అక్కడికక్కడే ఉచ్చు ధర వసూలైంది

“అక్క‌డే ఆపు,” అని వరుణ్ బావ తన చేయిని మెట్ల మధ్యకు అడ్డంగా చాచి మాధవిని నిలిపేశాడు. ఆమె చేతిలో ఉన్న స్టీల్ భోజన పెట్టె మూత ఒకసారి మోగి మళ్లీ నిశ్శబ్దమైంది. మెట్రో కార్డు చెక్కిపోయిన అంచు ఆమె వేళ్ల మధ్య కనిపించింది. పై అంతస్తుకు వెళ్లే మెట్ల మొదటి మలుపు దగ్గర నలుపు గాఫర్ టేప్‌తో ఒక బాణం అతికించారు—“వెండర్ రూట్” కుడి వైపు, “ఫ్యామిలీ గెస్ట్” ఎడమ వైపు. వరుణ్ బావ ఆమె భుజాన్ని తేలికగా నెట్టాడు, కానీ ఆ తేలికలోనే అవమానం గట్టిగా వినిపించింది. “నువ్వు కిందివైపు నుంచే వెళ్లు. పైకి వెళ్తే అక్క‌డ గందరగోళం అవుతుంది.”

మాధవి నిలిచింది. తెల్లవారుజామున బంజారాహిల్స్ నుంచి మెట్రో, అక్కడి నుంచి ఆటో, తర్వాత ఈ హోటల్-కన్వెన్షన్ భవనానికి సరుకుల జాబితా, ఫుడ్ కూపన్లు, వసతి గదుల తాళాలు—అన్నీ తన భుజంపైనే వచ్చాయి. పై అంతస్తులో సేవా రంగం సరఫరాదారుల మీట్ మొదలుకాబోతోంది; కింద వారి ఇంటివాళ్ల నిశ్చితార్థ పరిచయ విందు కుర్చీలు అమర్చబడుతున్నాయి. ఈ రెండు కార్యక్రమాలు ఒకే భవనంలో పెట్టుకోవడం కూడా వరుణ్ బావ గొప్పతన ప్రదర్శనే. ఇప్పుడు అదే అతని ఆయుధం అయింది.

“అయ్యో, భోజన పెట్టెతోనే వచ్చింది చూడండి,” అని రేఖ అత్త దగ్గరున్న ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలలో కూర్చొని పెదవి ముడిచింది. “పని చేసేది పని లాగా చేయాలి. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని అనుకుని ఎక్కడైనా నేరుగా ఎక్కిపోతే బాగోదు. పెద్దలు చూస్తున్నారు.”

చుట్టూ ఉన్న ఇద్దరు హోటల్ సిబ్బంది ఒక్కసారిగా మాధవిని కాదు, ఆమె నిలబెట్టిన చోటునే చూశారు. అది చాలు. ఎవరు ఎక్కడ నిలబడాలి అన్నది భవనాలకంటే ముందు మనుషులు నిర్ణయిస్తారు; ముఖ్యంగా పెద్దలు చూస్తున్నప్పుడు. వరుణ్ బావ షర్టు జేబులోంచి లామినేట్ చేసిన రూట్ పాస్ తీయగా, పైకి వెళ్లే వారిని వరుసగా వదిలాడు. మాధవికి మాత్రం కిందివైపు సర్వీస్ కారిడార్ చూపించాడు. “కేటరింగ్ వాళ్లు, హౌస్‌కీపింగ్, సపోర్ట్—అందరూ ఆ రూటే. నువ్వూ అదే.”

“నేనే పై మీట్‌కు సరఫరా జాబితా తీసుకెళ్తున్నాను,” అంది మాధవి. గొంతు ఎండిపోయినా వాక్యం కత్తిరించలేదు. “శ్రీకాంత్ అడిగాడు.”

“శ్రీకాంత్?” వరుణ్ బావ నవ్వాడు. “అతను ఇప్పుడు స్టేజ్ దగ్గర ఉన్నాడు. ఒక్క నిమిషం టైమ్ కూడా ఉండదు. నువ్వు పేరు చెప్పి దారి మారదు.” అన్న వెంటనే ఆమె చేతిలోని పెట్టెను చూపించాడు. “ముందు ఇది కింద పెట్టి రా. పెద్దలు ఉన్న చోటు ఇది.”

ఆ మాటకే మొదటి చిన్న చీలిక వచ్చింది. కింద నుంచి ఇద్దరు సరఫరాదారులు పెద్ద కార్టన్‌తో ఎక్కి వచ్చి ఆగిపోయారు. కుడి వైపున “వెండర్ రూట్” చూపించిన కారిడార్‌లో వరుణ్ బావ పెట్టించిన ఫ్లెక్స్ స్టాండ్ అడ్డంగా పడింది; దాని కింద వైరు చుట్టుకుపోయి ఉంది. వారు కార్టన్‌తో ఆ దారిలో తిరగలేక మెట్ల మలుపు దగ్గరనే చిక్కుకున్నారు. మాధవి ఒక్క క్షణం ఆ మూలను చూసి, తన జేబులోని ఫోన్ తీసి, “శ్రీకాంత్ గారికి” కాదు—సమన్‌కి కాల్ చేసింది.

“పై లాజిస్టిక్స్ డెస్క్ దగ్గర QR స్కాన్ రికార్డు ఓపెన్ చెయ్యి,” అంది. “రూట్ మ్యాప్‌పై వరుణ్ సైన్ ఉన్న ఫైల్. వెండర్ రూట్ క్లియర్‌గా ఉందా చూడి. కార్టన్ ఆగిపోయింది.”

ఆమె ఫోన్ స్పీకర్‌లో సుమన్ గొంతు తేలిగ్గా, పనివాడి తొందరతో వినిపించింది. “ఒక నిమిషం… అవును, ఫైల్ ఓపెన్ అయింది. వరుణ్ సార్ ఉదయం సైన్ చేసినదే. వెండర్ రూట్ ఎమర్జెన్సీ ప్యాసేజ్ కట్ చేయకూడదు అని ఉంది. స్టాండ్ పెట్టొద్దని కూడా ఉంది. నేను సెక్యూరిటీకి చెప్తాను.”

వాక్యం పూర్తయ్యేలోపే పై నుంచి దిగుతున్న ఇద్దరు సిబ్బంది ఆ ఆగిపోయిన కార్టన్ చూడగానే, “సార్, ఈ ఫ్లెక్స్ ఇక్కడ ఎవరు పెట్టారు?” అని వరుణ్ బావనే చూశారు. అతను ఒక అడుగు పక్కకు తప్పుకున్నాడు. మలుపు ఇరుకైపోయింది. పైకి వెళ్తున్న వాళ్లు అతన్ని దాటుకుంటూ ఎడమచేయి మెట్ల అంచు పట్టుకుని జారిపోతుంటే, అతని చేతిలోని లామినేట్ పాస్ గోడకు తగిలి చప్పుడిచ్చింది. మాధవికి మాత్రం ఎవ్వరూ “ఆపు” అనలేదు; కార్టన్ సర్దేంత వరకూ ఆమెకోసం మలుపు మధ్య చిన్న దారి వదిలారు. ఆ క్షణం పెద్దది కాదు, కానీ చదివిన చూపులు మారాయి. కింద కూర్చున్న రేఖ అత్త నోరు మూసుకుంది.

మాధవి పైకి వెళ్లలేదు. అదే వరుణ్ బావను మరింత ఆత్మవిశ్వాసంతో నింపింది. కార్టన్ తొలగగానే అతను మళ్లీ నిలబడ్డాడు. “ఇది ఒక్కసారే. ఇంతలోనే తల ఎగరేయొద్దు,” అన్నాడు. “మాధవి, నువ్వు ఎక్కడ నిలబడాలో అర్థం చేసుకో. కింద నిశ్చితార్థం కోసం మా వాళ్లు వస్తున్నారు. నీ గురించి ఇప్పటికే చాలానే మాట్లాడుతున్నారు. ఇంకా మెట్ల మీదే ముఖం ఎర్రబడేలా చేయించకు.”

“నా గురించి?” మాధవి అడిగింది.

రేఖ అత్త ఈసారి సూటిగా చెప్పింది. “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అంటే ఎవరైనా కోడలవుతారని కాదు. పని పనే, సంబంధం సంబంధమే. పెద్దల ముందర గీత దాటితే మా ఇల్లు చెడ్డపేరు తెచ్చుకుంటుంది.”

గాలి చల్లగా వచ్చేది, కానీ మెట్ల ల్యాండింగ్ మీద వాసనలు మాత్రం కలగలిసి నిలిచిపోయాయి—పులిహోర ఆవాలు, గులాబ్ జామున్ సిరప్, ఫ్లోర్ క్లీనర్. మాధవి భోజన పెట్టెను మెల్లిగా పక్కనున్న ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలపై పెట్టింది. మూత చల్లబడిపోయింది. చేతి మణికట్టులో నిద్రలేని రాత్రి బరువు ఇంకా ఉంది. ఈ హోటల్‌లో సరఫరాదారుల మీట్‌కు నమోదు కౌంటర్, గదుల కేటాయింపు, అతిథుల స్వాగతం—మూడేళ్లుగా ప్రతి సారి చివరికి ఆమె చేతిలోనే సర్దేది. కానీ పెళ్లి మాట వచ్చే నాటి నుంచి వరుణ్ బావ ఆమెను “మా స్థాయికి సరిపోని పనివాళ్ల వరుస”లో పెట్టి చూపించాలనుకుంటున్నాడు. పని చేసి నిలబడ్డ అమ్మాయి పైకి నడిస్తే, వారు ఎన్నాళ్లుగా చెప్పుకున్న కథ కూలిపోతుంది.

పై అంతస్తు నుంచి శ్రీకాంత్ దిగుతూ కనిపించగానే వరుణ్ బావ గట్టిగా అన్నాడు, “అన్నా, మాధవిని కిందనే ఉంచుతున్నా. ఫ్యామిలీ సైడ్‌లో కలిపేస్తే మిక్స్ అయిపోతుంది. రూట్ కూడా సెపరేట్.”

శ్రీకాంత్ కళ్లలో ఒక క్షణం అలసట, వెంటనే లెక్క. అతనికి ఈ మీట్ సమయానికి మొదలవ్వాలి; కింద పెద్దలకి అవమానం లేకూడదు; వరుణ్ బావతో గొడవ పడకూడదు. అతను నేరుగా తీర్పు ఇవ్వలేక మాధవినే చూశాడు. ఆ చూడటంలోనే మరొక అవమానం ఉంది—నిన్ను గురించి నీకన్నా మేమే నిర్ణయిస్తాం అన్న చూపు.

“సరఫరాదారుల స్వాగత పుస్తకం, గదుల తాళాలు ఎవరి దగ్గర?” అని మాధవి మాత్రమే అడిగింది.

శ్రీకాంత్ గట్టిగా తల తిప్పి సుమన్ కోసం చూశాడు. సుమన్ పై నుండి ఫైల్, తాళాల రింగ్, స్కాన్ యంత్రంతో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. “మేడమ్ దగ్గరే ఉన్నాయి, సర్. ఉదయం నుంచే ఆమె సెటప్ చేసింది.”

వరుణ్ బావ చేతి వేళ్లు ఒక్కసారిగా లామినేట్ పాస్ మీద గట్టిగా బిగిశాయి. వెంటనే అతను నవ్వు ఒత్తుకున్నాడు. “అవి కింద నుంచే పంపించవచ్చు. ఇంతే కదా? పైకి వెళ్లాల్సిన అవసరం ఏముంది? రూల్ ఉందిగా.” అంతే కాదు, తన జేబులోంచి మడిచిన ఆదేశ పత్రం తీసి విప్పాడు. ఉదయం అతడే సంతకం చేసిన రూట్ షీట్. దానిపై ఎర్ర కలంతో బాణాలు గీసి, “ఫ్యామిలీ గెస్ట్ ఎంట్రీ—ఎడమ. వెండర్/సపోర్ట్—కుడి” అని చుట్టూ ఉన్నవాళ్లందరికీ వినిపించేలా చదివాడు. “అందరికీ ఒకే నియమం. ఎవరైనా సంబంధం చెప్పుకుని దాటరాదు.”

ఇప్పుడే అతను ఒక్క అడుగు ఎక్కువేశాడు. కిందనుంచి రేఖ అత్తతో పాటు వచ్చిన ఇద్దరు పెద్దలు, పై నుంచి సమావేశానికి వచ్చిన ముగ్గురు సరఫరాదారులు, మధ్యలో సిబ్బంది—అందరి ముందు అతను మాధవిని కేవలం నిలిపేయడం కాదు, “దాటరాదు” అని ప్రకటించాడు. మాధవి ఫోన్ మళ్లీ చేతిలోకి తీసుకుంది. ఈసారి స్పీకర్ ఆన్ చేసేముందు ఆమె వరుణ్ బావ దగ్గరకి అర్ధ అడుగు వెళ్లింది. అతను దాన్ని వెనకడుగుగా చదివాడు.

“సెక్యూరిటీ డెస్క్?” మాధవి ప్రశాంతంగా అంది. “ఉదయం వరుణ్ గారి సంతకంతో వెళ్లిన రూట్ షీట్ మీ దగ్గర ఉంది కదా. ఫ్యామిలీ గెస్ట్ ఎంట్రీ ఎడమ, వెండర్/సపోర్ట్ కుడి—అదే కదా?”

“అవును మేడమ్,” అటు నుంచి వెంటనే సమాధానం.

“బాగుంది. పై అంతస్తు సరఫరాదారుల మీట్‌కు రిజిస్ట్రేషన్ యాజమాన్యం ఎవరి పేరుతో నమోదు అయింది?”

చిన్న విరామం. కాగితాలు తిప్పిన శబ్దం. “మాధవి గారి పేరుతో, మేడమ్. ఆపరేషన్స్ సమన్వయం.”

వరుణ్ బావ మొహం గట్టిపోయింది. అతను మాట మధ్యలో పెట్టాడు. “అది వర్క్ డిజిగ్నేషన్ మాత్రమే. ఇక్కడ ఫ్యామిలీ ప్రోటోకాల్—”

మాధవి అతని మాట కత్తిరించలేదు. కేవలం తర్వాతి ప్రశ్న వేసింది. “రూట్ షీట్ ప్రకారం ఎవరు ఏ మార్గం వాడాలి అనేది నమోదు హోదా మీదనా, లేక వరుణ్ గారి నోటిమాట మీదనా?”

అటు నుంచి ఈసారి గట్టిగా వినిపించింది. “రాసిన ఆదేశం మీదనే, మేడమ్. పై మీట్ బాధ్యత ఉన్న పేరు ఫ్యామిలీ గెస్ట్ లెఫ్ట్ స్టెయిర్ ద్వారా క్లియర్. సపోర్ట్ స్టాఫ్, డెలివరీ కార్ట్స్ కుడి. తప్పుగా నిలిపితే సైన్ చేసినవారినే అడుగుతాం.”

అది గాలి మారినట్టు వినిపించలేదు; కత్తి తిప్పినట్టు వినిపించింది. మలుపు దగ్గర నిలిచిన సిబ్బంది ఒక్కసారిగా పక్కకు జరిగారు. సుమన్ తన చేతిలో ఉన్న తాళాల రింగ్‌ను నేరుగా మాధవికి చాపాడు. ఆమె తీసుకుంది. శ్రీకాంత్ ఆ చిన్న కదలికను చూసి పక్కకు తప్పుకున్నాడు—అంతే. ఎలాంటి ప్రసంగం లేదు. కానీ ఎడమ మెట్లు, ఇప్పటివరకు “అక్కడికి కాదు” అన్న దారి, ఆమె ముందు ఖాళీ అయ్యాయి.

వరుణ్ బావ వెంటనే అడ్డంగా కదిలి మళ్లీ తన ఆధిపత్యం దిద్దుకోవాలని చూశాడు. “ఓహ్, ఆపరేషన్స్ అంటే ఆపరేషన్స్. కానీ మా ఫ్యామిలీ రూట్‌లో ఇతనెవడు, ఆమెెవరు అని నేను చూస్తా. ముందుగా పెద్దలు దిగాక—”

అతను చెప్పేలోపే సెక్యూరిటీ నుంచి ఇద్దరు వచ్చారు. ఒకడు ఆదేశ పత్రం చూసి, తర్వాత నేలపై నలుపు టేప్ బాణం చూసి, వరుణ్ బావనే అడిగాడు. “సార్, మీరు సైన్ చేశారు కదా. అయితే మీరు కుడి రూట్ బ్లాక్ ఎందుకు చేస్తున్నారు? కార్ట్స్ రావాలి. ఎడమదారి మీట్ ఇన్‌ఛార్జ్‌కి క్లియర్ చేయండి.”

ఇది కూడా సరిపోలేదు వరుణ్ బావకు. అవమానం మింగలేని వాళ్లు తరచూ అదే కత్తిని మళ్లీ పట్టుకుంటారు. అతను రూట్ షీట్ సెక్యూరిటీ చేతిలో నుంచే లాక్కొని, కింద ఉన్న పెద్దలకు వినిపించేలా అన్నాడు, “మా ఇంటి విషయం మా ఇంటిదే. ఆమే ఇక్కడ మా వాళ్ల ముందు ఎడమ మెట్ల మీద ఎక్కదు. రూల్ ఉంటే అందరికీ ఉండాలి కదా? అయితే ఆమె కుడే వెళ్లాలి. ఇప్పుడే.”

అది అతని చివరి తప్పు. “అందరికీ” అన్న మాటతో తానే గోతిలోకి దిగిపోయాడు.

మాధవి అతని చేతిలోని ఆదేశ పత్రాన్ని వేళ్లతో చూపించింది; తాకలేదు. “చదవండి,” అంది. “మీ సంతకం కింద ఉన్న రెండో పంక్తి.”

వరుణ్ బావ చదవలేదు. చదవలేని స్థితిలో లేడు; చదివితే తనే పడిపోతాడని తెలుసు. సెక్యూరిటీ వ్యక్తి పత్రం తిరిగి తీసుకుని గట్టిగా చదివాడు. “‘ఫ్యామిలీ గెస్ట్ ఎడమ మార్గం కేవలం నమోదు అతిథులు, సమన్వయ బాధ్యతాధికారులు, పెద్దల చేతి సహాయం అవసరమైనవారికి.’” అతను తలెత్తి వరుణ్ బావను చూసాడు. “మీ పేరు ఏ జాబితాలో లేదు సార్. మీరు కుడి రూట్ వాడాలి. కార్ట్ ట్రాఫిక్ క్లియర్ అయ్యే వరకూ ఆగండి.”

అంతే. వరుణ్ బావ నిలబడిన చోటే వ్యవస్థ అతన్ని మింగేసింది. కుడివైపు కారిడార్ నుంచి మరో రెండు ట్రాలీలు వచ్చి మెట్ల మలుపు దగ్గర నిలిచాయి. ఎడమ మెట్ల మీదుగా మాధవి, ఆమె వెంట సుమన్, ఆపై శ్రీకాంత్ పక్కకు జరిగి వెళ్లాల్సివచ్చింది. కింద పెద్దలు చూస్తుండగానే వరుణ్ బావ కుడివైపు ఇరుకులోకి ఒత్తిపెట్టబడ్డాడు. అతని తెల్ల షూకి కార్ట్ చక్రం రాసుకొని నల్ల గీత పడింది. అతను పైకి కదలాలనుకున్న ప్రతీసారి ఎదురు నుంచి పెట్టెలు, నీటి కాన్లు, సిబ్బంది భుజాలు అతన్ని తిరిగి అదే మలుపు వద్ద నిలిపేశాయి. చేతిలోని లామినేట్ పాస్ వంగిపోయి, ఒక మూల చిట్లింది.

మాధవి ఒక మెట్టు ఎక్కి ఆగింది. వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు; కేవలం మాట మాత్రమే వదిలింది. “రాసిన దారి ఎవరికి చెందుతుందో రాసిందే చెప్తుంది, వరుణ్ గారు. నోటిమాట కాదు.”

ఆమె ఎడమ మెట్లపైకి ఎక్కిపోయింది. తాళాల రింగ్ ఆమె చేతిలో చిన్నగా మోగింది. కింద మలుపు దగ్గర, మళ్లీ మళ్లీ తొక్కిసలాట తగిలిన నలుపు గాఫర్ టేప్ అంచు ఊడిపడి, దారి ముగిసిన మూల వద్ద మెల్లగా పైకి లేస్తూ వంగింది.