ಅವಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವರೇ ಒಳಹಾಕಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು
“ಅಯ್ಯೋ, ಅವಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲೋ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದು ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಂದಿನಿಯ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿದ. ಮದುವೆ ಮಂಟಪದ ಹಿಂಭಾಗದ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾರುಗಳ ಹಾರ್ನ್ ಒತ್ತಡವಾಗಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು; ಡೀಸೆಲ್ ವಾಸನೆ, ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹಾರ, ಬೆವರಿನ ತೇವ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಮಡಚಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದ ವಾಹನ ಪಟ್ಟಿಯ ರಸೀದಿ ಕಾಗದ ಇತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಅವಳು ಅದನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಓಡಾಡಿದ್ದಳು. ಈಗ ಅವನ ಬೆರಳು ಆ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಬಡಿದು, “ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಕೋನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೋ. ವಧುವಿನ ಮನೆಯವರ ವಾಹನ ಬಿಡೋದು ನಮ್ಮ ಕಡೆ,” ಎಂದ.
ನಂದಿನಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು. ಬಿಳಿ ಶರ್ಟ್ಗೆ ಹಳದಿ ಕಂಕುಮದ ಚಪ್ಪಟೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು; ಆದರೂ ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಗರ್ವ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ವಧುವಿನ ಮಾವ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ವರನ ಬಂಧುಗಳು, ಚಾಲಕರು—ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಅತ್ತೇ ತಿರುಗಿದವು. ಇದು ಕೇವಲ ಕೆಲಸದ ತಡೆ ಅಲ್ಲ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಮಧ್ಯೆ, ತನ್ನನ್ನು ಯಾವ ಸರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದರ ತೀರ್ಪು.
“ವಾಹನ ಕ್ರಮ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ,” ಅಂದಳು ನಂದಿನಿ.
“ಇತ್ತು,” ಎಂದು ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ನಗೆಯನ್ನೇ ತಿರುಗಿಸಿದ. ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಲ್ಯಾನಿಯಾರ್ಡ್ಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದ. “ಇಗೋ ಇದು ನನ್ನ ಬಳಿ. ಹೊರಡೋ ಕಾರು ಯಾರು, ಯಾವ ಲೇನ್—ನಾನು ಹೇಳ್ತೀನಿ. ನೀನು ಕಾಯು.”
ಅವನು ಅವಳನ್ನು ದೇಹದಿಂದಲೇ ಬದಿಗಟ್ಟಿದ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಒಂದು ಕಾಲು ಬಾಗಿಹೋಗಿದ್ದ ಅಂಚಿನ ಬಳಿ ಅವಳು ನಿಂತಳು. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಒಳಗೆ ಸ್ವಾಗತ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ನಾಗಸ್ವರ ಸದ್ದು ಎದ್ದು ಬರುತ್ತಿತ್ತು; ಹೊರಗೆ, ತೆರಳುವವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಯಾರೋ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು.
ನಂದಿನಿ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇ ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಆರು ಮದುವೆ ಋತುಗಳನ್ನು ತಡೆದು ಬಂದ ಮೇಲೆ. ಮೆಟ್ರೋ ಹಿಡಿದು, ರಾತ್ರಿ ವಾಪಸ್ ಬಸ್ ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಯಲಹಂಕದ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಬಂದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇಂಥ ಅವಮಾನ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ಬೇರೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ವಾಹನ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಅವಳು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು; ಅವಳ ಕಂಪನಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಗಿನ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ಗುಂಪು ನಿಂತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಮಂಟಪದ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ—ಯಾರ ಸಂಬಂಧಿ ಯಾರನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು.
“ಅಮ್ಮಾವ್ರಿಗೆ ಮೊದಲು ಇನೋವಾ ತಗೆದು ಹಾಕಿ!” ಎಂದು ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಕೂಗಿದ. ಚಾಲಕನು ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ಒಂದ್ಸಾರಿ ನೋಡಿದ; ಅವಳು ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು ವಿಕ್ರಂ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ. ಮೂವರು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕೂರಿಸಿದರು. ನಂತರ ವರನ ಅಕ್ಕನ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಎರ್ಟಿಗಾ. ಮತ್ತೊಂದು ಸೆಡಾನ್ನ್ನು “ಇವರು ನಮ್ಮವರು” ಎಂದು ತಟ್ಟಿ ಒಳಗೆ ಬಿಡಿಸಿದ. ನಂದಿನಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಕ್ರಮ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕಾಯಿತು.
“ಅದು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಅತಿಥಿಗಳಿಗಾಗಿ ಹಾಕಿದ್ದದ್ದಲ್ಲವಾ?” ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು.
“ನಾವು ತೀರ್ಮಾನಿಸ್ತೀವಿ,” ಎಂದು ಅವನು ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದಲೇ ಕತ್ತರಿಸಿದ. “ನಿನಗೆ ಕೆಲಸ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಇರು. ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಮುಂಚೆ ನಿಲ್ಲೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಬೇಡ.”
ಅದರಲ್ಲೇ ಶಶಿ ಮಾವ ಬಂದರು. ವಧುವಿನ ತಾಯಿಯ ಹಿರಿಯ ತಮ್ಮ. ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ನಂದಿನಿಯನ್ನು “ಮಗಳೇ” ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದವರು. ಈಗ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನ ಬಳಿಯೇ ನಿಂತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ಬರುವಾಗ ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಧಾನಿಸಿತು; ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. “ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳು,” ಎಂದರು ಮೃದುವಾಗಿ, ಯಾರೂ ಕೇಳದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ. ಆ ತಾಳು ಎಂಬ ಒಂದೇ ಪದ ಅವಳಿಗೆ ಕುರ್ಚಿಗಿಂತ ಕೆಟ್ಟದು—ನೀನು ನೋಡಿದರೂ ಮೌನವಾಗಿರು ಎಂಬ ಆದೇಶ.
ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ; ಅವಳನ್ನು ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಡಿದರು. ಗೇಟ್ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ರಮೇಶ್ಗೆ ವಿಕ್ರಂ ಹೇಳಿದ, “ಈ ಮ್ಯಾಡಂ ಹೇಳೋದು ಕೇಳ್ಬೇಡ. ನನ್ನ ಸಿಗ್ನಲ್.” ರಮೇಶ್ ತಕ್ಷಣ “ಸರಿ ಅಣ್ಣ” ಎಂದು ತಲೆಬಾಗಿದ. ವಾಕಿಟಾಕಿ ಹಿಡಿದ ಭದ್ರತಾ ಗಾರ್ಡ್ ಕೂಡ ಅವಳ ಸೂಚನೆಗೆ ಮೌನ. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪಟ್ಟಿ ಈಗ ಯಾರಿಗೂ ಪಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲ, ಒದ್ದೆಯಾದ ಕಾಗದ ಮಾತ್ರ.
ನಂದಿನಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದು, ತನ್ನ ಕರತಲದಲ್ಲಿ ತಳವಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ತೆರೆ ನೋಡಿದಳು. ತೋರಿಸಿ ಗದ್ದಲ ಮಾಡುವ ಬೆಳಕು ಅಲ್ಲ ಅದು; ಕೈ ಒಳಗೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ಬೆಳಕು. ಅವಳು ಎರಡು ಚಿಕ್ಕ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದಳು. ಒಂದು ತನ್ನ ಕಚೇರಿಯ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆ ಕಾವ್ಯಗೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ಮಾಲೀಕ ಜಯರಾಮಿಗೆ. ಮೇಲೆ ಕರೆದಿಲ್ಲ, ಕೂಗಲಿಲ್ಲ, ವಾದಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪರದೆಯನ್ನು ಕತ್ತಲೆಗೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದಳು.
ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಈಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದ. “ಬಿಎಂಡಬ್ಲ್ಯು ಬಂದಾಗ ನೇರ ಲೇನ್ ತೆರೆಯಿರಿ,” ಎಂದು ಅವನು ಭದ್ರತಾ ಗಾರ್ಡ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತ ವರಪಕ್ಷದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಅವನ ಜೊತೆ ಬೆರೆತು ನಕ್ಕರು. “ಮದುವೆ ಕೆಲಸ ಅಂದ್ರೆ ಈ ರೀತಿ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು,” ಅನ್ನೋದನ್ನು ಅವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ಕಣ್ಣು ಹೇಳಿತು. ನಂದಿನಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಟೀ ಕಪ್ ಒಂದನ್ನು ಯಾರೋ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು; ಅವಳು ಕುಡಿದಿಲ್ಲ. ಹಾಲು ಚರ್ಮ ಹಿಡಿದು ಮೇಲಲ್ಲಿ ಬೋಳು ಬಿತ್ತು; ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ ವಲಯ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಉಂಗುರ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಎರಡು ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲರ್ಗಳು ಬರದೇ ನಿಂತವು. ನಂತರ ಕಪ್ಪು ಟೊಯೋಟಾ ಕ್ರಿಸ್ಟಾ. ಇನ್ನೊಂದು ಬಿಳಿ ಇನೋವಾ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವದು ಬರಬೇಕೆಂದು ವಿಕ್ರಂಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ನಂದಿನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅವಳು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಮುಖವೇ ಬದಲಾಯಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಜಯರಾಮಿಯ ಕರೆ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಕಂಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅವಳು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಳು. “ಹೌದು, ಸಾರ್,” ಅಂದಳು.
ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಹೆಚ್ಚು ಯಾರಿಗೂ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಂತರ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ. ಅವಳು ಕೇಳಿ, “ಹೌದು. ಮಂಟಪದಿಂದ ಲೇನ್ ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಒಪ್ಪಂದದ ವಾಹನಗಳು ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೇ ತಿರುಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ,” ಎಂದಳು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತು, “ಸರಿ. ಅಂತಿಮ ಅನುಮತಿ ನನ್ನ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ. ನಿಮ್ಮ ಚಾಲಕರಿಗೆ ಈಗಲೇ ಹೇಳಿ,” ಎಂದಳು.
ಅವಳು ಕರೆ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬದಲಾವಣೆ ನೇರವಾಗಿ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಕ್ರಿಸ್ಟಾ ಚಾಲಕ, ಇದುವರೆಗೂ ವಿಕ್ರಂಗೆ ಬಾಗಿಕೊಂಡಿದ್ದವ, ಒಮ್ಮೆಗೆ ಕೀಲಿಯನ್ನೇ ತಿರುಗಿಸಿ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಕಿಟಕಿ ಇಳಿಸಿ, “ನಂದಿನಿ ಮ್ಯಾಡಂ ಅನುಮತಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ತಕ್ಷಣ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, “ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತಾಡು, ನಾನು ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ,” ಎಂದ.
ಚಾಲಕ ತಲೆ ಅಡ್ಡಾಡಿದ. “ಜಯರಾಮ್ ಸಾರ್ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನಂದಿನಿ ಮ್ಯಾಡಂ ಸಿಗ್ನಲ್ ಇಲ್ಲದೆ ವಾಹನ ಸರಿಯೋದಿಲ್ಲ.”
ರಮೇಶ್ ಗೇಟ್ ಹುಡುಗನಿಗೆ ವಾಕಿಟಾಕಿಯಿಂದ ಸೂಚನೆ ಬಂತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಲೇನ್ ಬ್ಲಾಕರ್ ಕಂಬಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ. ಈಗ ಮೊದಲು ತೆರೆದಿದ್ದ ದಾರಿ ಮುಚ್ಚಿ, ಬದಿಯ ವಿಐಪಿ ನಿರ್ಗಮನ ಲೇನ್ ಖಾಲಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಎರಡು ಕುಟುಂಬಗಳು ತಮ್ಮ ಚೀಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದವು; ಗಾರ್ಡ್ ಕೈ ಚಾಚಿ ತಡೆದ. “ಒಂದು ಕ್ಷಣ. ಹೊಸ ಸೂಚನೆ.” ದೇಹಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದವು. ಯಾರಿಗೆ ದಾರಿ, ಯಾರಿಗೆ ತಡೆ—ಆ ಕ್ರಮ ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದಿತು.
ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಿರುಕು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. “ಏನು ಹೊಸ ಸೂಚನೆ? ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೀನಲ್ಲ!” ಎಂದು ಅವನು ಗರ್ಜಿಸಿದ. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನ ಗರ್ಜನೆ ಕಂಬಿಯ ಈ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು. ಎರಡನೇ ಇನೋವಾ ಚಾಲಕ ಕೂಡ ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. “ಮ್ಯಾಡಂ, ಹಿರಿಯ ಅತಿಥಿಗಳು ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಯ ಹೊಟೇಲಿಗೆನಾ, ಇಲ್ಲ ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ಡ್ರಾಪ್ನಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕಾದವರು ಬದಲಾಗಿದ್ದರು.
ನಂದಿನಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಕೋನೆಯಿಂದ ಸರಿದು ಲೇನ್ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. “ಮೊದಲು ವಧುವಿನ ಅಜ್ಜಿ, ಅಜ್ಜ, ಮತ್ತು ಶಶಿ ಮಾವ. ಕ್ರಿಸ್ಟಾ. ನಂತರ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಅತಿಥಿಗಳು—ಟ್ರಾವೆಲರ್ ಒಂದು. ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ಡ್ರಾಪ್ ಉಳಿಸಿ,” ಎಂದಳು. ಅವಳ ಕೈ ಚಲನೆ ಕಡಿಮೆ, ಸ್ಪಷ್ಟ. ಚಾಲಕರು ಕೂಡಲೇ ಚಲಿಸಿದರು.
“ನಿಲ್ಲಿಸು!” ಎಂದು ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಒಂದು ಚಾಲಕನ ಬಾಗಿಲು ಹಿಡಿದ. ಚಾಲಕ ಬಾಗಿಲೇ ಮುಚ್ಚದೆ ನಿಂತ. “ಮ್ಯಾಡಂ?” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ. ವಿಕ್ರಂಗೆ ಅಲ್ಲ. ನಂದಿನಿಗೆ. ಅವಳು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಲೆಯಾಟ ಕೊಟ್ಟಳು. ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತು. ವಿಕ್ರಂನ ಕೈ ಲೋಹದ ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಚಪ್ಪರಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು.
ಶಶಿ ಮಾವ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಈಗ ತಾಳು ಎನ್ನುವ ಪದ ಮಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. “ನಂದಿನಿ, ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕಾಲು ನೋವು. ಮೊದಲು ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸು,” ಎಂದರು. ಈ ಬಾರಿ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇಳಬೇಕಿದ್ದವರು ಕೇಳಿದರು. ವಿಕ್ರಂ ಕಡೆ ನೋಡದೆ ಹೇಳಿದರು.
ಅದಕ್ಕೆ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಬೇಗನೇ ತಿರುಗಿಬಂದ. “ಸರಿ, ಏನೋ ಕಾನ್ಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಅಂದ್ರೆ ನಿನಗೇ ಎಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದೆ. ಹೊರಗಿನ ಲೇನ್ ನಾನು ತೆರೆಯುತ್ತೀನಿ. ಕೊನೆಯ ಕಾರು ನಮ್ಮವರದ್ದು,” ಎಂದ. ಅವನು ಲ್ಯಾನಿಯಾರ್ಡ್ ಹಿಡಿದು ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ತಟ್ಟಿ ತೋರಿಸಿದ. ಸುತ್ತಲಿನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಅದೇ ಕೊನೆಯ ಹಿಡಿತದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಅವಳ ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತೆ ಮೊಳಗಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಕಾವ್ಯ. ನಂದಿನಿ ಸ್ಪೀಕರ್ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ; ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವಳ “ಹೌದು” ಎಂಬ ಒಂದು ಪದದ ನಂತರ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆ ಸಾಕಾಯಿತು. ಕಾವ್ಯದ ಧ್ವನಿ ತುಂಬ ಹತ್ತಿರ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ವಿಷಯ ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು—ಮಂಟಪದ ರಾತ್ರಿ ಸಮಾಪನ ವಾಹನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯ ಒಪ್ಪಂದ, ಪಾವತಿ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಗಮನ ಅನುಮತಿ ಅವರ ಕಂಪನಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಲಾಕ್ ಆಗಿದೆ; ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆ ಅಧಿಕಾರ ನಂದಿನಿಯದ್ದೇ. ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಗಮನ ಕಿಟಕಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಯ ಅನುಮೋದಿತ ವಾಹನ ಒಂದೇ. ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ಡಿಜಿಟಲ್ ದೃಢೀಕರಣ ಅವಳ ಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮುದ್ರಿತ ಪಾಸ್ ಕೌಂಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಇಡಲಾಗಿದೆ.
ನಂದಿನಿ ಕರೆ ಕಟ್ ಮಾಡಿದಳು. ಮಾತನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸದೆ ನೇರವಾಗಿ ರಮೇಶ್ಗೆ, “ಕೌಂಟರ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ತಂದುಕೊ,” ಎಂದಳು.
ವಿಕ್ರಂ ನಕ್ಕ. ಅದು ತಕ್ಷಣ ಮುರಿದುಹೋಯಿತು. “ರಮೇಶ್, ಹೋಗಬೇಡ.”
ರಮೇಶ್ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ನಿಂತನು. ಎರಡು ಸೂಚನೆ, ಎರಡು ಮಾಲೀಕರು. ಕ್ಷಣ ತುಂಬ ಉದ್ದವಾಯಿತು.
ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡದೆ, “ರಮೇಶ್, ಜಯರಾಮ್ ಟ್ರಾವೆಲ್ಸ್ ವಾಹನಗಳು ಹೊರಬಾರದಿದ್ದರೆ ಹಣ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತದೆ. ನೀನು ಯಾರ ಮಾತು ಕೇಳ್ತೀಯೋ ನೀನೇ ತೀರ್ಮಾನಿಸು. ಆದರೆ ಪಾಸ್ ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಬಂದಿದೆ,” ಎಂದಳು.
ರಮೇಶ್ ಓಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಅವನು ವಿಕ್ರಂನ ಬದಿಯಿಂದ ಜಾರಿಬಿಟ್ಟು ಕೌಂಟರ್ ಕಡೆ ಓಡಿದ. ಆ ಸಣ್ಣ ಓಟವೇ ಸಾಕಾಯಿತು; ಹಾಸಿದ ಗರ್ವದ ಚಪ್ಪರ ಒಡೆದಂತೆ ಆಯಿತು. ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ “ಓಯ್!” ಎಂದು ಕೂಗಿದರೂ, ಗಾರ್ಡ್ ಅವನಿಂದ ಗಮನವನ್ನು ಸರಿಸಿ ಈಗ ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ್ದ.
ಕಾವ್ಯನೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಳು—ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಮಂಟಪದ ಒಳಗಿನಿಂದ ಹಾರ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಡತ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ತುರ್ತು. “ನಂದಿನಿ,” ಅಂದಳು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ, “ಕೊನೆಯ ಪ್ರಾಧಿಕೃತ ವಾಹನ—ಕ್ರಿಸ್ಟಾ. ಒಬ್ಬರಿಗಷ್ಟೇ ಆದ್ಯತೆ ಗುಂಪು. ಯಾರನ್ನ ಕಳುಹಿಸ್ತೀಯೋ ಈಗ ಹೇಳು.” ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ವಿಕ್ರಂ ಕೂಡ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು.
