ಕೌಂಟರ್ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೈಗೆ
“ಕಾವೇರಿ, ಅಲ್ಲಿ ಕೂತುಬೇಡ,” ಎಂದು ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದಿನ ತಿರುಗುವ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಎಳೆದು ಕೂತ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಮೂನೆ ಚೀಟಿಗಳ ಕಟ್ಟೇ ಕಸಿದುಕೊಂಡ. ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ತುಮುಲವೇ ಈಗಾಗಲೇ ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೆ ಹರಡಿತ್ತು; ನೋಂದಣಿ ಪುಸ್ತಕದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಗ್ಲಾಸು ತಂಪಾಗಿ ವಲಯ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಚೀಲ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಕಾವೇರಿ ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ತಡವಾಗಿ ತಲುಪಿದ್ದಳು—ಮೆಟ್ರೋ ತಡ, ಮನೆಯಿಂದ ಬರುವ ಮುನ್ನ ಅಮ್ಮ ಬಿಟ್ಟ ಮಾತು, “ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ಶೈಲಜಾ ಮನೆದವರು ಬರುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲಸದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆ ಬೇಡ”—ಇವೆರಡೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಈ ಬೆಳಗಿನ ಹೊರೆ ಹೇಗೆ ಹರಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ಈ ಕೌಂಟರ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗಿಂತ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
“ಮೊದಲ ಲೈನ್ ಫಾಸ್ಟಿಂಗ್,” ಅವಳು ಕೈ ಚಾಚಿದಳು. “ಲಿವರ್, ಶುಗರ್, ಥೈರಾಯ್ಡ್ ಬೇರೆ ಟ್ರೇ. ಮೊದಲು ಟೋಕನ್ ಬಿಡಬೇಕು.”
ರಾಘವೇಂದ್ರ ತಲೆ ಎತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೊಸದಾಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿ ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. “ಇಂದು ಮುಂದೆ ನಾನು ನೋಡ್ತೀನಿ. ನೀನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡು. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ತೋರಿಕೆ ಬೇಡ.”
ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಿಂದ ನಂದನ್ ಚಿಂತಿತವಾಗಿ ಮುಖ ತೂರಿಸಿದ. ಮಂಜುಳಾ ಅಕ್ಕ ಕಣ್ಣು ಜಾರಿಸಿದರು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕಾವೇರಿಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಕಡತ ಹರಿವು ತನ್ನ ಬದಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ. ಅವಳ ಕೆಲಸದ ಮುದ್ರೆ, ಅವಳ ಪೆನ್, ಅವಳ ಚಿಕ್ಕ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರ—all ಅವನ ಮೂಳೆಗೈಕೆಳಗೆ ಸಿಲುಕಿದವು. ಕಾವೇರಿ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ನೋಟ ಹಾಕಿದಳು. ನಂತರ ತನ್ನ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ತೆಗೆದು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಳು.
“ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಬೇಕಂದ್ರೆ,” ಅಂದಳು ಶಾಂತವಾಗಿ, “ಕುರ್ಚಿಯೂ ನೀನೇ, ಕಡತಗಳೂ ನೀನೇ. ತಪ್ಪು ಹೋದ್ರೆ ಕೂಡ ನೀನೇ.”
ಆ ಒಂದು ಚಲನೆ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಅವನು. “ಡ್ರಾಮಾ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಒಳಗೆ ಹೋಗು.”
ಕಾವೇರಿ ಹೊರಳಿದಳು. ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ಗೆ ಪಕ್ಕದ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಳು. ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಳಾದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ತೆರೆದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನೆದಿಂದ ತಂದ ನಿಂಬೆ ಅನ್ನ ಈಗಾಗಲೇ ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಕೈಗಳನ್ನು ಮಡಚಿಕೊಂಡಳು. ಕೌಂಟರ್ ಅವಳಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಬೆಳಗಿನ ಓಟವನ್ನೇ ಆದರೆ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮೊದಲು ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡ. “ಮಾಲತಿ ಅಮ್ಮ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರು?” ಎಂದ. ವೃದ್ಧೆ ಈಗಾಗಲೇ ಚೀಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಮರುಕೇಳಿದ. ಫಾಸ್ಟಿಂಗ್ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಹಾರ್ಮೋನ್ ಕಡತದೊಳಗೆ ಹಾಕಿದ. ತುರ್ತು ಎಂಬ ಕೆಂಪು ಗುರುತು ಇದ್ದ ಕವರ್ ಅನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾಲಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ. ಒಬ್ಬ ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಗಂಡನಿಗೆ, “ಕೂರು ಸರ್, ಕರೆಸ್ತೀವಿ,” ಎಂದರೂ, ಕರೆ ಯಾವ ಟ್ರೇಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗುಜ್ಜಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.
“ಅದು ಡಯಾಲಿಸಿಸ್ ಮುಂಚೆದದ್ದು,” ಮಂಜುಳಾ ಅಕ್ಕ ತಡೆಯಲು ಬಂದರು.
“ನಾನು ನೋಡ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಲ್ವಾ,” ಎಂದು ರಾಘವೇಂದ್ರ ಸದ್ದು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ. ಸಾಲಿನವರು ಕೇಳುವಂತೆ. “ಪ್ರತಿ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಕಾವೇರಿ ಮಾತ್ರ ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಹವ್ಯಾಸ ಬಿಡಿ.”
ಕಾವೇರಿ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಹೊರೆ ಎಂಬಂತೆ ಕಂಡರೂ ಅವಳು ಮುಂದೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ನಂದನ್ ಒಂದು ಫಾರ್ಮ್ ಹಿಡಿದು ಅವಳತ್ತ ಓರವಾಗಿ, “ಅಕ್ಕ, ಈ ವಿಳಾಸ ಎಲ್ಲಿ ಹಾಕಲಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
“ಯಾರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದಾರೋ ಅವರಿಗೆ ಕೇಳು,” ಅಂದಳು ಅವಳು, ಅಷ್ಟೇ. ಆ ಒಂದೇ ಸಾಲು ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ಚಳಿ ಹಚ್ಚಿದಂತೆ ಹೋಯಿತು. ನಂದನ್ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದ.
ಸಾಲು ಈಗ ಸರಿಯಾದ ಸಾಲು ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮರುಮರು ಓದುತ್ತಿದ್ದ; ಜನರನ್ನು ತಪ್ಪು ಕಿಟಕಿಗೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ; ಸಂಬಂಧಿಕರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಗದ ಮಡಚಿ ಮಡಚಿ ಒಣ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆ ವೃದ್ಧೆ ಎದ್ದು ಮತ್ತೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಯಾರಾದರೂ ಮುಂದೆ ಬರಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೆ ರಾಘವೇಂದ್ರ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯಿಂದಲೇ ಜಾಗ ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿತ್ತು; ಹರಿವು ಮಾತ್ರ ಸತ್ತು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾವೇರಿಯ ಫೋನ್ ಕಂಪಿಸಿದ. “ಸಂಜೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗು,” ಅಮ್ಮನ ಸಂದೇಶ. “ಶೈಲಜಾ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಬರುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆ ಯಾರು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾರೆ.” ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧದ ಮಾತು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಬಾಗಿಲಿನ ಒಳಗೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಇವತ್ತೇ ಹೊರಗೆ ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವಳ ಕೌಂಟರ್ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನೋ ಅನುಮಾನ ಈಗ ಅನುಮಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಶೈಲಜಾ ಅವನ ಮಾವನ ಮಗಳು. ಈ ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಮುಖ ಮುಖ್ಯ, ಕೆಲಸ ನಂತರ—ಅವನು ನಂಬಿದ್ದು ಅದೇ.
ಹಠಾತ್ ಒಳಗಡೆಯಿಂದ ಯಂತ್ರದ ಕಿರು ಗದ್ದಲ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು. ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಬಾರ್ಕೋಡ್ ಓದುವ ಸಣ್ಣ ಚಕ್ರ ಘರ್ಷಿಸಿ ಅಟಕಿದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ನಂದನ್ ಓಡಿಬಂದ. “ಅಕ್ಕ—” ಎಂದು ಬಾಯ್ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕತ್ತರಿಸಿದ, “ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಳು.”
“ಲೇನ್ ನಿಂತಿದೆ,” ನಂದನ್ ಅವನತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಹೇಳಿದರೂ ಕಣ್ಣು ಕಾವೇರಿಯಲ್ಲೇ. “ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ಬ್ಯಾಚ್ ಹೊರಗೆ ಹೋಗ್ತಿಲ್ಲ. ಮೂರು ತುರ್ತು ಕವರ್ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿವೆ.”
ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಎದ್ದ. “ರೀಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ.”
“ಎರಡು ಸಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ,” ನಂದನ್ ತಡಕಾಡಿದ. “ಕೋಡ್ ಓದ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ರೋಲರ್ಗೆ ಕವರ್ ತೂರಿದೆ.”
ಅದೇ ಕ್ಷಣ ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಗಂಡ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಕೈ ಬಡಿದ. “ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಇದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರಿ. ಈಗಲೂ ಬಿಡ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮುಂದೆ ಹಣವೇ ಹೋಗತ್ತೆ!”
ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಆ ವೃದ್ಧೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬೆರಳು ತಟ್ಟಿ, “ಮಗಾ, ನನಗೆ ಉಪವಾಸ, ಸಕ್ಕರೆ ಇಳಿಯುತ್ತೆ,” ಎಂದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಪನವಿತ್ತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಒಳಗೆ ಓಡಿದ. ಎರಡು ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೇ ಅವನಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಶಬ್ದದಿಂದಲೇ ತಿಳಿಯಿತು—ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವರ್ ಕೀಳುವ ಹೊಯ್ದಾಟ, “ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡು, ಆನ್ ಮಾಡು” ಅನ್ನೋ ಬೇಸರ, ಮಂಜುಳಾ ಅಕ್ಕನ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು.
ಕಾವೇರಿ ಮುಂದೆ ಹೋದಳು. ಯಾರಿಗೂ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ನ ಒಳ ಬಾಗಿಲು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಯಂತ್ರದ ಪಕ್ಕ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ಬಾರ್ಕೋಡ್ ಲೇನ್ನ ನೇರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಮೂನೆ ಕವರ್ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಮಗುಚಿ, ಅದರ ಬಿಳಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಟಿದ ಗ್ಲೂ ರೋಲರ್ಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮೇಲೆಮೇಲೆ ಎಳೆಯುತ್ತ ಇನ್ನಷ್ಟು ಒಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ್ದ.
“ಹಿಂದೆ ನಿಲ್ಲಿ,” ಅಂದಳು ಕಾವೇರಿ.
“ಬಿಡು, ನಾನು ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ,” ಅವನು ಮುಖ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಚಾಚಿದ.
ಕಾವೇರಿ ಅವನ ಕೈಯನ್ನೇ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದಳು. ಡ್ರಾಯರ್ನಿಂದ ಸಣ್ಣ ಸ್ಪ್ಯಾನರ್ ತೆಗೆದು ರೋಲರ್ ಪಿನ್ ಬಿಡಿಸಿದಳು, ಅಂಟಿದ ಕಾಗದವನ್ನು ಒಂದು ಚಲನವಲನದಲ್ಲಿ ಹರಿಯದಂತೆ ಹೊರತೆಗೆಯಿತು, ಗ್ಲೂ ತಗುಲಿದ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಟ್ಟೆ ಒರೆಸಿ ಮರುಸೆಟ್ ಮಾಡಿದಳು. ನಂದನ್ಗೆ, “ಹಳದಿ ಟ್ರೇ ಮೊದಲು. ಕೆಂಪು ಕವರ್ ಈಗ ಬಿಡು,” ಎಂದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಜೋರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದೇಶ ಮಾತ್ರ ನೇರವಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಚಕ್ರ ಒಮ್ಮೆ ಖರಖರ ಎಂದು ತಿರುಗಿ, ನಂತರ ಸರಿಯಾಗಿ ಓಡಿತು. ಮೊದಲ ಕೆಂಪು ಕವರ್ ಒಳಗೆ ಜಾರಿದ ಶಬ್ದವೇ ಸಾಲಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಮಂಜುಳಾ ಅಕ್ಕ ಉಸಿರೆಳೆದರು. ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಗಂಡ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನಿಂದ ಕೈ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. “ಸರಿ, ಈಗ ನೀನು ಒಳಗೆ ಇರಿ. ಮುಂದೆ ನೋಂದಣಿ ನಾನು,” ಎಂದ. ಇನ್ನೂ ಕುರ್ಚಿ ಅವನದೇ ಅನ್ನೋಂತೆ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. “ನಿನಗೆ ಲೇನ್ ಗೊತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು.”
ಕಾವೇರಿ ಸ್ಪ್ಯಾನರ್ ಮುಚ್ಚಿದಳು. “ನಾನು ನಿಲ್ಲೋದಿಲ್ಲ,” ಅಂದಳು. “ಅಟಕಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಓಡಿ ಬರುವ ಕೈ ಅಲ್ಲ ನಾನು.”
“ಇದು ಆದೇಶ,” ಅವನು ಕಟುವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಕೌಂಟರ್ ಕಡೆ ಮರುಹೋಗಿ ಕುರ್ಚಿಯ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕೈ ಇಟ್ಟ. “ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ನಂತರ ಮಾತಾಡೋಣ.”
“ನಂತರ ಅಲ್ಲ,” ಅವಳು ಅಂದಳು. “ಈಗಲೇ. ನನ್ನ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿ ಮುಂದೆ ಇದೆ. ಕುರ್ಚಿ ನಿನ್ನದು ಅಂದ್ರೆ, ತೊಂದರೆ ಕೂಡ ನಿನ್ನದು. ಮತ್ತೆ ಅಟಕಿದ್ರೆ ನಾನು ಮುಟ್ಟಲ್ಲ.”
ಅವಳು ಹೊರಗೇ ನಿಂತಳು. ಸಾಲು ಮತ್ತೆ ಉದ್ದವಾಯಿತು. ಈಗ ಜಾಮ್ ತೆರವಾಯಿತು ಅಂದ್ರೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಊಹಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಹೊರೆ ಬಂದು ಬಿದ್ದಿತು. ಹತ್ತಿರದ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಿಂದ ಆರೋಗ್ಯ ತಪಾಸಣೆಗೆ ಬಂದ ಹದಿನೈದು ಮಂದಿಯ ಗುಂಪು ಒಂದೇ ಕಾಗದದ ಮೊತ್ತದೊಂದಿಗೆ ಒಳಬಂದರು. ಟೋಕನ್ ಪಟ್ಟಿಗಳು, ಕಂಪನಿ ಮುದ್ರೆ, ಉಪವಾಸ ಗುರುತು, ವಯಸ್ಸು—ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ಸುರಿದವು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಯಾವದಕ್ಕೆ ಗುಂಪು ದಾಖಲಾತಿ, ಯಾವದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಬಿಲ್, ಯಾವದು ಮೊದಲ ರಕ್ತಪರೀಕ್ಷೆ ಎಂಬುದು ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿತು.
“ಸರ್, ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸು ಹಿಂದಿರುಗೋ ಸಮಯ ಇದೆ,” ಒಬ್ಬ ಕಾರ್ಮಿಕ ಹೇಳಿದ.
“ಆಂಟಿ, ನನಗೆ ಮೊದಲು ಬಿಡಿ,” ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಮಧ್ಯೆ ಹಾರಿ.
ಮಂಜುಳಾ ಅಕ್ಕ ರಾಘವೇಂದ್ರನತ್ತ ಹೋದರು. “ಇದು ಕಾವೇರಿ ಕೈಲಿ ಇರುತ್ತದೆ,” ಎಂದರು ಹಲ್ಲಿನೊಳಗೆ. “ಒಬ್ಬಳ ಹೆಸರು ತಪ್ಪಿದ್ರೇ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ಮುದ್ರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.”
“ನೀವೆಲ್ಲ ಮೌನವಾಗಿರಿ,” ಅವನು ಈಗ almost ಬೇಡಿಕೆಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದ. ಕಾಗದಗಳ ಮೊತ್ತ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಚದುರಿತು. ಕೆಂಪು ತುರ್ತು ಕವರ್ ಒಂದು ಪಾದದ ಕೆಳಗೆ ಮಡಿಯಿತು. ಇದೇ ಅವನ ಮುಖ ಕುಸಿದ ಕ್ಷಣ.
ಕಾವೇರಿ ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂತು. ಕೌಂಟರ್ ಸುತ್ತಿ, ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ತನ್ನ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ರಾಘವೇಂದ್ರನ ಪಕ್ಕದ ಕೆಲಸದ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರವನ್ನು ತನ್ನ ಬದಿಗೆಳೆದಳು. ಅವನು “ನಾನು—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದರೂ, ಅವಳು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.
“ಏಳಪ್ಪ,” ಅಂದಳು ಮಾತ್ರ. ಧ್ವನಿ ಚಳಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವ ಲೋಹದ ಕಟ್ಟಿ ಶಬ್ದದಂತಿತ್ತು.
ಸಾಲು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಜುಳಾ ಅಕ್ಕ ಕೈ ಮುಂದಿಟ್ಟು ನೆಲದ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಅವಳ ಬದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ನಂದನ್ ತಕ್ಷಣ ಹಳದಿ, ನೀಲಿ, ಕೆಂಪು ಟ್ರೇಗಳನ್ನು ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಕುರ್ಚಿಯ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ಹಿಡಿದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಠ ಹಿಡಿದ; ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಗಂಡ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, “ಯಾರಿಗೆ ಬರುತ್ತುದೋ ಅವರು ಮಾಡಲಿ,” ಎಂದ. ಆ ವೃದ್ಧೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಚೀಟಿ ಕಾವೇರಿಯತ್ತ ಚಾಚಿದಳು. ಆ ಕೈಚಾಚುವಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ರಾಘವೇಂದ್ರನ ಹಿಡಿತ ಸಡಿಲಾಯಿತು. ಅವನು ಬದಿಗೆ ಸರಿಯಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಕುರ್ಚಿಯ ಚಕ್ರ ಅರ್ಧವಲಯ ತಿರುಗಿ ಕಾವೇರಿಯ ಕಾಲಿನ ಬಳಿ ನಿಂತಿತು.
ಅವಳು ಕುಳಿತ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಜಾಗದ ಗಾಳಿ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಹರಿವು ಬದಲಾಯಿತು. “ಕಾರ್ಖಾನೆ ಗುಂಪು—ಹೆಸರು ಕ್ರಮವಾಗಿ. ಉಪವಾಸ ಇದ್ದವರು ಎಡಕ್ಕೆ. ಗರ್ಭಿಣಿ ಕೇಸ್ ಮೊದಲು. ಮಾಲತಿ ಅಮ್ಮ, ನಿಮ್ಮದು ಈಗ,” ಎಂದು ಅವಳು ಒಂದೇ ಧಾರೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದಳು. ಪೆನ್ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಿಂತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮುದ್ರೆ ಬಿದ್ದವು. ಕಡತಗಳು ಸರಿದವು. ತುರ್ತು ಕವರ್ ಬೇರೆ ಆಗಿ ಹೊರಟವು. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಮರುಕಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಅವಳು ಹೆಸರೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ಕೋಪವಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್ ಮುಂದೆ ಅರೆ ಗಂಟೆಯಾಗಿ ಗಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳ ನಡುವೆ ಪುಡಿ ಪುಡಿಯಾಗಿ ಸರಿಯತೊಡಗಿತು.
ರಾಘವೇಂದ್ರ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ “ಇದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ...” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಕಾವೇರಿ ನೋಡದೇ, “ಕೆಂಪು ಕವರ್ ಮೆತ್ತಬೇಡ,” ಎಂದಳು. “ನಿಂತು ಹೆಸರು ಓದು.” ಅವನ ಧ್ವನಿ ಒಣಗಿ ಹೋಯಿತು. ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಬಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ನುಗ್ಗಲು ಬಂದಾಗ ಮಂಜುಳಾ ಅಕ್ಕನೇ, “ಅವಳು ಹೇಳಿದಂತೆ ಓದಿ,” ಎಂದು ಕತ್ತರಿಸಿದರು. ಈಗ ಅವನ ಕೆಲಸ ಧ್ವನಿ ಅಲ್ಲ; ಅವಳ ಕರೆಯ ಹಿಂಬಾಲನೆ. ಇದೇ ಮುಖ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಕೌಂಟರ್ ಹೊರಗಡೆ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಶೈಲಜಾ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಜೊತೆ ತಂದೆ, ತಾಯಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೋಡಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತೋ, ಇಲ್ಲವೇ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೇಳಿಸಿದ್ದಾನೋ—ಯಾರಿಗೂ ಕೇಳುವ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಕಂಡದ್ದು ಸಾಕು: ಕಾವೇರಿ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ, ಕೆಲಸದ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರ ಅವಳ ಮುಂದೇ, ಸಾಲು ಅವಳ ಕರೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ರಾಘವೇಂದ್ರ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕಡತ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಶೈಲಜಾ ತಂದೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಅಚ್ಚರಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮರೆತರೂ, ರಾಘವೇಂದ್ರನ ಕಿವಿಯ ತುದಿವರೆಗೂ ಕೆಂಪು ಹಬ್ಬಿತು.
ಕಾವೇರಿ ತಲೆತ್ತಲಿಲ್ಲ. “ಮುಂದಿನದು,” ಅಂದಳು. “ಕಾರ್ಖಾನೆ ಗುಂಪಿನ ಮೂರನೆಯ ಚೀಟಿ ಯಾರದ್ದು?” ನಂದನ್ ಕಾಗದ ಕೊಟ್ಟ. ಅವಳು ಮುದ್ರೆ ಹೊಡೆದಳು. ಇನ್ನೊಂದು. ಇನ್ನೊಂದು. ಸಾಲು ಚಲಿಸತೊಡಗಿದ ಮೇಲೆ, ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಜನರು ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅಲ್ಲ, ಕ್ರಮದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ಕೌಂಟರ್ ಮೇಲೆ ತಂಪಾದ ಚಹಾ ವಲಯದ ಪಕ್ಕ ಅವಳ ಗುರುತುಪಟ್ಟಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿತ್ತು; ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಗುಂಪು ಒಳಗೆ ಹೋಯಿತು. ತುರ್ತು ಕವರ್ ಹೊರಟವು. ಮಾಲತಿ ಅಮ್ಮಗೆ ರಕ್ತಪರೀಕ್ಷೆ ಆಯಿತು. ಗರ್ಭಿಣಿಯ ಗಂಡ ಬಿಲ್ ಹಿಡಿದು ಓಡಿದ. ಕಾವೇರಿ ಎದ್ದಳು. ಕುರ್ಚಿ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಿತು, ಆದರೆ ಅವಳದ್ದು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಬದಿಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಿರುಗಿ ನಂದನ್ಗೆ ಕೀಲಿಕಟ್ಟನ್ನು ನೀಡಿದಳು. “ಮುಂಭಾಗ ನಾನು. ಒಳಗಿನ ದುರಸ್ತಿ ಲೇನ್ ತೆರೆ,” ಅಂದಳು.
ರಿಪೇರಿ ಲೇನ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳು ಉಪಕರಣಗಳ ಗುಟ್ಟನ್ನು ಹಿಡಿದ ಟ್ರಾಲಿಯ ದಂಡೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮುಂದೆ ತುಳಿದಳು. ಚಕ್ರಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಓಡತೊಡಗಿದವು.