ಇಂದು ಗೇಟ್ ಪಾಸ್ ಅವರದ್ದೇ ಇಲ್ಲ

ಮಹದೇವ್ ಹಳದಿ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಒದ್ದೆಯಾದ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕಿತ್ತು, “ವೇಗದ ಮಾರ್ಗ—ನೀನು, ನೀನು, ನೀನು,” ಎಂದು ಹುಡುಗರ ಕೈಗೆ ತೂರಿಸುತ್ತಿದ್ದ; ಕಾವೇರಿಯ ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವನು ಚೀಟಿ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ, ಸರಕು ಅಲಮಾರಿಯ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಬೆಲ್ಟ್‌ಗೆ ತಟ್ಟಿ, “ನೀನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲು. ಇಂದು ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಬಿಡುವಿಕೆ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದನು. ಲೋಡಿಂಗ್ ಲೇನ್‌ನ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಒಂದು ಮೂಲೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು; ಆದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಮೆಟ್ರೋ ಕಾರ್ಡ್‌ನ ಜೀರ್ಣ ಅಂಚು ಅವಳ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿದಂತೆ ತಗುಲುತ್ತಿತ್ತು. ಚಳಿ ಹಿಡಿದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಯಲ್ಲೇ ಬೇಯ ಗದ್ದಲದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳ ಪಾಲಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾತ್ರ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು.

“ಸರ್, ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಮೂರನೇ ಸಾಲಿನ ರಿಟರ್ನ್‌ಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ,” ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು. ಮಾತು ಬೇಡವೆನ್ನುವಂತೆ ಮಹದೇವ್ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ಇಮ್ರಾನ್, ನೇರವಾಗಿ ಬಲದ ತಿರುವು. ಪಾಸ್ ಇದೆ,” ಎಂದ. ನಂತರ ಕಾವೇರಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತ, “ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೆಲಸ ಇರುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಕೀಲಿ ಎಲ್ಲರ ಕೈಗೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಂತಿರು,” ಎಂದನು. ಇಬ್ಬರು ಪ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಹುಡುಗರು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ದೃಷ್ಟಿ ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಳ್ಳಿದರು. ತಿರುವಿನ ಬಳಿಯ ಚಾಕ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಇಂದಿನ ಹಂಚಿಕೆ ಇನ್ನೂ ಅವನ ಕೈಬರಹದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಕೆಳಗೆ, ಕೆಂಪು ಗೀರಿ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿದಂತೆ.

ಅವಳ ಮೊಬೈಲ್ ಕಂಪಿಸಿತು. “ಶಶಿಕಲಾ ಅತ್ತೆ” ಎಂದು ಹೊಳೆಯಿತು. ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅತ್ತೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಕರೆಮಾಡುವವರಲ್ಲ. ಅವಳು ಕಿವಿಗೆ ಹಿಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಅತ್ತೆಯ ಕಂಠ ತಣ್ಣಗಾಗಿಯೇ ಬಿದ್ದಿತು. “ಕಾವೇರಿ, ರವಿಯ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ನಿನ್ನ ಕೆಲಸದ ಜಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ಇನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಡ್ತಾರೆ ಅಂತೆ? ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹುಡುಗನ ಮನೆಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದ್ರೆ ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ?”

ಕಾವೇರಿ ಲೇನ್‌ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಮಹದೇವ್ ಅತ್ತೆಯ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಬರಲೆಂದು ಜಾಣತನದಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದನು. ಅವನು ಖಾಲಿ ನಗೆಯೊಡನೆ, “ಅತ್ತೆಗೇ ಹೇಳು, ಇಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಲ್ಲದೇ ಮುಂದೆ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ ಅಂತೆ,” ಎಂದನು. ಅತ್ತೆ ಅಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಸುಟ್ಟಹಾಲಿನಂತೆ ಸಿಡಿದಳು. “ಕೆಲಸದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಮಾತು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತೆ ಮಗಳೇ. ಇವತ್ತೇ ಸಂಜೆ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.” ಕರೆ ಮುಗಿದರೂ ಅದರ ಅವಮಾನ ಅಲ್ಲೇ ತೂಗುತಿತ್ತು. ಅವಳ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿಯ ಗಟ್ಟಿತನ ಇನ್ನೂ ಕುಳಿತಿತ್ತು; ಆದರೆ ಕೈಗಳು ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಿರವಾದುವು.

ರವಿ ಬೇಯೊಳಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಗೇಟ್‌ ಹೊರಗಿದ್ದ ಬೈಕ್ ಸಾಲಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸಂದೇಶವನ್ನಷ್ಟೇ ಕಳಿಸಿದ: “ನಾನು ಒಳಗೆ ಬಂದು ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳು. ಯಾವುದಾದರೂ ಬದಲಾವಣೆ ಇದ್ದರೆ ಹೇಳು.” ಅದೇ ಸಂದೇಶ ಕೆಟ್ಟಿತು. ತಾಳು—ಅದು ಅವಳಿಗೆ ಈ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೇಳಿಬಂದ ಮಾತು. ಮಹದೇವ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚೀಟಿ ಇರುವಾಗ ತಾಳು. ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವೇತನ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದಾಗ ತಾಳು. ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮದುವೆ ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ತಾಳು. ತಾಳುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೂಲೆ ಸಹ ಅವಳದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮೇಲಿನ ಕಚೇರಿಯಿಂದ ಫೋನ್ ಲೈನ್ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಂಟೆ ಹೊಡೆದಾಗ, ಬೇಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕಟಕಟ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಮಹದೇವ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಸಮೀಪದ ಮೇಜಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಲ್ಯಾಂಡ್‌ಲೈನ್ ಅನ್ನು ರವಿ ಅಲ್ಲ, ಇಮ್ರಾನ್ ಅಲ್ಲ—ಕಾವೇರಿಯೇ ಎತ್ತಿದಳು. “ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್,” ಅಂದಳು. ಆ ಕಡೆಗಿನ ಮಹಿಳಾ ಧ್ವನಿ ಕಠಿಣವಾಗಿತ್ತು. “ನಗರ ಪಶ್ಚಿಮ ಮಾರ್ಗ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಆರ್ಕೈವ್ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ದಾವೆ ಕಡತ ತೆರೆದಿದೆ. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳ ನಷ್ಟದ ಹಾದಿ ಪರಿಶೀಲನೆ. ಈಗಿನಿಂದ ದಕ್ಷಿಣ ತಿರುವಿನ ಹೊರಬಿಡುವಿಕೆ ಕೇವಲ ಪರಿಷ್ಕೃತ ಹಂಚಿಕೆ ಫಲಕದ ಪ್ರಕಾರ. ಕಾವೇರಿ ಇದ್ದಾಳೆನಾ? ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ಚೀಟಿ ಇದೆ.” ಕಾವೇರಿ ಕ್ಷಣ ತಡವಿದಳು. “ಇದ್ದೇನೆ.” “ನಿನ್ನ ಡ್ರಾಯರ್‌ನ ನೀಲಿ ಲಕೋಟೆ ತೆರೆ. ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅಧಿಕೃತ ಬಿಡುಗಡೆ. ನಿರ್ದೇಶಕರ ಕಚೇರಿಯಿಂದ.”

ಅವಳು ಮೇಜಿನ ಕೆಳಗಿನ ತೂತುಬಿದ್ದ ಡ್ರಾಯರ್ ಎಳೆದಳು. ಮಹದೇವ್ “ಅದಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಬೇಡ” ಎಂದು ಕಿರುಚುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಲಕೋಟೆ ಹೊರಬಂತು. ಅದರೊಳಗೆ ಮುದ್ರೆ ಹೊತ್ತ ಪತ್ರ, ಹೊಸ ಹಂಚಿಕೆಪಟ್ಟಿ, ಸಣ್ಣ ಉಕ್ಕಿನ ಉಂಗುರದಲ್ಲಿ ಸರಕು ಅಲಮಾರಿಯ ದ್ವಿತೀಯ ಕೀಲಿ. ಆ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಅವಳು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕಾಣಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಹದೇವ್ ಮುಖ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಗಲ್ಲಿನಂತೆ ಬದಲಾಗಿತು. “ಅದು ಹಳೆಯ ಆದೇಶ. ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಮುಖ್ಯ ಕೀಲಿ ಇದೆ,” ಎಂದನು. ಫೋನ್‌ನ ಮಹಿಳಾ ಧ್ವನಿ ಇನ್ನೂ ಲೈನ್‌ನಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. “ಇಂದಿನಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮ ದಾವೆಯ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಇರಬಾರದು. ಮಹದೇವ್‌ರನ್ನು ಫಲಕದ ಬಳಿಯಿಂದ ದೂರ ಇಡಿ. ತಿರುವು ತಕ್ಷಣ ಬದಲಿಸಿ.”

ಇಮ್ರಾನ್ ಮೊದಲು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಅವನು ಬಲದ ತಿರುವಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಲೋಡರ್‌ಗಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ತಡೆದ. “ನಿಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣ ತಿರುವು,” ಎಂದು ಕೂಗಿದ. ಒಂದು ಕೈಗಾಡಿ ಅರ್ಧ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಚಕ್ರ ಗೀಳಿಸಿತು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಚಾಲಕ ತನ್ನ ಚೀಟಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ, “ಆದ್ರೆ ಬೋರ್ಡ್—” ಎಂದ. ಕಾವೇರಿ ಹೊಸ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಳೆಯ ಚಾಕ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿಸಿದಳು. ಮಹದೇವ್ ಕೈ ಚಾಚಿ ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತೇ ಬಿಡುವಂತೆ ಬಂದ, ಆದರೆ ಇಮ್ರಾನ್ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಅವನ ದಾರಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ನಿಂತರು; ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಯಾರೂ ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. “ದಕ್ಷಿಣ ತಿರುವು!” ಎಂಬ ಕೂಗು ಈಗ ಮೂವರು ಬಾಯಿಗಳಿಂದ ಹೊರಟಿತು. ದೇಹಗಳು ತಿರುಗಿದವು. ಕೈಗಾಡಿಗಳು ಮಾರ್ಗ ಬದಲಿಸಿದವು. ಅವಳು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗವೇ ಈಗ ಹರಿವಿನ ತಲೆ ಆಯಿತು.

ಮಹದೇವ್ ಕಣ್ಣಂಚು ಕೆಂಪಾಯಿತು. “ನನ್ನನ್ನು ದೂರ ಇಡ್ತೀರಾ? ನಾನು ಈ ಬೇಯನ್ನು ಹತ್ತು ವರ್ಷ—” ಅವನು ವಾಕ್ಯ ಮುಗಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ ಫಲಕದ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಲೆಕ್ಕಪತ್ರ ಹುಡುಗಿ ಅವನ ಕಡೆ ನೋಡದೆ, ಹೊಸ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಬರೆದುಬಿಟ್ಟಳು. ಅವನ ಬೆಲ್ಟ್‌ಗೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮುಖ್ಯ ಕೀಲಿ ಹಠಾತ್ ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಲೋಹದ ತುಂಡಿನಂತೆ ತೂಗಿತು. ಕಾವೇರಿ ಲಕೋಟೆಯ ಪತ್ರವನ್ನು ಮಡಚದೆ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಹರಡಿದಳು. “ಇಂದಿನಿಂದ ಕಳೆದ ತಿಂಗಳ ಕೊರತೆಯ ಹಾದಿ ಮರುಪರಿಶೀಲನೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಮಾರ್ಗದ ಸ್ಟಾಕ್ ಬಿಡುಗಡೆ ನನ್ನ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೇ ಬೇಡ,” ಅಂದಳು. ಶಬ್ದ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಲೇನ್‌ನ ಗದ್ದಲ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ದಾರಿ ಕೊಟ್ಟಿತು.

“ಕಾವೇರಿ,” ಮಹದೇವ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನು ಆಜ್ಞೆಯ ಬದಲು ಅವಶ್ಯಕತೆಯಂತೆ ಉಚ್ಛರಿಸಿದ, “ಮೊದಲು ಮೊದಲ ಸಾಲು ಬಿಡು. ನಂತರ ನೋಡ್ಕೊಳೋಣ.” “ಮೊದಲ ಸಾಲು ಯಾವದು?” ಅವಳು ಫಲಕದ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ಇಟ್ಟಳು. “ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಷ್ಟ ದಾಖಲಾದ ಕಂಪನಿ ಆದೇಶಗಳ ಸಾಲಾ? ಇಲ್ಲ ಈ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಸರಕುಗಳ ಸಾಲಾ?” ಅವನ ತುಟಿಗಳು ಒಣಗಿ ಒಟ್ಟಾಗಿದವು. ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಈಗ ಅವನತ್ತಲ್ಲ, ಫಲಕದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಹದೇವ್ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಾಲದ ಅಧಿಕಾರ ಅಲ್ಲೇ ತೆಳುಪಾತ್ರೆಯಂತೆ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರವಿಯ ತಾಯಿ ವಿಡಿಯೊ ಕರೆ ಹಾಕಿದ್ದಾರಂತೆಂದು ಶಶಿಕಲಾ ಅತ್ತೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ ಕೂಗಿತು. ಕಾವೇರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರದೆ ಬೆಳಗಿದ ಬೆಳಕು ಮಹದೇವ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅವನು ವಿಷದ ಮೃದುವಿನಲ್ಲಿ, “ಮನೆಯ ವಿಷಯವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಎಳೆದು ತಂದಿದ್ದೀಯಾ?” ಎಂದನು. ಕಾವೇರಿ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸದೆ, “ಇಲ್ಲಿ ನೀವೇ ತಂದಿದ್ದೀರಿ. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ,” ಅಂದಳು. ಆ ಒಂದು ಸಾಲು ಸಾಕಾಯಿತು. ಇಮ್ರಾನ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಸರಿಸಿ ಫಲಕದ ಬಳಿಗೆ ತಂದು ಇಟ್ಟನು. “ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬರೆಯಮ್ಮ,” ಅಂದನು. ಅವಳು ಕುಳಿತಿಲ್ಲ; ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಟಿ ಗುಚ್ಛದಿಂದ ಮೂರುವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದಳು. ಮೊದಲ ಎರಡು ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ತಿರುವಿನ ಚಾಲಕರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಮೂರನೆಯದು ಅವಳ ಮುಂಭಾಗದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು—ಬಿಡದೆ.

ಬೇಯಿನ ಒಳಗಿನ ಒತ್ತಡ ಈಗ ಸದ್ದು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿತು, ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. “ಸಾಲು ಮೂರು, ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ.” “ಹಳದಿ ಚೀಟಿ ಇಲ್ಲದವರು ಬಲಕ್ಕೆ ಬರಬೇಡಿ.” “ಅಲಮಾರಿಯಿಂದ ಸಣ್ಣ ಪ್ಯಾಕ್ ಮೊದಲು.” ಆದೇಶಗಳು ಅವಳ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಟವು; ಅವು ಯಾರನ್ನೂ ಕಿಡಿಕಾರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕಡಿಯುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಮಹದೇವ್ ಹಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಅಲಮಾರಿಯ ಕಡೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ. ಬೆಲ್ಟ್‌ನ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ತಾಳೆಗೆ ಹಾಕಲು ಮೊರೆತ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಾವೇರಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ತಲುಪಿದಳು.

ಅವಳು ಉಕ್ಕಿನ ಉಂಗುರದಲ್ಲಿದ್ದ ದ್ವಿತೀಯ ಕೀಲಿಯನ್ನು ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೇ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತಾ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಅಲಮಾರಿಯ ಪಕ್ಕದ ಫಲಕದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಿಡುವಿಕೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ, “ಪಶ್ಚಿಮ ಮಾರ್ಗದ ಸ್ಟಾಕ್ ಬಿಡುಗಡೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಿದೆ,” ಅಂದಳು. ನಂತರ ಚಾಲಕರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ದಕ್ಷಿಣ ತಿರುವಿನವರು—ಮೊದಲು ಔಷಧಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ, ನಂತರ ದಾಖಲೆ ಗುಚ್ಛ, ನಂತರ ಸಣ್ಣ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್. ಹೆಸರು ಕರೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ,” ಎಂದಳು.

ಮಹದೇವ್ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿದ. ತಿರುಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದ. ಉಕ್ಕಿನ ಶಬ್ದ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಮರುಕಳಿಸಿತು. “ಈ ತಾಳಿ ಬದಲಿಸಿದ್ದಾರಾ?” ಅವನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಅವನದೇ ಅಲ್ಲ. “ಅಧಿಕೃತ ಮರುಮುದ್ರೆ,” ಎಂದು ಕಾವೇರಿ ಹೇಳಿದಳು. “ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ರು?” “ಮೇಲಿನಿಂದ.” “ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳದೆ?” “ನಿನ್ನೆ ಹಲವರನ್ನು ಕೇಳದೆ ಸರಕುಗಳು ಹೊರಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಲ್ಲ.”

ಒಂದು ಕೈಗಾಡಿ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಅವನ ಮೊಣಕೈಗೆ ತಗುಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತೂಗಿಸಿತು. ಕಾರ್ಮಿಕನು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಗಮನ ಅವಳ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುವ ಮುಂದಿನ ಹೆಸರಿನತ್ತವೇ ಇತ್ತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೃಶ್ಯ ಬದಲಾಯಿತು—ಮಹದೇವ್ ನಡುವಣ ತಡೆ ಅಲ್ಲ, ಹರಿವಿನ ಹೊರಗೆ ನಿಂತ ಮನುಷ್ಯ. ಅವನು ಮೊದಲು ಫಲಕವನ್ನು, ನಂತರ ಕಾಯುವ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಾಲನ್ನು, ನಂತರ ಕಾವೇರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ. “ಒಂದೇ ಅಲಮಾರಿ. ಇದನ್ನೇ ರಾಜಕಾರಣ ಮಾಡ್ಬೇಡ,” ಎಂದನು. ಕಾವೇರಿ ಹಳದಿ ಚೀಟಿಯ ಮೂರನೆಯದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು. “ರಾಜಕಾರಣ ನೀವೇ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ನಾನು ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

ಅವಳು ಮೊದಲ ಚಾಲಕನ ಹೆಸರನ್ನು ಕರೆದಳು. ಅವನು ಬಂದು ಚೀಟಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಎರಡನೆಯ ಹೆಸರನ್ನು ಕರೆದಳು. ಕೈಗಾಡಿ ಮುಂದೆ ಸರಿಯಿತು. ಮೂರನೆಯ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಅವಳು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದಳು—ಅದರ ಮೇಲೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಮಾರ್ಗದ ಗುರುತು. ಮಹದೇವ್ ಅದನ್ನೇ ಕಾದಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಂಠ ಈಗ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. “ಅದನ್ನು ಕೊಡು. ಮೊದಲು ಅದನ್ನೇ ಬಿಡು. ಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡ್ತೀನಿ.” ಕಾವೇರಿ ಆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಎರಡು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಫಲಕದ ಕೆಳಭಾಗದ ‘ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತಡೆ’ ಕಂಬದಲ್ಲಿ ತೂರಿಸಿದಳು. “ಈ ಸಾಲು ಕಾಯುತ್ತದೆ,” ಅಂದಳು. ನಂತರ ಅವನತ್ತ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದಳು. “ಅನುಮತಿ ಕೇಳಿ ಬರೆಯಿಸಿ ತಂದರೆ ಮಾತ್ರ.”

ಅವನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಬಂತು, ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರ ಮುಂದೆ ಕೋಪ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಕ್ಷಣ ಅದು. ಅವನು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಈಗ ಅವಳ ಮೂಲಕವೇ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಅವನಿಗೆ ಹೊಡೆತ. ಅವನು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ. ಬೆಲ್ಟ್‌ನ ಕೀಲಿ ಲೋಹದ ತಣ್ಣನೆಯ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು; ಅದಕ್ಕೆ ಬಳಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾವೇರಿ ಹೊಸ ಪಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಕೊನೆಯ ಗುರುತು ಹಾಕಿದಳು, ಅಲಮಾರಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಉಂಗುರದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತಾಳೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದಳು. “ದಕ್ಷಿಣ ತಿರುವು—ಬಿಡುವಿಕೆ ಶುರು,” ಅಂದಳು. ನಂತರ ಅವನು ಮುಟ್ಟಿದ ಬದಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಕೈಯಿಂದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಫಲಕದ ಪಕ್ಕದ ಸರಕು ಅಲಮಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೀಲಿ ತಿರುಗಿ, ತಾಳೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಎಂದು ತೆರೆದಿತು.