ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಸೀಟ್ ಮತ್ತೆ ನಂದಿನಿಗೇ
ವಾಹನದ ಹಿಂಬಾಗಿಲು ಧಡಕ್ ಎಂದು ಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಬೇಯಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಕುತ್ತಿಗೆಯವರೆಗೂ ಏರಿತು, ಮತ್ತು ನಂದಿನಿ ಕುಳಿತಿರಬೇಕಾದ ಕನ್ಸೋಲ್ ಮುಂದೆ ಪ್ರವೀಣ ತನ್ನ ಮೊಣಕೈ ಇಟ್ಟು, “ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲು,” ಎಂದು ತಣ್ಣಗೆ ಕತ್ತರಿಸಿದ. ಅವಳ ಮಡಚಿ ಮಡಚಿ ಮೃದುವಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಬ್ಯಾಡ್ಜ್ ದಾರ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಒರೆಸುತ್ತಿದ್ದಿತು. ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಆನ್ ಆಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ರೀರೂಟ್ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾದ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀಗಳು ಪಕ್ಕದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೀ-ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ತೂಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳ ಕೈ ತಲುಪುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ. ಆದರೆ ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಕೀ ರಿಂಗ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.
ಸಂಜೆ ಆರುದಾಟದ ಬೆಂಗಳೂರು ಹೊರವಲಯದ ಇ-ಕಾಮರ್ಸ್ ಹಬ್ಬು ಅದು. ಮೆಟ್ರೋ ಸ್ತಂಭಗಳ ನೆರಳು ಉದ್ದವಾಗಿ ಬಿದ್ದಂತೆ ಡೆಲಿವರಿ ವ್ಯಾನ್ಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಳಬೀಳುತ್ತವೆ; ಐದು ನಿಮಿಷದ ತಪ್ಪು ಹನ್ನೆರಡು ವಾಹನಗಳ ಜಾಮಾಗುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನೇ ನಂದಿನಿ ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇಂದು ಮಾತ್ರ ಅವಳನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಿದ್ದರು—ಕುಳಿತುಕೋ ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ, ನಿಲ್ಲು ಎಂದಷ್ಟೇ. ಕಾರಣ ಕೂಡ ಸಣ್ಣದ್ದಲ್ಲ: ನಾಳೆ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು; “ಹುಡುಗಿಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಏನು ಪ್ರಗತಿ?” ಎಂದು ಕೇಳುವವರಿಗೇ ಉತ್ತರ ಬೇಕಿತ್ತು. ಸಂಬಳವಲ್ಲ, ಸ್ಥಾನವೇ ಮುಖ.
“ಲೇನ್ ಮೂರು ಮೊದಲು ಬಿಡಿ,” ಎಂದ ನಂದಿನಿ, ಸಾಲಿನ ತುದಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ. “ಲೇನ್ ಎರಡುದ ಡ್ರಾಪ್ ಶೀಟ್ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಿದ್ರೆ ಹಿಂಬದಿ ಅಟ್ಟಳಿಕೆ.”
ಪ್ರವೀಣ ತಲೆಯೂ ತಿರುಗಿಸದೆ ನಕ್ಕ. “ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನೀನು ಇವತ್ತು ಸಹಾಯ ಕಡೆ. ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಬೇಡ. ಕೀ ತಾಕ್ಬೇಡ.”
ಅವನು ಲೇನ್ ಮೂರಿನ ವ್ಯಾನ್ ಅನ್ನು ಒಳಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿದ. ಡ್ರೈವರ್ ರಿವರ್ಸ್ ತೆಗೆದೊಡನೆಯೇ ಒಳಗಿದ್ದ ಲೋಡರ್ ಮುನಿ ಕೂಗಿ ನಿಂತ—ಎರಡನೇ ಬೇಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬಲ್ಕ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಇಳಿದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವಾಹನಗಳ ನಡುವೆ ಚಕ್ರಗಳ ಗೀಳು, ಹಾರ್ನಿನ ದನಿ, ಒದ್ದೆಯಾದ ಕಾರ್ಡ್ಬೋರ್ಡಿನ ವಾಸನೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಜಿಗಿದುಬಂದವು. ಹೊರಗಡೆ ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು ವ್ಯಾನ್ಗಳು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾದವು. ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಗುಂಡಿಯಾಗುವ ವೇಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು.
ಶಶಿ, ಫ್ಲೋರ್ ಸಪೋರ್ಟ್ ಹುಡುಗ, ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಆ ಸಣ್ಣ ದ್ವಾರ ವಿರಾಮವೇ ಸಾಕಾಯಿತು; ಅವನಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಯಾರ ಬಳಿ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪ್ರವೀಣ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, “ಶಶಿ, ಅವಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಡ. ಇವತ್ತು ನಾನು ರನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದು ಕತ್ತರಿಸಿದ. ಹೇಳುತ್ತಲೇ ತನ್ನ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ತಂದ—ಅಧಿಕಾರ ಅವನದೇ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ.
ನಂದಿನಿ ಏನೂ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮ್ಯಾನಿಫೆಸ್ಟ್ ಕಟ್ಟನ್ನು ಎತ್ತಿ ಒಂದೇ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ ಸರಿಹೊಂದಿಸಿದಳು. ನಂತರ ಸಾಲಿನ ಮೊದಲ ಡ್ರೈವರ್ ಕಡೆ ನಡೆದು, “ನಿನ್ನ ವಾಹನ ಐದು ನಿಮಿಷ ಹೊರಗೆ ತಿರುಗಿಸು. ಬಲಗಡೆ ಪಕ್ಕದ ಸಾಲಿಗೆ ಹಾಕು. ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ರೆ ನೀನೇ ಸಿಲುಕುತ್ತೀಯ,” ಎಂದಳು. ಅನುಮತಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಡ್ರೈವರ್ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಿ, ನಂತರ ಜಾಮ್ ನೋಡಿ, ವಾಹನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಳಿಸಿದ. ಸಣ್ಣ ತೆರವು ಮೂಡಿತು. ಆ ಮೊದಲ ತುಸು ಜಾಗವೇ ಅವಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಸಿಕ್ಕ ಓರದಷ್ಟು ನೆಲ.
ಪ್ರವೀಣ ಅದು ಕಂಡು ಕೆಂಡವಾಯಿತು. “ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ರು ವಾಹನ ಸರಿಸೋಕೆ? ಈ ಲೇನ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ನನ್ನದು.”
“ನಿನ್ನ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಅಂದ್ರೆ ಲೇನ್ ಮುಚ್ಚೋದು ಆಗಬಾರದು,” ಅವಳು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಅವನು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ. ಇನ್ನೂ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಆಗದ ಬ್ಯಾಗ್ಗಳನ್ನು ಲೇನ್ ಎರಡರಿಂದ ಲೇನ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಲು ಹೇಳಿದ. ಮುನಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಲೋಡರ್ ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ ತಕ್ಷಣ ಎರಡು ಮಾರ್ಗದ ಮ್ಯಾನಿಫೆಸ್ಟ್ಗಳು ಮಿಶ್ರವಾದವು. ಒಂದೇ ಕಡೆ ಮೈಸೂರು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ, ನಗರದೊಳಗಿನ ದಾರಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಗುಜುಗುಜುವಾಗಿ ಬಿದ್ದವು. ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮಿನುಗಿತು. ಹೊರಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಾಲಕರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬೈಯತೊಡಗಿದರು. ಯಾರೋ, “ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಇದ್ದರೆ ರಾತ್ರಿಯ ಸ್ಲಾಟ್ ಹೋಗ್ತು,” ಎಂದು ಕೂಗಿದ.
ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಂದಿನಿಯ ಫೋನ್ ಕಂಪಿಸಿತು. ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅತ್ತೆಯ ಹೆಸರು. ಅವಳು ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಕೂಗಿದಾಗ ಶಶಿ ನಡುಗುತ, “ಅಕ್ಕಾ, ಮನೆದಿಂದಿರಬಹುದು,” ಎಂದ.
“ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಗಿಂತ ಬೇಯ್ ಮೊದಲು,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ ಹೆಸರೇ ಸಾಕು; ಪಕ್ಕದಿಬ್ಬರು ಹುಡುಗಿಯರು ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಅಳೆಯಿದರು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದ ಅವಮಾನ ಮನೆಗೆ ಮುಂಚೆಯೇ ತಲುಪುತ್ತದೆ.
ಜಾಮ್ ಕತ್ತುಮುಟ್ಟಿದಾಗ ಅವಳು ಮುಂದೇ ಹೋದಳು. ಪ್ರವೀಣನ ಭುಜದ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಕೈ ಚಾಚಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಹಿಡಿದಳು. ಜೊತೆಗೆ ಕೀ-ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ಗೆ ತಿರುಗಿ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀ ರಿಂಗ್ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಎಳೆದಳು. ಲೋಹಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಅಪ್ಪಳಿಸಿ ಒಂದು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಅತ್ತ ಬಿದ್ದವು.
“ಇದು ನನಗೆ ಬೇಕು,” ಎಂದಳು ಅವಳು, ತುಂಬಾ ಜೋರಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಮರೆಯಲಾಗದಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೂ. “ಲೇನ್ ಎರಡು ಮುಚ್ಚು. ಮುನಿ, ನೀಲಿ ಟ್ಯಾಗ್ ಬೇರೆ ಕಟ್ಟಿ. ಶಶಿ, ರೀರೂಟ್ ಪಟ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿ. ಮೈಸೂರು ಸ್ಯಾಕ್ ಎಡಕ್ಕೆ. ನಗರ ಒಳಗಿನದು ನನ್ನ ಮುಂದೆ.”
“ಕೀ ಬಿಡು,” ಎಂದು ಪ್ರವೀಣ ಕೈ ಚಾಚಿದ.
ನಂದಿನಿ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ಮೊದಲ ಬ್ಯಾಗ್ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿ ಕೋಡ್ ನೋಡಿ ಬಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದಳು, ಎರಡನೆಯದಕ್ಕೆ ಹಳದಿ ಚಾಕ್ ಗುರುತು ಹಾಕಿದಳು, ಮೂರನೆಯದನ್ನು ಬೇರೆ ಕ್ರೇಟ್ಗೆ ಹಾಕಿ ಡ್ರೈವರ್ ಕಡೆ, “ನೀನು ಹಿಂಬದಿ ಗೇಟ್. ಈಗಲೇ. ಓಡಿಸು,” ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು. ಒಂದು ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ಗುಜುಗುಜು ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಮತ್ತೊಂದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಲೇನ್ ಎರಡು ಖಾಲಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಹೊರಗಿನ ಸಾಲಿನ ಮೊದಲ ವ್ಯಾನ್ ಒಳಬಂತು, ಅಟ್ಟಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ನಿಂತಿತು.
ಆ ಚಲನೆಯೇ ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿತು. ಮೊದಲು ಶಶಿ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಓಡಿದ. ನಂತರ ಮುನಿ, “ಅಕ್ಕಾ, ಇವು ಎರಡು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಮಿಕ್ಸ್ ಆಗಿವೆ,” ಎಂದು ಅವಳಿಗೇ ತೋರಿಸಿದ. ಚಾಲಕರು ಪ್ರವೀಣನ ಮುಖ ನೋಡದೆ ನಂದಿನಿಯ ಕೈ ಸೂಚನೆ ಕಾಯತೊಡಗಿದರು. ಅವನು ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ, ಆದರೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ದಾರಿಯ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಕೆಯಾಗಿದ್ದ.
ಪ್ರವೀಣ ಫೋನ್ ಕಿವಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೋ, “ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪು ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ನಂದಿನಿ ಅವನ ಮಾತಿನ ನಡುವೆ, “ಶಶಿ, ಅವನ ಕರೆ ಮುಗಿಯೋವರೆಗೂ ಕಾಯಬೇಡ. ರ್ಯಾಂಪ್ ತೆರೆಯು,” ಎಂದಳು. ಶಶಿ ಕ್ಷಣವೂ ತಡ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರಿದ್ದರೂ, ನೆಲದ ಆದೇಶ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಬಹಿರಂಗವಾಯಿತು.
ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅತ್ತೆಯ ಕರೆ ಮತ್ತೆ ಬಂತು. ಈ ಬಾರಿ ಪ್ರವೀಣನೇ ಕೇಳಿದ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಮೊಳಗಿತು. ಅವನು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ, “ಮನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡು ಮೊದಲು. ಇಲ್ಲಿ ನಂತರ ನೋಡೋಣ,” ಎಂದ.
ನಂದಿನಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಬಿಡದೆ ಕಾಲರ್ಗೆ ಫೋನ್ ಒತ್ತಿ, “ಅತ್ತೆ, ಇಗಾ ಬೇಯಲ್ಲಿ ಜಾಮ್ ಇದೆ. ರಾತ್ರಿ ತಡವಾಗುತ್ತೆ. ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮಾತಾಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದಳು. ಅತ್ತೆಯ ಕಂಠ ಆ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಕಟು: “ಮತ್ತೆ ತಡವಾ? ನಾಳೆ ಜನ ಬರುತ್ತಾರೆ, ನಿನ್ನ ಕೆಲಸದವರಿಗೂ ಸಮಯ ಇಲ್ಲವೇ?” ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜಾಸ್ತಿ. ನಂದಿನಿ ಕಣ್ಣೂ ಮಿಟುಕಿಸದೆ, “ನಾಳೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಇವತ್ತು ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದರೆ ಇಡೀ ಸಾಲು ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ,” ಎಂದು ಕಟ್ ಮಾಡಿತು. ಮಾತು ಚಿಕ್ಕದು. ಆದರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕೇಳಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು: ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿ ಅಲ್ಲ.
ಜಾಮ್ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗಿಂದ ಒಂದೇ ಸಾರಿ ಮೂರು ವಾಹನಗಳು ಬಂದವು—ಒಂದರಲ್ಲಿ ಮಳೆ ತೋಯ್ದ ಪಾರ್ಸೆಲ್ಗಳು, ಒಂದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಕ್ಲಸ್ಟರ್ನ ಬಲ್ಕ್ ಲೋಡ್, ಮೂರನೆಯದು ವಿಐಪಿ ಸಮಯದ ಡೆಲಿವರಿ. ಲೇನ್ ಎರಡರ ಸೈಡ್ ಶಟ್ಟರ್ ತೆಗೆಯಲು ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀ ಬೇಕು; ಆ ಶಟ್ಟರ್ ತೆಗೆಯದೇ ಇದ್ದರೆ ಮಳೆ ತೋಯ್ದ ಲೋಡ್ ಒಳಬರಲಾರದು. ಅದೇ ವೇಳೆ ಕನ್ಸೋಲ್ನಲ್ಲಿ ರೀರೂಟ್ ಅನುಮೋದನೆ ಕೊಡುವ ಪ್ರವೇಶವೂ ಬೇರೆ ಗುಪ್ತಪದದ ಹಿಂದೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು—ಅದು ಪ್ರವೀಣನ ಬಳಿ.
ಅವನು ಹಠದಿಂದ ಕನ್ಸೋಲ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತ. “ನಾನು ಮಾಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದ, ಕೈಗಳು ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ತಪ್ಪು ಕ್ಲಸ್ಟರ್ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿದ; ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಮಾರ್ಗ ನಿರಾಕರಣೆ ಬಂತು. ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಒತ್ತಿದ; ಸಿಸ್ಟಂ ತಡೆ ಸಂದೇಶ ಕೊಟ್ಟಿತು. ಹೊರಗಿನ ವಾಹನದ ಚಾಲಕ ಹಾರ್ನ್ ಒತ್ತಿ ನಿಲ್ಲದೆ ಗದ್ದಲ ಮಾಡತೊಡಗಿದ. ಮಳೆ ನೀರು ತೋಯ್ದ ಕಾರ್ಟನ್ನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಚಿಮ್ಮಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಪೇಸ್ಟ್ ಆಗತೊಡಗಿತು. ಮುನಿ ದಿಗಿಲಿನಿಂದ, “ಇನ್ನೂ ಐದು ನಿಮಿಷ ಅಂದರೆ ಸ್ಯಾಕ್ ಎಲ್ಲ ಹಾಳಾಗುತ್ತವೆ,” ಎಂದ.
“ಪಾಸ್ ಕೊಡು,” ನಂದಿನಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ನೀನು ಮೀರ್ತಿದ್ದೀಯ,” ಪ್ರವೀಣ ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿದ.
ಮಳೆ ನೀರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯಿತು. ಹಿಂಬದಿ ವ್ಯಾನ್ ರಿವರ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದು ಲೇನ್ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿತು. ಇದೇ ಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಣುವ ಹಾನಿ—ತಪ್ಪಾದ ಆದೇಶದಿಂದ ಗುಜುಗುಜು, ವಿಳಂಬದಿಂದ ನಷ್ಟ, ಈಗ ಅವನ ಹಠದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇಯ್ ಕುಸಿತದ ಅಂಚು. ನಂದಿನಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರವೇಶ ಕಾರ್ಡ್ನ ದಾರ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದಳು. ದಾರ ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಜಾರಿಬಿತ್ತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀ ರಿಂಗ್ ತನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಗಿದಳು.
“ಪಾಸ್,” ಅವಳು ಮತ್ತೆಂದಳು. “ಇಲ್ಲಾಂದರೆ ಇವತ್ತೇ ಇಡೀ ತುರ್ನ್ ಹಾಳು.”
ಅವನಿಗೆ ಮಾತು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಸೂಚನೆ ಮಿಂಚುತಿತ್ತು. ಚಾಲಕರು ಕಾಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಶಿ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮುನಿ ಕೀ ತಿರುಗಿಸುವ ಶಟ್ಟರ್ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದ, ಇಬ್ಬರು ಲೋಡರ್ಗಳು ಯಾವುದನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕು ಎಂಬಂತೆ ನಂದಿನಿಯ ಬಾಯಿಗೇ ಕಾದಿದ್ದರು. ಮೇಲಿಂದ ಬಂದ ಕರೆಗಿಂತ ಕೆಳಗಿನ ಕುಸಿತ ತುರ್ತು ಆಯಿತು. ಪ್ರವೀಣನ ಬೆರಳುಗಳು ಕೊನೆಗೆ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಬಿಟ್ಟು ಸರಿದವು. ಅವನು ಬದಿಗೆ ಸರಿದು, ಪ್ರವೇಶ ಕಾರ್ಡ್ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಒತ್ತಿಹಾಕಿದ. ಅದು ಒಪ್ಪಿಗೆಯಂತೆ ಅಲ್ಲ; ಮುಳುಗುವವನು ಹಿಡಿದ ಕಡ್ಡಿಯಂತೆ. ಆದರೂ ಹಸ್ತಾಂತರ ಆಗಿತ್ತು.
ನಂದಿನಿ ಕನ್ಸೋಲ್ ಸೀಟ್ಗೆ ಕುಳಿತ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬೇಯ್ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿತು. “ಮುನಿ, ಸೈಡ್ ಶಟ್ಟರ್. ಈಗ.” ಕೀ ತಿರುಗಿದ ಶಬ್ದದೊಡನೆ ಎರಡನೇ ಬಾಯಿ ತೆರೆದಿತು. “ಶಶಿ, ಮಳೆ ಲೋಡ್ ಒಳಗೆ, ಬಿಳಿ ತಾರ್ಪಾಲು ಮೇಲೆ. ವಿಐಪಿ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಗಳು ಲೇನ್ ಒಂದಿಗೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ.” ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿದವು—ತಪ್ಪು ಕ್ಲಸ್ಟರ್ನ ಲೋಡ್ ಅನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ನಗರ-ಪೂರ್ವ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದಳು, ಮೈಸೂರು ಗುಚ್ಛ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ರಾತ್ರಿ ಎರಡನೇ ಸ್ಲಾಟ್ಗೆ ಹಾಕಿದಳು, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಸ್ಯಾಕ್ಗಳಿಗೆ ಮರುಮುದ್ರೆ ಆದೇಶ ಕೊಟ್ಟಳು. “ಡ್ರೈವರ್, ನೀನು ಹಿಂಬದಿ ರ್ಯಾಂಪ್. ನೀನು ಮುಂದೆ ಬರಬೇಡ. ಕೆಂಪು ಟೆಪ್ ಇರುವದನ್ನೇ ಎತ್ತು.”
ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಶಬ್ದಗಳು ಅವಳ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಸರಿಹೋಗತೊಡಗಿದವು. ಕೀ ತಿರುಗುವ ಝಟಕ್, ಶಟ್ಟರ್ ಏರುವುದು, ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಬೀಪ್, ಬ್ಯಾಗ್ಗಳು ಸರಿಯಾದ ರಾಶಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಕೊಡುವ ಬೊಬ್ಬೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಥಾಳಿಗೆ ಬಂತು. ಹೊರಗಿನ ಸಾಲು ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ವ್ಯಾನ್ಗೆ ವ್ಯಾನ್ ಆಗಿ ಕರಗತೊಡಗಿತು. ಮೊದಲು ಒಳ ಬರಲಾರದ ಚಾಲಕ ಈಗ ಅವಳ ಸೂಚನೆಗೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ವಾಹನ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ವಿಐಪಿ ಲೋಡ್ ಮೂರು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಮಳೆ ತೋಯ್ದ ಕಾರ್ಟನ್ಗಳು ಒಳಗೆ ಕಾಪಾಡಲ್ಪಟ್ಟವು. ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಬದಲಾಗಿ ಹಸಿರು ಮಾರ್ಗಗಳು ತೆರೆದವು.
ಪ್ರವೀಣ ಒಂದು ಬಾರಿ ಮಧ್ಯೆ, “ಇದನ್ನ ನಾನು ಮೇಲಿಗೆ—” ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದ.
“ನಿಲ್ಲು,” ಎಂದಳು ನಂದಿನಿ, ಕಣ್ಣು ಪರದೆ ಮೇಲೆಯೇ. “ನಿನಗೆ ಮಾತಾಡೋ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಹೇಳ್ತೀನಿ. ಈಗ ಮುನಿ ಹೇಳಿದ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಬರೆಯು.” ಅವನಿಗೆ ಖಾಲಿ ಮ್ಯಾನಿಫೆಸ್ಟ್ ಪುಸ್ತಕ ತೂರಿದಳು. ಅವನು ಹಿಡಿಯಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಕ್ಷಣದೊಳಗೆ ಅಧಿಕಾರದ ತೂಕ ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ಬಿತ್ತು—ಕುಳಿತವಳು ಅವಳು, ಬರೆಯುತ್ತಿರುವವನು ಅವನು.
ಇನ್ನೂ ಎರಡು ವಾಹನಗಳು ಉಳಿದಾಗ ಬೇಯ್ನಲ್ಲಿ ಕೂಗು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಈಗ ಯಾರೂ ಅವಳನ್ನು “ಸಹಾಯ” ಕಡೆವಳಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಶಿ ಹೊಸ ಪಟ್ಟಿ ಅವಳ ಬದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇಡುತ್ತಿದ್ದ. ಚಾಲಕರು ಸೈನ್ ಮಾಡುವ ಶೀಟ್ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರವೀಣನ ಫೋನ್ ಮತ್ತೆ ನಾದಿಸಿತು; ಅವನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲು ಮುಖ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಯ ವ್ಯಾನ್ ಹೊರಳಿದ ಮೇಲೆ ನಂದಿನಿ ಮಾತ್ರ ನಿಧಾನವಾಯಿತು. ಅವಳು ಪ್ರವೇಶ ಕಾರ್ಡ್ ತನ್ನ ಲಾನ್ಯಾರ್ಡ್ಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬೇಯ್ ಪಕ್ಕದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೀ-ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ ಮುಂದೆ ಹೋದಳು. ತಡವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುವ ಕೀಗಳ ತೂಕ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಚಳಿ ಹಿಡಿದಂತೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅವಳು ಅದನ್ನೇ ಹಿಡಿದಳು—ಇದು ಸಾಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರವಲ್ಲ, ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಸರಿಯಾದ ಜಾಗವೆಂದು ನೆಲಕ್ಕೆ, ಶಟ್ಟರ್ಗೆ, ಕನ್ಸೋಲ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾದಷ್ಟು.
ಕೀ ರಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಅವಳು ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ನ ಒಳಗಿನ ಕೊಕ್ಕಿಗೆ ಹಾಕಿದಳು. ಲೋಹಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ತಾಗುತ್ತಾ ಸಣ್ಣವಾಗಿ ಝಣಝಣನೆದ್ದು, ಅವಳ ಕೈ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಿಂತವು.