ನಾನು ಹಿಡಿಯದೆ ಗೋದಾಮೇ ಸಾಗಲಿಲ್ಲ
ಮೊದಲ ಟ್ರಾಲಿ ರ್ಯಾಕ್-ಲೇನ್ ಮಧ್ಯೆ ಅಡ್ಡ ಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೇ ಪ್ರಸಾದ್ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀಲಿಕೈಚೈನ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಬೆಲ್ಟ್ಗೆ ತಟ್ಟಿ, “ವಾಣಿ, ನೀನು ಪಿಕ್ ಸೈಡ್ಗೆ ಹೋಗು. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು. ಅವನ ಮಾತು ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹ್ಯಾಂಡ್ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಒಂದನ್ನೊಂದು ತುಳಿದು ನಿಂತವು; ಮೇಲಿನ ಶೆಲ್ಫ್ನಿಂದ ನೇತಾಡಿದ ಲೇಬಲ್ಗಳು ಏರ್ಫ್ಯಾನ್ ಗಾಳಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಚಪ್ಪರಿಸಿವೆ. ಚಿಕ್ಕ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಹಳೆಯ ಮಸಿ ಗುರುತು ಬಿದ್ದ ಪೆನ್, ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ನೋಂದಣಿ ಪುಸ್ತಕ, ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ—ವಾಣಿಯದೇ—ಒಂದರ ಮೇಲೊಂದು ನಿಂತಿದ್ದವು. ರಾತ್ರಿ ಶಿಫ್ಟ್ ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ತೆರೆದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಗೋದಾಮು ಈಗಾಗಲೇ ಉಸಿರು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ವಾಣಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಖಾಲಿ ಕಾರ್ಟ್ನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಬದಿಗೆ ಒತ್ತಿ ದಾರಿ ತೆರೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. “ಆ ರ್ಯಾಕ್-ಸಿ ಬಿಡಿ,” ಅಂದಳು ಮಿತವಾಗಿ. “ಮೊದಲು ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಬಿಡಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನೇ ಟ್ರಕ್ಗೆ ಹಾಕ್ತಾರೆ.” ಪ್ರಸಾದ್ ಅವಳತ್ತ ನೋಡುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಹೆಡ್ಸೆಟ್ನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ, “ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಹೋಲ್ಡ್. ಬಿ-ಒಂಬತ್ತು ಮೂವ್,” ಎಂದು ಕರೆ ಕೊಟ್ಟನು. ತಪ್ಪು ಕರೆ. ಅದೇ ಕ್ಷಣ ದೂರದಲ್ಲಿ ಫೋರ್ಕ್ಲಿಫ್ಟ್ ನಿಂತ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.
ಶರತ್ ಕಾಗದದ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓಡಿಬಂದ. “ಅಣ್ಣಾ, ಬಿ-ಒಂಬತ್ತು ರೆಡಿ ಇಲ್ಲ. ರಾಪ್ ಆಗಿಲ್ಲ.”
“ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡು,” ಪ್ರಸಾದ್ ಕಿರಿಚಿದ. ನಂತರ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ವಾಣಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು ದೊಡ್ಡವರಂತೆ ಹೇಳ್ಬೇಡ. ನಿನ್ನಿಗೆ ಕೀ ಕೊಟ್ಟರೆ ಗೋಜು ಮಾಡ್ತೀಯ.”
ಅವಳ ಗಲ್ಲ ಕೆಂಪಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕಣ್ಣು ನೀರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರಸಾದ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟಂತೆ ಹೊಳೆದಿತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಹೊರವಲಯದ ಈ ಇ-ಕಾಮರ್ಸ್ ಗೋದಾಮಿನ ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ವಾಣಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಬಿಡುವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಆದರೆ ಈ ತಿಂಗಳು ಮಾತ್ರ ಅವಳನ್ನು ಸೈಡ್ಗೆ ಸರಿಸಿ ಪ್ರಸಾದ್ ಚಾನೆಲ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ. ಕಾರಣ? ಅವನು ಸೂಪರ್ವೈಸರ್ಗೆ ಹತ್ತಿರ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರಣವೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು—ಮಂಜುನಾಥ ಅಣ್ಣ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೋಡಬಹುದು; ವಾಣಿ ಮದುವೆ ಮಾತು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿ, ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು ಅಡ್ಡಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕೀಲಿಗಳು ಜಣಜಣನೆ ಹಿಡಿದು ಓಡಾಡುವುದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮೊಬೈಲ್ ಕಂಪಿಸಿತು. ನಂದಿನಿಯ ಸಂದೇಶ: “ಮಾಮ ಬಂದ್ರು. ನಿನ್ನ ಶಿಫ್ಟ್ ನೋಡ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹಠ.” ವಾಣಿ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದಳು. ಪ್ರಸಾದ್ ಗಮನಿಸಿದ. ಅವನ ತುಟಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಏರಿತು. “ಆಹಾ, ಇಂದು ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ತಪಾಸಣೆನಾ? ಹಾಗಿದ್ರೆ ಇನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸೈಡ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು. ನಿನ್ನ ಮೇಲೇನಾದ್ರೂ ಹೊರೆ ಬಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಹೆಸರೇ ಕೆಟ್ಟೀತು.”
ಮೊದಲ ಬಹಿರಂಗ ಹೊಡೆತ ಅಷ್ಟೇ. ಅವನು ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ನಿಂದ ಕೆಂಪು ಸಾಧನವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಇಟ್ಟ. ವಾಣಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂತು. “ಒಂದು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ನನಗೆ ಬೇಕು. ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಟ್ರೇಸ್ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ.”
“ಬೇಕಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು. “ನೀನು ಕೇಳ್ತಾ ಇರೋದು ಸಾಕು.”
ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಹೊರದ್ವಾರದಿಂದ ಮಂಜುನಾಥ ಅಣ್ಣ ಒಳಬಂದ. ಮಳೆಯ ತೇವ ಇನ್ನೂ ಶರ್ಟ್ ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆ ಕಲೆಗಳಾಗಿ ಇತ್ತು. ವಾಣಿಗೆ ಅವನು ದೂರದ ಮಾವನ ಸ್ನೇಹಿತ, ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವ ಹಿರಿಯ; ಅವಳ ಅಮ್ಮಗೆ “ಹುಡುಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದಾಳಾ?” ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಭದ್ರತಾ ಗಾರ್ಡ್ ಅವನನ್ನು ಒಳಗೆ ತೋರಿಸಿ, “ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಸೈಡ್ ಇಲ್ಲಿ,” ಎಂದಿದ್ದಾನೋ ಏನೋ, ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಈ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ನಿಂತ ಲೇನ್ಗೆ ಬಂದಿದ್ದ.
ಮಂಜುನಾಥ ಅಣ್ಣ ನಿಂತ ಜಾಗದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು—ವಾಣಿ ಖಾಲಿ ಕೈ, ಪ್ರಸಾದ್ ಕೀಲಿಗಳು, ನಿಂತ ಕಾರ್ಟ್ಗಳು, ತಪ್ಪು ಕರೆಗಳಿಂದ ಜಡವಾಗಿರುವ ಸಾಲು. ವಾಣಿ ಬೆನ್ನೆಲುಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ದಣಿವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿ ಆಯಿತು. ದಿನಪೂರ್ತಿ ಮೆಟ್ರೋ, ಬಸ್, ಈ ಶಿಫ್ಟ್; ಸ್ಲೀವ್ ಮಡಚಿನಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಕಟ್ಟು ಈಗಲೇ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಚೂರು ಹಾಕುವಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಆದರೂ ಅವಳು ಮಂಜುನಾಥನ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅವನ ನಿಲ್ಲುವಿಕೆ ಬದಲಾಯಿತು—ಅವನು ಕೈಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಜೋಡಿಸಿದ. ನೋಡುವ ಹಿರಿಯರ ಭಂಗಿ.
ಪ್ರಸಾದ್ ಅದನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡ. “ಸಾರ್, ಈ ಹೊತ್ತು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ಜಾಸ್ತಿ. ಯಾರಿಗೆ ಏನು ಬರತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನೋಡ್ಕೊಂಡೇ ಕೊಡ್ತೀವಿ,” ಎಂದು ಎತ್ತರದ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು. ಅದು ವಾಣಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತಲ್ಲ; ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಹಿರಿಯನಿಗಾಗಿ ಹಾಕಿದ ಮುಖ. ತಕ್ಷಣ ಮತ್ತೊಂದು ತಪ್ಪು ಕರೆ ಕೊಟ್ಟನು. “ಜಿ-ಹನ್ನೆರಡು ಬಿಡುಗಡೆ!”
ನಂದಿನಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ, “ಜಿ-ಹನ್ನೆರಡುಗೆ ಕ್ಯೂಆರ್ ಓದ್ತಿಲ್ಲ,” ಅಂದಳು.
“ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ!” ಪ್ರಸಾದ್ ಗದರಿದ.
ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಉಬ್ಬಿತು. ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಬಂದ ಮೂರು ಪಿಕ್ ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ ಮೊರೆ ಹಾಕಿದಂತೆ ನಿಂತವು. ಒಂದು ಕಾರ್ಟ್ನ ಮೇಲಿನ ಕಾರ್ಟನ್ ನೆಲಕ್ಕೆ ಸರಿ ಬಿತ್ತು; ಟೇಪ್ ತುಂಡು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಫೋರ್ಕ್ಲಿಫ್ಟ್ ಚಾಲಕ ಗಾಜು ಇಳಿಸಿ, “ಯಾರು ಕರೆ ಕೊಡ್ತಿದ್ದಾರೆ? ದಾರಿ ಸಿಗ್ತಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಕೆಂಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿದ. ಚಾನೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಮೂವರು ಮಾತಾಡಿದರು; ಯಾರ ಮಾತು ಯಾರಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಿದೆಯೋ ಗೊತ್ತಾಗದ ಗದ್ದಲ.
ವಾಣಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದಳು. ಈಗ ಸ್ವರ ಕೆಳಗೇ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಕತ್ತರಿಸಿದಂತಿತ್ತು. “ರ್ಯಾಕ್-ಸಿ ಅಡ್ಡ. ಮೊದಲು ಅದನ್ನೇ ತೆರೆಯಬೇಕು. ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಹಿಂದೆ ಹೈ-ಪ್ರಾಥಮ್ಯ ಟ್ರಕ್ ಕಾಯ್ತಿದೆ.”
ಪ್ರಸಾದ್ ಹೆಡ್ಸೆಟ್ ಮೈಕ್ ಅನ್ನು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಅವಳತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಗ್ಗಿದ. “ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗು. ನನ್ನ ಚಾನೆಲ್ ಮೇಲೆ ಮಾತಾಡ್ಬೇಡ. ಇಲ್ಲ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸ್ತೀನಿ.”
ಅದು ಅವನ ಎರಡನೇ ಹೊಡೆತ—ಕೆಲಸದದ್ದಲ್ಲ, ದ್ವಾರದದ್ದು. ಪ್ರವೇಶವೂ ಅವನದೇ ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಹೊಡೆತ. ಮಂಜುನಾಥ ಅಣ್ಣ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹತ್ತಿರದವರಿಗೇ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ತಲೆಬಾಗಿದಳು. ಶರತ್ ಕಾಗದದ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಡಚಿದನು. ವಾಣಿಗೆ ಈ ಕ್ಷಣ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಕೆಲಸ ಅಟ್ಟಿದುದರಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ರೂಪ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತು—“ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಖಚಿತವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀಯಾ, ಇಲ್ಲಾ ಓಡಾಟವೇ?”
ಹೊರಗೆ ಟ್ರಕ್ ಹಾರ್ನ್ ಒಂದು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಕೂಗಿತು. ಗೇಟ್ ಪಕ್ಕದ ಡಾಕ್ಕ್ಲಾಕ್ನಲ್ಲಿ ನಿಮಿಷ ಸರಿ ಹೋಯಿತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಪರದೆಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಕೂಗಿದ: “ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ವಿಂಡೋ ಐದು ನಿಮಿಷ!” ಯಾರೂ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಸಾದ್ ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಯಾವ ಲೇನ್ ತೆರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನೇ ನಿಗದಿ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಮೇಲೆ ಬಟನ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದ.
ವಾಣಿ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಸೈಡ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ವರೆಗೆ. ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಅವಳ ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಇನ್ನೂ ತೆರೆದೇ ಇತ್ತು; ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಮಸಿ ಗುರುತು ತಗುಲಿದ ಆ ಪೆನ್. ಅವಳು ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಒಂದು ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದಳು. ಪ್ರಸಾದ್ ತಡವಾಗಿ ಅರಿತ. “ಏய்—ಮುಟ್ಟಬೇಡ.”
ಅವಳು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಹೆಡ್ಸೆಟ್ ಚಾನೆಲ್ನ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಘಟಕವನ್ನು ಹೂಕ್ನಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಳು. ಕೀಲಿಕೈಚೈನ್ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಬೆಲ್ಟ್ಗೆ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನೇ ನೋಡಿಯೇ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು, “ರ್ಯಾಕ್-ಸಿ ತೆರೆಯೋ ಕೀ.”
ಲೇನ್ ತುಂಬಾ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ತಿರುಗಿದವು. ಇದುವರೆಗೂ ಪ್ರಸಾದ್ ಉಬ್ಬಿಸಿದ್ದ ಗದ್ದಲಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಬಂದ ಜಾಗ ಅದು. ಈಗ ಹೋಲಿಕೆ ಮರೆಮಾಚಲಾಗದಂತಾಯಿತು.
“ಹಿಂತಿರುಗಿಸು,” ಪ್ರಸಾದ್ ಕೈ ಚಾಚಿದ. “ನೀನು ಅಧಿಕಾರಿ ಅಲ್ಲ.”
ವಾಣಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮೈಕ್ ಒತ್ತಿದ್ದಳು. “ನಂದಿನಿ, ರ್ಯಾಕ್-ಸಿ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಎರಡು ಕಾರ್ಟ್ಗಳನ್ನು ಬಲಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿ. ಶರತ್, ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಟ್ಯಾಗ್ ಓದಿ ನನಗೆ ಹೇಳು. ಲಿಫ್ಟ್ ಐದು ಸೆಕೆಂಡ್ ಹೋಲ್ಡ್. ಯಾರೂ ಜಿ-ಹನ್ನೆರಡು ಮುಟ್ಟಬೇಡಿ.”
ಚಾನೆಲ್ನ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹೋಯಿತು. ನಂದಿನಿ ಕ್ಷಣವೂ ಕಳೆವದೆ ಕಾರ್ಟ್ ತಳ್ಳಿದಳು. ಶರತ್ ಟ್ಯಾಗ್ನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಓದಿದನು. ವಾಣಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ನ್ನು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ನತ್ತ ತೋರಿಸಿ ಒಂದು ಬಾರಿ, ಇನ್ನೊಂದು ಬಾರಿ—ಬೀಪ್. ಕೂಡಲೇ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದಾಖಲೆ ತೆರೆದುಬಂತು. “ಮಿಸ್-ರೌಟ್. ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಇಲ್ಲ. ಸಿ-ನಾಲ್ಕು ಹಿಂಬದಿ,” ಎಂದಳು ಅವಳು. ನಂತರ ಪ್ರಸಾದ್ಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕೈ ಚಾಚಿದಳು. “ಕೀ.”
ಅವನು ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. “ನೀನು ನಾಟಕ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀಯ,” ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದನು; ಆದರೆ ಆ ಜೋರಿನೊಳಗೆ ಖಾಲಿತನ ಇತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ತಪ್ಪು ಕ್ರಮ ಈಗ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಜುನಾಥ ಅಣ್ಣ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದ್ದ. ಅವನು ಇನ್ನೂ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಈಗ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯ “ಸೈಡ್ ಕೆಲಸ” ಅಲ್ಲ. ನೆಲವೇ ಯಾರ ಮಾತಿಗೆ ಕದೆಯುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು.
ವಾಣಿ ಕೀಲಿಗಳಿಲ್ಲದೇ ಹಿಂಬದಿ ಸೇವಾ ದ್ವಾರದಿಂದ ಸಿ-ನಾಲ್ಕು ಕಡೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಚಿಕ್ಕ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮುಚ್ಚುಪಟ್ಟಿ ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿ ಹೊಕ್ಕಾಗ ಅವಳ ಭುಜದ ಮಡಚಿನ ನೋವು ಎಳೆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಜಾಗಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಟ್ಟಿದ್ದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಸಿಕ್ಕಿತು—ಎಫ್-ಹದಿನೇಳಿನ ನೀಲಿ ಮುದ್ರೆ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಅವಳು ಚಾನೆಲ್ನಲ್ಲಿ, “ಇದು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಲಿಫ್ಟ್ ಒಳಗೆ ತರು,” ಎಂದಳು. ಫೋರ್ಕ್ಲಿಫ್ಟ್ ಕೂಡಲೇ ಸರಿಯಿತು. ಪ್ರಸಾದ್ “ನಿಲ್ಲಿ, ನಾನು ಹೇಳ್ತೀನಿ—” ಎಂದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಹೊರಬಂದಂತೆ ಲೇನ್ ಉಸಿರೆಳೆದಿತು. ಅಡ್ಡಿದ್ದ ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತಿರುಗಿದವು. ಲೇಬಲ್ಗಳು ಮತ್ತೆ ಓದಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ವಾಣಿ ಮುಂಚೆ ನಿಂತು ಕ್ರಮ ಬದಲಿಸಿದಳು. “ಮೊದಲು ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು. ನಂತರ ರ್ಯಾಕ್-ಸಿ ಪೂರ್ಣ ಖಾಲಿ. ಬಿ-ಒಂಬತ್ತು ನಂತರ. ಜಿ-ಹನ್ನೆರಡುಗೆ ಹೊಸ ಮುದ್ರಣ ಬೇಕು.” ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಕೆಲಸದ ದೇಹ ಸಿಕ್ಕಿತು—ಒಬ್ಬನು ರ್ಯಾಪ್ ಕತ್ತರಿಸಿದ, ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಹೊಸ ಚೀಟಿ ತಂದಳು, ಫೋರ್ಕ್ಲಿಫ್ಟ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ತಿರುಗಿತು. ಪ್ರಸಾದ್ ಈಗ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯುವವನಾದ. ಏನಾದರೂ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದರೆ, ಯಾರೋ ಅವಳ ಸೂಚನೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಹೊರಗಡೆ ಮತ್ತೊಂದು ಘಂಟೆಯಂತ ಹಾರ್ನ್. ಡಾಕ್ನಿಂದ ಓಡಿಬಂದ ಹುಡುಗ ಉಸಿರಾಟ ಜಡವಾಗುತ್ತಾ, “ಹೈ-ಪ್ರಾಥಮ್ಯ ಟ್ರಕ್ ಗೇಟ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಸ್ಲಾಟ್ ಹೋಗ್ತದೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಅದೇ ಟ್ರಕ್. ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಅದಕ್ಕೇ. ವಾಣಿ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪರದೆ ನೋಡಿದಳು. ಬಿಡುಗಡೆ ಅಂತಿಮ ದೃಢೀಕರಣಕ್ಕೆ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀ ಬೇಕು. ಅದು ಪ್ರಸಾದ್ ಬೆಲ್ಟ್ನಲ್ಲೇ ಇತ್ತು.
ಪ್ರಸಾದ್ ಅದನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬೆವರು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. “ನಾನು ಮಾಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದನು, ಈಗ ಜೋರಿಲ್ಲದೆ. ಅವನು ಪರದೆ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ತಪ್ಪು ಕೋಡ್ ಒತ್ತಿದ. ಪರದೆ ಮಿಟಮಿಟಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಒತ್ತಿದ. ಚಾನೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ಯಾಟಿಕ್ ಶಬ್ದ. ಲೇನ್ ಮತ್ತೆ ನಿಂತಿತು—ಈ ಬಾರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾರಣವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ. ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ರೆಡಿಯಾಗಿ, ಟ್ರಕ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೇ, ಜನರು ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ; ಆದರೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ.
ವಾಣಿ ಒಂದೇ ಮಾತು ಹೇಳಿದಳು. “ಕೀ ಕೊಡು.”
ಪ್ರಸಾದ್ ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದು, “ಒಂದು ನಿಮಿಷ—ಸಿಸ್ಟಮ್…” ಎಂದು ಮುಗ್ಗರಿಸಿದ. ಅವನ ಸ್ವರ ಮೊದಲುಗಿಂತ ಸಣ್ಣವಾಗಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಸ ಲೇಬಲ್ ರೋಲ್ ನಿಂತಿತ್ತು. ಶರತ್ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಹತ್ತಿರೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಮಂಜುನಾಥ ಅಣ್ಣ ಇದೀಗ ಕೌಂಟರ್ ಹತ್ತಿರ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕರುಣೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಮುಖವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಓದಿದಂತೆ ಕಣ್ಣು.
“ಪ್ರಸಾದ್,” ವಾಣಿ ಮತ್ತೆ ಅಂದಳು. “ಇನ್ನು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಅಂದ್ರೆ ಟ್ರಕ್ ಸ್ಲಾಟ್ ಹೋಗ್ತದೆ.”
ಅವನು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು. ಯಾರೂ ಅವನ ಮಾತಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೀಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನ ಬೆಲ್ಟ್ಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಚೈನ್ ಈಗ ತೂಕದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಒಂದೇ ಒತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತೆಗೆದರೆ ಸಾಕಾಗುವದು; ಆದರೆ ಆ ಒತ್ತುವಿಕೆ ಅವನಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಕೈ ನಡುಗಿದಂತೆಯೇ ಕೀಲಿಕೈಚೈನ್ ಬಿಚ್ಚಿದ. ಜಣಜಣ ಶಬ್ದ ಈ ಬಾರಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ವಾಣಿಯ ಚಾಚಿದ ಕೈಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಇಡಲಿಲ್ಲ; ಮಧ್ಯೆ ತಡೆದ. “ಜಾಗ್ರತೆ.”
ವಾಣಿ ಅವನ ಬೆರಳ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಚೈನ್ನನ್ನೇ ತನ್ನತ್ತ ಎಳೆದಳು. ಅದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳ ಕೈಗೆ ತೂಕವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ಕೌಂಟರ್ಪಕ್ಕದ ರಿಲೀಸ್ ಲಾಕ್ ತೆರೆಯಿತು, ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀ ತಿರುಗಿಸಿ ಅಂತಿಮ ದೃಢೀಕರಣ ಒತ್ತಿದಳು. ಪರದೆ ಹಸಿರಾಯಿತು. “ಎಫ್-ಹದಿನೇಳು ಬಿಡುಗಡೆ. ಡಾಕ್-ಎರಡು, ಈಗ,” ಎಂದು ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಕರೆ ಕೊಟ್ಟಳು.
ಅದು ಕರೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ನೆಲದ ಉಸಿರು ಮತ್ತೆ ಹಿಡಿದ ಕ್ಷಣ. ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಚಲಿಸಿತು. ಫೋರ್ಕ್ಲಿಫ್ಟ್ ಅವಳ ಕರೆಯ ಚಾವಣಿಗೇ ಮುನ್ನಡೆದಿತು. ಶರತ್ ಸೈಡ್ ಲಾಕ್ ಅಳವಡಿಸಿದ. ನಂದಿನಿ ಮುದ್ರೆ ಅಂಟಿಸಿದಳು. ಟ್ರಕ್ಗೆ ಸರಕು ಹೊತ್ತಿತು. ಡಾಕ್ಕ್ಲಾಕ್ನಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ನಿಮಿಷ ಬದಲಾಗುವ ಮುಂಚೆ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತು. ಹೊರಗಿನ ಚಾಲಕ ಅಂಗೈಗೆ ಸ್ಟಾಂಪ್ ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟ.
ಪ್ರಸಾದ್ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಇನ್ನಿಷ್ಟು ಉಳಿದಿವೆ, ನಾನು—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದ.
ವಾಣಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮುಂದಿನ ಕರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. “ರ್ಯಾಕ್-ಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಾಲಿ. ಬಿ-ಒಂಬತ್ತು ನಂತರ. ಜಿ-ಹನ್ನೆರಡು ಹೊಸ ಮುದ್ರಣವಿಲ್ಲದೆ ಯಾರೂ ಕಳುಹಿಸಬೇಡಿ.” ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀಲಿಗಳು ಇನ್ನು ಜಣಜಣನೆ ಆಡಲಿಲ್ಲ; ಅವು ನೆಲದ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತ್ರ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರಸಾದ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕೇಳುವವನಾದ. ಚಾನೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನೇ ತೆಗೆದಲಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದ್ದ ಸಾಲು ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು. ಕಾರ್ಟ್ಗಳು ದಾರಿಗೊಂಡವು. ಮೇಲಿನ ಶೆಲ್ಫ್ನ ಲೇಬಲ್ಗಳು ಈಗ ಕೇವಲ ಗಾಳಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದವು. ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಅವಳ ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಅದೇ ಹಾಗೆ ಇತ್ತು; ಆದರೆ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಈಗ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀಲಿಗಳು ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಳ ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಂಜುನಾಥ ಅಣ್ಣ ಒಂದು ಸಲ ಆ ಡಬ್ಬಿ, ಕೀ, ವಾಣಿ—ಈ ಮೂವರನ್ನೂ ನೋಡಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದ. ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹೇಳುವ ಜಾಗವೇ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕ್ರಾಸ್ಲೇನ್ಗೆ ಬಂದಾಗ ಗದ್ದಲ ಈಗ ತೆಳುವಾಗಿತ್ತು. ವಾಣಿ ಕೊನೆಯ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಹೇಳಿದಳು, “ಡಾಕ್-ಮೂರು, ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ.” ನಂತರ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕರದೊಳಗೆ ನೆಟ್ಟಗಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದಳು. ಹೆಡ್ಸೆಟ್ನ್ನು ಕಿವಿಯಿಂದ ತೆಗೆದು ಹೂಕ್ಗೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ; ಕೈಯಲ್ಲೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಿಡಿದು, ಕ್ಲಿಕ್ ಎಂದು ಆಫ್ ಮಾಡಿದಳು. ಚಾನೆಲ್ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು.