ಅವಳನ್ನು ತಡೆದ ಗೇಟ್ ಅವರ ಮೇಲೇ ಮುಚ್ಚಿತು

“ಮ್ಯಾಡಮ್, ಒಳಗೆ ಹೋಗೋದು ಪಾಸ್ ಇರುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ,” ಎಂದು ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಯೂನಿಫಾರ್ಮ್ ಹಾಕಿದ್ದ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನೇ ನಂದಿನಿಯ ಎದೆಯ ಮುಂದೆ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿದ; ಅವಳ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಭವ್ಯಾ ಅತ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಚೂರು ನಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಹಳದಿ ದಾರ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ ಅತಿಥಿ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, “ಇವರು ನಮ್ಮವರು,” ಎಂದು ಒಳಗಿನ ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್‌ಗೆ ಜಾರಿಬಿಟ್ಟಳು.

ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಮಡಿಯಾದ ರಸೀದಿ, ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ ಮಿಂಚು हथೇಲಿಯೊಳಗೆ ಮರೆತ ಹಾಗೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ತಂದಿದ್ದ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಔಟರ್ ರಿಂಗ್‌ರೋಡ್ ಹತ್ತಿರದ ಆ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಹ್ಯಾಂಡೋವರ್ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಬುಕ್ಕಿಂಗ್ ಹಣದ ಕೊನೆಯ ಕಂತು ಅವಳ ಖಾತೆಯಿಂದ ಹೋಗಿತ್ತು; ಬ್ಯಾಂಕ್, ದಾಖಲೆ, ವಿತರಣೆ ಸಮಯ, ವಾಹನ ಸಂಖ್ಯೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳು ಓಡಾಡಿ ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದಳು. ಆದರೂ ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ತಡೆದು, ಗಾಜಿನ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಭವ್ಯಾವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ಕಂಬದ ಮೇಲೆ ಒರಗಿಕೊಂಡೇ ನೋಡಿದಳು. ಅಜ್ಜಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ನಾಚಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.

“ನಂದಿನಿ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಕೌಂಟರ್‌ ಬಳಿ ಫೈಲ್ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲು,” ಭವ್ಯಾ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಆದೇಶಿಸಿದಳು. “ವಿಕ್ರಮ್ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಕೀ, ಪಾಸ್, ಎಲ್ಲವೂ ಅವನ ಹೆಸರಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಬಂಧು-ಬಳಗಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಂಬಂಧ ಅಂದ್ರೆ ಮಿತಿ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು.”

ಅವಳು ಮಿತಿಯನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು—ಕೆಲಸ ನಂದಿನಿಯದು, ಸಂಭ್ರಮ ಅವರದು.

ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚು ಗೊಂದಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು—ಚಿಲ್ಲರೆ ಟೋಕನ್‌ಗಳು, ಒಣ ಹೂಗಳು, ಅರ್ಧ ಕುಡಿದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ, ಕ್ಲಿಪ್‌ನಿಂದ ಒತ್ತಿದ ರಸೀದಿಗಳು. ಆ ಅಂಚಿನಲ್ಲೇ ನಂದಿನಿ ಫೈಲ್ ಹರಡಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸ್ಟಾಫ್‌ ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರೆ ಅವಳು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು; “ಸಿಸ್ಟಂನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಲಾಟ್ ಯಾವುದು?” “ಲೋಡಿಂಗ್ ಬಾಯಿ ಯಾವತ್ತೆ?” “ಪೂಜೆ ಕಿಟ್ ಯಾರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳ್ತಾರೆ?”—ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅವಳೇ ಉತ್ತರ. ಆದರೆ ಪಿಕಪ್ ಟ್ಯಾಗ್ ಮಾತ್ರ ಭವ್ಯಾ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

ವಿಕ್ರಮ್ ತಡವಾಗಿ ಮೆಟ್ರೋದಿಂದ ಬಂದು ಬೆವರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡ. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ತಟ್ಟನೆ ನಿಂತ, ಆದರೆ ಭವ್ಯಾ ಅವನ ಕೈಗೆ ಬಂಗಾರದ ಅಂಚಿನ ಲ್ಯಾನ್ಯಾರ್ಡ್ ಒತ್ತಿ, “ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸೋ ಮುಂಚೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕಾರ್ ತೆಗೆದುಕೋ. ಹುಡುಗಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ಬಾರದು ಅಂದ್ರೆ ಹೋಗ್ಬಾರದು,” ಎಂದಳು. ಅವಳು “ಹುಡುಗಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾನಮಾಪನೆ ಇತ್ತು—ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸೋ ವರ್ಗ, ಪಿಕಪ್ ಲೇನ್‌ಗೆ ಬಿಡೋ ವರ್ಗ ಬೇರೆ.

ನಂದಿನಿ ಕಣ್ಣು ಎತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. “ವಾಹನ ರಿಲೀಸ್‌ಗೆ ಚಾಲಕನ ಸಂಖ್ಯೆ, ಬುಕ್ಕಿಂಗ್ ದೃಢೀಕರಣ, ಕೊನೆಯ ಪಾವತಿ—ಮೂರುವೂ ಬೇಕು,” ಅಂದಳು ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗನಿಗೆ. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಯಾರಿಂದ ಕೇಳಬೇಕು; ಭವ್ಯಾ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಭವ್ಯಾ ಚಳಿ ನಗೆಯಲ್ಲಿ, “ಅವಳು ಇಲ್ಲಿ ಸೇವಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಾಳೆ. ಪ್ರೊಸೆಸ್ ಗೊತ್ತು. ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮಾಡು. ಆದರೆ ಪಾಸ್ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೊಡಬೇಡ,” ಎಂದಳು.

ಕೌಂಟರ್ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೂಡಲೆ ಓದಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಬದಲಾವಣೆ ಬಂತು. ಕೆಲಸ ಗೊತ್ತಿರುವವಳನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಳಸೋದು ಸುರಕ್ಷಿತ; ಹಕ್ಕು ಕೊಡೋದು ಅಪಾಯ—ಅವರು ಕೂಡ ಅದೇ ಪಾಠ ಕಲಿತುಕೊಂಡವರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡರು. ನಂದಿನಿಗೆ ಒಬ್ಬರು ಬ್ಲೂ ಫಾರ್ಮ್ ಕೊಟ್ಟರು, “ಮ್ಯಾಡಮ್, ವಿವರ ತುಂಬಿ.” ಟ್ಯಾಗ್ ಕೇಳಿದಾಗ, “ಮೇಲಿನಿಂದ ಸೂಚನೆ,” ಅಷ್ಟೇ.

ಅಜ್ಜಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಮೃದುವಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು, “ಹಣ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ನೀನೇ ಅಲ್ಲವಾ?” ನಂದಿನಿ ಅವಳ ಕೈಗೆ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಕೊಟ್ಟು, “ಅಜ್ಜಿ, ಬಿಸಿಲು ಇದೆ. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ,” ಅಂದಳು. ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತೇನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅವಳು ಕುಳಿತ ಕುರ್ಚಿ ಬಾಗಿಲಿಂದ ಒಳಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಹೊರಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ—ಆ ಮಧ್ಯದ ಸ್ಥಾನವೇ ಇವತ್ತಿನ ದಿನದ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಭವ್ಯಾ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಇನ್ನೂ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿದಳು. “ನಂದಿನಿ, ಶಶಾಂಕ್‌ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಲೋಡರ್‌ಗಳಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಹೇಳು. ಪೂಜೆ ತಟ್ಟೆ, ಇಂಡಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್, ಕೀ ಕಿಟ್, ವೆಲ್ಕಂ ಹ್ಯಾಂಪರ್—ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಕಾರಿಗೆ ಹಾಕಿಸು. ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ಹೆಸರೇ ಮೊದಲು ಘೋಷಣೆ ಆಗಬೇಕು. ಕೇಳುತ್ತೀಯಾ?” ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಾ ನಂದಿನಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅರ್ಧ ಮಡಿಯಾದ ರಸೀದಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಳು. “ಇಷ್ಟು ಮಡಿ ಮಡಿ ಹಿಡಿದ್ರೆ ಕಾಗದಕ್ಕೆ ಹೆದರಿದ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ. ಸೊಸೆ ಆಗೋವಳು ಮೊದಲೇ ಸ್ಟೇಚರ್ ಇರಬೇಕು.”

ನಂದಿನಿಯ ಒಳಗೆ ಏನೋ ಜಾರಿದರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏನೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. “ಹೆಸರು ಯಾರದು ಘೋಷಿಸಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ರಿಲೀಸ್ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತ,” ಅಂದಳು. ಅದು ವಿರೋಧವಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿ. ಆದರೆ ಭವ್ಯಾ ಕೇಳಿದದ್ದು ಭಾಷೆ ಅಲ್ಲ, ಧೈರ್ಯ. ಅವಳು ತಕ್ಷಣ ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗನತ್ತ ತಿರುಗಿ, “ಅವಳ ಮಾತು ಏನೂ ದಾಖಲಿಸಬೇಡ. ಪಾಸ್ ನನ್ನ ಬಳಿ.”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಲೇನ್‌ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಗೌರವದಿಂದ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡುಹೋದರು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಸ್, ಮುಂದೆ ವಾಹನ, ಹಿಂದೆ ಇಬ್ಬರು ಲೋಡರ್. ನಂದಿನಿ ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದಾಖಲೆ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿದ್ದರೂ ಲೋಹದ ಬ್ಯಾರಿಯರ್ ಹೊರಗೆ. ಮೊದಲ ಬಿರುಕು ಅಲ್ಲಿ ಬಂತು—ಶಶಾಂಕ್, ಇದುವರೆಗೂ ಭವ್ಯಾ ಸುತ್ತಲೇ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವ, ಕೌಂಟರ್‌ನ ಬಳಿ ನಿಂತು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದ, “ಮ್ಯಾಡಮ್, ಕೊನೆಯ ಪಾವತಿ ಯುಪಿಐ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ಶಾಟ್ ಅವರ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದೆ. ರಿಲೀಸ್ ಆಗ್ಬೇಕಂದ್ರೆ ಅವರನ್ನು ಕರೆಯಬೇಕು.” ಅವನು ಭವ್ಯಾವನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ.

ಭವ್ಯಾ ಕಣ್ಣು ಸಣ್ಣದಾಯಿತು. “ನನ್ನಿಂದ ಹೇಳಿದರೆ ಸಾಕು.”

“ಸಾಕಾಗಲ್ಲ,” ನಂದಿನಿ ಈ ಬಾರಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನು ಪಾಮ್‌ನೊಳಗೇ ಹಿಡಿದು ತೆರೆಯಿತು. ಪರದೆ ಮಿಂಚು ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದರೂ ಮೊತ್ತ, ದಿನಾಂಕ, ರೆಫರೆನ್ಸ್ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. “ಕೊನೆಯ ಕಂತು ನನ್ನ ಖಾತೆಯಿಂದ. ಬುಕ್ಕಿಂಗ್ ವೇಳೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಂಗ್ರಹಣಾ ಸ್ಲಾಟ್ ನನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದೆ. ತಡವಾದರೆ ಬೇರೇ ವಾಹನಕ್ಕೆ ಬಿಡ್ತಾರೆ.” ಅವಳು ಯಾರನ್ನೂ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಕೌಂಟರ್‌ ಮೇಲಿದ್ದ ಕರೆಫೋನ್‌ನತ್ತ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದಳು. “ನಿಮ್ಮ ಸೈಟ್ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ.”

ಭವ್ಯಾ ನಕ್ಕಳು. “ಈಗ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನಾಟಕ ಮಾಡ್ಬೇಡ.”

“ನಾಟಕ ಆಗೋದು ಯಾರು ಒಳಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನು ಬಂಧುತನದಿಂದ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದಾಗ,” ನಂದಿನಿ ಅಂದಳು.

ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನಿಗೆ ಕರೆ ಸೇರಿಸಿದ. ಫೋನ್ ಸ್ಪೀಕರ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಣ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು: “ಬ್ಲಾಕ್-ಸಿ, ಹ್ಯಾಂಡೋವರ್ ಪಿಕಪ್? ಕೊನೆಯ ಪಾವತಿ ಯಾರ ಖಾತೆ? ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಲೋಡಿಂಗ್ ಸ್ಲಾಟ್ ಯಾರ ಹೆಸರು?”

ನಂದಿನಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು. ಎರಡು ಕ್ಷಣ ಮೌನ. ನಂತರ ಅತ್ತಿಂದಲೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಂದ ಉತ್ತರವೇ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಮುರಿದಿತು. “ಸ್ಲಾಟ್ ನಂದಿನಿ ರಾವ್ ಹೆಸರಿಗೆ ಲಾಕ್ ಇದೆ. ಪಿಕಪ್ ಟ್ಯಾಗ್ ತಪ್ಪಾಗಿ ಬೇರೆ ಕೈಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ವಾಹನ ಬಿಡುಗಡೆ ಮತ್ತು ಲೋಡಿಂಗ್ ಪ್ರಾಥಮ್ಯ ಅವಳ ದೃಢೀಕರಣದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ. ಗೇಟ್‌ಗೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ.”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಲೋಡರ್ ಒಬ್ಬನು ಭವ್ಯಾ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಲ್ಯಾನ್ಯಾರ್ಡ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ನಂದಿನಿಯ ಕಡೆ. ಗೊಂದಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು; ಕ್ರಮ ಅದಾದಮೇಲೆ ತಕ್ಷಣ ಬದಲಾಗಿತು. ಕೌಂಟರ್ ಹುಡುಗ ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಮ್ಯಾಡಮ್, ಟ್ಯಾಗ್,” ಎಂದು ಭವ್ಯಾಕ್ಕೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ. ಭವ್ಯಾ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನಗುವನ್ನೇ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. “ಸಣ್ಣ ತೊಂದರೆ, ಸರಿಪಡಿಸೋಣ.”

“ಈಗಲೇ,” ಅಂದ ಹುಡುಗ. ಗೇಟ್‌ ಪಕ್ಕದ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಬ್ಯಾರಿಯರ್ ತೆರೆಯುತ್ತಾ ನಂದಿನಿಗೆ ಸ್ಥಳ ಮಾಡಿದರು. ಅದೇ ಲೇನ್‌, ಅದೇ ಬ್ಯಾರಿಯರ್‌, ಆದರೆ ನಡಿಗೆಯ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾಗಿದೆ. ನಂದಿನಿ ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಳು. ಭವ್ಯಾ ಹೊರಗೇ ಉಳಿದಳು.

ಆ ಮಧ್ಯದ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ಭವ್ಯಾಳಿಗೆ ಸಹಿಸಲೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. “ವಿಕ್ರಮ್!” ಎಂದು ಅವಳು ಎತ್ತರವಾಯಿತು. “ನೀನು ಏನಾದರೂ ಹೇಳು. ನಮ್ಮ ಕಡೆವರನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೊರಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸ್ತಾರಾ?” ವಿಕ್ರಮ್ ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಂದಿನಿಯತ್ತ ನೋಡಿದ. ಹಿಂದೆ ಅಜ್ಜಿ ಎದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದಳು; ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಗಿಂತ ದೃಢವಾದ ಗಮನ ಇತ್ತು.

ನಂದಿನಿ ಟ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೆಲಸ ಕೇವಲ ಅವಳ ಕಡೆ ಹರಿಯಲಿಲ್ಲ; ನಿಯಂತ್ರಣವೂ ಹರಿಯಿತು. ಅವಳು ಲೋಡರ್‌ಗಳಿಗೆ, “ಮೊದಲು ಕೀ ಕಿಟ್ ಬೇಡ. ವಾಹನ ರಿಲೀಸ್. ನಂತರ ವೆಲ್ಕಂ ಹ್ಯಾಂಪರ್. ಇಂಡಕ್ಷನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ,” ಎಂದಳು. ಅವರು ಕೂಡಲೇ ಸರಿದರು. ಶಟರ್ ಇರುವ ಪಿಕಪ್ ಬೇಯ್‌ ಬಳಿ ಹಳದಿ ಗಾಡಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಂದರು.

ಭವ್ಯಾ ಸುತ್ತುಮುತ್ತಲಿನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಳಕೆ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. “ಅಜ್ಜಿ, ನೋಡಿ, ಇವಳು ಇಷ್ಟು ಜನ ಮುಂದೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಮಾಡ್ತಾಳೆ. ನಾಳೆ ಮದುವೆ ಮಾತು ಬಂದಾಗ ಇದೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.” ನಂತರ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ, “ನಮ್ಮ ಕಾರು ಮೊದಲು ಹೊರಗೆ ಇದೆ. ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾ?”

“ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ ಗೊತ್ತು,” ನಂದಿನಿ ಅಂದಳು. “ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕ್ರಮ ಇರುತ್ತದೆ.” ಅವಳು ಟ್ಯಾಗ್ ತಿರುಗಿಸಿ ಹಿಂಭಾಗದ ಕೆಂಪು ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು. ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪಿಕಪ್ ಅನುಮತಿ—ಹಸ್ತಾಂತರಿಸಬಹುದಾದ, ಆದರೆ ದೃಢೀಕರಿಸಿದ ಕೈಗೆ ಮಾತ್ರ. “ಈ ಲೇನ್‌ಗೆ ಈಗ ನನ್ನ ಕರೆ ಬೇಕು.”

ಭವ್ಯಾ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಶಟರ್ ಅಂಚಿನೊಳಗೆ ಪಾದ ಇಡಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಮುಂದೆಯೇ ಕೈ ಅಡ್ಡಹಾಕಿದ. ಶೈಲಿ ಬದಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಗುರಿ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. “ಮ್ಯಾಡಮ್, ಕ್ಷಣ. ಒಳಗೆ ಅನುಮತಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ.”

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖದ ಮೆತ್ತನೆ ಕರಗಿತು. “ನನಗೆ?” ಎಂದು ಅವಳು almost ನುಂಗಿಕೊಂಡಳು. “ನನಗೆ ನೀವು ಕ್ಷಣ ಅಂತೆ?”

ನಂದಿನಿ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡದೇ ಶಶಾಂಕ್‌ಗೆ, “ರಸೀದಿ ಕಿಟ್ ಇಲ್ಲಿ ಇಡಿ. ಈ ಪಟ್ಟಿ ನನ್ನ ಕಡೆ,” ಎಂದಳು. ಪವರ್ ಮೈಕ್ರೋಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಕಾಗದ ಯಾವ ಮೇಜಿನತ್ತ ಸರಿಯಿತು, ಯಾವ ಕೈಗೆ ಕೀ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಯಾವ ಹೆಸರನ್ನು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮೊದಲು ಕೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿತ್ತು. ಶಶಾಂಕ್ ಬ್ಲೂ ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ಭವ್ಯಾ ಕೈಬದಿಯಿಂದ ತೆಗೆದು ನಂದಿನಿಯ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿಗೆ ಇಟ್ಟ. ಭವ್ಯಾಳ ಬೆರಳುಗಳು ಖಾಲಿಯಾದವು.

ಗಾಜಿನ ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೆಸರು ಘೋಷಿಸುವ ಹುಡುಗ ಮೈಕ್ ಇಲ್ಲದೇ ಕೂಗಿದ: “ಬ್ಲಾಕ್-ಸಿ ಪಿಕಪ್, ನಂದಿನಿ ಮ್ಯಾಡಮ್ ದೃಢೀಕರಣ!” ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಂಧುಗಳ ತಲೆಗಳು ತಿರುಗಿದವು. ಯಾರೂ ಶಬ್ದ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಯಾರತ್ತ ನೋಡುವುದೋ ಬದಲಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭವ್ಯಾ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಸರಿದು ಗಾಜಿನತ್ತ ಬಂದ. “ನಂದಿನಿ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ—” ಎಂದು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ.

ಅವಳು ಅವನತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು. “ನೀನು ಹೊರಗೆ ಇರು. ವಾಹನ ಹೊರಳುವ ತನಕ ದಾರಿ ಖಾಲಿ ಇರಬೇಕು.”

ಅದು ಜಗಳವಲ್ಲ; ಆದೇಶ. ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ.

ಈಗ ಮುಖ್ಯ ಚಲನೆ ಬಾಕಿಯಿತ್ತು. ಶಟರ್ ಅರ್ಧ ಎತ್ತಿದ ಪಿಕಪ್ ಬೇಯ್‌ನೊಳಗೆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣ ಸರಕು ವಾಹನ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಲೋಡರ್ ಟ್ಯಾಗ್ ಕೇಳಿದ. ನಂದಿನಿ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅನುಮತಿ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಎರಡು ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಚಾಲಕನ ಹೆಸರನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಬರೆದಳು. ನಂತರ ಕೀ ಕಿಟ್, ವೆಲ್ಕಂ ಹ್ಯಾಂಪರ್, ಪೂಜೆ ತಟ್ಟೆ—ಮೂರುಕ್ಕೂ ಮೂವರು ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಬೇರೆಬೇರೆ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. “ಮೊದಲ ಲೋಡ್ ಈ ವಾಹನಕ್ಕೆ. ದ್ವಿತೀಯ ಕಾರು ಕಾಯಲಿ. ನನ್ನ ಕರೆ ಬರುವ ತನಕ ಹೊರಗಿನವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಬಿಡಬೇಡಿ,” ಎಂದಳು.

ಭವ್ಯಾ ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಕೊನೆಯ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದಳು. “ಇದು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನು!” ಎಂದು ಮುಂದೆ ದಾವಿದಳು. “ನಾನು ಅತ್ತಿಗೆ—”

“ಹೊರಗಿನಿಂದ ಹೇಳಿ,” ಎಂದ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಕಠಿಣತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅನುಸರಣೆ ಮಾತ್ರ. “ಒಳಗಿನ ನಿರ್ದೇಶನ ಬದಲಾಗಿದೆ.”

ಅವಳು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಂದಿನಿಯ ಹೆಸರನ್ನೇ ಬೇಡಿಕೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟಳು. “ನಂದಿನಿ, ಟ್ಯಾಗ್ ಕೊಡು. ನಾವು ಮಾತಾಡ್ಕೊಳೋಣ.”

ನಂದಿನಿ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲು ಲೋಡರ್ ಹಿರಿಯನ ಕೈಗೆ ಹಾಕಿ, “ಇದೀಗಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ನನ್ನ ಬದಿ,” ಅಂದಳು. “ಈ ವಾಹನ ಹೊರಟ ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿನ ಎಂಟ್ರಿ.”

ಲೋಡರ್ ಕೂಡಲೇ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹಾಕಿ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟ. ಗಾಡಿ ಚಲಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್, ಭವ್ಯಾ ಇಬ್ಬರೂ ಬದಿಗೆ ಸರಿಯಲೇಬೇಕಾಯಿತು; ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಭವ್ಯಾಳ ಸ್ಯಾಂಡಲ್ ಚಕ್ರದ ಚೀಪಿನಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಾಗ ಸದ್ದು ಮಾಡಿತು. ಅವಳ ಬಳಿ ಇಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರದ ಭಾಷೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಉಳಿಯಿತು. “ಒಂದು ನಿಮಿಷ ನಿಲ್ಲಿಸಿ,” ಎಂದು ಅವಳು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕೇಳಿದಳು. ಆ ವಿನಂತಿ ಒಳಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಶಟರ್ ಅಂಚಿಗೆ ಎರಡನೇ ಹ್ಯಾಂಪರ್ ಬಂದಾಗ ನಂದಿನಿ ಅದನ್ನು ತಡೆದು, “ಇದು ಬೇಡ. ನಂತರ,” ಎಂದಳು. ಅಂದರೆ ಒಳಗೆ ಜಾಗವೂ, ಹೊರಗೆ ಕಾಯುವಿಕೆಯೂ ಅವಳ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಭವ್ಯಾ ಮತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿ ಕಡೆ ತಿರುಗಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು; ಆದರೆ ಅಜ್ಜಿ ಈ ಬಾರಿ ನಂದಿನಿಯತ್ತಲೇ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಶಶಾಂಕ್ ಕೌಂಟರ್ ಅಂಚಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಭವ್ಯಾಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮಡಚಿ ಬದಿಗೆ ಇಟ್ಟ. ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದದ್ದು ನಂದಿನಿಯ ಸೂಚನೆ ಮಾತ್ರ.

ಚಾಲಕ ವಾಹನವನ್ನು ಅರ್ಧ ಹೊರಗೆ ತಂದಾಗ ನಂದಿನಿ ಶಟರ್ ಅಂಚಿನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನಿಂತಳು. ಲೋಹದ ಶಟರ್ ಅರ್ಧ ಎತ್ತರದಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತ್ತು; ಒಳಗಿನ ದಾರಿ ತೆರೆದಿದ್ದದ್ದು ಅವಳು ನಿಂತಿದ್ದ ಬದಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಅವಳು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟ್ಯಾಗ್‌ನ ಉಳಿದ ತುಂಡನ್ನು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, “ಈ ತೆರವು ಇಷ್ಟೇ. ನನ್ನ ವಾಹನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊರಡುವ ತನಕ ಹೀಗೇ ಇರಲಿ,” ಎಂದಳು.