ನನಗಾಗಿ ತೋಡಿದ ಕುಳಿ ಅವನಿಗೇ ಆಯಿತು

ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ದಪ್ಪದ ದೋಷಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನಂದಿನಿಯ ಕೈಗೆ ಒತ್ತಿ, “ಇದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಸಹಿ ಹಾಕು,” ಎಂದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಟ್ರಾಲಿಗಳ ಚಕ್ರಗಳ ಶಬ್ದವೇ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಬಾಗಿದಂತಾಯಿತು. ಹಳದಿ ಟೇಪ್‌ ಹಾಕಿದ ಸ್ವೀಕರಣೆ ಮಾರ್ಗದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮೂವರು ಹೊರೆಗಾರರು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಹಾಗೆಯೇ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರು. ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್‌ನ ಕಡೆಯು ಚೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅದನ್ನೇ ಬೆರಳ ನಡುವೆ ಒತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅವಳ ದುಪಟ್ಟಾದ ಒಳಗಡೆ ಅರ್ಧ ಮಡಕಿದ ಔಷಧದ ರಸೀದಿ—ಅಮ್ಮನ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾಯಿಲೆಯ ತಿಂಗಳ ಖರ್ಚು—ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮತ್ತೆ ತೆರೆದು ನೋಡಿದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು.

“ಮೂರು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಮೆ. ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ನಿನ್ನ ಶಿಫ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ. ಹಾಗಾದರೆ ಹೊಣೆ ಯಾರು?” ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನ ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿದ್ದ ಮಾತೇ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. “ಕೆಲಸ ಕಲಿತು ಬಂದ ಹುಡುಗಿ ನೀನು. ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ…” ಅವನು ಕಾಗದದ ಕೆಳಗೆ ಕೆಂಪು ಗೀರು ಹಾಕಿದ ಜಾಗ ತಟ್ಟಿದ. “ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಹೊರಗೆ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ತಿರುಗೋದು ಬೇರೆ, ಗೋದಾಮಿನಲ್ಲಿ ಹೊಣೆ ಹೊರುವುದು ಬೇರೆ.”

ಆ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಹೊರೆಗಾರರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಜಾರಿದ ಚಳಿ ತರಿಸಿತು. ಯಾರೂ ನಗುಲಿಲ್ಲ; ಯಾರೂ ಸಹಾಯಕ್ಕೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಒಂದು ಸರಳ ನಿಶ್ಚಯದ ಮಾತೂ ಇರಬಹುದು ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಗೊತ್ತಿರುವುದನ್ನೇ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಆಯುಧ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ; ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೀಲಿಯಿಂದ ಯಾವ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಯಾವುದು ಅಡ್ಡಬೀಳಬೇಕು ಎಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಬಲ್ಲವನು.

ನಂದಿನಿ ಕಾಗದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಓದಿದಳು. “ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಹೊಣೆ ಒಪ್ಪಿಕೆ,” ಮೇಲೆ. ಕೆಳಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾಲು—ದೋಷದ ಮೊತ್ತ ವೇತನದಿಂದ ಕಡಿತಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಸಣ್ಣ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ, ಮುಂದಿನ ಎರಡು ವಾರಗಳ ಬಿಡುಗಡೆ ಮುದ್ರೆ ಹಕ್ಕು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು. ಒಮ್ಮೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದರೆ ಅವಳು ಸರಕು ಬಿಡುವ ದಾರಿ ನೋಡಲಾರಳು; ನೋಡಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ರಾತ್ರಿ ಡಾಕ್ ಹಸ್ತಾಂತರದ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಭತ್ಯೆಯೂ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮನೆಯ ಬಾಡಿಗೆ, ಅಮ್ಮನ ಔಷಧ, ತಮ್ಮನ ಪರೀಕ್ಷಾ ಶುಲ್ಕ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಒಡೆದು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು.

“ಹಾಕಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ?” ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಕೇಳಿದ. ಈಗ ಅವನು ಟ್ರಾಲಿಯ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ಕೈ ಬಡಿದ. “ಇವತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆ ಬರ್ತಾರೆ. ಗೋದಾಮು ಹೇಗಿದೆ ಅಂತ ನೋಡ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನ ವಿಷಯವೂ ಕೇಳ್ತಾರೆ. ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ? ನಿಯಮಕ್ಕೂ ಭಯ ಇಲ್ಲ, ಮನೆಯ ಮೆರೆಯಿಗೂ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾ?”

ಪಕ್ಕದ ಬಾಗಿಲಿನ ದಂಡದ ಬಳಿ ಮಂಜುನಾಥ ನಿಂತಿದ್ದ. ಸ್ವೀಕರಣೆ ಕಚೇರಿಯ ವಯಸ್ಸಾದ ಲಿಖಿತಾಧಿಕಾರಿ; ಯಾವ ಚಾಲನ್ ಯಾವ ಸಹಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ವಾಡಿಕೆ. ಅವನು ಬಾಯಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ತೆಗೆಯುವಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಂದಿನಿ ಕೀಲಿಗುತ್ತಿಗೆಯತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹರಿಸಿದಳು. ಬಿಡುಗಡೆ ಕೀಲಿಯ ಪಿತ್ತಳದ ತಲೆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಂಜಳಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಅದನ್ನು ದೋಷಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಇಟ್ಟ. ಲೋಹ ಕಾಗದಕ್ಕೆ ತಾಕಿದ ಶಬ್ದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.

“ನನ್ನ ಶಿಫ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಆಗಿದೆ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಹೊರಟಿದೆ ಅಂತಾಗಲ್ಲ,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದರು.

“ಹಾಗಾದರೆ ಅದನ್ನೂ ಬರೀತೀವಿ,” ಎಂದು ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಎರಡನೇ ಪೇಪರ್ ಎಳೆದ. ಈಗಾಗಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ರೂಪ. “ಸಂದೇಹಿತ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿ ಕೀಲಿಯನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡು. ವಿಚಾರಣೆ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ದಾರಿ ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರಲ್ಲ.”

ತಯಾರಾಗಿಯೇ ಬಂದಿದೆ, ಅಂದರೆ ಬಲೆ ಮುಂಚೆಯೇ ತೆಗೆಯಲಾಗಿದೆ. ಅವಳು ಒಳಗೆ ಉರಿದರೂ ಮುಖ ಸಮವಾಗಿಟ್ಟಳು. “ಒಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಿ.”

ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ತುಂಟವಾಗಿ ನಕ್ಕ. “ಬಹಳ ಕಾನೂನು ಗೊತ್ತಾ? ಪ್ರತಿಯೇ ಬೇಕಾ? ಮೊದಲಿಗೆ ಸಹಿ. ನಂತರ ನೋಡೋಣ.”

ಅವನು ಕೀಲಿಯ ರಿಂಗ್ ಹಿಡಿದು ಹಿಂದೆಳೆದುಕೊಂಡ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ಮಂಜುನಾಥ ಒಮ್ಮೆ ಕೆಮ್ಮಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. “ಪ್ರತಿ ಕೊಡ್ಬೇಕು, ಸಾರ್,” ಎಂದನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕೇಳಿಸದಷ್ಟೂ ಅಲ್ಲ. “ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಸ್ವೀಕರಣೆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ದಾಖಲೆಗೆ ತೊಂದರೆ.”

ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನ ಕಣ್ಣು ಅವನ ಮೇಲೆ ಚುಚ್ಚಿತು. ಅದು ದೊಡ್ಡ ತಿರುಗಾಟವಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಅಡ್ಡಿ. ಆದರೂ ಕಾಗದದ ಕೆಳಭಾಗದ ಕಾರ್ಬನ್ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತು ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆದಂತಿಟ್ಟ. ಮೊದಲ ಕಾಣುವ ಬಲೆಗೆ ಮೊದಲ ಚಿಕ್ಕ ಬಿರುಕು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನಂದಿನಿ ಆ ಅರ್ಧ ನೀಲಿ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಮಡಚಿ ದುಪಟ್ಟಾದೊಳಗೆ ಹಾಕಿದಳು.

“ಸರಿ,” ಅವಳು ಹೇಳಿದರು. “ಸಹಿ ಹಾಕ್ತೀನಿ. ಆದರೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಪರಿಶೀಲನೆ ಈಗಲೇ ಮಾಡೋಣ. ಯಾವ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಹೊರಟಿತೋ, ಯಾವ ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿತೋ, ಮುಂದೆಲೇ ನೋಡೋಣ.”

ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣಗೆ ಅವಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದು ಮುಖ್ಯ; ಉಳಿದದ್ದು ಅವನಿಗೆ ತಾನೇ ಗೆದ್ದ ಖಾತೆ. “ಇವಾಗಲೇ ಮಾಡೋಣ,” ಎಂದವನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ. “ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿ. ಮೂರು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ತಕ್ಷಣ ಡಾಕ್ ಪರಿಶೀಲನೆ.” ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ಪೆನ್ ಕೊಟ್ಟ. ನಂದಿನಿ ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ತುಂಬಾ ನೇರವಾಗಿ ಬರೆದಳು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಕೀಲಿಯನ್ನು ಅವಳಿಂದ ತೆಗೆದು ತನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ.

ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗಳ ನಡುವೆ ಡೀಸೆಲ್ ವಾಸನೆ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೊದಿಕೆ ಚೀರಿದ ಸದ್ದು, ಮೇಲಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಮ್ಮಾಡುವ ದೀಪದ ಉದ್ದ ಗದ್ದುಗೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪದರ ಸೇರಿಸಿದವು. ಸ್ವೀಕರಣೆ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಲೋಡಿಂಗ್ ಬೇಯ ಒಳ ಅಂಚಿನವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ, “ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಉತ್ತರ ವಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗೋ ಸರಕು. ಚೀಟಿ ನಂಬರ್ ಎರಡು-ನಾಲ್ಕು-ಏಳು. ಚೆಕ್,” ಎಂದ.

ಮಂಜುನಾಥ ಚಲಾನ್ ಪುಸ್ತಕ ತೆರೆದ. ನಂದಿನಿ ಟ್ರಾಲಿಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. “ಸೀಲ್ ಕಟ್ ಯಾರ ಅನುಮತಿಯಿಂದ?” ಎಂದಳು.

“ನಾನು ಕೇಳಿದಾಗ ಉತ್ತರ ಕೊಡು,” ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಗರಗಸಿದ. ಅವನು ಹೊರೆಗಾರನಿಗೆ ಕೈಬೀಸಿ, “ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ತಿರುಗಿಸು,” ಎಂದ. ಬಿಳಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಗುರುತು, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಬಾರ್ಕೋಡ್ ಚೀಟಿ. ಹೊರೆಗಾರ ಅದನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನರ್‌ಗೆ ತೋರಿಸಿದ. ಯಂತ್ರ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ಪರದೆಯತ್ತ ಮೊದಲು ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನೇ ತೂಗಿಕೊಂಡ.

ನಂದಿನಿ ಪರದೆ ನೋಡಲು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಳು. “ಓದಿ,” ಎಂದಳು ಶಾಂತವಾಗಿ.

ಹಿರಿಯ ಹೊರೆಗಾರ ಸತೀಶ್ ಅಸೌಕರ್ಯದಿಂದ ಓದಿದ. “ಮರುಮಾರ್ಗೀಕರಣ… ಗ್ರಾಹಕ ದೂರು ಹಿಡಿತ… ಬಿಡುಗಡೆ ಅನುಮತಿ—ವಿಕ್ರಂ ಎಚ್.” ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತ.

“ಜೋರಾಗಿ,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದರು.

ಸತೀಶ್ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಓದಿದ. “ಬಿಡುಗಡೆ ಅನುಮತಿ—ವಿಕ್ರಂ ಎಚ್. ಕೈ ಸಹಿ ಸಂಯೋಜನೆ… ರಾತ್ರಿ ೧೧:೪೦.”

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಕೈ ಚಾಚಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ತನ್ನತ್ತಳೆಳೆದ. ಅವನು ಮಾಡಿದದ್ದು ತನ್ನದೇ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದಂತೆ ಆಯಿತು. ಯಂತ್ರ ಅವನ ಬೆರಳ ಒತ್ತುವಿಕೆಯಿಂದ ಮುಂದಿನ ವಿವರಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು: ಮರುಮಾರ್ಗೀಕೃತ ಮೂರು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು, ಗ್ರಾಹಕ ದೂರು ಹಿಡಿತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೊರ ಚಾನೆಲ್‌ಗೆ ತಿರುಗಿಸಲಾಗಿದೆ; ದೃಢೀಕರಣ ಸಹಿ ಅದೇ—ವಿಕ್ರಂ ಎಚ್. ನಂದಿನಿಗೆ ಹಾಕಿಸಿದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಹೊಣೆ ಒಪ್ಪಿಕೆ ಚೀಟಿಯ ದೋಷವಸ್ತು ಅದೇ.

ಮಂಜುನಾಥ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಲೂ ಮರೆತನು. “ಸಾರ್… ಇದು ರಾತ್ರಿ ವಿಶೇಷ ಬಿಡುವಳಿ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲೇ ಹೋಗಿದೆ,” ಎಂದ. “ನಂದಿನಿಯ ಶಿಫ್ಟ್ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಆಗಿದೆ, ಆದ್ರೆ ಅಂತಿಮ ಬಿಡುವಳಿ ನಿಮ್ಮ ಸಹಿಯಿಂದ.”

ಈಗ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನ ಧ್ವನಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಜಾರಿ ಬಂತು. “ಅದು ಹಿಡಿತಕ್ಕಾಗಿ. ನಂತರ ಸರಿಪಡಿಸೋಕೆ ಹಾಕಿದ್ದೆ. ಅವಳು ಏನನ್ನೋ—”

“ಮತ್ತೆ ಪರಿಶೀಲನೆ,” ನಂದಿನಿ ಮಧ್ಯೆ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು. “ಬಾಹ್ಯ ದ್ವಾರ ಕ್ಯಾರ್ಟ್ ಪುಸ್ತಕ.”

ಅವನು ತಕ್ಷಣ, “ಅದಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದ. ಅದೇ ಅವನ ಎರಡನೇ ತಪ್ಪು. ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಒಳ ದಾರಿಯಿಂದ ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆ ಬಂದಳು; ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಚೇರಿಯ ಪ್ರಭಾರಾಧಿಕಾರಿ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಕೂಡ. ಹೊರಗಿನಿಂದಲೇ ಗದ್ದಲ ಕೇಳಿ ಬಂದವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ಬೇಸರ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನ ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಬೇಸರ ಕಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದಂತೆ ನಿಂತಿತು.

“ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏಕೆ ಇಲ್ಲ?” ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಕೇಳಿದ. ಅವನು ಯಾರ ಪರವೂ ಇರದ ಧ್ವನಿಯವನಾಗಿದ್ದರೂ, ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದರೆ ಉತ್ತರ ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದ ರೀತಿಯವನು.

ಮಂಜುನಾಥ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ತೋರಿಸಿದ. “ರಾತ್ರಿ ೧೧:೪೦ ಮರುಮಾರ್ಗೀಕರಣ ಸಹಿ ಇದೆ, ಸಾರ್. ಮೂರು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ. ಈಗ ದೋಷಪಟ್ಟಿ ನಂದಿನಿಗೆ.”

ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆಯ ದೃಷ್ಟಿ ನಂದಿನಿಯ ಮುಖದಿಂದ ಕಾಗದಕ್ಕೆ, ಕಾಗದದಿಂದ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನ ಜೇಬಿನತ್ತ ಹೋಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಪಿತ್ತಳದ ಬಿಡುಗಡೆ ಕೀಲಿಯ ತಲೆ ಹೊರಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆ ಮಾತುಗಳು, ನಿಶ್ಚಯದ ಸೂಚನೆಗಳು, ಯಾರು ಯಾರನ್ನು ಹೇಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಲಜ್ಜೆಯ ಅಂತರಗಳು—ಅವು ಕ್ಷಣಕ್ಕೇ ಕೆಲಸದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ನಿಂತುವು. ನಂದಿನಿಯ “ಅಣ್ಣ” ಎಂಬ ಕರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗೌರವವೇ ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಭಾರವಾಗಿ ತಿರುಗಿತು.

“ಕೀಲಿಯನ್ನ ಕೊಡಿ,” ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಹೇಳಿದರು.

ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಕಿಂಚಿತ್ ನಗೆಯಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಅದು ಒಡೆದಿತ್ತು. “ಸಾರ್, ನಾನು ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಒಂದು ತಪ್ಪು ಎಂಟ್ರಿ. ಅವಳು unnecessary—”

“ಕೀಲಿಯನ್ನ,” ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು.

ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜೇಬಿನಿಂದ ಕೀಲಿಗುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದ. ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಅದನ್ನು ನಂದಿನಿಗೆ ನೀಡಿದರು. “ಮುಂದಿನ ಬಿಡುವಳಿ ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ಈ ದೋಷಪಟ್ಟಿ, ಈ ಮರುಮಾರ್ಗೀಕರಣ ಚೀಟಿ, ಕ್ಯಾರ್ಟ್ ಪುಸ್ತಕ—ಎಲ್ಲ ಒಂದೇ ಸರಣಿಯಾಗಿ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಯಾರೂ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಮುಟ್ಟಬೇಡಿ, ನಂದಿನಿ ಹೇಳುವುದರವರೆಗೆ.”

ಆ ಚಿಕ್ಕ ಹಸ್ತಾಂತರದಲ್ಲಿ ನೆಲದ ದಿಕ್ಕೇ ಬದಲಾಗಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೂ ಟ್ರಾಲಿ ತಳ್ಳಿ ಬಂದ ಇಬ್ಬರು ಹೊರೆಗಾರರು ಈಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣು ನೋಡದೆ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ನ ಅಂಚು ಹಿಡಿದು ನಿಂತರು; ಆದೇಶ ಎಲ್ಲಿ ಇಂದೋ ಅವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ತನ್ನದೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ದೋಷಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೈಚಾಚಿದ, ಆದರೆ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಅದನ್ನು ಮಂಜುನಾಥನ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲಿಟ್ಟರು. “ಇದು ಇಲ್ಲಿ,” ಎಂದರು.

ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ತಕ್ಷಣ ಕೆಳಗಿಳಿದವನಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಅಧಿಕಾರದ ಒತ್ತನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. “ನಂದಿನಿ, ಚೀಟಿ ನನಗೆ ಕೊಡು,” ಎಂದ ಅವನು ಕಡಿಮೆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ. “ಹೊರಗೆ ಮಾತಾಡ್ಕೊಳೋಣ. ಅತ್ತೆ ಇದ್ದಾರೆ.”

ನಂದಿನಿ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದಳು. “ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇದೆ,” ಎಂದಳು.

ಅವನು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂತು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೊದಿಕೆ ವಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಸುಗಂಧದ ತೈಲದ ವಾಸನೆ ಕಹಿಯಾಗಿ ಬೆರೆತು ಬಂತು. “ಒಮ್ಮೆ ಅರ್ಥಮಾಡ್ಕೋ. ಈ ಚೀಟಿ ಹೊರಗೆ ಹೋದರೆ ನನಗೂ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು, ನಿನಗೂ. ಶೈಲಜಾ ಅತ್ತೆ ಮುಂದೆ—”

“ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಇವತ್ತಿನ ಮೊದಲು ಯಾರು ಎಳೆದು ತಂದರು?” ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು. ಧ್ವನಿ ಏರಲಿಲ್ಲ; ಅಷ್ಟೇ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಯಿತು.

ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಇನ್ನೊಂದು ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ದೂರ ಸರಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಕೊನೆಯ ಒತ್ತಡ ಹಾಕಿದ. “ಸರಿ. ಈಗಲೇ ಆ ಮರುಮಾರ್ಗೀಕರಣ ಆದೇಶವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸು,” ಎಂದ. “ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೀಲಿ ಇದೆ ಅಲ್ವಾ? ಸೈಡ್ ಬೇ ದ್ವಾರ ತೆರೆದು ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಹೊರಗೆ ಬಿಡು. ನಂತರ ನಾನು ದಾಖಲೆ ಸರಿಪಡಿಸ್ತೀನಿ. ಬೇಗ ಮಾಡು.”

ಅದೇ ಅವನ ಕೊನೆಯ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಜೋರಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿದ—ಅದೇ ದಾರಿ ಆದೇಶವನ್ನು ಜೀವಂತಗೊಳಿಸುವ ಬಿಡುಗಡೆ ಹರಿವು. ನಂದಿನಿ ಮಂಜುನಾಥನ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲಿದ್ದ ಮರುಮಾರ್ಗೀಕರಣ ಚೀಟಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಮೇಲೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ: “ಗ್ರಾಹಕ ದೂರು ಹಿಡಿತ—ಮರುಕಳುಹಿಸು.” ಕೆಳಗೆ ಅವನ ಸಹಿ. ದೋಷಪಟ್ಟಿಯ ಮೊತ್ತಕ್ಕೆ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿರುವ ಚೀಟಿ ಅದೇ.

“ಬಾಗಿಲು ತೆರೆ,” ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ತುರ್ತುವಾಗಿ ಹೊರೆಗಾರನಿಗೆ ಹೇಳಿದ.

“ಯಾರ ಆದೇಶ?” ನಂದಿನಿ ಕೇಳಿದಳು.

ಹೊರೆಗಾರ ಗಾಬರಿಯಾದ. ಈಗ ಅವನ ಕಣ್ಣು ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನ ಮೇಲೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಕೀಲಿಯ ಮೇಲೆ ಇತ್ತು.

ನಂದಿನಿ ಸೈಡ್ ಬೇ ದ್ವಾರದ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಳು. ಆ ದಾರಿಯ ದೀಪ ಹಮ್ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು; ಕತ್ತಲೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರದ ಉಸಿರಿನಂತೆ ನಿರಂತರ ಗದ್ದುಗೆ. ಅವಳು ಕೀಲಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ಅರ್ಧ ತಿರುಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚೀಟಿ ತೆರೆದಳು. ಮರುಮಾರ್ಗೀಕರಣ ಆದೇಶದ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ “ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಸರಕು ಮೂಲ ಕಳುಹಿಸುವವರಿಗೆ ಮರಳಿ” ಎಂಬ ಸಾಲು ಪಿತ್ತಳದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.

ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ತಡಕಾಡಿ ಮುಂದೆ ಬಂತು. “ಏನ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ? ಅದನ್ನ ಹಾಗೆ ಬೇಡ—”

ನಂದಿನಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಚೀಟಿಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಪುಸ್ತಕದ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಲಾಟ್‌ಗೆ ಜಾರಿ ಹಾಕಿದಳು, ಅವನು ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಕೇಳಿದಂತೆ—ರದ್ದು ಮಾಡಲು ಅಲ್ಲ, ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಂತೆಯೇ. ನಂತರ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಲಾಕ್ ಒಮ್ಮೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಕಚ್ಚಿದಂತೆ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಒಳಗಿದ್ದ ಪ್ಯಾಲೆಟ್‌ಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಚಕ್ರ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟು ಹಳಿ ಹಿಡಿದಿತು. “ಮರುಕಳುಹಿಸು” ಎಂದು ಅವನ ಸಹಿ ಹೇಳಿದ ಆದೇಶ ಈಗ ಜೀವಂತ ಹರಿವಿಗೆ ಸೇರಿತು.

ಮಂಜುನಾಥ ಓಡಿ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಕೈ ಮಾತ್ರ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬಿತ್ತು. “ಬಿಡುಗಡೆ ದಾಖಲೆಯಾಯಿತು,” ಎಂದನು ಕರಗಿದ ಕಂಠದಲ್ಲಿ. “ಆದೇಶದಂತೆ ಮರುಕಳುಹింపు. ಸಹಿ—ವಿಕ್ರಂ ಎಚ್.”

ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣ ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ತಡೆಯಲು ಕೈ ಚಾಚಿದ. ಹೊದಿಕೆಯ ಲೋಹದ ಅಂಚು ಅವನ ಮಣಿಕಟ್ಟಿಗೆ ಬಡಿದು ಕೆಂಪು ಗೀರು ಎಳೆದಿತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅವನ ಕೈ ಅಲ್ಲ; ಅವನ ಮಾತು ನಿಂತಿತು. “ನಿಲ್ಲಿಸು” ಎನ್ನುವ ಹಕ್ಕು ಅವನಿಂದ ಹೋಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದ ಚೀಟಿ ಅವನೇ ಬರೆಯಿದ್ದ. ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಕರೆ ಮುಗಿಸಿ ತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ, ಪ್ಯಾಲೆಟ್ ಈಗಾಗಲೇ ಸೈಡ್ ಬೇ ಗುರುತು ದಾಟಿತ್ತು; ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆಯಲು ಹೊಸ ಅಧಿಕೃತ ರದ್ದತಿ ಬೇಕು, ಮತ್ತು ರದ್ದತಿ ಕೇಳಬೇಕಾದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ—ಈ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಯಾರು?

ನಂದಿನಿ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಬಾಗಿಲನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿದಳು. ವಿಕ್ರಂ ಅಣ್ಣನಿಂದ ಮುಂಚೆ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಅದೇ ದೋಷಪಟ್ಟಿ ಇನ್ನೂ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲಿತ್ತು. ಅವಳು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಸೇರಿದ್ದ ಮರುಮಾರ್ಗೀಕರಣ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಎರಡು ಕಾಗದಗಳು ಒಂದೇ ಸರಣಿಯಾಗಿ ನಿಂತವು—ಒಂದು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಹೊರೆ ಹಾಕಲು, ಇನ್ನೊಂದು ಅವನ ಸಹಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟ ನಿಜದ ದಾರಿ.

ಸೈಡ್ ಎಕ್ಸಿಟ್‌ನ ಹಮ್ಮಾಡುವ ದೀಪದ ಕೆಳಗೆ ನಂದಿನಿ ಆ ಆದೇಶವನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯಿತು, ಬಿಡುಗಡೆ ಚಾನಲ್‌ಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ತಿನ್ನಿಸಿಕೊಂಡ ಅವನ ಸಹಿ ಮೇಲೆ ಬೆರಳನ್ನು ಸಮಪಡಿಸಿ, ಕಾಗದವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಓದಲು ಬಿಟ್ಟಳು.