డిస్పాచ్ కుర్చీ తిరిగి నా దగ్గరే

మధు డిస్పాచ్ కుర్చీని లాగి తన కింద పెట్టుకున్నాడు; అదే క్షణం రెండో బే షట్టర్ ముందు ట్రాలీలు గొంతు మూసుకున్నట్టు ఆగిపోయాయి. గోడకు వేలాడుతున్న మాస్టర్ తాళాలు తీసి తన బెల్ట్‌కు గుచ్చుకుంటూ, “శైలజ, నువ్వు కిందికి వెళ్లి కార్టన్లు చేత్తో నెట్టించు. ఇక్కడ కూర్చోవడం నీ పని కాదు,” అన్నాడు. శైలజ చేతి వేళ్లపై పాత నీలి సిరా మరక మెరిసింది; ఆమె పట్టుకున్న అర్ధమడిచిన బియ్యం బిల్లు చెమటతో తడిసి మళ్లీ జేబులోకి వెళ్లింది. ఈ రాత్రి షిఫ్ట్ దెబ్బతింటే ఇంట్లో పెళ్లి చూపుల మాట మళ్లీ ఆమె మీదకే పడుతుంది—“లోడింగ్ బే దగ్గరే తిరుగుతున్న పని, ఎదుగుదల ఏదీ లేదు” అని పెద్దమ్మ ఇప్పటికే చెప్పింది. శైలజ కుర్చీ పక్కనే నిలబడి, మధు తొడపై ఉన్న రూట్ షీటును నేరుగా తీసి ట్రాలీ బాలుడైన రఫీ చేతిలో పెట్టింది. “మొదటి లైన్ నిలిపేయొద్దు. నేను కింద ఉన్నాను,” అంది.

హైదరాబాద్ వెలుపల వర్షం మురికి గాలిని బేలోకి తోస్తోంది. ఇది సేవా రంగం పని; ఆలస్యానికి దుమ్ము కూర్చోదు, డ్రైవర్ల నోళ్లలో పెరుగుతుంది. ఒక షట్టర్ దగ్గర మూడు వాహనాలు, మరొకవైపు తిరిగి వెళ్లాల్సిన ఖాళీ వాహనం, మధ్యలో ప్లాస్టిక్ ర్యాపుతో జారే పలెట్లు—ఎవరికి దారి ఎప్పుడు తెరుచుకోవాలో తాళాలూ, రూట్ షీట్లూ, కుర్చీలో కూర్చున్న గొంతే నిర్ణయించాలి. మధు మాత్రం పైపైన గొంతు కర్కశం పెంచుకున్నాడు. “ముందు విశాఖ లోడు వదిలించు,” అని చెప్పి ఇప్పటికే సీల్ అయిన లోడ్‌కు మళ్లీ షట్టర్ తెరిపించాడు. వెంటనే అవుట్‌గోయింగ్ లేన్ బ్లాక్ అయింది.

“అది కట్ చేయొద్దు అన్నాను కదా,” శైలజ కిందనుంచి అరవగా అతను విననట్టే మొహం తిప్పాడు. ఆమె కార్మికులతో కలిసి చేత్తో ట్రాలీలు తిప్పింది; మెట్రో నుంచి వచ్చి గంటల తరబడి నిలబడి ఉన్న కాళ్ల బరువు మడమలలో కట్టేసినా, ఆమె ఆగలేదు. మధు పై నుంచి ఒక్కోసారి పిలుస్తూ, “ఈ ప్యాలెట్ అక్కడికి… అదిని వదిలేయ్… డ్రైవర్ ఆగమన్నా ఆగాలి,” అని గాలిలో ఆజ్ఞలు విసిరాడు. ఫలితం వెంటనే కనిపించింది—రెండు పలెట్లు తలుపు మధ్య ఇరుక్కుపోయాయి, ర్యాంప్ మీద బాక్సులు కిందపడ్డాయి, ఒక డ్రైవర్ హారన్‌పై చేయి పెట్టి తీసలేదు.

వెంకట్, వయసులో పెద్ద ఫోర్‌మన్, మొదట మధు వైపు చూసి “సార్ చెప్పినట్టు” అన్నాడు. ఐదు నిమిషాల్లోనే అదే వెంకట్ శైలజ దగ్గరికి వంగి, “ఇది ఏ బే ముందుగా వదలాలి?” అని చిన్నగా అడిగాడు. అదే మొదటి చీలిక. మధు కుర్చీలో ఉన్నాడు, కానీ నేల మీద ఎవరి మాటకు కాళ్లు కదులుతున్నాయో రఫీ గమనించాడు. లక్ష్మి అక్క రోల్‌షీట్లు తీసుకుని మెట్ల మధ్య తలుపు గడప దగ్గర ఆగి చూసింది; తాను మధ్యలో మాట్లాడితే ఎవరికి మొహం పోతుందో లెక్క వేసిన చూపు.

శైలజ దూసుకెళ్లి రెండో బే వద్ద పడిపోయిన కార్టన్లను కాళ్లతో నెట్టించింది. “రఫీ, ఎరుపు స్టిక్కర్ వేరు. వెంకట్ అన్నా, ఖాళీ వాహనాన్ని బయటకి తిప్పు. లైన్ ఖాళీ కావాలి.” “నీకు ఎవరు చెప్పమన్నారమ్మా?” అని మధు కుర్చీ నుంచి గద్దించాడు. శైలజ పైకి చూడలేదు. “చెప్పేది నేనిక్కడ నేలకోసం చెబుతున్నా. కుర్చీ కోసం కాదు.” మాట చిన్నదే, కానీ విని ఉన్న డ్రైవర్లలో ఇద్దరు ఆమె చేతి వైపు చూశారు; ఆమె చూపిన దారినే రివర్స్ వేయడం మొదలుపెట్టారు. మధు ముఖం చిట్లింది. ఆ క్షణం అతని అధికారానికి మొదటి పగులు బయటపడింది.

తర్వాత లోపల నుంచి హాట్ లోడ్ వచ్చేసింది. తక్షణం బయలుదేరాలి అన్న లేబుల్‌తో ఔషధ పెట్టెల పలెట్లు ట్రాలీలో దూసుకొచ్చాయి. అదే సమయంలో మధు పొరపాటున బయటకు పంపాల్సిన వాహనం తాళం వేసిన షట్టర్ వెనుక ఆగిపోయింది. లోపలికి వచ్చిన లోడును దింపకపోతే క్లయింట్ తలపైకి ఎక్కుతుంది; బయటకు వెళ్లాల్సిన వాహనం కదల్లేకపోతే అంతా నిలిచిపోతుంది. రెండు వైపుల హారన్‌లు, మెటల్ తలుపుల మోత, “ఎవడు చూసుకుంటున్నాడు?” అన్న డ్రైవర్ అరుపు ఒకేసారి బేలో మిక్సయ్యాయి. మధు కుర్చీ నుంచి లేచి తాళాలు తీసేందుకు తన బెల్ట్ పట్టుకున్నాడు; చేతులు జారిపోయాయి.

“తాళాలు ఇవ్వు,” శైలజ అంది.

“నేనే చూస్తా,” అన్నాడు మధు, కానీ అతని గొంతులో మొదటిసారి పాడైపోయిన గీత వినిపించింది.

లోపల నుంచి ప్యాలెట్ జాక్ దూసుకొచ్చి అతని మోకాలికి తగిలింది. అతను ఒక అడుగు వెనక్కి తూలాడు. ఔషధ పెట్టెల ట్రాలీ సగం షట్టర్ మధ్య నిలిచిపోయి, వెనుక ఉన్న బాలురు “అక్కా, దారి లేదు” అని అరవగా, మధు ఇంకోసారి బెల్ట్ దగ్గరికి చెయ్యేసాడు. లక్ష్మి అక్క గట్టిగా, “మధూ, తాళాలు ఆమెకి ఇవ్వు. ఇప్పుడే,” అంది. వెంకట్ నేరుగా చూస్తూ నిలిచిపోయాడు. రఫీ చెయ్యి మధ్యలో ఆగింది. ఒక క్షణం బే అంతా మధు బెల్ట్ హుక్ మీదే నిలిచింది.

మధు తాళాల గుచ్ఛాన్ని లాగి ఆమె చేతిలో నెట్టాడు. ఇనుప రింగు ఆమె అరలో తాకి మోగింది; అదే క్షణం ఆమె మరొక చేతితో స్కానర్‌ కూడా అతని మెజపై నుంచి తీసుకుంది. మాటలతో కాదు, తాకుడుతో జరిగింది. చూసిన వాళ్లంతా చూశారు. శైలజ తాళం తిప్పి మూడో షట్టర్ అర్ధం ఎత్తింది. “వెంకట్ అన్నా, ఔషధ లోడు లోపలికి. రఫీ, బయట వాహనాన్ని రెండో లేన్‌కి తిప్పు. లక్ష్మి అక్క, ఎరుపు షీట్ నా దగ్గర.” ఆమె కుర్చీలో కూర్చోలేదు మొదట; నిలబడి మొదటి మూడు ఆదేశాలు చెప్పింది. వాటి ఫలితం వెంటనే కనిపించింది—ఇరుక్కున్న ట్రాలీ లోపలికి జారింది, ఖాళీ లేన్ ఊపిరి పీల్చుకుంది, హారన్ ఒకటి ఆగింది.

అప్పుడు మాత్రమే ఆమె మెట్లెక్కి డిస్పాచ్ కుర్చీలో కూర్చుంది. ఆ కుర్చీపై ఇంతసేపు మధు శరీర వేడి ఉంది; శైలజ కూర్చోగానే అది అతనిదేమీ కాదన్నట్టు నిశ్శబ్దమైంది. రూట్ షీట్లను వరుసగా పేర్చింది. “విశాఖ ఆగాలి. విజయవాడ ముందుగా. బయట ఎదురు చూసే వాహనం గేట్ తిప్పొద్దు—మూడో లేన్ నుంచి తీసుకో.” ఆమె మాటలు పొడవుగా లేవు. ప్రతి మాటకు కింద ఒక కదలిక వచ్చింది. కార్మికులు ఇప్పుడు ఆమె వైపు చూడటానికి అనుమతి అడగలేదు. మధు పక్కనే నిలబడి, “ఒక్క నిమిషం, ముందు…” అని మొదలుపెట్టగానే రఫీ అతన్ని కాదు, ఆమెను చూసాడు. అదే మధుకు నిజమైన అవమానం.

శైలజ కళ్ల ముందు మాత్రం బే కన్నా పెద్ద బరువు మెరుస్తూ వెళ్లింది—ఇంట్లో వడ్డీ బాకీ కాగితం, తండ్రి మందుల రసీదు, పెద్దమ్మ నోట “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అంటే అబ్బాయి వాళ్లు అడిగేది స్థిరమైన పని” అన్న ముక్క. ఇవన్నీ ఇప్పుడు ఆమె చేతిలోని తాళాల బరువులో కలిసి ఉన్నాయి. ఆమె ఆ ఆలోచనల్ని మాటల్లో పెట్టలేదు; కేవలం షీట్‌పై పాత పెన్ను ఒత్తి, ఇంకు చెమ్మతో వరుసలు గీసింది. “బయట ఉన్న బూడిద వాహనం ముందు కదులుతుంది. లోపల ఉన్న చల్లని పెట్టెలను చివరి నిమిషం ఆపొద్దు.”

బే క్రమంగా ఆమె గొంతు వెంట నడవడం మొదలుపెట్టింది. ఒక షట్టర్ పైకి, ఒకటి కిందకి. ట్రాలీలు కుడి, ప్యాలెట్లు ఎడమ, ఖాళీ క్రేట్లు గోడకు. డ్రైవర్లు అరుపు తగ్గించి తమ కాగితాలు ముందే సిద్ధం చేసుకున్నారు. వెంకట్ ఆమె చెప్పకముందే రెండో లేన్ ఖాళీ చేశాడు. లక్ష్మి అక్క ఎరుపు షీటును మధు మెజ నుంచి తీసి శైలజ వైపున పెట్టింది. మధు చేతులు ఖాళీ. అతను ఒక్కసారి ఫోన్ తీసి ఎవరికో కాల్ చేయాలనుకున్నాడు, కానీ వెంటనే కొత్త వాహనం గేటు దాటి లోపలికి ఎక్కింది.

అదే చివరి దెబ్బ. బయట నుంచి మరో హాట్ లోడ్ వచ్చింది; ఇదే సమయంలో ఇప్పటికే పంపించాల్సిన వాహనం వెనుక టైర్ గుంతలో ఇరుక్కుంది. అవుట్‌గోయింగ్ లేన్ మళ్లీ బ్లాక్. మధు వెంటనే ముందుకొచ్చి కుర్చీ పక్కన నిలబడ్డాడు. “ఇప్పుడు నేను చూస్తా. తాళాలు ఇవ్వు. ఇది పెద్ద నిర్ణయం,” అన్నాడు. మాటలో మళ్లీ పాత గర్వం తెచ్చుకోవాలని ప్రయత్నించాడు, కానీ చెమట మెడ దగ్గరే మెరిసింది.

శైలజ అతని వైపు చూడలేదు. రూట్ షీట్‌పై వేలి గోరు ఒక్కసారి తట్టింది. “వెంకట్ అన్నా, ఇరుక్కున్న వాహనం వెనుక గుంత కింద ప్లేట్ వేయి. రఫీ, కొత్త లోడ్‌ను నాలుగో బే వద్ద నిలిపి సీల్ చెక్ చేయించు. మూడో షట్టర్ ఇప్పుడే మూయొద్దు.” ఆమె స్కానర్‌ను తన మోకాలిపై వేసుకుని తర్వాతనే మధువైపు తిరిగింది. “తాళాలు తిరిగి వెళ్లవు. లైన్ నిలబడే వరకు కాదు.”

“నీకు హద్దులు—”

“హద్దు ఎక్కడ ఉందో కిందే చూసి చెబు,” అంది ఆమె. అదే సమయంలో బయట ఇరుక్కున్న వాహనం చక్రం ఖరాఖరా ఎగబాకింది; ర్యాంప్ ఖాళీ అయింది. కొత్త లోడు నాలుగో బేకు మళ్లింది. మూడో షట్టర్ తెరిచి ఉంచినందున ఔషధ పెట్టెల తుది కదలిక ఆగలేదు. ఆమె మూడు నిర్ణయాలు వరుసగా పడగానే మొత్తం బే ఒకేసారి ఊపిరి పీల్చుకుంది. మధు కుర్చీ చెయ్యిని పట్టుకుని నిలిచిపోయాడు; దానిపై కూర్చోవడానికి అతనికి చోటు లేకుండా పోయింది.

అతను చివరి ప్రయత్నంగా రఫీని పిలిచాడు. “ఏయ్, నా మాట విను—” రఫీ వినకుండా “అక్కా, నాలుగో బే సీల్ అయింది,” అన్నాడు. లక్ష్మి అక్క మధు ముందు నుంచే రిజిస్టర్‌ను తీసి శైలజ మోచేతి దగ్గర పెట్టింది. వెంకట్ శైలజ అడగకముందే, “బయట లేన్ క్లియర్,” అన్నాడు. మాటలు ఎక్కువ కావాల్సిన అవసరమే లేకుండా, విధేయత నిశ్శబ్దంగా పక్కమారింది. అదే మధు పతనం—అతని గొంతు ఇంకా ఉంది, కానీ దానికి కదిలే చేతులు లేవు.

శైలజ కుర్చీ నుంచి లేచి చివరి విడుదల సంతకం చేసింది. బయట చివరి వాహనం కదిలింది. షట్టర్లు ఒక్కొక్కటిగా దిగాయి. బేలో మిగిలింది చెదిరిన ప్లాస్టిక్, చెమట వాసన, గోడ గడియారం టిక్ మాత్రమే. మధు ఇంకా ఏదో చెప్పబోయాడు; శైలజ అతని బెల్ట్ వైపు ఖాళీగా వేలాడుతున్న హుక్‌ను ఒకసారి చూసి, తన చేతిలోని తాళాల గుచ్ఛం బిగించింది. అంతే.

లోడింగ్ బే పక్క గోడలోని ఇనుప తాళాల పెట్టె తలుపు ఆమె తెరిచింది. యజమాని స్లాట్‌లో మాస్టర్ తాళాలు వేసి, రింగును ఒకసారి సరిచేసి చేతి వేళ్లను విడిచింది. తాళాలు రెండు సార్లు తాకి మోగి, ఆపై నిలిచిపోయాయి.