అక్కడికక్కడే అతని ఖర్చు వసూలైంది

శేషాద్రి బావ రిజిస్టర్‌పై తన వేళ్లతో గట్టిగా తట్టాడు. “మాధవి, నీ పేరు ముందు గేటు జాబితాలో లేదు. వెనుక సేవా దారి. అక్కడి నుంచే వెళ్లి కింద నిల్చో.” కౌంటర్ అంచుపై చెల్లాచెదురుగా ఉన్న పెన్నులు, సెల్లోటేప్ ముక్క, అరమరంగా తెరిచి ఉన్న ట్యాగ్ బాక్సు మధ్య ఆమె పాస్‌కార్డు పడేసినట్టుగా నెట్టాడు. మాధవి చేతి యూనిఫాం జేబులోంచి మెట్రో కార్డు పాడైన అంచు బయటికి కనిపించింది; ఉదయం తొందరలో తెచ్చిన చిన్న టిఫిన్ డబ్బా ర్యాక్ పక్కన చల్లారిపోయి ఉంది. ఆమె ఇక్కడికి అతిథిగా కాదు, ఈ పెళ్లి ఇంటి కార్యక్రమం నడిపే సేవా రంగం బృందపు నిర్వాహకురాలిగా వచ్చింది. కానీ శేషాద్రి ఆ జాబితా ఒక్క ముద్రతో ఆమెను పని మనిషిలా పక్కదారికి నెట్టాలని ముందుగానే సిద్ధం చేసుకున్నాడు.

“నేనే ఈరోజు వెనుక బ్లాక్ సరఫరా, అతిథుల లిఫ్ట్ సమన్వయం చూస్తాను,” మాధవి నిగ్రహంగా చెప్పింది.

“నువ్వా?” అని అతను గట్టిగా నవ్వాడు. “ఎవరికి ఏ దారి అనేది ఇక్కడ నేను చెప్తా. బంధువులు ముందుగా, పని వాళ్లు తర్వాత. నీకు అర్థమయ్యేలా రాసి పెట్టాను కూడా.” రిజిస్టర్‌ను తిప్పి చూపించాడు. ఎర్ర కలంతో వ్రాసిన గమనిక: ‘మాధవి – బ్యాక్ సర్వీస్ లేన్ మాత్రమే. ప్రధాన ప్రవేశం నిషేధం.’ కింద అతని సంతకం.

ఆ మాట చాలు అనుకోలేదు. ముందుగా వచ్చిన పూల కాంట్రాక్టర్ బాలుడిని చెయ్యి ఊపి లోపలికి పంపించాడు. రెండు పెట్టెలు మోస్తున్న సుజాతను చూసి, “ఆమెను విడిచేయండి, పెద్దవాళ్లు పిలిచారు,” అన్నాడు. తర్వాత మాధవి వైపు తిరిగి, అంత దగ్గర వాళ్ల ముందు అంతే ఎత్తులో, “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని ఎవరైనా అనుకుంటే, ముందు ఇంటి మెట్లపై పేరు ఉండాలి. పని జాబితాలో ఉంటే పని దారే,” అన్నాడు. దగ్గర నిల్చున్న కేటరింగ్ అబ్బాయి మెడ వెంట చెమట జారింది; సెక్యూరిటీ రమేష్ తన స్టూల్ మీద కాస్త నిటారుగా కూర్చున్నాడు.

మాధవి కళ్ళు ఒక్కసారి మాత్రమే పైకెత్తింది. ఆ చూపు శేషాద్రిపై ఆగలేదు; అతని వెనక వేలాడుతున్న తాళాల బోర్డుపై ఆగింది. వెనుక గేటు తాళం దానికి జతగా వేలాడటం లేదు. ఆమెకు అప్పుడు చిన్నగా అర్థమైంది—అతను తాళం ముందే తీసి, దారిని తన చెయ్యిలో పెట్టుకున్నాడు. మొదటి ముళ్లు అంతే. ఆమె వాదన మొదలుపెట్టలేదు. పాస్‌కార్డు తీసుకుని, “వెనుక దారే కదా. సరే,” అంది.

వెనుక సేవా ప్రాంగణం అపార్ట్‌మెంట్ ఫంక్షన్ బ్లాక్‌కి వెన్నెముకలాంటిది—గ్యాస్ సిలిండర్లు దిగే మూల, చెత్త బిందెల వాసన, జనరేటర్ గగ్గోలు, పైకి వెళ్లే సరుకు లిఫ్ట్ పక్కన ఇరుకైన గేట్. అక్కడే రమేష్ మరోసారి జాబితా పట్టుకుని నిల్చున్నాడు. మాధవి చేరుకునేలోపు శేషాద్రి వాయిస్ నోటు ఫోన్‌లో పంపేశాడు; రమేష్ దాన్ని విని కంఠం శుభ్రం చేసుకున్నాడు.

“అక్కా, ఆదేశం వచ్చింది. మీరు ఇక్కడే నిలబడి ఉండాలి. పైకి సామాను వెళ్లాక మాత్రమే ప్రవేశం.”

“నా బృందం ఎక్కడ?”

“లోపలికి పంపించారు.”

ఆ ఒక్క మాటలోనే అతను దెబ్బని మళ్లీ తిరగదోశాడు. ఆమెవాళ్లను లోపలికి పంపి, బాధ్యత ఉన్న ఆమెను బయట నిలబెట్టాడు. రెండు మేడల బాల్కనీ నుంచి మామయ్యలు, అత్తలు, పిల్లలు దిగిపోతున్నారు. పుష్పాల తాళాలు తీసుకుని వెళ్లే సుజాత ఒక్క క్షణం ఆగి మాధవి వైపు చూడబోతే, శేషాద్రి అక్కడికే చేరి, “సుజాత, నువ్వు లోపలికి వెళ్లు. ఎవరి స్థాయి ఎక్కడో తికమక పడొద్దు,” అన్నాడు. మాటలు గాలిలో కాకుండా గేటు గడపకే కట్టినట్టుగా నిలిచిపోయాయి.

అయితే అదే గడప అతను ఊహించని రీతిలో తిరిగింది. లోపలినుంచి రాఘవేంద్ర గారు వచ్చారు—ఫంక్షన్ బ్లాక్ యజమాని, వధువు తండ్రి, పొడవాటి జడివాన తర్వాత తడిచిన షూ అంచున మట్టి పట్టుకున్నట్టుగా అలసట ముఖంలో ఉంది. ఆయన చేతిలో చిన్న కాగితపు కవర్, వెనకాల అకౌంట్స్ బాలుడు. “వెనుక గేటు తాళం ఎవరి దగ్గర?” అని అడిగారు.

శేషాద్రి ముందుకువచ్చి, “నా దగ్గరే ఉంది మామయ్య. నియంత్రణ కోసం. లేకపోతే ఎవరు పడితే వారు ఈ దారి—”

“నియంత్రణా?” రాఘవేంద్ర గారి కనుబొమ్మలు ముడిచిపోయాయి. “అర్చివ్ గది తాళం కూడా తెరవాల్సి ఉంది. గతసారి కార్యక్రమం ఖర్చుల ఫైళ్లు, యజమాన్య పత్రాలు అన్ని పై స్టోర్‌లో పెట్టించాం. ఈరోజే ముహూర్తం ముందు చూడాలి. కీ ఎక్కడ?”

మాధవి అప్పుడే ముందుకు అడుగు వేసింది. “రెండు నెలల క్రితం మీరు ఇచ్చిన ఆలస్యంగా తిరిగివచ్చిన తాళం నేను రిజిస్టర్‌లో నమోదు చేసి, కవర్‌లో పెట్టి మీ అకౌంట్స్‌కు అప్పగించాను సర్. బ్యాకప్ కీ కూడా స్టోర్ ఇన్వెంటరీతో పాటు ఉంది.” ఆమె మాటల్లో ఉష్ణం లేదు. కాగితపు కవర్ ఆయన చేతిలోనే ఉందని ఆమె చూస్తోంది.

రాఘవేంద్ర గారు కవర్ తెరిచారు. లోపల రెండు తాళాలు, మాధవి సంతకం, తేదీ. శేషాద్రి ముఖం బిగుసుకుంది. అతను వెనుక గేటు తాళం మాత్రమే తన దగ్గర ఉంచుకున్నాననుకున్నాడు; కానీ యజమాని రికార్డులో ద్వితీయ తాళం ఉందని ఊహించలేదు. అకౌంట్స్ బాలుడు వెంటనే రిజిస్టర్ తిప్పి, “సార్, మాధవి మేడమ్ అప్పుడే రాసారు. సేవా సరఫరా దారి ఆపరేషనల్ హక్కు తాత్కాలికంగా యజమాని ఆఫీస్ వద్ద అని,” అన్నాడు.

రమేష్ స్టూల్ నుంచి లేచిపోయాడు. ఇప్పుడు ఎవరి కోసం గేటు తెరవాలో అతనికి స్పష్టమైంది. కానీ శేషాద్రి వెనకడుగు వేయలేదు. అవమానం అతని గొంతుకి పొడుచుకుని బయటికి రావాలి అన్నట్టు, “మామయ్య, ఇవన్నీ వదిలేయండి. ఆమెను ఇప్పుడే ఈ క్షణం పరిమిత దారిలోనే పెట్టాలి. ప్రధాన బ్లాక్ కింద కూడా తిరగనీయకండి. వెనుక గేటు లోపలి ఇరుకుదారిలోనే నిలిపేయండి. ఎవరూ ఆమెను పైకి తీసుకెళ్లొద్దు,” అని గట్టిగా అన్నాడు.

అదే అతని అదనపు ఆజ్ఞ. అదీ సాక్షుల ముందే. రమేష్ చెవులు ఎర్రబడ్డాయి. అకౌంట్స్ బాలుడు రిజిస్టర్ పేజీని మూయకుండా వేలితో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. రాఘవేంద్ర గారు ఒక్కసారిగా మాధవి వైపు చూశారు. ఆ చూపులో ఇప్పుడే ప్రశ్న ఉంది—ఇది ఎక్కడ ఆగాలి?

మాధవి సమాధానం చెప్పేలోపు శేషాద్రి తనేచేసిన జాలిలో మరింత లోపలికి నడిచాడు. వెనుక గేటు తెరిచి ఉన్న పక్క రెక్కను అతనే లోపలికి తోసి, “రమేష్, ఆమెను ఈ లేన్‌లో నిలబెట్టు. లాక్ పెట్టు. పని అయిపోయాక చూస్తాం,” అన్నాడు. అతను చేతితో చూపిన ఆ ఇరుకుదారి లోపలికి అడుగు పెట్టడానికి ఒకరికి మాత్రమే చోటు. ఒకవైపు గోడకు వడ్డించిన అల్యూమినియం పాత్రలు, మరోవైపు జనరేటర్ పక్కన ఇనుప మెట్లు. మాధవి అక్కడ అడుగు పెట్టలేదు. ఆమె బయటే నిల్చుంది. కానీ రమేష్ తడబడుతూ గేటు కదపగానే, శేషాద్రే తన చెప్పు ముక్కుతో లోపలి గీత దాటి నిలిచిపోయాడు—రెండు శరీరాల మధ్య ఎవరిని ఎక్కడ నిలబెట్టాలో అనుకున్న ప్లేస్ ఒక్క క్షణంలో తారుమారైంది.

“ఆపండి,” మాధవి అంది.

ఆమె స్వరం పెద్దగా లేదు. అయినా గేటు దగ్గర కట్టిన గంట మోగినట్టు స్పష్టంగా వినిపించింది. “రాఘవేంద్ర గారు, యజమాని రికార్డులో ఈ దారి ఆపరేషనల్ ప్రవేశం మీ ఆదేశంతోనే నడుస్తుంది. ఇప్పుడే ఆయన ఇచ్చిన ఆజ్ఞలో—‘ఈ లేన్‌లో నిలిపేయండి, లాక్ పెట్టు’—అని నమోదైంది. ఆ ఆజ్ఞ ఎవరి మీద అమలవుతుందో గేటు దగ్గర నిలిచిన వ్యక్తిపైనే అమలు చేయండి. వెనుక సేవా మార్గం ఇప్పటి నుంచీ యజమాని అనుమతి లేక ఎవరికి లేదు.”

ఒక్క క్షణం ఎవరూ కదల్లేదు. తర్వాత రాఘవేంద్ర గారు రమేష్‌కి నేరుగా చూశారు. “గేటు మూసేయి. తాళం నా ఆఫీసుకి ఇవ్వి. మాధవి లోపలికి నా వెంట వస్తుంది. వెనుక దారి ఇప్పటి నుంచి నిలిపివేత.”

శేషాద్రి ఒక్కసారిగా తిరిగాడు. “మామయ్య, నేను లోపల—”

రమేష్ విధి చూసుకున్నాడు. అతను గేటు రెక్కను బయటినుంచి లాగగా శేషాద్రి ముందుకు రావడానికి దారి బిగుసుకుంది. ఇరుకుదారి అతను ఊహించినదానికంటే మరింత సన్నబడింది; గోడకు ఆనించి ఉన్న పాత్రల గుంపు కదిలి కంకణంలా మోగాయి. బయట నిల్చున్న సుజాత చేతిలోని పూల తాళం కిందికి వాలి ఒకే రేకుల జారుడు వచ్చింది. మాధవి పక్కకు తప్పింది, అతనికి దారి ఇవ్వలేదు, తగువూ పెట్టలేదు.

“నువ్వు ఎవరు ఆదేశించేది?” శేషాద్రి గొంతు అకస్మాత్తుగా పొడిబారింది. ఇంతసేపు అతడే వాడిన అధికారి స్వరం ఇప్పుడు గోడలు తాకి చిట్లినట్టుంది.

మాధవి అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూడలేదు. రాఘవేంద్ర గారికే చెప్పింది. “రిజిస్టర్‌పై నా పేరు నుంచి అతను వేసిన పరిమిత గమనిక తొలగించండి. సరఫరా, లిఫ్ట్, ఆర్చివ్ గది తాళాల బాధ్యత మళ్లీ నా పేరుకి పెట్టండి. వెనుక గేటు మార్గం తాత్కాలికంగా మూసివేయబడిందని నమోదు చేయండి.”

అకౌంట్స్ బాలుడు రిజిస్టర్‌ను కౌంటర్ నుంచి తెచ్చి గోడకు ఆనించి వ్రాయడం మొదలుపెట్టాడు. ఎర్ర కలం అతను ఇప్పుడే శేషాద్రి చూపించిన అదే పంక్తిపై గీత వేసింది. రమేష్ తాళం కప్పెను తీసుకుని గేటు వెలుపల హుక్‌లో పెట్టాడు. శేషాద్రి ఇంకా లోపలే. అతను ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేయక తప్పలేదు; లేదంటే గేటు అతని మోకాలికి తగిలేది. ఆ వెనకడుగు చిన్నది కాదు. బాల్కనీ మీద నిల్చున్న ఇద్దరు పెద్దమ్మలు ఇప్పుడు కింద చూడటానికి మాట ఆపారు. వారిలో ఒకరు మాధవి వైపు మొదటిసారి “అమ్మా” అని మృదువుగా పలికి, వెంటనే ఆపేశారు; ఆ మాట కూడా ఆలస్యంగా వచ్చింది.

శేషాద్రి గోడను చేతితో తట్టి, “ఇది అతిగా పోతుంది. నేను పెళ్లి ఇంటి మనిషిని,” అన్నాడు.

“అందుకే,” మాధవి అంది. “పని దారి మీద ఇంటి పేరుతో తలుపు వేయొద్దు.” అంతే. తర్వాత రమేష్ చేతిలోని తాళం కోసం వేచి చూడకుండా, రాఘవేంద్ర గారి పక్కనే లోపలి మెట్లవైపు నడిచింది. ఆమె వెళ్లేటప్పుడు కౌంటర్ అంచుపై తన చల్లారిన టిఫిన్ డబ్బా తీసుకుంది; మెట్రో కార్డు అంచు మళ్లీ జేబులో జారింది. పక్కగా వెళ్తూ రిజిస్టర్ మూలను సరిచేసింది—ఆమె చేతి కదలిక చాలు, ఎవరి పని ఎక్కడ మొదలవుతుందో గది మొత్తం కొత్తగా నేర్చుకుంది.

వెనుక గేటు దగ్గర రమేష్ తాళం తిప్పి బయట నుంచి కప్పె వేసాడు. శేషాద్రి లోపలికి చేరేందుకు చేతిని చాపి ఇనుప తాళపు చెవిని పట్టుకున్నాడు. మాధవి మెట్ల మొదటి మడత వద్ద ఆగి ఒక్క మాట చెప్పింది—“ఆ తాళం ఇక నా లిఖిత ఆదేశం లేక తిరగదు.” అప్పుడు అతని చేయి ఒక్కసారి గట్టిగా తిప్పింది; గేటు లాక్ మొండిగా నిలిచి, దారి అతనిపైనే మూసుకుపోయింది.