ಲೈವ್ ಡೆಮೋದಲ್ಲೇ ಅವನು ಬಿದ್ದನು
“ನಂದಿತಾ, ನೀನು ಕೆಳಗೇ ಇರು,” ಎಂದು ಮಹೇಶ್ ಮಾವ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ವೇದಿಕೆ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಅವಳಿಂದ ಎಳೆದರು; ಅವಳು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಅರ್ಧಮಡಿದ ಔಷಧಿ ರಸೀದಿ ಬೆರಳಿನ ನಡುವೆ ಚಿರಚಿರನೆ ಮಡಚಿಕೊಂಡಿತು. ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಓಡಿಬಂದ ಉಸಿರು ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ದುಪಟ್ಟಾದ ಅಂಚಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್ ವಾಸನೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡೇ ಇತ್ತು. ಮುಂಭಾಗದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಾನ್ಸರ್ ಬ್ಯಾನರ್ಗಳ ಕೆಳಗೆ ಡೆಮೋ ಟೇಬಲ್, ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಲೈವ್ ಕನ್ಸೋಲ್, ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ಐಲ್ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿರುವವರ ಕಣ್ಣುಗಳು. ದರ್ಶನ್ ಈಗಾಗಲೇ ಜಾಕೆಟ್ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕನ್ಸೋಲ್ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ. “ಮುಖ ತೋರೋದು ಅವನೇ. ನೀನು ಬೆಂಬಲ,” ಎಂದು ಮಹೇಶ್ ಮಾವ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅದನ್ನು ತಿದ್ದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ತಪ್ಪು ಎಂದೇ ಯಾರಿಗೂ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ನಂದಿತಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಾಯಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸೇವಾ ವಲಯದ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಅರ್ಧ ದಿನ ರಜೆ ಕೇಳಿ ಬಂದದ್ದು, ಸಂಜೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಓಟ—ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿಯೇ. ಆ ಮಾದರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂರೂ ರಾತ್ರಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದವಳು ಅವಳು. ಆದರೆ ಮುಂಭಾಗದ ಕುರ್ಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅನುಪಮಾ ತಾಯಿ, ಮಹೇಶ್ ಮಾವ, ದರ್ಶನ್ನ ಕಂಪನಿ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಹೂಡಿಕೆದಾರ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಜಯಂತ್—ಎಲ್ಲರ ಒಮ್ಮತ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟ: ವೇದಿಕೆ ಹಿಡಿಯುವುದು ದರ್ಶನ್; ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ನಂದಿತಾ.
“ವೈರಿಂಗ್ ಚೆಕ್ ಆಯ್ತಾ?” ಎಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಿರೂಪಕಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದರ್ಶನ್ ಮೈಕ್ಗೆ ನಗು ಹಚ್ಚಿದ. “ಅವಳು ಮಾಡ್ತಾಳೆ,” ಎಂದನು ತಿರುಗಿ ನೋಡದೇ. ಆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲೇ ಅವಳನ್ನು ಸಹಾಯಕಳ ಸೀಟಿಗೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದ ಗರ್ವ ಇತ್ತು. ನಂದಿತಾ ಟೇಬಲ್ ಕೆಳಗೆ ಬಾಗಿ ಕನೆಕ್ಟರ್ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಳು. ಹತ್ತಿರದ ಮಾನಿಟರ್ನ ಕಪ್ಪು ಹೊದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳಚ್ಚು, ಹಳೆಯ ಒರೆಸಿದ ಮಸುಕು ರೇಖೆಗಳು. ಇನ್ಪುಟ್ ಕೇಬಲ್ ಅರ್ಧಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಒತ್ತಿ ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿದಳು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮೇಲಿನ ಪರದೆ ಹೊಳೆಯಿತು.
“ಸೂಪರ್, ದರ್ಶನ್!” ಮೊದಲ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು. ದರ್ಶನ್ ತುಸು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಅವನು ಏನೂ ಮುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿತಾ ನಿಂತ ಜಾಗದಿಂದಲೇ ಅನುಪಮಾ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡದೆ ನಗುತಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂತು; ಆ ನಗು, ‘ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗಿ, ಬೆಂಬಲ ಕೊಡ್ತಾಳೆ’ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವವರದು. ಮೊದಲ ಸಣ್ಣ ಗೆಲುವು ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿತ್ತು, ಕೀರ್ತಿ ಅವನ ಮೈಕ್ಗೆ ಹತ್ತಿತ್ತು.
“ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾಬ್ ಹಿಡ್ಕೋ,” ದರ್ಶನ್ ಕೆಳಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. “ನಾನು ಕ್ಯೂ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಮುಂದಿನ ಮಾದರಿ.” ನಂದಿತಾ ಅವನ ಕಡೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ನೋಡಿದಳು. “ಸೆನ್ಸರ್ಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಸಮಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ತರು. ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಲೈವ್ ಓದು ಏರುಪೇರು ಮಾಡ್ತದೆ.” ಅವನು ನಗುವನ್ನೇ ಕಳಚಲಿಲ್ಲ. “ಪಬ್ಲಿಕ್ ಮುಂದೆ ಟೆನ್ಷನ್ ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡ್ಬೇಡ.” ಮಹೇಶ್ ಮಾವ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಸೇರಿದರು. “ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಉಪದೇಶ ಬೇಡ.”
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಶುರುವಾಯಿತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ಅಪ್ ಸಮಾಗಮ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿದ್ದರೂ, ಹಾಲ್ಗಿಂತ ಮದುವೆಮಂಟಪದ ನಾಡಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು; ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಾನ್ಸರ್ಗಳು, ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಿಗಳು, ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಯುವಕರು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆಂಬುದೇ ಭವಿಷ್ಯ ಸೂಚಿ. ನಿರೂಪಕಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ ದರ್ಶನ್ಗೆ ಮೈಕ್ ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವನು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಎರಡು ಸಾಲು ಹೇಳಿ ಮೊದಲ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಫ್ ಏರಬೇಕಿತ್ತು. ಏರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಂಪು ದೀಪ ಮಾತ್ರ ತುಂಟನೆ ಮಿನುಗಿತು.
ದರ್ಶನ್ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ನಿಂತು ಮತ್ತೆ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದ. ಇನ್ನೂ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದೆ ಕೂತಿದ್ದ ಜಯಂತ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದ. ಅನುಪಮಾ ತುಟಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಮ್ಮೆ ಕುಗ್ಗಿತು. ನಂದಿತಾ ಟ್ಯಾಬ್ನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಳು—ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದೇ. ಸೆನ್ಸರ್ಗಳ ಶೂನ್ಯಮಟ್ಟ ತಪ್ಪಿತ್ತು. ದರ್ಶನ್ ಬಲಗೈಯಿಂದ ಸ್ಲೈಡರ್ ಎಳೆದ, ಎಡಗೈಯಿಂದ ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದು “ಸಣ್ಣ ಕ್ಯಾಲಿಬ್ರೇಶನ್ ಡಿಲೇ” ಎಂದು ನಕ್ಕ. ನಗು ಈ ಬಾರಿ ಬರಿದಾಗಿತ್ತು.
“ರೀಸೆಟ್ ಮಾಡೋಣ,” ಮಹೇಶ್ ಮಾವ ವೇದಿಕೆ ಅಂಚಿನಿಂದ ಗುನುಗಿದರು. “ರೀಸೆಟ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಲೈವ್ ಕ್ರಮ ಮುರಿಯುತ್ತೆ,” ನಂದಿತಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅದು ಮೈಕ್ಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮೊದಲ ಸಾಲು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ. ದರ್ಶನ್ ಕಣ್ಣು ಚಿಮ್ಮಿದ. “ನೀನು ಸೈಡ್ಗೆ.” ಅವನು ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ತಪ್ಪು ಕ್ರಮ ಹಿಡಿದಾಗ ಪರದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬಿಳಿಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು; ಮೈಕ್ನಲ್ಲಿ ಚುರುಕು ಗೀಳು ಬಿತ್ತು. ಐಲ್ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹಿಂಬಾಗಕ್ಕೆ ಸರಿದರು. ದರ್ಶನ್ನ ಕೈ ಬೆವರಿನಿಂದ ಜಾರಿದಂತೆ ಕನ್ಸೋಲ್ ಅಂಚು ತಟ್ಟಿತು.
ಅದೇ ತೆರವಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಂದಿತಾ ಏಣಿಯಂತೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ಕೇಸ್ ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋದಳು. ಯಾರೂ ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯಲಿಲ್ಲ; ಯಾರೂ ತಡೆಯಲೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ದರ್ಶನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಟ್ಯಾಬ್ ಎಳೆದಿಲ್ಲ—ಅವನು ಹಿಡಿದಿದ್ದ ತಪ್ಪು ಮೋಡ್ ಬಟನ್ನ್ನೇ ಮೃದುವಾಗಿ ಅವನ ಬೆರಳ ಕೆಳಗಿಂದ ಆಫ್ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅನಾಲೋಗ್ ಡಯಲ್ ತಿರುಗಿಸಿ, ಕೆಳಗಿನ ಸೆನ್ಸರ್ ಲೈನ್ಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಸರಿಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಿದಳು. “ಮೈಕ್ ಕೆಳಗೆ,” ಅಂದಳು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನ ಮೌನದ ನಂತರ ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಹಾಲ್ನಲ್ಲೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ದರ್ಶನ್ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮೈಕ್ ಇಳಿಸಿದ; ಅದು ಅವನ ಮೊದಲ ಸೋಲು.
ಅವಳು ರೀಸೆಟ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಡೇಟಾ ಹರಿವನ್ನೇ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹಿಡಿದಳು. ಎಡಗೈಯಿಂದ ಟ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯಮಟ್ಟ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಬಲಗೈಯಿಂದ ಸ್ಲೈಡರ್ ಅನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲೆತ್ತಿದಳು. ಪರದೆಯ ಬಿಳಿ ತಳಿ ಮೊದಲು ಚಾಚಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಹಸಿರು ರೇಖೆಯಾಗಿ ನೆಲಸಿತು. ಆ ರೇಖೆ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ಥಿರವಾದ ತಕ್ಷಣ ಅವಳು ಎರಡನೇ ಮಾದರಿಯ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಲೈವ್ಗೆ ಸೇರಿಸಿದಳು. ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅದರ ಬದಲು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ನಿಂತರು. ಮುಂಭಾಗದ ಐಲ್ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ಜಯಂತ್ ಎದ್ದಿದ್ದನು. ಅನುಪಮಾ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲ್ ಮುಚ್ಚಳ ತಿರುಗಿಸುವುದನ್ನೇ ಮರೆತಳು.
ನಂದಿತಾ ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣು ಪರದೆ ಮತ್ತು ಸೆನ್ಸರ್ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರ ಓಡುತ್ತಿದ್ದವು. ತಂತಿ ಎಲ್ಲಿ ಸಡಿಲವಾಗಬಹುದು, ಯಾವ ಓದು ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು—ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಅದೇ ಭಾಷೆ. ಮೊದಲ ಗ್ರಾಫ್ ಸಮವಾಗಿ ನಡೆದು ಬಂದ ನಂತರ ಅವಳು ಮೂರನೇ ಘಟಕವನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದಳು. ಈ ಭಾಗವನ್ನು ದರ್ಶನ್ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಲಭಾಗದ ಡೆಮೋ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಮಾದರಿ, ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತ್ರ ಮೃದುವಾಗಿ ತಿರುಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅವಳು ಎರಡು ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿ, ತಂತಿಯ ತುದಿ ಒಮ್ಮೆ ಒತ್ತಿದಳು. ಯಂತ್ರ ಸುಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಅಲುಗಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಜೀವ ಪಡೆದಂತೆ ಸುತ್ತಿತು.
ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಿಂದ “ಅಯ್ಯೋ” ಎಂಬ ಕಡಿಮೆ ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಅದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಒಪ್ಪಿಕೆಯ ಶಬ್ದ. ದರ್ಶನ್ ಇನ್ನೂ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ, ಆದರೆ ಈಗ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರ ಅವನು ಅಲ್ಲ. ಅವನು ಕೈ ಚಾಚಿ “ಇದು ನಾನು ಹೇಳ್ತಿದ್ದ ಮುಂದಿನ ಹಂತ—” ಎಂದು ಮೈಕ್ ಕಡೆ ಬರಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ನಂದಿತಾ ಮೈಕ್ನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಅವಳು ಮಾತನಾಡಲೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಓದು ತೆರೆ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ, ಸಮಕಾಲಿಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ತೋರಿಸಿದಳು. ಅವನ ವಾಕ್ಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು.
ಜಯಂತ್ ಈಗ ನೇರವಾಗಿ ವೇದಿಕೆ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದ. “ಇದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ,” ಎಂದನು, ಮೈಕ್ವಿಲ್ಲದೇ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಆದೇಶದಂತಿತ್ತು. ಮಹೇಶ್ ಮಾವ ತಕ್ಷಣ, “ಹೌದು, ಹೌದು, ಟೀಮ್ ವರ್ಕ್—” ಎಂದು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ನಂದಿತಾ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕೊನೆಯ ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋದಳು: ಲೈವ್ ಇನ್ಪುಟ್ನ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ತಿರುಗಿಸುವ ಪ್ರದರ್ಶನ. ಇದೇ ಯೋಜನೆಯ ಹೃದಯ. ಇದು ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದರೆ ಹಣ, ಸ್ಥಾನ, ಹೆಸರೇ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತಪ್ಪಿದರೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನ ಧೈರ್ಯವೂ ಆಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವಳು ಉಸಿರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಒಳಗೆಳೆದು ಡಯಲ್ ಅನ್ನು ಅರ್ಧ ವಲಯ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಸೆನ್ಸರ್ ಓದುಗಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಜಿಗಿದವು. ಐಲ್ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜನರ ಭುಜಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದವು. ಆ ಜಿಗಿತ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವ ಮುಂಚೆಯೇ ನಂದಿತಾ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ವಿಚ್ ತಟ್ಟಿದಳು. ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಸ್ಥಿರ ಅಲೆ ಸಮಪಾಲಿಗೆ ಬಂತು; ಕೆಳಗಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಘಟಕ ನಡುಗದೇ ನಿರಂತರ ಚಲಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತು. ವೇದಿಕೆಯ ಬದಿಯ ಸ್ಪೀಕರ್ನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಮೃದುವಾದ ಕಂಪನವೇ, ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಸಾಕ್ಷಿ. ಆ ಶಬ್ದ ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ನಂದಿತಾ ಬೆರಳಿಗೆ ತಟ್ಟಿತ್ತು.
ದರ್ಶನ್ ತಡವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಂತೆ ಮುಂದೆ ಬಂತು. “ಆ ಮೋಡ್ ಅನ್ನು ನಾನು—” ಎಂದು ಕೈ ಚಾಚಿದ. “ಮುಟ್ಟಬೇಡ,” ನಂದಿತಾ ಹೇಳಿದಳು. ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣು ನೇರವಾಗಿ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹೋಯಿತು. ಚಿಕ್ಕ ಪದ. ಆದರೆ ಅದೇ ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೂ ಪಕ್ಕಕ್ಕೊತ್ತಿದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಗಡಿ. ಅವನು ನಿಂತ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ನಿಂತುಹೋದ. ಜಯಂತ್ ಅವನ ಕೈ ನೋಡಿದ, ಮತ್ತೆ ನಂದಿತಾ ಕೈ ನೋಡಿದ. ಓದು, ಯಂತ್ರ, ಸಮಯ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಬೆರಳಿನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಈಗ ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗದ ಸಂಗತಿ.
ನಿರೂಪಕಿ ಹಿಂಜರಿದು ಮೈಕ್ ಹಿಡಿಯಲು ನೋಡಿದಳು; ಜಯಂತ್ ಅವಳಿಂದಲೇ ಮೈಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. “ಮುಂದಿನ ಸುತ್ತಿನ ತಾಂತ್ರಿಕ ನೇತೃತ್ವ,” ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳುವ ಮುಂಚೆ ಎರಡು ಕ್ಷಣಗಳು ಹಾಲ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಳ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿತು, “ನಂದಿತಾ ಅವರದು. ಅಂತಿಮ ಪ್ರಸ್ತುತಿ, ದಾಖಲೆ ಹೆಸರು, ಹೂಡಿಕೆ ಚರ್ಚೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ.” ಅವನು ಮೈಕ್ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿದ: ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಹೆಸರು ಫಲಕವನ್ನು ಎತ್ತಿ ದರ್ಶನ್ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ತೆಗೆದು ನಂದಿತಾ ಡೆಮೋ ಟೇಬಲ್ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದ.
ಅದು ಕಂಡ ಕ್ಷಣವೇ ಹಾಲ್ನ ಓದು ತಿರುಗಿತು. ಅನುಪಮಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಎದ್ದಳು, ಆದರೆ ಯಾರ ಹೆಸರನ್ನು ಕರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಮಹೇಶ್ ಮಾವನ ಬಾಯಿ ತೆರೆದರೂ ಧ್ವನಿ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ದರ್ಶನ್ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ವೇದಿಕೆ ನಗು ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು; ಅವನು “ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ—” ಎಂದು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಜಯಂತ್ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. “ಲೈವ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಕೈ ಉಳಿಸಿತು, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದ್ದೀರ,” ಎಂದನು ಕಟುವಾಗಿ.
ನಂದಿತಾ ಇನ್ನೂ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅಂತಿಮ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಡೆಮೋ ಚಕ್ರವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದಳು. ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಓಟ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿತು; ಯಂತ್ರ ಅದರ ಕ್ರಮವನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಮುಗಿಸಿತು. ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ಮೈಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಕೋಪವಿಲ್ಲ, ನಡುಕವಿಲ್ಲ. “ಮುಂದಿನ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿಸಿ,” ಅಂದಳು. “ಸಹಾಯಕ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನಾನು ಮರಳಿ ನಿಲ್ಲೋದಿಲ್ಲ.”
ಅವಳು ಮೈಕ್ನ್ನು ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ಗೆ ಇರಿಸಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು. ವೇದಿಕೆಯ ಮಾನಿಟರ್ ವೆಡ್ಜ್ ಅಂಚಿನ ಬಳಿ ಅವಳ ಉಸಿರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮೈಕ್ ಹಿಡಿತ ತಪ್ಪಿ ಕೆಳಸ್ವರದ ಕೀಳು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಎದ್ದು ತಕ್ಷಣ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿ ಬಿತ್ತು; ಅವಳು ಕಾಲಿನ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಕೇಬಲ್ ಅಂಚನ್ನು ಒಳಗೆ ಸರಿಸಿದಳು.