నేను పట్టకుంటే లైన్ కదలదు
బండి చక్రాలు ఇనుప నేలపై కీచుమని అరిచాయి. ర్యాక్ల మధ్య గాలి కూడా ఇరుక్కుపోయినట్టు, వరుసగా నిలిచిన ప్యాకెట్ బండ్లు లైన్ను మూసేశాయి. “ఆ లేన్లో ఎవరూ దిగొద్దు,” అని వినయ్ గట్టిగా చెప్పి, డిస్పాచ్ కుర్చీ దగ్గర నిల్చున్న మాధవిని చేతితో పక్కకు నెట్టాడు. “నీ పని లేబుళ్లు కట్టడం. రిలీజ్ నా దగ్గరే ఉంటుంది.”
మాధవి ఒక్క అడుగు వెనక్కి వెళ్లింది, అంతే. ఆమె మోచేతి దగ్గర షిఫ్ట్ అంతా చెమటతో ముడుచుకున్న చీర జాకెట్ మడత బిగుసుకుంది. జేబులో మడిచిమడిచి పలుచబడిన అద్దె రసీదు అంచు వేళ్లకి తగిలింది. ఈ వారం కూడా ఓవర్టైమ్ రాకపోతే మలక్పేట్లోని రెంటు ఇల్లు యజమాని సులోచన అత్త ముందు తల్లి తలవంచాల్సిందే. కానీ ఇప్పుడు ఆలోచించడానికి సమయం లేదు; బ్లాక్ అయిన లేన్ నుంచి వెనుక వరుస వరకూ కస్టమర్ పేర్లు, పిన్కోడ్ స్టిక్కర్లు, పండగ ఆఫర్ బాక్సులు ఒకదానికొకటి తగులుతూ నిలిచిపోయాయి.
“వినయ్ అన్నా, వీటిని జోన్-వైజ్ విడదీయాలి,” అని రఫీ చెప్పాడు. “పాతనగరం, కూకట్పల్లి, ఎల్బీనగర్ అన్నీ కలిపేస్తే వాహనాలు బయలుదేరవు.”
వినయ్ అతని వైపు చూసి నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో పని కంటే హోదా ఎక్కువ. “నాకు నేర్పించకు. సూపర్వైజర్ సీట్లో ఎవరు ఉన్నారు?” అని చెప్పి చేతిలోని స్కానర్తో తప్పు బండికి బీప్ కొట్టాడు. వెంటనే రెండో వరుస గాడి ముందుకొచ్చి మొదటిది అడ్డం పడింది. లేన్ పూర్తిగా కుక్కేసింది. వెనుక నుంచి ఒక డెలివరీ బాలుడు గొంతెత్తాడు—“సార్, ఆలస్యం అయితే యాప్లో టైమ్ పడిపోతుంది.” మరోవైపు లేబుళ్లు పట్టుకున్న అమ్మాయి నిల్చున్నచోటే కాలు మార్చుకుంది; అందరి దృష్టి ఇప్పుడు కుర్చీ మీదే.
డిస్పాచ్ టేబుల్పై ఉన్న ప్లాస్టిక్ సీటు మార్కర్ సాధారణంగా మాధవి పేరుతో ఉండేది. రెండు నెలల క్రితం పండగ రద్దీకి ముందు ఆమెనే ఆ లైన్ నడిపింది. కానీ ఈరోజు ఉదయం వినయ్ తన బ్యాగ్ పెట్టి, ఆమె మార్కర్ను పక్క షెల్ఫ్పై పడేసి, “పై వాళ్లు చూస్తున్నారు, బయట వాళ్ల ముందూ కాస్త ప్రెజెన్స్ ఉండాలి,” అన్నాడు. బయట వాళ్లు అంటే హైదరాబాద్ ప్రధాన కార్యాలయం నుంచి వచ్చిన ఆపరేషన్స్ అధికారి, అలాగే వినయ్ మామయ్య కూతురు పెళ్లి సంబంధం చూస్తున్న వారి ఇంటివాళ్లతో అతనికి ఉన్న ఆ ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం. వాళ్ల ముందర కుర్చీలో అతడే కూర్చుంటే బాగుంటుందని అతనికి బాగానే తెలుసు.
మాధవి లేన్ అంచు దగ్గరికి నేరుగా వెళ్లింది. “రఫీ, మూడో బండిని వెనక్కి తిప్పు. ముందు రెండింటిని ఖాళీ చేయాలి,” అంది.
వినయ్ కుర్చీ నుంచి సగం లేచి, “నీకు చెప్పానుగా—అంచు దాటొద్దని,” అన్నాడు. మాటతో ఆగలేదు. స్కానర్ను తన ఛాతీకి దగ్గరగా లాగి, కుర్చీ చక్రాన్ని ముందుకు నెట్టి ఆమె దారి కప్పేశాడు. అందరి ముందు అది ఆజ్ఞ కాదు, దూరం చూపించడం.
మాధవి అతన్ని చూడలేదు. బండ్ల కింద ఇరుక్కున్న చక్రం మీద పాదం పెట్టి కాస్త వంచి చూశింది. “ముందు సిటీ రూట్, తర్వాత అవుట్స్కర్ట్స్. ఇవి తలకిందులు చేశావు,” అంది. ఆమె గొంతు పెద్దది కాదు; అయినా దగ్గర వాళ్లందరికీ వినిపించింది. “ఇలా చేస్తే నాల్గో లైన్ కూడా బ్లాక్ అవుతుంది.”
“ఏదైనా తప్పు జరిగితే నా పేరు మీద వస్తుంది,” అని వినయ్ అన్నాడు. “నీ పేరు ఎక్కడా లేదు.”
అప్పుడే డోర్ఫ్రేమ్ దగ్గర చిన్న కదలిక. ఆపరేషన్స్ అధికారి శ్రీకాంత్ అర్ధం తెరిచిన గాజు తలుపు చాటునుంచి లోపలికి చూసాడు. అతడి వెనకాల స్టోర్ ఇన్చార్జ్, ఇంకా పూజకు తెచ్చిన కొబ్బరికాయల బుట్టతో హౌస్కీపింగ్ వాళ్లు. పండగ రోజుకి ముందు ఈ-కామర్స్ గోదాములో గాలి కూడా తొందరలో ఉంటుంది; ఎవరికి ఎక్కడ నిలబడాలో కూడా ముఖ్యం. వినయ్ వెంటనే గొంతు మార్చుకున్నాడు. “కంట్రోల్లో ఉంది సర్. చిన్న జామ్ మాత్రమే.”
చిన్న జామ్ అనే మాట పూర్తయ్యేలోపే ఎడమవైపు పై ర్యాక్ నుంచి దించాల్సిన ఐదు కార్టన్ల బండి వంగి మొదటి బండిని గుద్దింది. టేప్ తెగి లోపలున్న ప్లాస్టిక్ డబ్బాలు నేలపై గిరగిరా పడ్డాయి. ఒక ప్యాకెట్ మీద “అర్జెంట్ — సేమ్ డే” అని ఎర్ర స్టిక్కర్ స్పష్టంగా కనిపించింది. వెనుక ఉన్న వాళ్లు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయారు; ఆగడమే కనిపించే నష్టం.
“ఎవడు ముందు స్కాన్ చేశాడు ఇవి?” అని శ్రీకాంత్ అడిగాడు.
వినయ్ వెంటనే మాధవి వైపు చేయి ఊపాడు. “ఇదే లేబుళ్లు చూస్తోంది సర్. మిక్స్ అయి—”
అదే క్షణం మాధవి చేతి ముందుకు వెళ్లింది. అతని చేతిలోని స్కానర్ను గట్టిగా కాదు, తప్పించుకోనివ్వని నిశ్చయంతో పట్టుకుంది. మరోచేత్తో కుర్చీ వెనుక వేలాడుతున్న తాళాల ముద్దను తీసుకుంది. వినయ్ బిగించి పట్టుకునేలోపే ఆమె స్కానర్ను తనవైపు తిప్పేసింది. బీప్ ఒక్కసారి మ్రోగింది. లేన్ అంతా వినిపించేంత శబ్దం.
“రఫీ,” అంది ఆమె, మొదటి ఆజ్ఞలా కోసుకుంటూ, “బండి రెండు వెనక్కి. శివ, సేమ్ డే ప్యాకెట్లు కుడి గోడకి. నందు, పాతనగరం స్టిక్కర్ ఉన్నవి మాత్రమే ముందుకు. ఎవరూ కొత్త స్కాన్ కొట్టొద్దు నేను చెప్పేవరకు.”
శ్రీకాంత్ ఏమీ అనలేదు. అదే సరిపోయింది. వినయ్ చెయ్యి గాల్లోనే నిలిచిపోయింది.
మాధవి కుర్చీని పక్కకు నెట్టలేదు; దానికే అడ్డంగా నిలబడి పని మొదలుపెట్టింది. ఆమె స్కాన్ కొట్టిన ప్రతి బీప్కు ఒక బండి విడిపోయింది. తప్పుడు క్రమంలో చొప్పించబడిన మూడు బండ్లు వెనక్కి వెళ్లగానే మధ్యలో సన్నని దారి కనిపించింది. “ఇప్పుడు,” అంది, “సిటీ రూట్ ముందుగా. డ్రైవర్లు సిద్ధంగా పెట్టు.” రఫీ ఎలాంటి సందేహం లేకుండా కదిలాడు. ఇంకో ఇద్దరు బాలురు ఆమె చూపిన స్టిక్కర్లనే లాగారు. గజిబిజి లేబుళ్లలో ఆమెకు పిన్కోడ్ మాత్రమే కాదు, ఏ వాహనం ఎప్పుడు తిరిగి వస్తుందో కూడా గుర్తుంది; లేన్ ఒక్కసారిగా ఆమె మాటలకు జవాబిచ్చినట్టు కదలటం మొదలెట్టింది.
వినయ్ దాన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించాడు. “అలా చేస్తే అవుట్బౌండ్ షీట్ మిస్ అవుతుంది. ముందు రూట్ ఫైలు—”
“నీ ఫైలు వల్లే ఇది ఇక్కడ ఆగింది,” మాధవి అంది. ఆమె కళ్లెత్తి ఒక్కసారి చూశింది, చాలు. “ఫైలు తీసుకురా. లేకపోతే నీ చేతిలోనే బ్లాక్ ఉంటుంది.”
ఆ మాటలో బెదిరింపు లేదు; మరీ దయా కూడా లేదు. నిజం మాత్రమే ఉంది. అది వినయ్కి ఇంకా బాధగా తగిలింది. అతడు కౌంటర్పై ఉన్న నీలి ఫైలు కోసం తొందరపడి తిప్పాడు. పేజీలు జారిపోయి నేలపై పడ్డాయి. అందులో పై షీట్పై అతడు మార్చిన రిలీజ్ క్రమం ఎర్ర పెన్నుతో గీతలు పడుతూ స్పష్టంగా కనిపించింది. మాధవి తన జేబులో ఎప్పుడూ పెట్టుకునే పాత పెన్ను తీసింది; దాని మూత దగ్గర పాత సిరా మచ్చ. ఆమె వంగి, నేలపై పడిన షీట్లలో సరైన రూట్ కాపీని తీసి టేబుల్ మీద సర్దింది.
“ఇది ఉదయం ప్లాన్. ఇది సరైనది,” అంది. “ఇది ఎవరూ మార్చరు.”
శ్రీకాంత్ ముందుకు వచ్చి ఒకే మాట అడిగాడు. “లైన్ ఎన్ని నిమిషాల్లో వదులుతుంది?”
“ఏడు,” అంది మాధవి.
“నీ పేరుమీద రిలీజ్ చెయ్యి.”
అది అనుమతి కాదు. సీటు వెనక్కి తిరిగి వస్తున్న మొదటి పట్టు. వినయ్ వెంటనే మధ్యలోకి వచ్చాడు. “సర్, నేను పక్కనే ఉంటాను. ఆమెకి బయట నుంచి చెప్తా. సీట్లో—”
మాధవి అతని వైపు తిరిగింది. “పక్కనుంచి చెప్పకు,” అంది. “ఇప్పటికే నీ పక్కసలహాలతో రెండు లైన్లు ఆగిపోయాయి.” ఆమె అతని చేతి నుంచి నీలి ఫైలు నేరుగా తీసుకుంది. తర్వాత షెల్ఫ్ మీద పడివున్న తన ప్లాస్టిక్ సీటు మార్కర్ను ఎత్తుకుంది. దానిపై మసకబారినా చదవొచ్చే తెల్ల అక్షరాల్లో ఉంది—“మాధవి — డిస్పాచ్.”
ఆమె మార్కర్ను టేబుల్ ఎడమవైపు కాదు, కుర్చీ వెనుక మీదే వేలాడదీసింది. “రఫీ, ఈరోజు విడుదల క్రమం నా దగ్గర నుంచి మాత్రమే. ఎవరైనా వేరే బీప్ కొడితే బండి కదపొద్దు,” అంది. ఆ మాటతో ఆమె కుర్చీలో కూర్చుంది. అది గొడవ ముగింపు క్షణంలా లేదు; బదులుగా యంత్రం సరైన చేతికి చేరిన క్షణంలా అనిపించింది.
తర్వాత లేన్ నిజంగానే ఏడు నిమిషాల్లో వదిలింది. మొదటి సిటీ వాహనానికి చెందిన బండ్లు వరుసగా బయటికి జారాయి. రెండో వరుస అవుట్స్కర్ట్స్ వాహనం ముందు రోడ్డు ఖాళీ చేసి పెట్టారు. మూడో లైన్లో ఆగిపోయిన సేమ్ డే ప్యాకెట్లు కుడి గోడ నుంచి తిరిగి ప్రధాన దారిలోకి వచ్చాయి. చక్రాల కీచుమనే శబ్దం ఇక ఆగిపోయిన బరువు కాదు; క్రమంగా వెళ్లే ఒత్తిడి. స్కానర్ ప్రతి బీప్కు తగిన ఫైలు పేజీ తిప్పిన శబ్దం చేరింది.
వినయ్ మాత్రం అక్కడినుంచి తప్పుకోలేదు. అతడు చివరి ప్రయత్నంగా శ్రీకాంత్కి దగ్గరగా వెళ్లి, “సర్, ఒక చిన్న మిస్కమ్యూనికేషన్ మాత్రమే. నేను ఉదయం నుంచే—”
శ్రీకాంత్ అతడిని చూసి, నేలపై పడిన ఎర్ర గీతల షీట్ను చెప్పుతో నిలిపి పైకి తీసుకున్నాడు. “ఉదయం నుంచి నువ్వేం చేశావో లేబుళ్లు చెబుతున్నాయి,” అన్నాడు. “ఇప్పటి నుంచి ఈ లేన్ రిలీజ్ ఆమె చేతిలో. కుర్చీ కూడా.” అతడు వినయ్ వైపు చేయి చాచి తాళాలు అడగలేదు; ఎందుకంటే అవి అప్పటికే మాధవి టేబుల్ పక్కన ఉన్నాయి. అదే ఎక్కువ అవమానం. అడగాల్సినదాన్ని కూడా కోల్పోవడం.
హౌస్కీపింగ్ వాళ్లు పూజ బుట్టతో పక్కదారి పట్టారు. గోదాం చివర ఉన్న పెద్ద గడియారం కింద, రెండు డ్రైవర్లు మాధవి వైపు చూసి చేతిలోని చలానాలను సిద్ధం చేశారు. ఎవరూ ఆమెను ప్రశంసించలేదు; అవసరమే లేదు. ఇప్పుడు ఎవరు ఎవరికి వినాలో లేన్ తానే నిర్ణయిస్తోంది. వినయ్ ఒకసారి కుర్చీ పక్కకు వచ్చి నెమ్మదిగా అన్నాడు, “నేను నిలబడి చెబుతాను, నువ్వు కూర్చొని—”
ఆమె ఫైలు నుంచి చూపు ఎత్తలేదు. “నువ్వు ఐల్ చివర నిలబడు,” అంది. “బండి అడ్డం పడితే చేతితో తొలగించు. మాట్లాడాల్సిన అవసరం వస్తే నేను పిలుస్తాను.”
అది కేవలం పనివిభజన కాదు; అతడిని తిరిగి అతడు ఆమెను నెట్టిన అంచుకే పంపించడం. దగ్గర్లో ఉన్న ఇద్దరు బాలురు వినిపించనట్టే తలదించుకున్నారు, కానీ వాళ్ల కాళ్లు ఇప్పటికే ఆమె చెప్పిన క్రమానికే కదులుతున్నాయి.
చివరి సిటీ బండి బయటికి పోయిన తర్వాత మాధవి రిలీజ్ రిజిస్టర్ తెరిచి సంతకం చేసింది. పాత పెన్ను మచ్చ మరలా ఆమె వేళ్లకు తగిలింది. నేలపై చిందరగోళమైన చివరి షీట్ను తీసి ఫైల్లో సరిచేసి, నీలి ఫైలును టేబుల్ మీద తన కుడివైపున పెట్టింది. తర్వాత తాళాల ముద్దను కుర్చీ చేతిబల్లపై నుంచి తీసి డ్రాయర్లో వేసింది. “రాత్రి షిఫ్ట్కు ఇదే క్రమం,” అని రిజిస్టర్ పైన చిన్నగా రాసి మూసింది.
డిస్పాచ్ ప్రధాన కుర్చీ వెనుక మాధవి పేరు ఉన్న ప్లాస్టిక్ మార్కర్ నిశ్చలంగా వేలాడింది. నీలి రూట్ ఫైలు ఆమె వైపున ఒదిగి ఉంది. ఆమె చివరి సారి డ్రాయర్ని తోసి మూసేసరికి లోపల తాళాలు ఒకసారి కలకలమని మోగి ఆగిపోయాయి; కుర్చీ స్వల్పంగా వెనక్కి జారింది.