ಇದು ಕೇವಲ ವಾಹನ ಹಂಚಿಕೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಬಹುದು ಅನ್ನೋದರ ಕೊನೆಯ ತೀರ್ಪು. ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಂದಿನಿ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದಳು. ವಧುವಿನ ಅಜ್ಜಿ ವೀಲ್ಚೇರ್ ಹತ್ತಿರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಶಿ ಮಾವ ಅವರ ಪಕ್ಕ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ವಿಕ್ರಂನ ತಮ್ಮ-ಮರಿಮಕ್ಕಳು ಈಗಲೇ ಬ್ಯಾಗ್ಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದರು; ತಾವು ಕೊನೆಯ ಕಾರಿಗೆ ಏರಿಬಿಡುವುದೇ ಸಹಜ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ.
ರಮೇಶ್ ಓಡಿ ಬಂದು ಪಾಸ್ ಕೊಟ್ಟ. ದಪ್ಪ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಮುದ್ರೆ, ಕೆಳಗೆ ಅವಳ ಹೆಸರು. ವಿಕ್ರಂ ಅವನಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಚಾಚಿದ. ನಂದಿನಿ ಪಾಸ್ ಮೊದಲು ಹಿಡಿದಳು. ಅವನ ಬೆರಳು ಖಾಲಿ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟಿತು.
“ಕೊನೆಯ ಕ್ರಿಸ್ಟಾ—ಅಜ್ಜಿ, ಅಜ್ಜ, ಶಶಿ ಮಾವ,” ಎಂದಳು ನಂದಿನಿ. “ಬೇರೆಯವರು ಕಾಯಿರಿ. ಈ ಲೇನ್ ಈಗ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ.”
“ನೀನು ಹುಚ್ಚಾ? ನಮ್ಮವರು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ!” ವಿಕ್ರಂ ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ.
ನಂದಿನಿ ಪಾಸ್ ಅನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಗಾರ್ಡ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಕ್ರಿಸ್ಟಾ ಚಾಲಕನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಇವರನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಿಐಪಿ ನಿರ್ಗಮನ ಲೇನ್ ತೆರೆ. ಉಳಿದ ಪ್ರವೇಶ ತಡೆ. ನನ್ನ ಕರೆ ಬರುವವರೆಗೂ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.”
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗಾರ್ಡ್ ಕಂಬಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ. ವಿಕ್ರಂನ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಖಾಲಿ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಿತ್ತು; ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಬದಿಗೆ ಸರಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಚಾಲಕ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಶಶಿ ಮಾವರಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ. ವೀಲ್ಚೇರ್ ಮುಂಭಾಗ ತಿರುಗಿತು. ವಿಕ್ರಂನ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗ್ ಅರ್ಧ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು; ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡ್ ಹಿಂದೆ ತಾನೇ ಈ ಕಾರಿಗೆ ಏರುವುದು ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು.
“ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ನಮ್ಮವರನ್ನಾದ್ರೂ—” ವಿಕ್ರಂನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಆದೇಶವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಗಾರ್ಡ್ ಕಡೆ ಹೋಗಿ, ನಂತರ ಚಾಲಕ ಕಡೆ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಬೇಕಾಯಿತು. ಯಾವ ದಾರಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ.
“ಹಿಂದಕ್ಕೆ,” ಎಂದು ನಂದಿನಿ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದಳು.
ಕ್ರಿಸ್ಟಾ ತುಂಬಿತು. ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತು. ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಕೈ ಚಾಚಿ, “ಪಾಸ್ ಕೊಡು, ಹೊರಗಿನ ಗೇಟ್ ನಾನು—” ಎಂದನು.
ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಚಾಲಕನ ಪಕ್ಕದ ಸೀಟಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ನಡೆದು ಹತ್ತಿದಳು. ಗೇಟ್ ಲೇನ್ ತಲುಪಿದಾಗ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಸೆನ್ಸರ್ ಬೆಳಕು ಹಸಿರಾಯಿತು, ಕಬ್ಬಿಣದ ತಡೆರೇಖೆ ಬದಿಗೆ ಸ್ವಿಂಗ್ ಆಯಿತು, ಎಂಜಿನ್ ಅವಳಿಗಾಗಿಯೇ ಗರ್ಜಿಸಿ ಮುಂದೆ ಎಳೆದಿತು.