అక్కడికక్కడే ఖర్చు అతడిపైన పడింది

మూడో బే దగ్గరున్న చివరి ప్యాలెట్‌ను అజయ్ బూటుతో అడ్డగట్టాడు. చక్రాల కర్రకర్ర శబ్దం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. “ఇది బయటికి వెళ్లదు,” అని అతడు గట్టిగా అన్నాడు, చేతిలోని చెక్‌లిస్ట్ బోర్డు పైకి ఎత్తి. “మాధవి స్కాన్ చేసిన లెక్కలో తేడా ఉంది. ఒక ప్యాకెట్ తక్కువ. ఇంత చిన్న పని కూడా సరిగా చేయలేని అమ్మాయిని పైషిఫ్ట్‌కు ఎవరెత్తుతారు? ఇంట్లో పెళ్లి మాట మాట్లాడేవాళ్లు కూడా రెండు సార్లు ఆలోచించాలి.”

ప్యాలెట్ వెనక నిలబడ్డ హ్యాండ్లర్ చేతులు మధ్యలోనే గాల్లో ఆగిపోయాయి. మెటల్ షట్టర్ అంచు దగ్గర పసుపు వెలుగు గుసగుసలాడుతూ ఉంది; ఫ్యాన్ గాలి దుమ్ము, కార్టన్ వాసన, డీజిల్ ఊపిరి అన్నీ కలిపి గొంతులో రాపిడి పెట్టాయి. మాధవి మెడలోని బాడ్జ్ ల్యాన్యార్డ్ నలిగిపోయి తెల్లగా మారిన చోట ఆమె వేలు ఒక్కసారి తగిలింది. వెనుక మొబైల్‌లో ఎవరో పెళ్లిచూపుల ఫోటో గురించి ఇంటికి పంపిన సందేశం ఇంకా తెరిచే ఉంది; ఉదయం తల్లి మడిచిమడిచి ఇచ్చిన జాబితా బిల్లు రసీదు ఆమె జేబులో అరకొరగా బయటికి కనిపించింది.

అజయ్ అక్కడే ఆగలేదు. “ఈరోజు నుంచి కొత్త విధానం,” అన్నాడు. “నా చెక్‌మార్క్, దీని స్కాన్ రెండూ ఒకేలా పడితేనే బే డోర్ ఓపెన్. లేదంటే హోల్డ్. అందరూ చూసి నేర్చుకోండి.” అతడు బోర్డును చెక్‌లిస్ట్ డెస్క్ మీద బలంగా పెట్టి, ఎర్రపెన్నుతో ఒక బాక్స్‌కు వంకర గీత వేశాడు. “చివరి విడుదల ఈమె చేతిలో. తర్వాత ఎవరు తప్పు చేశారో చెప్పొచ్చు.”

“అన్నా, లారీ వెయిటింగ్‌లో ఉంది,” అని రమేష్ గాడిదలాగే నిటారుగా నిలబడి చెప్పాడు.

“వెయిటింగ్‌లో ఉండనీ,” అజయ్ అన్నాడు. “తప్పు బయటికి వెళ్లకూడదు. ప్రత్యేకంగా… ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉన్న వాళ్ల విషయంలో.” ఆ చివరి మాటను అతడు తిప్పి కొట్టినట్టే అన్నాడు. మాట ఎవరిని తాకిందో అందరికీ తెలుసు. అతని చెల్లెలితో మాధవి పెళ్లి విషయమై నెలరోజులుగా ఇరువైపులా మాటలు నడుస్తున్నాయి; ఇంకా నిశ్చయం కాలేదు, కానీ తెలిసినంత మాత్రం చాలింది. పని చోట అవమానం ఇంటి మేడ మీదకు త్వరగా ఎక్కుతుంది.

మాధవి స్కానర్ తీసుకుంది. “ఏ కార్టన్ తక్కువనిపిస్తోందో చెప్పండి,” అంది. గొంతు చల్లగా ఉంది.

“నువ్వే కనుక్కో,” అజయ్ చెప్పాడు. “నువ్వే స్కాన్ చేశావ్.”

ఆమె ఒక్కొక్కటిగా ప్యాకెట్లపై కాంతి వేసింది. బీప్, బీప్, బీప్. రమేష్ గట్టిగా సంఖ్యలు చదివాడు. పక్కనే నిల్చున్న ఇద్దరు కొత్త కుర్రాళ్లు కార్ట్ హ్యాండిళ్లను బిగించి ఉన్నారు. ప్రతి బీప్ తర్వాత అజయ్ చెక్‌మార్క్ వేస్తున్నాడు. అతడు వేస్తున్న గుర్తులు లెక్కకు ముందే వేయబడ్డట్టుగా మాధవి కంటపడింది—మొదటి మూడు బాక్సుల మీద ఇంకు గట్టిగా ఎండిపోయి ఉంది; నాలుగోది మాత్రమే ఇప్పుడే వేసినట్టు మెరుస్తోంది. ఆమె ఏమీ అనలేదు. స్కాన్ కాంతిని కిందికి జరిపి, స్ట్రెచ్ ర్యాప్ కింద దాక్కున్న చిన్న కార్టన్ మీద కూడా వేసింది.

“ఆదికాదు,” అజయ్ త్వరగా అన్నాడు.

మాధవి ముఖం ఎత్తలేదు. “ప్యాలెట్‌లో కట్టినదే కదా. విడుదల జాబితాలో బరువు ఉంది.”

అతడు డెస్క్ దగ్గరికి వచ్చి బోర్డు తనవైపు లాగుకున్నాడు. “నిబంధన నేర్పాలా? పైభాగం వరకే లెక్క. లోపల దాచినవి తర్వాత తనిఖీ.” అని చెప్పి, వెనక వాళ్లందరికీ వినిపించేలా మరోసారి, “అందుకే నేను చెబుతున్నా—ఈమెకు బాధ్యత ఇస్తే ఇదే జరుగుతుంది.”

మాధవి అప్పుడు మొదటిసారి అతడిని నేరుగా చూసింది. “అయితే మీ గుర్తులు చివరిదాకా ఖాళీగా ఉండాలి. ముందే ఎందుకు వేసారు?”

చుట్టుపక్కల కదలిక స్వల్పంగా తడబడింది. రమేష్ కళ్లుపైకి ఎత్తాడు. అజయ్ నవ్వినట్టు చేశాడు. “నేను ముందే తయారవుతాను. అదే పని తెలిసినవాడి తేడా.”

అతడు వెంటనే చివరి ప్యాలెట్‌ను ముందుకు తోసేయమని సంకేతం ఇచ్చాడు. “పుష్ చేయండి. ఇప్పుడు చివరి క్రాస్ చెక్.” అతని స్వరం గెలిచినట్టే ఉంది. డోర్ దగ్గరున్న సెన్సార్ లైట్ ఆకుపచ్చకి మారబోతుండగా మాధవి స్కానర్‌ను చివరి కార్టన్ మీద పెట్టింది. బీప్ వచ్చింది. అదే క్షణంలో ఆమె చేతి బోర్డువైపు వెళ్లింది. నాలుగు బాక్సులకు నాలుగు చెక్‌మార్క్‌లు ఇప్పటికే ఉన్నాయి. కానీ స్కాన్ చరిత్రలో ఐదో నమోదు ఇప్పుడు మాత్రమే పడింది. పై మూలలో అజయ్ సంతకం; కింద టైమ్ ముద్ర. ముందే పూర్తి చేసినట్లు గుర్తులు, తర్వాత జరిగిన స్కాన్.

రమేష్ నోరు మూసుకొని దగ్గు ఆపుకున్నాడు. చెక్‌లిస్ట్ బోర్డు మీద ఇంకు గట్టిపడిన చోటు, స్కానర్ స్క్రీన్‌లో మెరుస్తున్న సమయం—రెండూ ఒకదానికొకటి ఎదురెదురుగా నిలిచాయి. మాధవి మాటాడలేదు. ఆమె బోర్డు ఎత్తి డెస్క్ మీద సూటిగా పరచింది, స్కానర్‌ను దాని పక్కనే ఉంచింది. ఎవరైనా చూసే దూరంలో చదవగలిగేలా.

అజయ్ వెంటనే చేతిని చాచి బోర్డు మూసేయబోయాడు. “ఇది ప్రక్రియలో భాగం. నువ్వు అర్థం చేసుకోలేవు—”

“చేతి తీసుకోండి,” అన్నది మరో స్వరం. షిఫ్ట్ సూపర్వైజర్ సుజాత వెనక గదినుంచి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో తాళాల గొలుసు మ్రోగింది. “డోర్ హోల్డ్ ఎందుకని అడిగితే లెక్క తేడా అంటారు. ఇప్పుడు ఇక్కడ ముందే పెట్టిన గుర్తులు, తర్వాత పడిన స్కాన్ కనిపిస్తున్నాయి. బే కంట్రోల్ ఇప్పుడే నా దగ్గర.”

అజయ్ ముఖం ఒక్కసారిగా గట్టిపడింది. “మేడమ్, నేను కేవలం జాగ్రత్త—”

సుజాత అతని వైపు చూడలేదు. “రమేష్, బే మూడు డోర్ నేను చెప్పే వరకే. రెండో కార్ట్‌ను లోపల నుంచి తీసుకురా. అతని అనుమతి అవసరం లేదు.” తాళం మోగి, లోడింగ్ డోర్ వేరే చేతికి వెళ్లిన శబ్దం వచ్చింది. ఇప్పటివరకు అజయ్ ఆజ్ఞ చూసే కుర్రాళ్లు నేరుగా సుజాత వైపు తిరిగారు. అతడు “ఆగండి” అన్నాడు; వాళ్లు ఆగలేదు. కార్ట్ చక్రాలు మళ్లీ గరగరలాడాయి.

అది చాలు అనిపించినా అజయ్ ఇంకో అడుగు వేసాడు. “సరే,” అన్నాడు, గొంతు మరింత కఠినంగా. “ఈ ప్యాలెట్ మొత్తం నిలిపేయాలి. తేడా ఉందంటే దీనే క్లియర్ చేయాలి. అదే నిబంధన. మాధవి చెక్ పూర్తిచేసి సంతకం పెడితేనే విడుదల.” అతడు ఆ మాటను గట్టిగా పలికాడు; తనకింకా హక్కు ఉన్నట్టుగా, అందరూ వినాల్సిందే అన్నట్టు.

మాధవి అతని చేతిలోని ఎర్రపెన్నును చూసింది. చెక్‌లిస్ట్ డెస్క్ అంచున చెమట, దుమ్ము, పాత ఇంకు మచ్చలు కలిసిపోయాయి. ఉదయం తల్లి ఇచ్చిన అరకొర రసీదు జేబులో మళ్లీ వేలికి తగిలింది—బంగారు కడవ కోసం అడ్వాన్స్, హాల్ బుకింగ్ గురించి రాసిన లెక్క. ఇంట్లో గౌరవం గురించి పలుకులు పది ఉంటాయి; కాని ఇక్కడ పని మీద పడిన ముద్ర ఒక్కటే చాలు. ఆమె బోర్డు తీసుకుంది. అజయ్ దానిని తనవైపు లాగుతాడని అనుకున్న వాళ్లముందే, ఆమె దానిని నెమ్మదిగా తిరగబెట్టి చెక్‌లిస్ట్ డెస్క్ మీద అతని వైపు జార్చింది.

“మీ నిబంధనే కదా,” అంది. “స్కాన్, చెక్‌మార్క్ ఒకేలా ఉండాలి. ముందే పూర్తి చేసిన గుర్తులు మీ సంతకం కింద ఉన్నాయి. తేడా మీవైపు తెరుచుకుంది. క్లియర్ చేయండి. మీరు వేసిన గుర్తుల కింద మీరు సరిచేయండి.” ఆమె స్కానర్‌ను అతని ముందు పెట్టింది; తన చేతిని వెంటనే వెనక్కి తీసుకుంది. “నా విడుదల నిలిపే హక్కు మీ దగ్గర లేదు. బే సూపర్వైజర్ దగ్గర ఉంది.”

సుజాత ఒక్క క్షణం ఆలస్యం చేయలేదు. “విడుదల కొనసాగించండి,” అంది. “ఈ ప్యాలెట్ నా లాగ్ మీద వెళ్తుంది. అజయ్, మీరు ఈ బోర్డు మీద ప్రతి ముందస్తు గుర్తుకు కారణం రాయాలి. ఇప్పుడే.” ఆమె రెండో బోర్డును రమేష్ చేతికి ఇచ్చింది. “మాధవి, మిగతా ప్యాలెట్లు తీసుకెళ్లు.”

అజయ్ స్కానర్ తీసుకునేలోపే తర్వాతి కార్ట్ అతడిని అంచుకు నెట్టేసింది. అతడు పక్కకు తప్పుకోక తప్పలేదు. మెటల్ డోర్ పైకి లేచింది. కార్టన్ల వరుస అతని ఆజ్ఞను దాటుకుని బయటికి కదిలింది. అతని మాట మధ్యలోనే చిక్కుకుంది. చెక్‌లిస్ట్ మీద ముందే వేసిన నాలుగు గుర్తులు, తర్వాత పడిన ఐదో నమోదు ఎదురెదురుగా గుచ్చుకున్నాయి. ఎర్రపెన్ను అతడి వేళ్లలో ఉన్నా, గీతను ఎక్కడ మొదలుపెట్టాలో అతడికే అర్థం కాలేదు.

మాధవి చివరి సారి డెస్క్ దగ్గర ఆగింది. బోర్డు ఇంకా తెరిచే ఉంది. ఆమె దాని దిగువన ఖాళీ పెట్టెను చూపించి, “ఇక్కడ,” అని మాత్రమే చెప్పింది. తర్వాత తనవైపు ఉన్న ఖాళీని వదిలేసి, బోర్డును ఇంకో అంగుళం అతడి వైపు నెట్టింది. చెక్‌లిస్ట్ డెస్క్ మీద తెరిచి పడిన ఆ రిగ్గు చేసిన జాబితాలో చెక్‌మార్క్‌లు అన్నీ ఆమె వైపు నుంచి తిరిగి, అతడి సంతకం కిందకే వంగి నిలిచిపోయాయి.