ನಿಜವಾದ ಕೌಶಲ್ಯವೇ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು
ರೋಹಿತ್ ನಯನಾ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಡೆಮೊ ಟೇಬಲ್ನ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರೋಬ್ ಅನ್ನು ಅವಳ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಎಳೆದು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, “ಫೈನಲ್ ಲೇನ್ ನನ್ನದು. ನೀನು ಹಿಂಬದಿ ಯೂನಿಟ್ಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೋ,” ಎಂದನು. ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಕುರ್ಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ಬ್ರಾಂಡ್ ಮಾಲೀಕರು, ತರಬೇತಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ಗಳು, ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳಂತೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಣ್ಣಾರೆ ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರು, ಅತ್ತೆಗಳು—ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೂ ಈಗಾಗಲೇ ಅವನ ಮೇಲೆಯೇ ಹೂಡಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ನಯನಾಳ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇನ್ಸುಲೇಷನ್ ಟೆಪ್ನ ಕಪ್ಪು ಕಲೆ ಇತ್ತು. ಅವಳ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧವಾಗಿ ಮಡಚಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಸಾಲದ ರಸೀದಿ ಒಣವಾಗಿ ಕರಕರನೆ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ಆ ರಸೀದಿ ಇಂದು ಸಂಜೆ ಗೆದ್ದರೆ ಅಮ್ಮನ ಬಂಗಾರದ ಸರದ ಮೇಲೆ ಉಳಿದಿರುವ ಬಡ್ಡಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ನೆನಪಿನ ತೂಕ.
ಬೆಂಗಳೂರು ಅರಮನೆ ಮೈದಾನದ ಎಕ್ಸ್ಪೋ ಹಾಲ್ನ ಮಧ್ಯದ ಫೈನಲ್ ಅಸಲಿ ವೇದಿಕೆ ಅಲ್ಲ; ಅಡ್ಡಸಾಲಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಉದ್ದ ಟೇಬಲ್ಗಳ ಲೇನ್. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತವನೇ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸರಿಯುವವನೇ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಶಾರದಾ ಮ್ಯಾಡಂ ಮೈಕ್ ಇಲ್ಲದೇ ಆದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. “ರೋಹಿತ್ ಫ್ರಂಟ್ ಡೆಮೊ. ನಯನಾ, ಹಿಂಬದಿ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಚೆಕ್. ತಡ ಮಾಡಬೇಡ.” ಅದು ಆದೇಶಕ್ಕಿಂತ ತೀರ್ಪಿನಂತೆ ಬಿದ್ದಿತು. ನಯನಾ ಹಾಕಿದ್ದ ಕ್ಯಾಲಿಬ್ರೇಷನ್ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಮೇಲೆ ರೋಹಿತ್ ತನ್ನ ಹೆಸರುಳ್ಳ ಚಿಕ್ಕ ಲೇಬಲ್ ಅಂಟಿಸಿದ. ಮೊದಲ ಚಿಳಿವು ಅಷ್ಟೇ. ಅವಳ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಅವನ ಹೆಸರು, ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ.
ಅನೀಶ್ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಮನೆಯವರು ಎರಡನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ಅವನ ತಾಯಿ ನಯನಾಳ ಅಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ “ಹುಡುಗಿಗೆ ಕೈ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಕಾಣುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲೇ ಹೆಸರು ಬರಬೇಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಇನ್ನೂ ಮನೆಯ ಊಟದ ಮೇಜಿನಲ್ಲೇ ತಂಗಿತ್ತು. ಇಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹೆಸರು ಬಂದರೆ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ “ಹಿಂಬದಿ ಕೆಲಸವೇ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ” ಎಂದು ಮುಚ್ಚಿಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅನೀಶ್ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಡಕಾಡಿತು; ಆದರೆ ಶಾರದಾ ಮ್ಯಾಡಂ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡಿ, “ನಿನ್ನವರು ಇದ್ದಾರೆ, ನೀನು ಅತ್ತ ಹೋಗು. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಳು. ಅವನನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವಾಗಲೂ ನಯನಾಳ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.
ಹಿಂಬದಿ ಯೂನಿಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಸೆನ್ಸರ್ ಕನೆಕ್ಟರ್ ಸಡಿಲವಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದರ ಕೂಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನ್ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜನ ಮುಂದೆ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ರೋಹಿತ್ಗೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನಯನಾ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಮಡಗಿಕೊಂಡು ವೈರ್ ಹಾರ್ನೆಸ್ ಪುನಃ ಒತ್ತಿ, ತಗಡು ಕವಚ ತೆರೆದು ಧೂಳು ತೆಗೆದು, ಲೈನ್ ವೋಲ್ಟೇಜ್ ಅಳತೆ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳ ಬಳಿ ಪೇಪರ್ ಕವರ್ ಗೀಳುವ ಒಣ ಸದ್ದು—ರಿಸರ್ವ್ ಭಾಗಗಳ ಚೀಲವನ್ನು ಅವಳು ಒಬ್ಬಳೇ ತೆರೆದು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಧ್ವನಿ. ಮೇಲೆ ಶಾರದಾ ಮ್ಯಾಡಂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ, “ನಮ್ಮ ಟಾಪ್ ಫೀಲ್ಡ್ ಸ್ಟಾರ್ ರೋಹಿತ್. ಕ್ಲೈಂಟ್ಗಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಕೈ ಅವನದು,” ಎಂದಳು. ನಯನಾಳ ಬೆನ್ನು ಸಂಜೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಮುಗಿದ ಕಠಿಣತನದಂತೆ ಇತ್ತು; ಭುಜದ ಮಡಚುಗಳಲ್ಲಿ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಓಡಾಟದ ಮಡಕು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ಮೇಲೆತ್ತದೆ ಕೇಳಿದಳು—ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಶಬ್ದದ ಮಧ್ಯೆಯೇ ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಿಡುವ ರೀತಿ.
ಒಂದು ಹುಡುಗನು ಓಡಿಬಂದು, “ಅಕ್ಕಾ, ಫ್ರಂಟ್ ಯೂನಿಟ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಫ್ಲಿಕ್ಕರ್ ಆಗ್ತಿದೆ,” ಎಂದ. ಶಾರದಾ ಮ್ಯಾಡಂ ದೂರದಿಂದಲೇ, “ಹಿಂಬದಿಯದ್ದನ್ನೇ ಸರಿಮಾಡು. ಇಲ್ಲಿ ಬರಬೇಡ,” ಎಂದು ಗದರಿಸಿದಳು. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರೋಹಿತ್ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಹರಡಿ, “ಲೈವ್ ಡಯಾಗ್ನೋಸ್ಟಿಕ್ ನೋಡೋಣ,” ಎಂದ. ಅವನು ನಯನಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ರಚಿಸಿದ್ದ ಕ್ರಮಪತ್ರವನ್ನು ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ—ಮೇಲೆ ಅವನ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ. ನಯನಾ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಸ್ವಯಂ ಹಿಂಬದಿ ಯೂನಿಟ್ನ ಫ್ಯೂಸ್ ಸೀಟಿಂಗ್ ಸರಿಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಅವಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಓಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇನ್ನೂ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಅದು ಮೊದಲ ಓರೆಯ ಪ್ರಯೋಜನ—ಅವಳಿಲ್ಲದೇ ಇವರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಲ್ಲಬಹುದು ಎಂಬ ಚಿಕ್ಕ, ಗೋಚರ ಬಿರುಕು.
ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಕೌಂಟ್ಡೌನ್ ಶುರುವಾಯಿತು. ದೊಡ್ಡ ಟೈಮರ್ಗೆ ಕೆಂಪು ಅಂಕೆಗಳು ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ರೋಹಿತ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಾ ಪ್ರೋಬ್ ಹಚ್ಚಿದ. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ರೀಡಿಂಗ್ ಎರಡು ಬಾರಿ ಹಾರಿ ಖಾಲಿ ಬಂತು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಒತ್ತಿದ. ಬೀಪ್. ಮತ್ತೆ ಶೂನ್ಯ. ಅವನು ಕ್ರಮಪತ್ರವನ್ನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ, ತಪ್ಪು ಸಾಲಿಗೆ ಬೆರಳು ಹಾಕಿದ, ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ಅದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ. ಮುಂಚೂಣಿ ಸಾಲಿನ ಒಬ್ಬ ಮಾಲೀಕ ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಏನೋ ಹಚ್ಚಿಹೇಳಿದ. ಟೈಮರ್ ಇನ್ನೂ ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
“ರಿಸೆಟ್ ಮಾಡಿರಿ,” ರೋಹಿತ್ ತಡಕಾಡಿ ಹೇಳಿದ.
ಶಾರದಾ ಮ್ಯಾಡಂ ತಕ್ಷಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಸಣ್ಣ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಡಚಣೆ—” ಎಂದು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.
ಪಕ್ಕದ ತೀರ್ಪುಗಾರ ಕಾಗದವೇತ್ತಿದ. “ರಿಸೆಟ್ ಇಲ್ಲ. ನೋ-ರಿಸೆಟ್ ಲೈವ್ ರೌಂಡ್.”
ರೋಹಿತ್ ಕುತ್ತಿಗೆಯವರೆಗೂ ಕೆಂಪಾದ. “ಪ್ರೋಬ್ ಡಿಫೆಕ್ಟಿವ್,” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಹಿಂದುಗೈಯಿಂದ ಬೇರೆ ಕೇಬಲ್ ಹುಡುಕಿದ. ಅವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕದ್ದೂ ತಪ್ಪೇ. ನಯನಾ ಅದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಿಂಬದಿ ಯೂನಿಟ್ನ ಮುಚ್ಚಳ ಮುಚ್ಚಿ ಎದ್ದಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಮುಂದೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶಾರದಾ ಮ್ಯಾಡಂ ಕೈ ಚಾಚಿ ದಾರಿ ತಡೆದಳು. “ಈಗ ಬೇಡ.”
“ಬದಿಗೆ,” ನಯನಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಟೈಮರ್ನ ಕೆಂಪು ಅಂಕೆಗಳು ಇನ್ನೊಂದು ಹಂತ ಇಳಿದವು. ರೋಹಿತ್ ಆತುರದಲ್ಲಿ ಪ್ರೋಬ್ನ್ನು ತಪ್ಪು ಪೋರ್ಟ್ಗೆ ತಳ್ಳಿದ. ಪಿನ್ ವಂಗಿ ಸಣ್ಣ ಕಿರಿಕ್ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಯನಾ ಅವನ ಕೈಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ, ಮಡಕಿದ ಪೋರ್ಟ್ನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಾಳುಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಪ್ರೋಬ್ ತಿರುಗಿಸಿ ಹೊರತೆಗೆದಳು. ಅವಳ ಇನ್ನೊಂದು ಕೈ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಇನ್ಸುಲೇಟೆಡ್ ಪಿನ್-ಸೆಟ್ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. “ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ,” ಎಂದಳು ಅವನತ್ತ ನೋಡದೇ. ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಸಡಿಲವಾದವು. ಜೀವಂತ ಹಸ್ತಾಂತರ ಅಷ್ಟೇ—ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಅವಳ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ.
ಅವಳು ಟೇಬಲ್ನ ಅಂಚಿಗೆ ಅರ್ಧ ಹೆಜ್ಜೆ ತಿರುಗಿ ನಿಂತಳು. ಅಡ್ಡಸಾಲಿನ ಮೊದಲಿಬ್ಬರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಸ್ವಯಂ ಹಿಂದೆ ಸರಿದರು; ಅವರ ಕುರ್ಚಿಯ ಕಾಲುಗಳು ಗೀಳುವ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿವೆ. ನಯನಾ ವಂಗಿದ ಪಿನ್ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಪ್ರೋಬ್ ಹಚ್ಚಿ, ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಸ್ಥಿರ ಓದನ್ನು ಕಾಯ್ದಳು. ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಂತ್ರದ ಮೇಲೆ. ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. “ಇನ್ಪುಟ್ ಸ್ಥಿರ. ಆದರೆ ರೆಫರೆನ್ಸ್ ತೇಲುತ್ತಿದೆ,” ಅಷ್ಟೇ. ಅವಳು ಫ್ರಂಟ್ ಪ್ಯಾನೆಲ್ ತೆರೆದು, ಹಿಂಬದಿ ಗ್ರೌಂಡಿಂಗ್ ಕ್ಲಿಪ್ ಸರಿಸಿದಳು. ರೋಹಿತ್ ಇನ್ನೂ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ; ಆದರೆ ಟೇಬಲ್ ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಜಾಗ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮಧ್ಯೆ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಬಾಯಿತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಯನಾ ಅವನ ಮುಂದೆ ಕೈ ಚಾಚಿ ಸೂಚಿಸಿದಳು—ಮೌನ. ಅವನು ನಿಂತೇ ಹೋಯ್ದನು.
ಅಸಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಮಧ್ಯದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ; ಅಂಚಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಆಯಿತು. ಎರಡನೇ ಸಾಲಿನ ಅತ್ತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿದವು. ಅನೀಶ್ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಎದ್ದು ಮತ್ತೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು, ಕಣ್ಣು ಅವಳ ಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡೇ. ಶಾರದಾ ಮ್ಯಾಡಂ “ನಯನಾ, ಬೇಗ ಮುಗಿಸು” ಎಂದಳು, ಆದರೆ ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಜ್ಞೆ ಮೊದಲು ಇದ್ದಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಯಾರಾದರೂ ಈಗಾಗಲೇ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ರೈಲಿಗೆ ಕೈಬೀಸಿದಂತೆ ಹೊಗೆಯಾಯಿತು.
ನಯನಾ ಕ್ರಮವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸೆನ್ಸರ್ ಲೈನ್ ಜಿಗಿತದ ಮೂಲ ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲ, ಬ್ಯಾಕ್ಫೀಡ್ನಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವಳು ಹಿಂಬದಿ ಚಾನೆಲ್ಗೆ ಲೂಪ್ ಹಾಕಿ, ರಿಸರ್ವ್ ಮಾಡ್ಯೂಲ್ ಅನ್ನು ಕೀಲು ಹಾಕಿದಂತೆ ಚಾಚಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಸಿಗ್ನಲ್ ಮ್ಯಾಪ್ ಮತ್ತೆ ತಂದಳು. ಪರದೆಯ ಬಳಿಯ ಚಿಕ್ಕ ಇಂಡಿಕೇಟರ್ ಹಸಿರಾಯಿತು. ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಮಾತು ಹೆಚ್ಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ರೀಡಿಂಗ್ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿನ ಪರೀಕ್ಷಾ ಬಿಂದುವಿಗೆ ಸರಿದಳು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಯಂತ್ರದಿಂದ ಉತ್ತರ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಂತೆ. ಟೈಮರ್ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಈಗ ಅದನ್ನು ಬೆದರಿಕೆಯಂತೆ ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಅವಳ ವೇಗಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು.
ರೋಹಿತ್ ಕೊನೆ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದನು. “ಅದು ನಾನು ಬೆಳಗ್ಗೆ—”
ನಯನಾ ಪರದೆಯ ಕೆಳಗೆ ಫಲಿತಾಂಶದ ಕಾಗದ ಹೊರಬರುವ ಚಿರಕು ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೈಚಾಚಿ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದಳು. ಮುದ್ರಿತ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಭಾಗವಹಿಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಎದುರು ಅಂಕೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ತೀರ್ಪುಗಾರ ಒಬ್ಬ ಕಣ್ಣಕಡ್ಡಿ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಕ್ಲಿಪ್ಬೋರ್ಡ್ನ ಮೇಲಿನ ಹೆಸರು ಕತ್ತರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬರೆದ. ಆ ಸಣ್ಣ ಪೆನ್ನಿನ ರಭಸವೇ ರೋಹಿತ್ನ ಗಂಟಲಿನ ಉಳಿದ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದಂತೆ ಆಯಿತು.
ಆದರೂ ಹಳೆಯ ಕ್ರಮ ಸಾಯಲು ಮುಂಚೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಜಿಗಿತ ಹೊಡೆದಿತು. ಶಾರದಾ ಮ್ಯಾಡಂ ಬೇಗನೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ರಿಸಲ್ಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ನನಗೆ ಕೊಡು. ನಾವು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ—” ಎಂದು ಕೈ ಚಾಚಿದಳು.
ನಯನಾ ಕಾಗದವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಬೆರಳತುದಿಯಿಂದ ಮುದ್ರಿತ ಅಂಕೆ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ಒತ್ತಿ, ಅದು ಒಣವಾಗಿಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, “ಅಧಿಕೃತ ಗೋಡೆಯಿದೆ,” ಎಂದಳು. ಆ ಮಾತು ಚಿಕ್ಕದಿತ್ತು; ಆದರೆ ಹಾಲ್ನ ಮಧ್ಯದ ಗಾಳಿಯನ್ನೇ ಅದರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸಿತು. ಅವಳು ಟೇಬಲ್ನ ಮಾಲೀಕತ್ವವನ್ನೇ ದಾಟಿ, ಫಲಿತಾಂಶದ ಹಗ್ಗ ಹಾಕಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಗೋಡೆಯ ಕಡೆ ನಡೆದು ಹೋಯ್ದಳು. ಅಡ್ಡಸಾಲು ತಾನೇ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಮೊದಲು ಅವಳನ್ನು ತಡೆದಿದ್ದವರು ಈಗ ಬದಿಗೆ ಸರಿಯುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು.
ಗೋಡೆಯ ಬಳಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮೂರು ಕಾರ್ಡ್ಗಳು ಇವೆ. ಒಂದರ ಅಂಕೆ ಕಡಿಮೆ, ಮತ್ತೊಂದರದು ಸಮಯ ಮೀರಿದ ಗುರುತು, ಮೂರನೆಯದರಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ಣ ಮುದ್ರಣ. ನಯನಾ ತನ್ನ ಕಾರ್ಡ್ನ ಮೇಲ್ಭಾಗ ಸರಿ ಮಾಡಿ, ಪಿನ್ ಡಬ್ಬಿ ತೆರೆದಳು. ಆ ಪಿನ್ಗಳ ಕಾಗದ ಸುತ್ತಳತೆಯ ಒಣ ಸದ್ದು ಹತ್ತಿರದವರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವಳ ಕೈ ನಡುಗಲಿಲ್ಲ. ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ನಿಂತ ಶಬ್ದ. ರೋಹಿತ್ನ ಉಸಿರು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಡಕಾಯಿತು. ಅನೀಶ್ ತಾಯಿಯ ಚುನ್ನಿಯ ಬಂಗಾರದ ಅಂಚು ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿತು. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ, ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕ ಈಗ ಈ ಬಿಳಿ ಗೋಡೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
“ನಯನಾ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ,” ಅನೀಶ್ ಧ್ವನಿ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಬೇಡಿಕೆಯಂತೆ ಅಲ್ಲ; ತಡವಾಗಿ ಅರಿತ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ.
ಅವಳು ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಾರ್ಡ್ನ ಎರಡು ಮೇಲ್ಕೋಣೆಗಳನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಮಧ್ಯಭಾಗ ಕುದಿಯದಂತೆ ನೆಟ್ಟಗಾಗಿಸಿ, ಪಿನ್ ಒತ್ತಿದಳು. ಮೊದಲ ಪಿನ್ ಬಲಭಾಗ. ಎರಡನೆಯದು ಎಡಭಾಗ. ಕಾರ್ಡ್ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ಮೇಲಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹೆಸರು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಂಕೆ. ಕೆಳಗೆ ಸಮಯ. ಓದಲು ಬಯಸುವ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ. ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಸರಿದು, ಕಾರ್ಡ್ ತಿರಚಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಜೇಬಿನೊಳಗಿನ ಅರ್ಧಮಡಿದ ರಸೀದಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸರಿಸಿ ತುಳುಕಿಕೊಂಡಳು. ಬಳಿಕ ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಈಗ ಕಾಣುತ್ತದೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಗೋಡೆಯಿಂದ ಕೈ ತೆಗೆದು ಮೊದಲು ಅವಳೇ ಬದಿಗೆ ಸರಿದಳು.
ಫಲಿತಾಂಶದ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ನಯನಾಳ ಕಾರ್ಡ್ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು; ಅಂಕೆಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇವೆ.