ತಪ್ಪು ಜನರಿಗಿಂತ ನಾನು ಮೇಲಾದ ಕ್ಷಣ

“ಅವಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ—ಪಕ್ಕದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಕೋನಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸಿ,” ಎಂದು ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ ಕೈ ಚಾಚಿ ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣ, ನಂದಿತಾಳ ಪಾದಗಳ ಕೆಳಗಿನ ಕೆಂಪು ಹಾಸು ಇನ್ನೊಬ್ಬರದ್ದಾಗಿ ಬದಲಾಗಿತು. ಬಂಗಾರದ ಕಂಚು ಬಾಗಿಲುಗಳ ಮುಂದೆ ಕಾರುಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ; ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಡೀಸೆಲ್, ಪಾಲಿಷ್ ಮಾಡಿದ ಮರದ ಮಿಶ್ರ ವಾಸನೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುತಿದೆ. ನಂದಿತಾ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಉಡುಗೊರೆ ಕವರ್ ಬೆವರಿಂದ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು; ಕಾಗದದ ಒಣ ಸದ್ದು ಅವಳ ಬೆರಳ ನಡುವೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರಲು ಅವಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು ಭಾವನೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ—ಆದಿತ್ಯನ ಮಾತಿನ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕಾಗಿ. ಎರಡು ಸಂಜೆ, ಮೂರು ಕುಟುಂಬದ ಮುಂದೆ ನಗು, ಒಂದು ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥದ ರಾತ್ರಿ. ಅಷ್ಟೇ.

ಡ್ರೈವರ್ ಮಂಜು ಟ್ರಾಲಿಯಿಂದ ಅವಳ ಚಿಕ್ಕ ಬ್ಯಾಗ್ ಇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ಮುಂದೆ ಬಂದವರನ್ನು “ಬನ್ನಿ, ಸರ್… ಬನ್ನಿ, ಮಾವ” ಎಂದು ಇಬ್ಬರು ದ್ವಾರಸೇವಕರು ಕೈಕುಪ್ಪಸಿ ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ಬಂದವನಿಗೆ ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸಿದಳು. “ಇವಳು ಇನ್ನೂ ಹೊರಗೇ ಇರಲಿ. ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರು.” ಆ ‘ಇವಳು’ ಎನ್ನುವ ಮಾತು, ಅವಳ ಹೊಸ ಸೀರೆಗಿಂತಲೂ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಂಟಿತು.

ನಂದಿತಾ ಕುರ್ಚಿಯತ್ತ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಹಾಸಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ನಿಂತುಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಚಪ್ಪಲಿಯ ಬಳಿಯ ಚಹಾ ಗಾಜಿನ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಂಪಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಚಹಾ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಹೊದಿಕೆ ಬಂದಿತ್ತು; ವೃತ್ತದ ಮಚ್ಚೆ ತಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಒಣಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಯುವವರಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟದ್ದು. ಓರಗಿಟ್ಟವರಿಗಾಗಿ. ಅವಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಳು, ನಂತರ ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯನ್ನು. “ನಾನು ಕೂರೋಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ,” ಅಂದಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ.

ಆದಿತ್ಯ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೃಶ್ಯ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅವನು ಬ್ಲೇಝರ್ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾ, “ಅತ್ತೆ, ಇದು ನಂದಿತಾ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಹೇಳಿಕೆಗಿಂತ ಪರಿಚಯ ಕಡಿಮೆ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಎಂದು ಅವನು ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಹೇಳಿದ್ದ; ಇಂದು ಮಾತ್ರ ಆ ಪದಗಳನ್ನು ಅವನೇ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಮಡಚಿ ಇಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ ತುಟಿ ನಗೆ ಮಾಡಿದಳು. “ತಿಳಿದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ—ಲೈನ್‌ಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಾರದು. ಮೊದಲು ವಧುವಿನ ಮಾವಂದಿರು, ನಂತರ ಆದಿತ್ಯ.”

ಅವಳ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಯುವತಿಯರು ಒಮ್ಮೆ ಮೇಲೆಕೆಳಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಒಬ್ಬಳು ತಮ್ಮದಮ್ಮಾಗಿ, “ಸೇವಾ ವಲಯದ ಹುಡುಗಿಯರಂತೆ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡಿಸಿರೋರು,” ಎಂದು ಗುಸುಗುಸಲಾಡಿದಳು. ಮಾತು ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿತ್ತು. ನಂದಿತಾ ಅವರ ಕಡೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಮಡಚಿ ತೆರೆದಿದ್ದ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಚೀಟಿ ತರಹದ ರಸೀದಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆ ಮಡಚಿದಳು. ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಬಂದು ಕ್ಯಾಬ್ ಬದಲಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ ಹಾದಿಯ ಸಣ್ಣ ಸಾಬೀತು. ಖರ್ಚಿನ ನೆನಪು. ತನ್ನನ್ನು ತಾನೆ ತಂದ ದರ.

“ಮಗಳೇ, ಉಡುಗೊರೆ ನನಗೆ ಕೊಡಿ,” ಎಂದು ಒಬ್ಬ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಕೈ ಚಾಚಿದ. ಅವನ ಸ್ವರ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಕೈದಿಕ್ಕು ಸ್ಪಷ್ಟ—ಕೊಟ್ಟು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿರಿ. ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ಸೇರಿಸಿದಳು: “ಹೌದು, ಒಳಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಗೊಂದಲ ಬೇಡ. ಅವಳು ನಂತರ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಮೊದಲು ಪ್ರಮುಖ ಅತಿಥಿಗಳು.” ‘ಪ್ರಮುಖ’ ಎಂಬ ಪದವು ಆ ಲೇನ್‌ನ ಮಧ್ಯೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ ಹಗ್ಗದಂತೆ ನಿಂತಿತು. ಆ ಹಗ್ಗದ ಈ ಬದಿ ನಂದಿತಾ, ಆ ಬದಿ ಎಲ್ಲರೂ.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದ್ವಾರದ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮುಖ್ಯ ಆತಿಥೇಯ ರಾಘವೇಂದ್ರರ ಕಣ್ಣು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅವರು ಮೊದಲು ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯತ್ತ ತಲೆಬಾಗುತ್ತಿದ್ದರು; ಹಠಾತ್ ನೇರವಾಗಿ ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದರು. ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಎರಡು ಕೈ ಸೇರಿಸಿದರು. “ನಂದಿತಾ ಅವರೆ, ಕ್ಷಣ,” ಎಂದರು ಗೌರವದ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯೊಂದಿಗೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಕೈ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟರು. “ಈ ಮಾರ್ಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ. ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಿರಿ.”

ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಒಂದು ಉಸಿರಿನಲ್ಲೇ ಬದಲಾಗಿದೆ. “ರಾಘವೇಂದ್ರ, ನೀವು ತಪ್ಪಾಗಿ—” ಅಂದಳು. ಆದರೆ ಅವರು ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ನಂದಿತಾಳ ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ಟ್ರಾಲಿಯಿಂದ ಮೊದಲು ಎತ್ತಿಸಿಕೊಂಡರು; ಕೆಂಪು ಹಾಸಿನ ಮಧ್ಯರೇಖೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಎಡಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ, ನಂದಿತಾಳ ನಿಲುವಿಗೆ ತೆರವು ಮಾಡಿಸಿದರು. ಇಬ್ಬರು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ತಕ್ಷಣ ಸ್ಥಳ ಬದಲಿಸಿದರು. ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಕೋನ ಖಾಲಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು, ಲೇನ್‌ನ ಮಧ್ಯ ಭಾಗ ಅವಳ ಎದುರು ತೆರೆದಿತು.

ನಂದಿತಾಳೊಳಗೆ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಅಪಾಯದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಯಾರೋ ತಪ್ಪಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರಾ? ಅಥವಾ ಆದಿತ್ಯ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದ್ದಾನಾ? ಆದರೂ ಅವಳು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿದ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಡ್ರಾಮಾ ಬೇಡ. ಒಳಗೆ ಬಾ. ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ಸರಿಯಲ್ಲ.” ಸ್ವರ ಕಡಿಮೆ, ತುರ್ತು ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. “ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನಮ್ಮ ಟೇಬಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೂರಿ. ಹೊರಗೆ ಯಾರು ಮೊದಲು, ಯಾರು ನಂತರ ಅನ್ನೋದು ಮನೆ ವಿಷಯ.”

“ಮನೆ ವಿಷಯ ಅಂದ್ರೆ ಹೊರಗೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದೀರಲ್ಲ,” ನಂದಿತಾ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಏರಲಿಲ್ಲ. “ನನ್ನನ್ನು ಯಾರ ಹಿಂದುಗಡೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಮ್ಮೇ.”

ಆದಿತ್ಯ ಅಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾಗಿ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಿರಿಕಿರಿ, ಆತಂಕ, ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮೂರುಗೂ ಜಾಗ ಇತ್ತು. “ನಂದಿತಾ, ಕೇಳು,” ಎಂದು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತುಟಿ ಚಲಿಸಿದ. “ಇದನ್ನ ಪಬ್ಲಿಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೇಡ. ಪ್ಲೀಸ್. ಒಳಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಅತ್ತೆ ಹಾಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.”

ನಂದಿತಾ ತಲೆ ಓರಗಿಸಿದಳು. “ನಾನು ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೇ ಇದ್ದೀನಿ. ಅದಕ್ಕೇ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಇರುತ್ತೀನಿ.”

ಒಂದು ಹೊಸ ಕಾರು ಲೇನ್‌ಗೆ ತಿರುಗಿ ಬಂತು. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಬ್ಬರು ಹಿರಿಯರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಘವೇಂದ್ರರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆ ಕಾರು, ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ, ಆದಿತ್ಯ, ನಂದಿತಾ ನಡುವೆ ಜಾರಿದವು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅತಿಥಿ ಪಟ್ಟಿಯ ಚೀಟಿ ಒಮ್ಮೆ ತಿರುಗಿತು. ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಮುಖ ಉಳಿಸುವ ಆಟವೂ ಒಂದೇ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಯಾರನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ತೂಕ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. “ಆದಿತ್ಯ ಸರ್,” ಅವರು ಮಿತಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು, “ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದ ಕ್ರಮ ಬೇರೆ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿ.”

ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ ತಕ್ಷಣ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದಳು. “ಮೊದಲು ಆದಿತ್ಯ. ನಂತರ ನಮ್ಮ ಅತಿಥಿಗಳು. ಅವಳು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ.” ಅವಳು ‘ಜೊತೆಯಾಗಿ’ ಎಂದಳು, ಆದರೆ ಕೈ ಮತ್ತೆ ನಂದಿತಾಳ ದಾರಿಯನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ತೋರಿಸಿತು. ಅದೇ ಹಳೆಯ ಆದೇಶ, ಹೊಸ ಪದಗಳಲ್ಲಿ.

ನಂದಿತಾ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಉಡುಗೊರೆ ಕವರ್ ಅನ್ನು ಆದಿತ್ಯನ ಕಡೆ ಚಾಚಿದಳು. “ಇದು ನೀವೇ ಕೊಡು,” ಅಂದಳು. “ನಾನು ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆ, ಅಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಲ್ಲ.” ಕವರ್ ಅವನ ಕೈಗೆ ತಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಗದದ ಒಣ ಸದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಂಜು ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯ ಬೆರಳುಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ನಿಂತುಹೋಗಿದವು.

ಆದಿತ್ಯ ಆ ಕವರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೇ ನಿಂತ. ಅವನು ಏನೋ ವೇಗವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದನು—ಒಳಗಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಹೊರಗಿನ ದೃಷ್ಟಿಗಳು, ರಾಘವೇಂದ್ರರ ಕಾಯುವ ಭಂಗಿ, ಕಾರಿನೊಳಗಿನ ಹಿರಿಯರು, ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯ ಉಸಿರಾಟ. ನಂದಿತಾ ಈಗ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿದರೆ ಅವಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಆದರೆ ಲೇನ್ ಅವಳ ಕೆಳದರ್ಜೆಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೆನಪಿಡುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಸರಿಯದಿದ್ದರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಇಂದು ಬಾಯಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಇಳಿದಳು. “ನಂದಿತಾ, ಹೆಣ್ಣಿನ ಗೌರವ ಅಂದ್ರೆ ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಿರೋದು. ಬಾ ಒಳಗೆ. ನಂತರ ನಿನಗೆ ಬೇರೆ ಕರೆಸಿ ಪರಿಚಯ ಮಾಡ್ತೀವಿ.”

“ನನ್ನ ಗೌರವವನ್ನ ನೀವು ನಂತರ ಕರೆಯಲ್ಲ,” ನಂದಿತಾ ಹೇಳಿದಳು. “ಮೊದಲು ತುಳಿಯಿದ್ದೀರ.”

ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಶಬ್ದ ಲೇನ್‌ನಲ್ಲೇ ಮೊಳಗಿತು. ಹೊಸ ಆಗಮನ. ಕಣ್ಣೆಗಳು ತಿರುಗಿದವು. ಹಿನ್ನಾಳೆ ಮಾತುಕತೆಗಳು ನಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿತು. ಆದಿತ್ಯ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಉಸಿರೆಳೆದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. ನಂತರ ಅವನು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯ ಕೈ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ದಾಟಿ, ನೇರವಾಗಿ ರಾಘವೇಂದ್ರರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ.

“ಮೊದಲು ನಂದಿತಾಳನ್ನೇ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ,” ಎಂದನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ. ಜೋರಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಲೇನ್ ತುಂಬ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು. “ಅವಳು ನನ್ನ ಜೊತೆಯವರು ಎಂದು ಹೇಳಲು ನಾನು ಕರೆತಂದವಳು ಅಲ್ಲ. ಅವಳು ನನ್ನ ಆಯ್ಕೆ. ಇಂದಿನ ನನ್ನ ಸ್ವಾಗತ ಅವಳಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಆಗೋದಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗಿಂತ ಹಿಂದೆ ನನ್ನನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ತೊಂದರೆ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ತೊಂದರೆ—ಅವಳ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ.”

ಹೇಳಿಕೆಯ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಚಪ್ಪಟೆಯಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ರಾಘವೇಂದ್ರರು ಕ್ಷಣವೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. “ನಂದಿತಾ ಅವರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು,” ಎಂದು ಬಲಗೈಯನ್ನು ಲೇನ್‌ನ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಚಾಚಿದರು. ಇಬ್ಬರು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ತಕ್ಷಣ ಆದಿತ್ಯನ ಎದುರಿನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತರು. ಒಂದು ಹುಡುಗ ಮೊದಲಿಗಾಗಿಯೇ ತೆರೆದಿದ್ದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಿ, ನಂದಿತಾಳ ದಿಕ್ಕಿನ ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದ. ಹೊಸದಾಗಿ ಬಂದ ಕಾರಿನ ಅತಿಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆ ತಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು.

ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆ, “ಆದಿತ್ಯ!” ಎಂದು ಕಟುವಾಗಿ ಕರೆದಳು. ಆದರೆ ಆ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಈಗ ಆದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ ತುರ್ತು ಹೆಚ್ಚು. ಅವಳು ಮುಂದೆ ಹಾಕಿದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಒಬ್ಬ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೇ ಅಪರಾಧ ಭಾವದಲ್ಲಿ ತಡೆಯಬೇಕಾಯಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ನಂದಿತಾಳ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ. ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆಯ ಅಧಿಕಾರವೇ ಅವಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಯಿತು.

ಆದಿತ್ಯ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕವರ್ ರಾಘವೇಂದ್ರರಿಗೆ ನೀಡಿದ. “ಇದನ್ನೂ ನಂದಿತಾಳ ಕೈಯಿಂದ ಬಂದ ಉಡುಗೊರೆಯಂತೆ ದಾಖಲಿಸಿ,” ಅಂದನು. “ಮತ್ತೆ—ಅವಳನ್ನು ‘ನಂತರ’ ಎಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಬಾರದು.” ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಮೊದಲು ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯ ಮೇಲೆ, ನಂತರ ದ್ವಾರದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಮೇಲೆ ಹೋಯಿತು. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ತೂಕ ಈಗ ಪದಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲು ಆಗದಂತಾಗಿ.

ನಂದಿತಾ ಅವನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ಇದು ಪ್ರೇಮಪ್ರಕಟಣೆ ಅಲ್ಲ; ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಸರಿಯಾದ ನಿಲುವು. ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದುದೂ ಅದೇ. “ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಿದೆ,” ಅಂದಳು. “ಈಗ ನನ್ನದು.” ಅವಳು ರಾಘವೇಂದ್ರರ ಚಾಚಿದ ದಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು, ಮತ್ತೆ ಶ್ವೇತಾ ಅತ್ತೆಯ ಕಡೆ. “ನನ್ನನ್ನು ಅಡಗಿಸಿ ಒಳಗೆ ಕೂರಿಸುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಯಾವ ದಾರಿಯಿಂದ ಕರೆಯಲಾಯಿತೋ, ಅದೇ ದಾರಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತೀನಿ.”

“ಅದರೇ ಆಗ್ತಿದೆ,” ಎಂದು ರಾಘವೇಂದ್ರರು ತಕ್ಷಣ ಹೇಳಿದರು, ತಲೆ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಬಾಗಿಸಿ. ಅವರ ಸ್ವರದ ಗೌರವ ಈಗ ನಟನೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಕರ್ತವ್ಯದ ಹೊಸ ಕೇಂದ್ರ ಪತ್ತೆಯಾದಂತೆ ಗಟ್ಟಿ ಆಗಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಯುವ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೂಮಾಲೆಯ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬದಿಗೆ ತೆಗೆದು, ನಂದಿತಾಳ ದಾರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೆರವು ಮಾಡಿದ. ಆದಿತ್ಯ ಸ್ವತಃ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಬಂದಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಸಂಬಂಧಿಕರು ಕೂಡ ಒರಗಿದರು. ಲೇನ್ ನಿಜವಾಗಿಯೇ ಬಾಗಿತು.

ನಂದಿತಾ ಮೊದಲು ತನ್ನ ಚಪ್ಪಲಿಯ ಅಂಚನ್ನು ಕೆಂಪು ಹಾಸಿನ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತಂದಳು. ನಂತರ ಮಂಜುವಿನತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ಬ್ಯಾಗ್ ನೀವೇ ತರಬೇಡಿ. ಅವರೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರಲಿ,” ಅಂದಳು. ಅವಳ ಮಾತಿನ ನಂತರ ಟ್ರಾಲಿ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ತಕ್ಷಣ ಒಬ್ಬ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಕೈಗೆ ಸರಿಯಿತು. ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ. ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಹೊರೆ ಎಂಬುದೂ ಸ್ಥಾನ ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಅವಳು ನಡೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಾಗ ಬಾಗಿಲಿನ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದ ಸೇವಕನ ಕಣ್ಣು ಒಂದಿಷ್ಟು ಮೇಲೇಳಿ ಮತ್ತೆ ತಗ್ಗಿತು—ಈಗ ಗುರುತಿನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ದೃಷ್ಟಿ. ವಾಹನ ಇಳಿಯುವ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾರು ಬಂದು ನಿಂತಿತು; ಒಳಗಿನಿಂದ ಇಳಿಯಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದವರು ಕ್ಷಣ ನಿಂತರು. ಇಬ್ಬರು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಅವರತ್ತ ಹೋಗಬೇಕಿದ್ದ ದಾರಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮೊದಲು ನಂದಿತಾಳ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರು. ಸರತಿ ಅವಳ ಸುತ್ತ ಬಾಗಿಕೊಂಡಿತು. ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಮೊದಲು ತೆರೆದವು, ಮತ್ತು ನಂದಿತಾ ಅದೇ ಮಧ್ಯದ ದಾರಿಯಿಂದ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಳು.