ಒಂದು ಲೈವ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಸಾಕಾಯಿತು
“ಕಾನ್ಸೋಲ್ಗೆ ಕೈ ಹಾಕ್ಬೇಡ,” ಎಂದು ನಿಖಿಲ್ ಅನಿರುದ್ಧನ ಮಣಿಕಟ್ಟನ್ನು ತಳ್ಳಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕದ ವಿಂಗ್ನ ಬೆಳಕು ಗುನುಗುನೆದ್ದಿತು; ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ತಬಲಾ ಚೆಕ್ ಒಮ್ಮೆ ಪೆಕ್ಕನೆ ಕತ್ತರಿಸಿತು. ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆ ಹೊದ್ದ ಕೇಬಲ್ಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಅನಿರುದ್ಧನ ಮುಂದೇ ಗಾಜಿನ ಟೀಪಾಯ್ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಚಹಾ ಕಪ್ ತಣ್ಣಗಾಗಿಬಿಟ್ಟು ಗೆರೆಯಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಎದುರುಗಡೆ, ಹೂಮಾಲೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡ ಅತಿಥಿಗಳು ಕುರ್ಚಿ ಸೇರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವೈದೇಹಿಯ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಮಾಧವ ರಾವ್, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಬಂಧುಗಳು ಇದೇ ಬದಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಲೆಹೊಕ್ಕು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದೊಳಗೆ ಇಷ್ಟು ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಕೈ ತಳ್ಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೆಲಸದ ಅವಮಾನ ಮಾತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲ.
“ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ?” ಮಾಧವ ರಾವ್ ಗಡ್ಡ ತಟ್ಟಿ ಕೇಳಿದರು.
ನಿಖಿಲ್ ತಕ್ಷಣ ತಿರುಗಿ ನಗುವು ಹಾಕಿದ. “ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಕರೆದಿದ್ದೆ, ಮಾವ. ಕೇಬಲ್ ಹಿಡಿದ್ರೇ ಸಾಕು. ಮುಖ್ಯ ಮಿಕ್ಸಿಂಗ್ ನಾನು ನೋಡ್ತಿದ್ದೀನಿ.” ಅದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಅನಿರುದ್ಧನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ, “ಪಾಸ್ ಕೀ ಕೊಡು,” ಎಂದನು.
ಅನಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಸೈಡ್-ರ್ಯಾಕ್ ಕೀ ತೆಗೆದನು. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ತಾನೇ ಸೆಟ್ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮರಳಿ ಕೊಡದೆ ತಡೆದಿದ್ದ ಅದೇ ಕೀ. ಅವನು ಕೈ ಚಾಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಿಖಿಲ್ ಅದನ್ನು ಅವನಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡು কোমರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಒಣ ಕಾಗದದ ಹೊದಿಕೆ ಅವನ ಪಾಕೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಜರಜರನೆ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು—ಪರಿಶ್ರಮದ ಮುಂಗಡದ ಬಿಲ್ಗಳು, ಇನ್ನೂ ಪಾವತಿಯಾಗದವು.
ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಣ್ಣು ಗಾಯಕಿಯ ಶಬ್ದ ಬಂತು. “ಮಾನಿಟರ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ವರ ಬೂಮ್ ಆಗ್ತಿದೆ! ರಿಟರ್ನ್ ಸರಿಮಾಡಿ.” ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಪರದೆಯ ಬಲ ಭಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಮಿನುಗಿ ಮತ್ತೆ ಕತ್ತಲೆ ಆಯಿತು. ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅತಿಥಿಗಳ ತಲೆಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದವು. ಮೊದಲ ಹಾಡಿನ ಮುಂಚೆಯೇ ಪರದೆ, ಧ್ವನಿ ಎರಡೂ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಕೇವಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹಾಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನಾಳೆ ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹೆಸರು ಓಡಬೇಕು, ಯಾರದು ಕಿತ್ತುಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನುವುದೂ ಇಲ್ಲೇ ತೀರ್ಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ.
“ಇದು ನೀನೇ ರಾತ್ರಿ ಪ್ಯಾಚ್ ಮಾಡಿ ಹಾಳುಮಾಡಿದ್ಯಾ?” ನಿಖಿಲ್ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿದನು. ಕೇಳಬೇಕಾದವರು ಕೇಳುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ. “ನಿಮ್ಮಂಥವರು ಅರ್ಧ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಬಿಡ್ತೀರಾ, ನಂತರ ಲೈವ್ಗೆ ಬರ್ತೀರಾ ಕಲಿಸೋಕೆ.”
ವೈದೇಹಿ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅತಿಥಿಗಳ ಲಕೋಟೆಗಳ ಸಣ್ಣ ಪೊಟ್ಟಣ ಮಡಕಿಕೊಂಡಿತು. ಅವಳು ನೇರವಾಗಿ ಅನಿರುದ್ಧನನ್ನು ನೋಡುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೇನು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಕಣ್ಣನ್ನು ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡಳು. “ನಿಖಿಲ್, ಮೊದಲು ಸರಿಮಾಡಿ. ಅತಿಥಿಗಳು ಕಾಯ್ತಿದ್ದಾರೆ,” ಅಷ್ಟೇ ಹೇಳಬಂದಿತು.
ಅನಿರುದ್ಧ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸೈಡ್ ವಿಂಗ್ ಗೋಡಿಯ ಪಕ್ಕ ನಿಂತ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಫ್ಯಾನ್ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಡಿಮ್ಮರ್ ಬಾಕ್ಸ್ನ ನಿರಂತರ ಹಮ್ ಒಂದಾಗಿ ಮಿಶ್ರಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು; ನಿಖಿಲ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ತೂಕವಿಲ್ಲದ ಕೈಗಳು. ಅವನು ಮುಖ್ಯ ಲೆವೆಲ್ ಇಳಿಸಿ, ಮರುಕ್ಷಣ ಮಾನಿಟರ್ ಆಕ್ಸ್ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ. ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಗಾಯಕಿಯ ಸ್ವರ ಚೀರಿತು. “ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟಿದೆ!”
“ಮೈಕ್ ಬದಲಿಸಿ!” ನಿಖಿಲ್ ಕೂಗಿದ. ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕ್ಲಿಪ್ ಮೈಕ್ ಕೊಟ್ಟನು. ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅನಿರುದ್ಧಗೆ ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲೇ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಬಲ ಸ್ಪೀಕರ್ ಲೈನ್ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಹಮ್ನೊಳಗೆ ಗ್ರೌಂಡ್ ಲೂಪ್ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಅದರ ಮೇಲೆ ಅವನು ತಪ್ಪು ಆಕ್ಸ್ಗೆ ಕಂಪ್ರೆಶನ್ ಹಾಕಿ ಸ್ವರವನ್ನು ಕೊಳಚೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಮಾಧವ ರಾವ್ ಈಗ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದ್ದರು. “ಎಷ್ಟು ಟೈಮ್?” ಎಂದರು, ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಖಿಲ್ಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ. ನಿಖಿಲ್ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. “ಕಂಟ್ರೋಲ್ನಲ್ಲಿ ಇದೆ.”
ಆದರೂ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಸರುತ್ತಿತ್ತು. ಪರದೆಯ ಆಪರೇಟರ್, ಸ್ಟೇಜ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್, ಗಾಯಕಿ—ಮೂರು ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಮೂರು ಬೇರೆ ಸೂಚನೆಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಿಖಿಲ್ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಣಿಸಲು ಧ್ವನಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕ್ಯೂ ಬಸ್ ತಪ್ಪಾಗಿ ಒತ್ತಿದಾಗ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೃದಂಗದ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಹಾಲ್ ತುಂಬ ಬಿರುಕುಬಿಟ್ಟಂತೆ ಹೊಡೆದಿತು. ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ಅಜ್ಜಿಯವರು ಕಿವಿಗೆ ಬೆರಳು ಹಾಕಿಕೊಂಡರು.
“ಸ್ಟಾಪ್,” ಎಂದ ಅನಿರುದ್ಧ, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ. ಶಬ್ದ ಜಾಸ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಿಖಿಲ್ ತಿರುಗಿ ಕಚ್ಚುವಂತೆ ನೋಡಿದ.
“ನೀನು ಮಾತಾಡಬೇಡ.”
“ಕಂಪ್ರೆಶನ್ ತಪ್ಪು ಬಸ್ಗೆ ಹಾಕಿದ್ದೀಯ. ಬಲ ಲೈನ್ನ ಗ್ರೌಂಡ್ ಬೇರ್ಪಡಿಸು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಗಿ ಆಗುತ್ತೆ.”
ನಿಖಿಲ್ ನಕ್ಕ. “ಹೌದಾ? ಈಗ ನೀನೇ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಅಲ್ವಾ?” ಅವನು ಸುತ್ತಲಿನವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, “ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎರಡು ವಿಡಿಯೊ ನೋಡಿದ್ರೆ ಸಾಕು. ಲೈವ್ ಶೋ ಅಂತೇನು ಗೊತ್ತಿರ್ಬೇಕಲ್ಲ.”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಮುಖ್ಯ ಗಾಯಕರ ಮಾವನ ಮಗ—ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಹಣಕೊಡುವ ಮನೆಯವರ ಪರವಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವನೊಬ್ಬ—ಸೈಡ್ ವಿಂಗ್ಗೆ ದಾಪುಗಾಲಿಟ್ಟು ಬಂದ. “ಮೂರು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸ್ಲಾಟ್,” ಎಂದನು. “ಒಂದು ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ. ಯಾರಿಂದ ಆಗುತ್ತದೋ ಅವನೇ ಹಿಡುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಅತಿಥಿಗಳು ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ.”
ಆ ವಾಕ್ಯ ಕೇವಲ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಆಜ್ಞೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಕೋಣೆಯ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಚೂರಿಯಾಯಿತು. ನಿಖಿಲ್ ತಕ್ಷಣ, “ಅವನು ಮುಟ್ಟೋದಿಲ್ಲ,” ಎಂದನು.
“ಆಗ ನೀನೇ ಸರಿಮಾಡು,” ಎಂದ ಆ ಹುಡುಗ. “ಇಗೇ. ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಮತ್ತೊಂದು ಫೀಡ್ಬ್ಯಾಕ್ ಬಂದರೆ ಮುಗಿತು.”
ನಿಖಿಲ್ ಕಂಠ ಒಣಗಿದಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಗಿಲಿದ. ನಂತರ ಅಸಹನೆಯ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಬದಿಗೆ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ಸರಿದು, “ಒಮ್ಮೆ ನೋಡ್ಲಿ, ನೋಡ್ಲಿ,” ಎಂದನು—ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟವನಂತೆ, ಅಟ್ಟಾಳಿಕೆಯಿಂದಲ್ಲ.
ಅನಿರುದ್ಧ ಮುಂದೆ ಬಂತು. ಅವನು ಯಾರ ಕಣ್ಣನ್ನೂ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಮುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವನ ಕೈ ತಡಕಲಿಲ್ಲ. “ಗಾಯತ್ರಿ ಮ್ಯಾಡಂ, ‘ಸಾ’ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳಿ,” ಎಂದು ವೇದಿಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೇಳಿದ. ನಂತರ ಬಲ ಔಟ್ನ ಸೋಲೋ ತೆಗೆದು ಕೇಳಿದ. ಹಮ್ ಹಲ್ಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ಮರಳು ಕಿರಿದಂತಿತ್ತು. “ಡಿಐ ಬಾಕ್ಸ್ ಬಲಕ್ಕೆ ಯಾರ ಹಾಕಿದ್ರು? ಲಿಫ್ಟ್ ಮಾಡಿ.”
ಒಬ್ಬ ಲೈಟ್ ಹುಡುಗ ಮುಜುಗರದಿಂದ ಕೈ ಎತ್ತಿದ. “ಸರ್, ಹೀಗೆ ಇತ್ತು.”
“ಲಿಫ್ಟ್.” ಹುಡುಗ ಓಡಿ ಸ್ವಿಚ್ ಬದಲಿಸಿದ.
ಹಮ್ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಕುಸಿತ. ಅನಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ಎಡಗೈಯಿಂದ ತಪ್ಪು ಆಕ್ಸ್ನ ಕಂಪ್ರೆಶನ್ ಬಿಡಿಸಿದ, ಬಲಗೈಯಿಂದ ಮಾನಿಟರ್ ಸೆಂಡ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಇಳಿಸಿದ. “ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ‘ಸಾ’.”
ಈ ಸಲ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಬಂದ ಸ್ವರ ನೇರವಾಗಿ, ಸುತ್ತುಮುತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ಕೇವಲ ಚಿಕ್ಕ ಒಣತನದೊಂದಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು.
“ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಸಿ ಬೇಕು,” ಗಾಯಕಿ ಹೇಳಿದರು.
“ಬರುತ್ತೆ.” ಅನಿರುದ್ಧ ಮಧ್ಯ ಫ್ರಿಕ್ವೆನ್ಸಿಯನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಡಿದು, ರಿವರ್ಬ್ನ ಹಿಂಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟನು. “ಈಗ.”
ಗಾಯಕಿ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದಲೇ ಒಂದೇ ಸಾಲು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಳು. ಸೈಡ್ ವಿಂಗ್ನಲ್ಲಿದ್ದವರ ಕುತ್ತಿಗೆಗಳು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದವು. ನಿಖಿಲ್ ತಕ್ಷಣ ಮುಂದೆ ನುಗ್ಗಿ, “ಅದೇನಿಲ್ಲ, ನಾನೇ ಮೊದಲು—”
“ಹಿಡಿಯಬೇಡ,” ಎಂದ ಅನಿರುದ್ಧ ಅವನ ಕೈ ಮುಟ್ಟುವ ಮೊದಲು. ಅಷ್ಟೇ. ಶಬ್ದ ಗರಂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನಿಖಿಲ್ಗಾಗಿ ಜಾಗ ಬಿಡದೆ ಅನಿರುದ್ಧನ ಎರಡು ಬದಿಗೂ ನಿಂತರು.
ಮಾಧವ ರಾವ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವೈದೇಹಿಯ ಲಕೋಟೆಗಳ ಪೊಟ್ಟಣ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಡಕಿಕೊಂಡು ಅವಳ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಅನಿರುದ್ಧನತ್ತ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿಖಿಲ್ತ್ತಲೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬದಿ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ಟೇಜ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕೂಗಿದ, “ಅಣ್ಣ, ಮುಂದಿನ ಕ್ಯೂ ಏನು?”
ನಿಖಿಲ್ ಬಾಯಿ ತೆರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅನಿರುದ್ಧ ಉತ್ತರಿಸಿದ. “ಮೊದಲ ಹಾಡಿಗೆ ತಬಲಾ ಅರ್ಧ ಡೆಸಿಬೆಲ್ ಕಡಿಮೆ. ಬಲ ಪರದೆ ಫೀಡ್ ಐದು ಸೆಕೆಂಡ್ ತಡವಾಗಿ ಹಾಕಿ. ಎಂಟ್ರಿ ಆದ್ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ.” ಅವನು ತಿರುಗಿ ಪರದೆ ಹುಡುಗನತ್ತ ತೋರಿಸಿದ. “ನೀನು ಈಗ ಪ್ಲೇ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ನಾನು ಕೈ ಎತ್ತಿದಾಗ ಮಾತ್ರ.”
“ಸರಿ ಅಣ್ಣ,” ಅಂದ ಹುಡುಗ ತಕ್ಷಣ.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ಕೈಮಾರಿತು. ಹೇಳಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ಘೋಷಣೆ ಇಲ್ಲ. ಕ್ಯೂಗಳು ಮಾತ್ರ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿದವು. ಒಂದು ಹುಡುಗಿ ಬಂದು ಅನಿರುದ್ಧನ ಪಕ್ಕದ ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಟೂಲ್ ಇಟ್ಟಳು. ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಅವನಿಗೆ ಟಾಕ್ಬ್ಯಾಕ್ ಹೆಡ್ಸೆಟ್ ಕೊಟ್ಟನು. ನಿಖಿಲ್ನ কোমರದಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀ ಜಾರಿಹೋಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ತಟ್ಟಿತು; ಅವನು ಅದನ್ನು ತಗ್ಗಿ ಎತ್ತುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅವನ ಅಗತ್ಯ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
“ನನ್ನ ಟ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ ಸೀನ್ ಸೇವ್ ಇದೆ,” ನಿಖಿಲ್ ಮರಳಿ ಧೈರ್ಯ ಕೂಡಿಸಿ ಹೇಳಿದ. “ಅದು ಇಲ್ಲದೆ ಲೈವ್ ಹೋಗೋದ್ರೇ—”
“ಟ್ಯಾಬ್ ಬೇಡ,” ಅನಿರುದ್ಧ ಕಣ್ಣು ಪರದೆಮೇಲೇ ಇಟ್ಟು ಹೇಳಿದ. “ಲೈವ್ನಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ಬೇಕು.”
ಸೈಡ್ ವಿಂಗ್ನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವೈದೇಹಿಗೆ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದರು, “ನಿಜವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದು ಯಾರು ಅನ್ನೋದು ಈಗ ತೋರುತ್ತಿದೆ.” ಆ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ವೈದೇಹಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಿಗೆ ಸರಿದು ದಾರಿಯನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿತು—ಯಾರಿಗೋ ಹೋಗಲು ಅಲ್ಲ, ಯಾರ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದು ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿ.
ಮುಂದಿನ ಸ್ಲಾಟ್ಗೆ ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡ್. ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿನ ನಿರೂಪಕನು ನಗು ಹಿಡಿದು ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಮುಖ್ಯ ಹಾಲ್ನಿಂದ ಕುರ್ಚಿ ಸರಿಯುವ ಶಬ್ದ, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮೌನಕ್ಕೆ ಒತ್ತುವ ತಾಯಿಯರ ಕಡಿದ ಸ್ವರ, ಹೂವಿನ ವಾಸನೆಗೆ ಬೆರೆತ ಬಿಸಿ ತಂತಿಯ ವಾಸನೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಹೊರೆದುದ್ದಕ್ಕೂ ವಿಂಗ್ಗೆ ನುಗ್ಗಿದವು. ಅನಿರುದ್ಧ ತಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಗ್ಗಿಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೋಡ್ ಕೇಳಿದ. ಮುಖ್ಯ ಫೀಡ್ ಬಂದಿದೆ. ಮಾನಿಟರ್ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ವೇದಿಕೆಯ ಮಧ್ಯ ಮೈಕ್ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮುಖ್ಯ ಗಾಯಕನು ಸುತ್ತಿ ನಿಂತ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಕಾಟ ಶುರುವಾಯಿತು—ಲ್ಯಾಪೆಲ್ನ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಚಾನೆಲ್ ತೆರೆದಿತ್ತು; ಅದು ತೆರೆಯೇ ಉಳಿದರೆ ಮೊದಲ ಆಲಾಪದಲ್ಲೇ ಫೀಡ್ಬ್ಯಾಕ್ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.
ನಿಖಿಲ್ ಅದನ್ನೂ ಕಂಡನು. ಆದರೆ ಯಾವ ಫೇಡರ್, ಯಾವ ಮ್ಯೂಟ್ ಎನ್ನುವುದರ ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟು ನಿಂತನು. ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಬಳಿ ಬೆವರು ಮೆರೆದಿತು. “ಅದು... ಅದು...”
ಹೆಡ್ಸೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಟೇಜ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕೂಗಿದ: “ಗೋ! ಗೋ!”
ಅದೇ ಕ್ಷಣ. ಅನುಮತಿ ಕೇಳಲು ಕಾಲವಿರಲಿಲ್ಲ; ತಪ್ಪು ಸಹಿಸಲು ವೇದಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅನಿರುದ್ಧ ನೇರವಾಗಿ ಮಾಸ್ಟರ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಎಡಗೈಯಿಂದ ತಪ್ಪು ಚಾನೆಲ್ ಮ್ಯೂಟ್ ಹೊಡೆದ, ಬಲಗೈಯಿಂದ ಮುಖ್ಯ ಸ್ವರದ ಫೇಡರ್ ಅನ್ನು ಎರಡು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅರ್ಧ ಉಸಿರಿನಷ್ಟು ಏರಿಸಿ, ಅದೇ ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಹೈ-ಮಿಡ್ನ ಕಚ್ಚನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿತ ಮಾಡಿದ. ಗಾಯಕನ ಮೊದಲ “ಜಯ...” ಹಾಲ್ ತುಂಬಿ ಏರಿತು—ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗದೆ, ಮಸುಕಾಗದೆ, ನೇರವಾಗಿ, ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ತಲೆತ್ತುವಷ್ಟು ಪಕ್ಕಾ ಆಗಿ. ಪರದೆಯ ಬಲ ಭಾಗ ಮಿಂಚದೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ಬೆಳಗಿತು. ಮೊದಲ ಸಾಲಿನ ಅಜ್ಜಿಯವರು ಕಿವಿಯಿಂದ ಬೆರಳು ತೆಗೆದರು. ನಿಖಿಲ್ ಮುಂದೆ ಚಾಚಿದ ಕೈ ಗಾಳಿಯಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು.
ಅನಿರುದ್ಧನ ಕೈ ಕೊನೆಯ ಸಲ ಕಾನ್ಸೋಲ್ ಸ್ಲೈಡರ್ನಿಂದ ಬಿಡಿತು. ಟೆಕ್ ಕಾನ್ಸೋಲ್ನ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಮಟ್ಟಗಳ ಹಸಿರು ಕಂಬಗಳು ಒಮ್ಮೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿ, ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಮುಟ್ಟಿ, ಬಳಿಕ ನಿಖರವಾಗಿ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದವು.