಲ್ಲಿ ಸಾಲು ನಿಲ್ಲ್ತಿದೆ.”

ಮೊದಲ ಚಿರಾಟ ಅಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತು. ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಅತಿಥಿ, “ಹಣ ಕೊಟ್ಟವರು ಯಾರು ಅಂದ್ರೆ ಕೇಳ್ಬೇಕಲ್ಲ,” ಎಂದು ತುಂಬ ಜೋರಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕೇಳಿಸೋಷ್ಟು ಹೇಳಿದ. ವಿಕ್ರಮ್ ಕೇಳಿಯೂ ಕೇಳದವನಂತೆ ಶಿವಣ್ಣನ ಮೇಲೆ ಬಾಗಿಕೊಂಡ. “ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಮೈಸೂರು ಮಾವನವರವರ ಹೆಸರಿನ ಹತ್ತು ಜನ ಒಳಗೆ. ಇವರ ಮಾತಿಗೆ ಏನೂ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ.”

ಲಾಬಿಯ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೂವಿನ ವಾಸನೆ, ಬೆವರಿನ ವಾಸನೆ, ಬಿಸಿಯಾದ ಸಂಜೆ ಗಾಳಿ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಸಾಲು ಉದ್ದವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಊಟದ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರನ ಹುಡುಗ ಬಿಲ್ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ “ಹಿರಿಯರು ಬರ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಒಳಗೆ ಓಡಿದ. ಮೇಲಂತಸ್ತಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಕೂಗಿದರು — “ಮಂಜುಳಾ ಅತ್ತೆ ಗಾಡಿ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿದೆ!”

ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಗಟ್ಟಿಯಾದ, ಪರಿಚಿತ ಮನೆಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದ: “ನಂದಿತಾ, ನೀನು ಅತಿಥಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದಿಯಾ, ಧನ್ಯವಾದ. ಆದರೆ ಒಳಗೆ ಯಾರನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು, ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ಯಾರಿಗೆ ಕುರ್ಚಿ, ಯಾರಿಗೆ ಊಟದ ಟೋಕನ್ — ಅದನ್ನು ನಾನು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನೋಡಿದವಳು. ಕೆಲಸದ ಜಾಗ ಗೊತ್ತಿರಲಿ.”

ಆ ಮಾತು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹೊಡೆದ ಚೆಂಡಿನಂತೆ ಬಂದು ಬಡಿದಿತು. “ಕೆಲಸ ನೋಡಿದವಳು.” ಕೌಂಟರ್ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ತಕ್ಷಣ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿದರು. ಸಾಲಿನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಹಿಳೆ ತನ್ನ ಮಗನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು; ಏನೋ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ.

ನಂದಿತಾ ತನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎತ್ತಿದಳು. “ನನ್ನನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕರೆಯಿಸಿ, ನಂತರ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೇ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ತೆಗೆಸೋದು ನಿನಗೆ ಹಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವೇ, ವಿಕ್ರಮ್?” ಎಂದು ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.

ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಚಿಡಿಚಿಡಿ ಹೊಕ್ಕಿತು. “ಡ್ರಾಮಾ ಬೇಡ. ಅತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

ಅದೇ ವೇಳೆ ಮಂಜುಳಾ ಅತ್ತೆ ಲಿಫ್ಟ್ ಮುಂಭಾಗದಿಂದ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು — ಕಂಠದ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಕಲ್ಲಿನ ಹಾರ, ಕಡೆಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪೂಜಾ ತಟ್ಟೆ, ಹಿಂದೆ ಇಬ್ಬರು ಸಂಬಂಧಿಕರು. ಅವರ ಆಗಮನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೆರೆಯಲು ಸಾಲು ಮುರಿಯತೊಡಗಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತಕ್ಷಣ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಕೈ ಬಡಿದು, “ಶಿವಣ್ಣ, ಅತ್ತೆಯ ಹೆಸರು ನೋಡ್ಕೋ. ಕೂಡಲೇ ಒಳಗೆ,” ಎಂದ.

ಶಿವಣ್ಣ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ. ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಜಾರಿದವು. “ಸರ್… ಒಂದು ಕ್ಷಣ…”

“ಏನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ? ಓದಲು ಬರ್ತಿಲ್ಲವಾ?”

ನಂದಿತಾ ಆಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೌಂಟರ್ ಕಡೆಗೆ ಮುಂದೆ ಬಂದಳು. ವಿಕ್ರಮ್ ಅವಳ ಮೊಣಕೈಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಚಾಚಿದ ಕೈಗೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಚೀಲವನ್ನು ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಹಾಕಿ ಅವನನ್ನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದಳು. ಚೀಲದ ಜಿಪ್‌ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಅರ್ಧ ಮುಡಿದ ರಸೀದಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅವಳು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. “ಓದಿ,” ಅಂದಳು. “ಜೋರಾಗಿ ಓದಿ. ಸಾಲು ಕೇಳಲಿ.”

ವಿಕ್ರಮ್ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿಂದ ನಕ್ಕ. “ಇಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯವಾ?”

“ನಿನ್ನಲ್ಲ. ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲೇ ಏನು ಇದೆ ಅಂತ ಓದಿ.”

ಸಾಲು ಈಗ ಮೌನದಿಂದಲ್ಲ, ಕಿವಿ ಹಚ್ಚಿದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಿಂತಿತ್ತು. ಶಿವಣ್ಣ ಗಾಜಿನ ಕೆಳಗಿಂದ ಮೂಲ ಅತಿಥಿ ಪಟ್ಟಿಯ ಫೈಲ್ ಹೊರತೆಗೆದ. ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಪ್ ಮಾಡಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ: “ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ: ನಂದಿತಾ ರಾವ್.” ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಲು — “ದ್ವಿತೀಯ ಸಂಪರ್ಕ (ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗಿದೆ): ವಿಕ್ರಮ್ ಎಸ್.” ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಕೆಂಪು ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ಹಾಕಿದ ಗುರುತು, ದಿನಾಂಕ, ಮತ್ತು ಸಭಾಂಗಣದ ಮುದ್ರೆ.

ಶಿವಣ್ಣ ಅದನ್ನೇ ಜೋರಾಗಿ ಓದಿಬಿಟ್ಟ. “ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ — ನಂದಿತಾ ರಾವ್. ದ್ವಿತೀಯ ಸಂಪರ್ಕ ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗಿದೆ… ವಿಕ್ರಮ್ ಸರ್ ಹೆಸರು—”

“ಕೊಡು!” ವಿಕ್ರಮ್ ಫೈಲ್ ಕಸಿಯಲು ಮುಂದಾದ. ಆದರೆ ಆಗಲೇ ಹಿಂಬದಿಯವರ ಕತ್ತುಗಳು ಉದ್ದವಾದವು. ಮಂಜುಳಾ ಅತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣಜ್ಜಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಕಾಗದದತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದರು. ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಧಾನಗೊಳಿಸಿದ. ಊಟದ ಹುಡುಗನ ಬಿಲ್ ಹಿಡಿದ ಕೈ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು.

ವಿಕ್ರಮ್ ಧ್ವನಿ ಕೆಳಗಿಳಿಯಿತು. “ಇದು ಹಳೆಯ ಪಟ್ಟಿ. ನಾನು ಅಪ್ಡೇಟ್—”

“ಕೆಂಪು ಮಸಿ ನಿನ್ನದು,” ನಂದಿತಾ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದಳು. “ನನ್ನ ಹೆಸರು ಉಳಿದಿದೆ. ನಿನ್ನದು ತೆಗೆದುಹೋಗಿದೆ. ಶಿವಣ್ಣ, ಹಿಂದೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನು? ಮಂಜುಳಾ ಅತ್ತೆಯ ಅತಿಥಿ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಮೀಸಲು ನಾಲ್ಕು ಸಾಲುಗಳು. ವೇದಿಕೆಯ ಬಲಭಾಗ. ಈಗ ಹೇಳಿ.”

ಶಿವಣ್ಣ ಈಗ ಅವಳತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು, ವಿಕ್ರಮ್ ಕಡೆಗೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಕ್ಷ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅವಮಾನಕರವಾದ ತಿರುವು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಹೇಳಿದ, “ಅತ್ತೆಯ ಪಂಗಡದವರು ಈ ದಾರಿ. ಬಲಭಾಗದ ಕುರ್ಚಿಗಳು. ನಂದಿತಾ ಮ್ಯಾಡಂ ಹೇಳಿದಂತೆ.”

ವಿಕ್ರಮ್ ನಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. “ಸರಿ, ಓಕೆ, ನೀನು ಕೋಪವಾಗಿದ್ದೀಯ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಮೊದಲು ಒಳಗೆ ಜನರನ್ನು ಕಳಿಸೋಣ. ನಂತರ ಮಾತಾಡೋಣ.”

ಅವನ “ನಂತರ”ವೇ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂದೆಯೂ ಕರಗಿಸಿದ್ದಿತ್ತು — ಕೆಲಸದ ವೇಳೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬುಕ್ಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸಿ, ಕುಟುಂಬದ ಮುಂದೆ ತಾನೇ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದಂತೆ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಈಗ ಆ “ನಂತರ” ಸಾಲು ಮುಂದೆ ನಿಂತೇ ಅವಳ ಬಳಿ ಕೈಚಾಚಿತ್ತು.

ನಂದಿತಾ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಧ್ವನಿ ಇನ್ನೂ ಸಮವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. “ನಾನು ಕೋಪದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

ಅವಳು ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಳು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕೈ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಜಾರಿಹೋಗಿ ಖಾಲಿ ಕೌಂಟರ್‌ಗೆ ತಗುಲಿತು. ಶಬ್ದ ದೊಡ್ಡದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತವರ ಮುಖಗಳಿಗೆ ತಗುಲಿ ತಿರುಗಿಬಂದ ಶಬ್ದ. ಅವನ ಕೈಗೆ ಏನೂ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ; ಅವಳ ಕೈಗೆ ಪಟ್ಟಿಯೇ ಸಿಕ್ಕಿತು.

“ನಂದಿತಾ,” ಎಂದು ಅವನು ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಗಟ್ಟಿತನದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ, “ಇಷ್ಟು ಜನ ಮುಂದೇ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಅತ್ತೆ ನೋಡ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

“ಅವರು ನೋಡೋಕೆ ತಾನೇ,” ಎಂದಳು ಅವಳು.

ಅವಳ ಮಾತಿನ ನಂತರ ವಿರಾಮ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಾಲಿನ ಮೊದಲ ವೃದ್ಧ ದಂಪತಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ಮೈಸೂರು ಮಾವನವರವರ ಜೊತೆಗೆ ಬಂದ ಇಬ್ಬರು ಹಿರಿಯರು ಮೊದಲು. ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಹಾಕಿ,” ಅಂದಳು. ಶಿವಣ್ಣ ಬರೆದುಕೊಂಡ. “ಮಂಜುಳಾ ಅತ್ತೆಯ ಪಂಗಡದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಬಿಡಿ. ನಾದಸ್ವರದವರಿಗೆ ಬಾಕಿ ಬಿಡಬೇಡಿ — ನನ್ನ ರಸೀದಿ ಕೆಳಗಿದೆ, ಅದನ್ನೇ ಸೇರಿಸಿ.”

ವಿಕ್ರಮ್ ಮಧ್ಯೆ ನುಗ್ಗಿದ. “ಒಂದು ನಿಮಿಷ. ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ವಿಶೇಷ ಕೊಠಡಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ—”

ನಂದಿತಾ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿಯೇ ಇಲ್ಲ. “ವಿಶೇಷ ಕೊಠಡಿ ಮಂಜುಳಾ ಅತ್ತೆಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ. ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದವರು ಕಾಯಬೇಕು.”

ಈ ಬಾರಿ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದಲೇ ಯಾರೋ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ನಗುವನ್ನು ಬಿಡಿದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ತಕ್ಷಣ ತಿರುಗಿ ಯಾರು ಎಂದು ನೋಡಿದ. ಅದೇ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟಿತು; ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಚುರುಕಾಗಿ ತಿರುಗಬಾರದು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕೌಂಟರ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. “ನಂದಿತಾ, ನಾವು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು… ನಿನಗೆ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೇ ಹೀಗೆ ಬೇಡ.”

“ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಬಳಸಿ, ಈಗ ಕ್ರೆಡಿಟ್?” ಅವಳು ಕಣ್ಣು ಕೆಳಗಿಳಿಸದೇ ಕೇಳಿದಳು. “ಸಾಲು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ನೀನು ಕೂಡ ಕಾಯು.”

ಅದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಬಿದ್ದ ಕೀಲಿ ಶಬ್ದದಂತೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಹಿಂದೆ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಬ್ಬರು ನಿಂತಿದ್ದರು; ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸರಿದರು. ಮಂಜುಳಾ ಅತ್ತೆ ನೇರವಾಗಿ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಅವರತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಆದರೆ ನಂದಿತಾ ವಿವರಣೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದಳು, “ಅತ್ತೆ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರಿನ ಮೀಸಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ.”

ಮಂಜುಳಾ ಅತ್ತೆಯ ದೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ, ನಂತರ ನಂದಿತಾಳ ಮುಖದ ಮೇಲೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಮೇಲೆ ಹೋಯಿತು. ಆ ಪ್ರಯಾಣವೇ ಸಾಕಷ್ಟು ಉದ್ದವಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿಕೊಂಡ.

ಈಗ ಕೌಂಟರ್ ಅವಳ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ನಂದಿತಾ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅರ್ಧ ಮುಡಿದ ರಸೀದಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಫೈಲ್ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿದಳು. “ಶಿವಣ್ಣ, ಇಂದಿನಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯೋದು ಈ ಪಟ್ಟಿಯಂತೆ ಮಾತ್ರ. ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ ಯಾರದ್ದು?”

ಶಿವಣ್ಣ ಒಂದು ಉಸಿರೆಳೆದು, ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದ. “ನಂದಿತಾ ಮ್ಯಾಡಂ.”

“ದ್ವಿತೀಯ ಸಂಪರ್ಕ?”

“ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗಿದೆ.”

ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ನರ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಅವನು ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಾಗಿ, ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, “ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ವಿಷಯ—”

ನಂದಿತಾ ಈಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ನಿಂತಳು. “ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ವಿಷಯ ಇಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ ವಿಷಯ ಇದೆ.” ನಂತರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದಳು, “ವಿಕ್ರಮ್ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಪ್ರವೇಶ, ಕೊಠಡಿ ಬಿಡುಗಡೆ, ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಆಸನ ಬಿಡಬೇಡಿ. ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಇರುವವರು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ.”

ಅವಳು ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿ ಒತ್ತಿದಳು. ಓದಲು ಸುಲಭವಾಗುವಂತೆ. ಮುಖ್ಯ ಸಂಪರ್ಕದ ಸಾಲು ಈಗ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕೈಯಿಂದ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಮುಂದಿನ ಹೆಸರು.”

ಲಾಬಿಯ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮಿಂಚಿತು. ಆ ಮಿಂಚು ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲಿದ್ದ ತಣ್ಣನೆಯ ಚಹಾ ವಲಯಕ್ಕೂ, ಗಾಜಿನಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದ ಅತಿಥಿ ಪಟ್ಟಿಗೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಡಿದು, ನಂದಿತಾಳ ಕೈಕೆಳಗಿದ್ದ ಹೆಸರಿನ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಆವರಣವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು — “ಈ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಗಿನವರು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಿ.”