ಒಂದು ಟೆಸ್ಟ್ ಎಲ್ಲ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ತೆರೆದಿತು
ನಂದಿತಾ ಅಲ್ಟ್ರಾಸೌಂಡ್ ಪ್ರೋಬ್ಗೆ ಜೆಲ್ ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಲೋಹದ ಕೇಸ್ ಮುಚ್ಚಿದಳು; ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಡಾ. ಪ್ರಭಾಕರ್ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡದೇ, “ನೀನು ಕೇಸ್ ಹಿಡಿದು ಬದಿಗೇ ನಿಲ್ಲು. ಲೈವ್ ಭಾಗ ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದರು. ಸೈಡ್ ವಿಂಗ್ನ ಬಿಳಿ ಬೆಳಕಿನ ಗುನುಗುನು, ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಹರಿಯುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಗುಸುಗುಸು, ತಂಪಾಗಿ ಬಿದ್ದು ಚಹಾ ಕಪ್ ಕೆಳಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಗೊಬ್ಬರ ವಲಯ—ಎಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ನಂದಿತಾ ಇಡೀ ವಾರ ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಗೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಈ ಡೆಮೋಗೆ ಕೇಸ್ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ, ಇಮೇಜ್ ಸೆಟ್ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದಳು. ಆದರೂ ವೇದಿಕೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಸ್ಥಾನ ಕೇಸ್ ಹಿಡಿಯುವ ಹುಡುಗಿಯದ್ದು.
“ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಂತುಕೋ,” ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ದವಡೆಯನ್ನು ಬಿಗಿದು ಗುಸುಗುಸಿದರು. “ವಿಕ್ರಮ್ ಮನೆವರು ಒಳಗಿದ್ದಾರೆ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಅಡಂಗಿಲ್ಲದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು.” ನಂದಿತಾ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಿದಳು. ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲು ಆಚೆ ದಾನಿಗಳ ಸಾಲು, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಆಡಳಿತದವರು, ವಿಕ್ರಮ್ನ ತಾಯಿ ಮೀನಾಕ್ಷಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಚಳಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ವಿಕ್ರಮ್—ಎಲ್ಲರೂ ವೇದಿಕೆಯ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿದ್ದರು. ಒಂದು ಕೆಲಸದ ಕ್ಷಣ ತಪ್ಪಿದರೆ ಅದು ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸದ ಅವಮಾನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಮದುವೆ ಮಾತುಗಳ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಹಾಕಿದ ರೇಖೆಯೂ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಡಾ. ಪ್ರಭಾಕರ್ ಮೈಕ್ಹತ್ತಿರದ ನಗು ಮುಖವನ್ನು ಈಗಲೇ ಧರಿಸಿದ್ದರು. “ನಮ್ಮ ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಕ್ಲಿನಿಕಲ್ ಡೆಮೋಗಳು ನಂಬಿಕೆಯ ಮೆಲುಕು,” ಎಂದು ಹೊರಗಡೆ ಕೇಳಿಸೋ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಕೈ ಚಾಚದೇ, ಹಿಂದುಮುಂದು ನೋಡದೇ, “ಪ್ರೋಬ್,” ಎಂದರು. ನಂದಿತಾ ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವರು ಸಭಾಂಗಣದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರು; ಅವಳು ಕೇಸ್ನ್ನು ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡೇ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದಳು.
ಡೆಮೋ ಟೇಬಲ್ ಪಕ್ಕದ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಪೇಷೆಂಟ್ ಐಡಿ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಇಂದು ಲೈವ್ ಡೆಮೋಗೆ ಬಂದಿದ್ದವರು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹಳೆಯ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಸದಸ್ಯ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟರು—ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಪರಿಚಿತ ಮುಖ, ಹಣಕಾಸು ನೀಡಿದವರು, ಅರವತ್ತು ದಾಟಿದವರು. “ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಬ್ಡೊಮಿನಲ್ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ,” ಎಂದು ಪ್ರಭಾಕರ್ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ನಂದಿತಾಳ ಬೆರಳುಗಳು ಕೇಸ್ನ ಹಿಡಿಪನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಿಸಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವಾರದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ನಲ್ಲಿ ಅವಳು ಯಕೃತ್ತಿನ ಬಲ ಭಾಗದ ಕೆಳಗೆ ಚಿಕ್ಕ, ವಿಚಿತ್ರ ಅಂಚಿನ ಲೇಶನ್ ಕಂಡಿದ್ದಳು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ ನೋಡುವ ಮುನ್ನ ಕೇಸ್ ಫೈಲ್ ಅವಳಿಂದ ತೆಗೆದು, “ಇದನ್ನು ನಾನು ಪ್ರೆಸೆಂಟ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ,” ಎಂದಿದ್ದರು.
ಮೊದಲ ಬಿರುಕು ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಂತು. ಪ್ರಭಾಕರ್ ಪ್ರೋಬ್ ಇಟ್ಟ ಕೋನ ತಪ್ಪಿತ್ತು. ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲಪ್ಪಗೆಯ ನೆರಳು, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಗ್ರೇ ಪಟ್ಟಿಗಳು. ಅವರು ಹೇಳಿದ ಅನಾಟಮಿ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ ಸರಿಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ನಂದಿತಾ ತಡೆಯಲಾರದೇ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು. “ಸರ್, ಗೇನ್ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ. ಸಬ್ಕೋಸ್ಟಲ್—” “ನೀನು ಮೌನವಾಗಿರು,” ಅವರು ದವಡೆಯೊಳಗಿಂದಲೇ ಕಚ್ಚಿದರು. ಮೈಕ್ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಪಕ್ಕದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಯು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿತ್ತು. “ಸಪೋರ್ಟ್ ಸ್ಟಾಫ್ ಮಧ್ಯೆ ಮಾತಾಡೋದಿಲ್ಲ.”
ಆ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳು ವಿಕ್ರಮ್ ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿಸಿ, ತುಟಿ ಮಡಚಿದಳು. ವಿಕ್ರಮ್ ನೋಡಿದ; ಆದರೆ ಮುಂದೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ನಂದಿತಾಳ ಎದೆಗೆ ಒಂದು ಒಣ ಕಾಗದ ಮಡಚಿದ ಶಬ್ದದಂತೆ ನೋವು ಬಡಿದಿತು. ಅವಳು ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿ ತಡವಾಗಿ ಮರಳಿ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರವೇಶ ಕೀಲಿಯ ನೆನಪು ಹೊಮ್ಮಿತು—ಪ್ರಭಾಕರ್ರ ಕ್ಯಾಬಿನ್ ತೆರೆದು ಫೈಲ್ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಕೀಲಿಯನ್ನು ರಿಸೆಪ್ಷನ್ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕೈಗೆ ಒಳಗಡೆ ಇದ್ದ ಪ್ರವೇಶ, ಹೊರಗೆ ಅವಳ ಹೆಸರಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಭಾಕರ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. “ಇಲ್ಲಿ ಸುಲಭ ಸಿಸ್ಟ್ ಇದೆ,” ಎಂದರು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಸಿಸ್ಟ್ನ ಸುತ್ತಳೆ ಮೃದುವಾದ ಅಂಚೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟರು ನೋವಿನಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ನಡುಗಿಸಿದಾಗ ಚಿತ್ರ ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟಿತು. ಮುಂಚೂಣಿಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ದಾನಿ ಒಬ್ಬರು ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಾಗಿದರು. “ಇಮೇಜ್ ಕ್ಲಿಯರ್ ಆಗಿಲ್ಲ, ಡಾಕ್ಟರ್,” ಎಂದರು. ಸಭಾಂಗಣದ ಬಿಸಿ ಬೆಳಕು ಸೈಡ್ ವಿಂಗ್ನೊಳಗೂ ಬಂದು ಬಡಿದಿತು.
ನಂದಿತಾ ಪರದೆ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ತಪ್ಪು ಗೇನ್, ತಪ್ಪು ಆಳ, ತಪ್ಪು ಉಸಿರಾಟ ಸೂಚನೆ—ಮೂರು ತಪ್ಪುಗಳು ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ. ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಸುತ್ತು ಹೀಗೆ ಹೋದರೆ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವಳು ಕೇಸ್ ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು, ಒಳಗಿದ್ದ ಸ್ಟೆರೈಲ್ ಕವರ್ ತೆಗೆದು ಬಿಚ್ಚಿದಳು. ಆ ಒಣ ಪೇಪರ್ ಶಬ್ದ ಸುತ್ತಿನವರಿಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿಸಿತು. “ಸರ್,” ಎಂದಳು, ಶಾಂತವಾಗಿ, “ಒಂದು ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರೋಬ್ ನನಗೆ ಕೊಡಿ.”
ಪ್ರಭಾಕರ್ ನಕ್ಕರು; ಆ ನಗು ದಾನಿಗಳಿಗೆ ತೋರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು. “ನಂದಿತಾ, ಇದು ತರಗತಿ ಅಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ತಯಾರಿ ಮಾಡುವುದು.” “ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ,” ಎಂದ ಶಬ್ದ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಬಂತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟರ ಪತ್ನಿ ಏಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. “ಕಳೆದ ವಾರ ಮೊದಲ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿದದು ಈ ಹುಡುಗಿ ಅಲ್ಲವೇ?” ಪ್ರಭಾಕರ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಡಕಿದರು. ಅಷ್ಟೇ ನಂದಿತಾಳ ಮೊದಲ ದೃಶ್ಯಮಾನ ಜಯ. ಮುಂಚೆ ಅವಳನ್ನು ಕೇಸ್ ಹಿಡಿಯುವವಳೆಂದು ನೋಡಿದ ಇಬ್ಬರು ಆಡಳಿತದವರು ಈಗ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ಟೆರೈಲ್ ಕವರ್ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಪ್ರಭಾಕರ್ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ.
ಆ ಸಣ್ಣ ಬಿರುಕು ಉಳಿಯುವ ಮೊದಲು ಅವರು ಪ್ರೋಬ್ ಮತ್ತೆ ರೋಗಿಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರು. ತಪ್ಪೇ. ಅದೇ ತಪ್ಪನ್ನು ಎರಡನೇ ಸಲ ಮಾಡುವಾಗ ನಂದಿತಾ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಅವರ ಮೊಣಕೈ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಕೈ ಜಾರಿಸಿ ಪ್ರೋಬ್ ಹಿಡಿದಳು. ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಉಸಿರೊಡೆದಂತೆ ನಿಂತರು. ಅವಳು ರಾಘವೇಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ, “ಆಳ ಉಸಿರು… ಹಿಡುಕೊಳ್ಳಿ,” ಎಂದಳು. ಪ್ರೋಬ್ ಅನ್ನು ಬಲಬದಿಯಿಂದ ಅರ್ಧ ಇಂಚು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಗಿಸಿ, ಗೇನ್ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಆಳವನ್ನು ಕಡಿತ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಪರದೆಯ ಗೊಂದಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಿತು. ಕಪ್ಪಾದ ಗುಂಡಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಮಸುಕಿನ ಜಾಗ ಚೂರಾಗಿ ತೆರೆದು, ಅಸಮತಟ್ಟಾದ ಬಿಳಿ ಅಂಚಿನ ಒಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಲೇಶನ್ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮೂಡಿತು.
ಅದು ಕೊಠಡಿಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು.
ಪ್ರಭಾಕರ್ ತಕ್ಷಣ ಮಾತು ಹಿಡಿಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. “ಹೌದು, ಇದೇ… ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು—” “ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಿಸ್ಟ್,” ನಂದಿತಾ ಪರದೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿಸದೆ ಹೇಳಿದಳು. “ಇದಕ್ಕೆ ಹಿಂಬದಿ ಶ್ಯಾಡೋ ಇಲ್ಲ. ವಾಲ್ ಸ್ಮೂತ್ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಸಿಂಪಲ್ ಸಿಸ್ಟ್ ಅಲ್ಲ.” ಅವಳ ಎಡಗೈ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಬಾಲ್ ಮೇಲೆ ಸಾಗಿತು; ಕರ್ಸರ್ ಅಂಚನ್ನು ಅಳೆಯುವ ರೇಖೆ ಹಾಕಿತು. ಅಳೆಯುವ ಸಂಖ್ಯೆ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹತ್ತಿತು. ಮುಂಚೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ವೈದ್ಯರು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನೋಟ್ ಪ್ಯಾಡ್ಗಳನ್ನು ತೆರೆದರು.
“ಪ್ರೋಬ್ ಬಿಡು,” ಪ್ರಭಾಕರ್ ಈ ಬಾರಿ ಮೈಕ್ ಆಫ್ ಆಗಿರುವುದು ಮರೆಯದೇ, ಆದರೆ ಕೋಪ ತಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು. “ನೀನು ಮಿತಿ ಮೀರುತ್ತಿದ್ದೀಯ.” ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಕೂಡಲೆ ಒಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದರು. “ನಂದಿತಾ, ಸಾಕು. ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಹೆಸರೂ ಇದೆ.” ನಂದಿತಾ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ಅತ್ತೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಭಯ ಜಾಸ್ತಿ—ಜನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮದುವೆ ಮಾತುಗಳು ಮುರಿಯಬಹುದು, ಹುಡುಗಿ ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿದಳು ಎನ್ನಿಸಬಹುದು. ವಿಕ್ರಮ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಬಿಗಿದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಅವನ ತೀರ್ಪು.
ಆ ವೇಳೆ ಟ್ರಸ್ಟ್ನ ಹಿರಿಯ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತರು. “ಒಮ್ಮೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಿದ್ದರೆ ಪೂರ್ಣ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿ,” ಎಂದರು. “ಇದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ದೇಣಿಗೆಯ ಕೇಂದ್ರ. ಅರ್ಧ ಓದು ಬೇಡ.” ಪ್ರಭಾಕರ್ ತಕ್ಷಣ ಅಧಿಕಾರದ ತೆರೆ ಎಳೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. “ಕ್ಲಿನಿಕಲ್ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರ ನನ್ನದು.” “ಅಂದರೆ ಓದಿ,” ಹಿರಿಯರು ಕಡಿಯುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. “ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಓದುತ್ತಿರುವವಳಿಗೆ ಬಿಡಿ.”
ಪ್ರಭಾಕರ್ ಪ್ರೋಬ್ ಅನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಸಿದುಕೊಂಡರು. ಈ ಬಾರಿ ಅವರ ಆತುರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಕೈ ಜಾರಿತು. ಪರದೆಯ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತೆ ತಪ್ಪಿಹೋಯಿತು. ಅವರು ಬೇರೆ ಪ್ಲೇನ್ಗೆ ಹೋಗಿ, ಅನಾಟಮಿ ಕಳೆದು, ತಪ್ಪು ಚಿಹ್ನೆ ಮೇಲೆ ಅಳೆಯುವ ಗುರುತು ಇಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಬಾಲ್ ಮೇಲೆ ಕರ್ಸರ್ ನಡುಗಿ ನಿಂತಿತು. “ಇದು… ಇದು ಬಹುಶಃ ಫ್ಯಾಟ್ ಫೋಲ್ಡ್—” ರಾಘವೇಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟರ ಪತ್ನಿ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದರು, “ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಿಸ್ಟ್ ಅಂತೀರ, ಈಗ ಬೇರೆ ಅಂತೀರ. ಯಾರು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?”
ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಸ್ಪಷ್ಟ ಹಾನಿ ಬಂತು. ಅವರ ಮೈಮೇಲೆ ಇರುವ ಬಿಳಿ ಕೋಟ್ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಖಾಲಿಯಾಗಿ ತೋಚಿತು. ಸೈಡ್ ವಿಂಗ್ನಲ್ಲೇ ಇರುವ ಇಬ್ಬರು ಟೆಕ್ನಿಷಿಯನ್ಗಳು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ನಂದಿತಾಳ ಕಡೆ ಸರಿದರು. ಅಧಿಕಾರದ ಹಗ್ಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಕೈಬದಲಾಯಿಸಿತು.
ನಂದಿತಾ ಕೈ ಚಾಚಿದಳು. “ಪ್ರೋಬ್.” ಒಂದೇ ಪದ. ಬೇಡಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ವಿವರಣೆ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಭಾಕರ್ ಅವಳತ್ತ ನೋಡಿದರು; ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. “ರೋಗಿಯ ಸಮಯ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ,” ಎಂದಳು. ನಂತರ ಟೇಬಲ್ ಪಕ್ಕದ ಕನ್ಸೋಲ್ ಕಡೆ ನುಗ್ಗಿ, ತನ್ನ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಲಾಗಿನ್ ಸ್ಲಾಟ್ಗೆ ತೂರಿದಳು. ಯಂತ್ರ ಮೃದುವಾಗಿ ಬೀಪ್ ಅಂದಿತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆದಾರರ ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿತು—ನಂದಿತಾ ಆರ್. ಆ ಬೀಪ್ವೇ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಬದಲಿಸಿದ ಶಬ್ದ.
ಇದೀಗ ಹಿಂತಿರುಗುವ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಭಾಕರ್ ಕೋಪದಿಂದ, “ನಾನು ಹೇಳದೆ ಲಾಗಿನ್ ಮಾಡೋ ಹಕ್ಕು ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದು ಮುಂದೆ ಬಂದರು. “ಸರಿಯಾದ ಓದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಹಕ್ಕು ನಿಮಗೂ ಇಲ್ಲ,” ನಂದಿತಾ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಏರಲಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೇ ಇನ್ನೂ ಕಠಿಣವಾಗಿತ್ತು. “ಮೊದಲ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ನಾನು ಮಾಡಿದೇ. ಮೂಲ ಚಿತ್ರಗಳು ನಾನು ಉಳಿಸಿದ್ದೇ. ನೀವು ಕೇಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಿ. ಆದರೆ ಈ ಪೇಷೆಂಟ್ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ.”
ಅವಳು ಪ್ರೋಬ್ ಅನ್ನು ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಒತ್ತಾಯದ ಜಟಕೆಯೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಸರಿಯಾದ ಕೈ ಆ ಸರಿಯಾದ ಸಾಧನ ಹಿಡಿದಂತೆ ಆಯಿತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಪುನಃ ಉಸಿರಾಟ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಅವಳು ಹಿಂದಿನ ಪ್ಲೇನ್ ಹಿಡಿದಳು, ನಂತರ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಗಿಸಿ ಲೇಶನ್ ಕೆಳದ ಅಂಚು, ಸುತ್ತಿನ ರಕ್ತಪ್ರವಾಹಕ್ಕಾಗಿ ಡಾಪ್ಲರ್ ತೆರೆದಳು. ಕೆಂಪು-ನೀಲಿ ಹರಿವು ವಲಯದಂತೆ ಮೂಡಿತು. “ವಾಸ್ಕ್ಯುಲರ್ ಮಾರ್ಜಿನ್,” ಎಂದಳು. “ಸಿಂಪಲ್ ಸಿಸ್ಟ್ ಅಲ್ಲ.” ಅವಳು ಫ್ರೀಝ್, ಅನ್ಫ್ರೀಝ್ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೊಂದು ಆಂಗಲ್ ತೆಗೆದಳು. ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಚಿತ್ರಗಳು ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸರಿದು ಬಂದವು.
“ಡಯಾಗ್ನೋಸಿಸ್ ಬೇಡ,” ಪ್ರಭಾಕರ್ ಕೊನೆಯ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. “ಬಯಾಪ್ಸಿ ಮುಂಚೆ ಏನೂ ಹೇಳಲು ಆಗೋದಿಲ್ಲ.” “ಅಂತಿಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಇಲ್ಲೇ ಹೇಳೋದಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು ನಂದಿತಾ. “ಆದರೆ ಓದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ.” ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಚಲಿಸಿದವು. ಪೂರ್ವರೂಪ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಆಯ್ಕೆ ತೆರೆದಳು. “ಹೆಪಾಟಿಕ್ ಲೇಶನ್. ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್. ಸಸ್ಪಿಶಸ್ ಫೀಚರ್ಸ್.” ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದವೂ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದಂತೆ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಮುಚ್ಚಿದರು; ಅವರು ಅದಕ್ಕಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಓದಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ, ವಿರೋಧಿಸಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹಿರಿಯ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಸದಸ್ಯರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಾಗಿ ಪರದೆ ನೋಡಿದರು. ಆಡಳಿತ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆ ತಮ್ಮ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದಲೇ, “ಈ ಓದನ್ನೇ ಕೇಸ್ ಫೈಲ್ಗೆ ಹಾಕಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಭಾಕರ್ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ; ನಂದಿತಾಳ ಕೈಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿತು.
ನಂದಿತಾ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕರ್ಸರ್ ಅನ್ನು ಲೇಶನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಅಂಚಿನ ಬಳಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಅವಳು ಕಂಡಿದ್ದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಸಮತೋಲನ ಮತ್ತೆ ಮಿನುಗಿತು—ಒಳಬದಿಯ ನಾಡ್ಯೂಲರ್ ಎದ್ದಿರುವ ಭಾಗ. ಅವಳು ಜೂಮ್ ಮಾಡಿ, ಎರಡು ಕ್ಯಾಲಿಪರ್ ಗುರುತು ಇಟ್ಟು ಅಳತೆ ಹಾಕಿದಳು. “ಇಲ್ಲಿದೆ,” ಎಂದಳು. “ಇದನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿದರೆ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಸುಳ್ಳಾಗುತ್ತದೆ.” ನಂತರ ಮಾರ್ಕ್ ಟೂಲ್ ಒತ್ತಿ ಆ ಭಾಗವನ್ನು ಹಳದಿ ವಲಯದಿಂದ ಗುರುತಿಸಿದಳು. ಪರದೆ ಮೇಲೆ ವೃತ್ತ ಹೊಳೆಯಿತು. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಶೆಟ್ಟರ ಹೆಸರಿನ ಕೆಳಗೆ ಅವಳ ಲಾಗಿನ್, ಸಮಯ, ಅಳತೆ, ಗುರುತು—ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು.
ಪ್ರಭಾಕರ್ ಈಗ ಮೈಕ್, ಕೋಟ್, ಹಿರಿಯತೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಆಸರೆಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಅಧಿಕಾರ—ಪರದೆಯ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಹಕ್ಕು—ಹೋಗಿತ್ತು. ಮೀನಾಕ್ಷಿ ಬಾಗಿಲು ಹಿಡಿದ ಕೈ ಸಡಿಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಅರಿವು ಹೊಳೆಯಿತು; ಆದರೆ ನಂದಿತಾ ಅದನ್ನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಶಾಂತಾ ಅತ್ತೆ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಲು ತುಟಿ ತೆರೆದಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನಂದಿತಾ ಎಂಟರ್ ಒತ್ತಿದಳು.
ಡಯಾಗ್ನೋಸಿಸ್ ಬೇಯ್ನ ಪರದೆ ಮೇಲೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅಕ್ಷರಗಳು ನಿಂತವು: “Hepatic complex lesion with suspicious mural nodularity. Further oncologic workup advised.” ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಲಾಗಿನ್ ಮುದ್ರೆಯಂತೆ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಹಳದಿ ವಲಯ ಲೇಶನ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಂದಿತಾ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಬಾಲ್ ಅನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಕರ್ಸರ್ ಅನ್ನು ಆ ಗುರುತಿನ ಅಂಚಿಗೆ ತಂದಳು, ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು.