ఇంకా నా దారినే తాళం విడిచింది

“మాధవి, ఆ బట్టతో టేబుల్ కూడా తుడువు—అక్కడ కూర్చోకు,” అని శైలజ అత్త గట్టిగా చెప్పేసరికి మాధవి చేతిలోని స్టీల్ గ్లాస్ ఇంకోసారి జారిపోయి పూలనీరు తెల్ల టేబుల్ క్లోత్ మీద పెద్ద మచ్చలా పాకింది. ఆమె మోకాళ్లపై వాలి వెంటనే తుడవడం మొదలుపెట్టింది. హాల్‌లో దీపాల వెలుగు, ప్లాస్టిక్ కుర్చీల రప్ప, గుమిగూడిన బంధువుల మాటల్లో ఆమె పేరు పనికోసమే వినిపిస్తోంది. మూల కౌంటర్ అంచున చెల్లాచెదురుగా పడ్డ జుట్టు క్లిప్, అర మడిచిన బిల్లు, చల్లారిపోయిన భోజన పెట్టె—ఆమెకోసం ఎవరో పెట్టి మళ్లీ మరిచిపోయినట్టుగా ఉన్నాయి.

ఇది కాలేజీ ప్రాజెక్ట్ సెలబ్రేషన్ పేరుతో మొదలై ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అన్నట్టు అందరి చూపుల్లో కొలవబడే సాయంత్రంగా మారిపోయింది. నిఖిల్ వాళ్ల ఇంట్లో ఎవరు లోపల కూర్చోవాలి, ఎవరు వంటగది అంచున నిలబడాలి అన్న తేడా మాటల్లో కాదు, ప్లేట్లు ఎక్కడ పెట్టారో చూస్తే సరిపోతుంది. మాధవి బస్సు డబ్బు ఆదా చేసుకుంటూ సేవా రంగం పార్ట్‌టైమ్ పనికి వెళ్లి వచ్చిన చేతులతో వీళ్ల ప్రెజెంటేషన్ స్లైడ్లు కూడా సరిచేసింది; కానీ ఇక్కడ ఆమెకు కుర్చీ కంటే తుడుపు బట్ట దగ్గరగా ఉంది.

“జ్యూస్ కింద పడినట్టు బయటికి కనిపించకూడదు,” అని శైలజ అత్త దగ్గరికి వచ్చి చెప్పింది. “నీకు ఇలాంటి పనులు బాగా వస్తాయి.” చెప్పే విధానం పొగడటంలా ఉంది; ఇచ్చిన స్థానం మాత్రం పనిమనిషి దానికంటే తక్కువ. మాధవి తల ఎత్తలేదు. గ్లాస్ ముక్కలు ఎవరైనా తొక్కకూడదని చేత్తో జాగ్రత్తగా ఏరి పేపర్‌లో చుట్టింది. ఆ పలుచని కాగితం చప్పుడే ఆమె సమాధానం.

నిఖిల్ హాల్ తలుపు దగ్గర నిలబడి ఒకసారి చూస్తున్నాడు. తను గమనిస్తున్నాడన్న విషయం ఆమెకు తెలిసింది; గమనించి కూడా ఏమీ చేయలేక నిలబడుతున్నాడన్న విషయం ఇంకా స్పష్టంగా తెలిసింది. అయినా అతడు చిన్నగా, “అక్కడ కాదు, ఇక్కడ బిన్ ఉంది,” అని చెప్పి వంటగది తలుపు కొద్దిగా పూర్తిగా తెరిచాడు. లోపలికి అడుగు పెట్టమనే ఆ చిన్న తరలింపు ఎవరికీ కనిపించని మినహాయింపు. మొదటి సారి ఆ సాయంత్రం ఆమెకు అంచు దాటి నిలబడే చోటు లభించింది.

ఐదు నిమిషాలు కూడా గడవలేదు. రిషి—నిఖిల్ క్లాస్‌మేట్—కేక్ కట్ చేస్తున్నప్పుడు ఫోటోలు తీయాలని అందరినీ దగ్గరకు లాగాడు. మాధవి వెనక్కి తప్పుకుంటుండగానే శైలజ అత్త, “అయ్యో, నువ్వు వెనకనే ఉండు. ముందు ఫ్రేమ్ ఫ్యామిలీ వాళ్లది,” అంది. వెంటనే కిచెన్ నుంచి కాలిన వాసన వచ్చింది. గ్యాస్ మీద పెట్టిన పాలపాయసం మరిగి పొర్లిపోయింది. ఇంట్లో అందరూ ఒక్కసారిగా ఫోటో, నవ్వు, వంట అన్నీ చూస్తూ గందరగోళపడ్డారు. “అత్త, నేను చూసుకుంటా,” అని మాధవి వెళ్లి స్టౌ ఆఫ్ చేసింది. పొర్లిన పాలను తుడిచింది. కాలిన బట్టీలో వేడిగా అంటుకున్న పొర గట్టెక్కుతుండగా ఆమె వేళ్లు ఎర్రబడ్డాయి. “వీళ్ల ముందు ఇబ్బంది కాకూడదే,” అని శైలజ అత్త గుసగుసలాడింది; కృతజ్ఞత కాదు అది, తన ముఖం కాపాడుకున్న ఊపిరి.

వంటగది సింక్ దగ్గర మాధవి చేతిపై చల్లని నీళ్లు పోస్తుండగా నిఖిల్ వచ్చాడు. “బాగా కాలిందా?” “పరవాలేదు,” అంది. అతడు మందు పెట్టె తీసి ట్యూబ్ ఇచ్చాడు. మాట తక్కువ, కళ్లలో మాత్రం ఏదో కఠినంగా స్థిరపడింది. శైలజ అత్త గదిలోంచి, “నిఖిల్, అతిథుల్ని వదిలేసి ఎక్కడ?” అని పిలిచేసరికి అతడు వెనక్కి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. వెళ్లే ముందు కిటికీ పక్కన ఉన్న చిన్న స్టూల్ వైపు చూపించి, “రెండు నిమిషాలు కూర్చో,” అన్నాడు. ఆ స్టూల్ కూడా ఆ ఇంట్లో ఆమెకు దక్కిన రెండో మినహాయింపు.

రాత్రి పదకొండు దాటేసరికి హాల్ ఖాళీ అయ్యింది. బిర్యానీ డబ్బాల మూతలు వాసన కోల్పోయి పక్కకు పేరుకున్నాయి. ప్లేట్లు కడగటంలో పని చేసినవాళ్లందరూ ఒక్కొక్కరిగా జారుకున్నారు. “మాధవి, ఈ కవర్స్ చెత్తకుండీలో వేయి. టేబుల్ మీద రసీదులు కూడా సర్దు,” అని శైలజ అత్త మళ్లీ చెప్పింది. అర మడిచిన బిల్లు తీసి చూస్తే కేటరింగ్ అడ్వాన్స్ తక్కువ పడ్డ చోట మాధవి మధ్యాహ్నం తన పర్స్ నుంచి పెట్టిన ఐదు వందల గమనిక ఆమె కంటికి తగిలింది. అది తిరిగి అడిగే చోటు కాదు. పర్స్‌లో మిగిలింది మెట్రో కార్డ్, హాస్టల్ ఐడి, చిన్న నాణేలు.

చివరి ప్లాస్టిక్ సంచీ కట్టేసే సరికి సరోజినీ వార్డెన్ నుంచి ఫోన్ వచ్చింది. “గేటు పన్నెండుకల్లా మూసేస్తాం, అమ్మా. మరీ ఆలస్యం చేయకు.” మాధవి కళ్లుచుట్టూ అలసట ముదురింది. బయటికి వచ్చి ఫోన్ చూస్తుండగా ఆకాశం మబ్బెక్కింది. రైడ్ దొరుకుతుందో లేదో అనుమానం. ఇక్కడి నుంచి ఆమె అమ్మాయి హాస్టల్‌కు మెట్రో లేదు; ఒక ఆటో, మరో షేర్ బండి. “ఇంకా వెళ్లలేదా?” నిఖిల్ అడిగాడు. “హాస్టల్ గేటు…” అని చెప్పగానే శైలజ అత్త మధ్యలోకి వచ్చింది. “ఇప్పుడే ఆటో తీసుకుని వెళ్లు. ఇక్కడ ఉండటం మాట్లాడుకునే విషయం అవుతుంది.”

“ఈ టైంలో ఒంటరిగా ఎలా వెళ్తుంది?” నిఖిల్ స్వరం ఈసారి సూటిగా ఉంది. “మరి ముందే చూసుకుని వెళ్లాలి. అమ్మాయిలకి సమయం తెలుసుకోవాలి,” అత్త నిర్లిప్తంగా అంది. “మన ఇంట్లో ఎవరు అయినా ఉండిపోతే రేపు ఏ అర్థాలు కడతారో తెలుసా?” మాధవి తన బ్యాగ్ పట్టుకుంది. “పర్లేదు. నేను వెళ్తా.” ఆమె చెప్పింది ధైర్యంగా, కానీ మెట్లు దిగేలోపు ఫోన్ స్క్రీన్‌లో వరుసగా తిరస్కరించబడుతున్న రైడ్ అభ్యర్థనలు కనిపించాయి. ఒక్కసారిగా మొదటి వర్షపు చినుకులు పడటం మొదలైంది.

గేటు బయట అర్ధచీకట్లో బైక్ దగ్గరికి నిఖిల్ వచ్చాడు. హెల్మెట్ ఒకటి ఆమె చేతిలో పెట్టి, “హాస్టల్‌కి కాదు. ముందు సరోజినీ మేడమ్‌కి నేను ఫోన్ చేశా. గేటు మూసేశారు. వాళ్లు ఉదయం వరకు లోపలికి అనుమతించరు,” అన్నాడు. “అయితే?” “నా మేనమామ ఇంటి మీద అంతస్తు ఖాళీగా ఉంది. తాళం నా దగ్గర ఉంది. కింద వాళ్లు నిద్రలో ఉంటారు. నువ్వు అక్కడ పడుకో. ఉదయం నేను వదిలేస్తా.” మాధవి ఒక్క క్షణం అతడిని చూసింది. ఇది మాటల ఆదరణ కాదు; దారిని మార్చే నిర్ణయం. “వద్దు. ఇబ్బంది—” “ఆటో కోసం రోడ్డుపై నిలబడటం కన్నా ఇదే,” అన్నాడు. హెల్మెట్ పట్టుకొని బిగించడంలో అతని చేతులు స్థిరంగా ఉన్నాయి. “వర్షం పెరుగుతోంది.”

హైదరాబాద్ రాత్రి రోడ్లు తడిసిన లైట్లతో జారుతున్నాయి. మెట్రో స్తంభాలు దాటిపోతుండగా బైక్ వెనుక కూర్చున్న మాధవి మొదట సీటు చివర పట్టుకుంది; తర్వాత ఒక్క పెద్ద గుంత వద్ద తూలిపోగా అతని షర్ట్ వెనుక భాగం పట్టుకోవాల్సి వచ్చింది. అతడు వెనక్కి చూడలేదు. అతని ఫోన్‌కు మళ్లీ మళ్లీ కాల్స్ వచ్చాయి; స్క్రీన్ వెలుగులో “అత్త” అని కనిపించి మళ్లీ ఆరిపోయింది. ఒక చేత్తో ఆపకుండా నడిపిస్తూ, సిగ్నల్ వద్ద మాత్రమే చిన్నగా, “చలిగా ఉందా?” అన్నాడు. “లేదు,” అంది. అబద్ధమే. కానీ చాలా సేపటి తర్వాత ఎవరో ఆమెకు ఈ రాత్రి చివర దారి ఉందని స్పష్టంగా చెప్పారు.

పాత అపార్ట్‌మెంట్ బ్లాక్ ముందు బైక్ ఆగింది. కిందటి వరండాలో తడి చెప్పులు, పూల కుండీలు, మూసిన ఇనుప గేటు. పై అంతస్తు బయటికి పొడుచుకువచ్చిన బల్బు పసుపు వెలుతురు చిందిస్తోంది. నిఖిల్ జేబులోంచి తాళం తీశాడు. “పైకి రా.” అప్పటికే ఫోన్ మళ్లీ మోగింది. ఈసారి అతడు ఎత్తాడు. మెట్ల వాకిట్లోనే శైలజ అత్త గొంతు అందరికీ వినిపించేంత కఠినంగా ఉంది. “ఎక్కడ ఉన్నావు? ఆమెను తీసుకుని ఏ ఇంట్లోకి వెళ్తున్నావు? ఇది మంచి పని అనిపిస్తుందా? వెంటనే పంపించు. రాత్రి అర్ధరాత్రి ఒక అమ్మాయి నీతో లోపలికి వెళ్లితే అది ఆశ్రయం కాదు, అపాయం. మా ముఖం ఎక్కడ పెడతాం?”

మెట్ల మధ్య నిలబడ్డ మాధవి గుండెలో ఏదో గట్టిగా దిగిపోయింది. ఇంత వరకు తనను తాను నిలబెట్టిన బలమైన పొర అక్కడే చిట్లింది. రాత్రి, వర్షం, మూసిన హాస్టల్ గేటు, పర్సులో నాణేలు—వీటన్నిటికంటే ఎక్కువగా గుచ్చింది ఆ ఒక్క మాట: ఆశ్రయం కూడా తనకు అనుమతించబడదు. ఆమె వెంటనే వెనక్కి ఒక మెట్టు దిగింది. “నిఖిల్, ఫోన్ ఇవ్వు. నేను చెప్తా. నేను వెళ్లిపోతా.”

అతడు ఫోన్ ఆమెకు ఇవ్వలేదు. “కిందకి వెళ్లవద్దు,” అన్నాడు మొదట ఆమెకే. తర్వాత ఫోన్‌లో, స్వరం పెంచకుండా, “ఇక్కడ ఖాళీ ఇల్లు ఉంది. తాళం నా దగ్గరే ఉంది. ఆమె ఒంటరిగా బయట ఉండదు,” అన్నాడు. అవతల నుంచి మళ్లీ మాటల వరద వచ్చింది—పేరు, పరువు, రేపటి బంధువులు, ఎవరు ఏమంటారు. నిఖిల్ తలుపు దగ్గరికి వెళ్లి తాళం రంధ్రంలో పెట్టాడు. ఆ క్షణంలో మాధవి మరోసారి ఆగింది. “వద్దు,” అంది ఇప్పుడు చాలా మృదువుగా. తన గళంలో ఏడుపు కలిసిపోకుండా అరికట్టడం కష్టమైంది. “నాకోసం నువ్వు—” “నీ కోసం కాదు,” అన్నాడు. తాళం తిప్పి తలుపు తెరిచాడు. లోపల చీకటి గది, గాలి నిలిచిన వాసన. “ఇప్పుడు బయట ఉండకూడదనే సంగతి కోసం.” మాట పూర్తయ్యేలోపు అతడు గోడ స్విచ్ ఆన్ చేశాడు. సన్నని హాల్ వెలిగింది.

ఫోన్‌ను అతడు చెవికి దూరంగా పెట్టి కట్ చేశాడు. తిరిగి జేబులో వేసి, తలుపు పక్కకు తప్పుకున్నాడు. లోపలికి రావాలా వద్దా అన్న నిర్ణయం ఆమె ముందే పెట్టాడు; తన భుజాన్ని కాదు, మార్గాన్ని ఇచ్చాడు. మెట్ల మీద నుంచి వర్షపు చప్పుడు వినిపిస్తోంది. కిందటి గేటు బయట ఎవరో బండి వెళ్లింది. ప్రపంచం ఇంకా ఆమెను బయటివాళ్ల కోణంలోనే చూస్తోంది. మాధవి ఒక్కసారిగా తన బ్యాగ్ జిప్ తెరిచి లోపల ఉన్న హాస్టల్ ఐడి, మెట్రో కార్డ్, అర మడిచిన బిల్లు అన్నీ గజిబిజిగా కనిపించాయి. ఆ గజిబిజినే గట్టిగా పట్టుకుని, “సరే,” అంది. చెప్పులు తీసి లోపల అడుగు పెట్టింది.

ఆమె లోపలికి వెళ్లగానే అతడు తలుపు మూసలేదు. మరింత విప్పి తలుపు స్టాపర్ పెట్టాడు. “ఇక్కడ బెడ్‌రూమ్ ఉంది. అక్కడ బోల్ట్ సరిగ్గా పడుతుంది. నీకు నీరెక్కడో చూపిస్తా,” అన్నాడు. ఆ మధ్యలో ఒక్కసారి కూడా తన స్పర్శను ఆమె మీద బలవంతం చేయలేదు. చిన్న ఫ్రిజ్ మీద ఉన్న నీటి సీసా, షెల్ఫ్‌లో మడిచిన కొత్త టవల్, బాత్రూమ్ స్విచ్—అంతా చూపించి కీని టేబుల్ మీద పెట్టబోయి మళ్లీ ఆగాడు. చివరికి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు. “నువ్వే పెట్టుకో. ఉదయం దిగేటప్పుడు బయట తాళం వేయి. కీ కింద వాచ్‌మన్‌కి ఇవ్వొద్దు. నాకు ఇస్తే చాలు.”

ఆ చిన్న లోహపు తాళం వేడి అతని చేతి నుంచి ఆమె అరచేతిలోకి మారింది. అంతే. ఆ క్షణం దాకా తాను బలంగా ఉన్నట్టు నటించిన మాధవి కళ్లల్లో నీళ్లు నిలిచాయి. గొంతు కట్టేసుకుంది. అతడు చూడనట్టే ఎదురుగోడ వైపు తిరిగి నిలబడ్డాడు. “నిఖిల్,” అని ఆమె పిలిచింది. అతడు తల తిప్పాడు. “తలుపు… అలాగే ఉంచు,” అంది. అది ధైర్యం అడిగిన మాట కాదు; అవమానం ముగిసిన తర్వాత మొదటి సారి తనకు దారి మూసిపోకూడదని పెట్టుకున్న హద్దు. అతడు తల ఊపాడు. “ఉంటుంది.”

మాధవి ముందుగా బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. ముఖం కడుక్కోవడానికి కాదు, లోపలివాణ్ని బయటకు పడనీయకుండా కాసేపు నిలబడటానికి. కానీ తెల్లటి వాష్ బేసిన్ దగ్గర ట్యాప్ తిప్పగానే వెచ్చని నీరు వచ్చి వేళ్లపై పడింది. వేడి తాకగానే ఆమె భుజాలు కొంచెం వదిలాయి. బయట హాల్ వెలుగు గీతలా లోపలికి పడుతోంది. ఆమె బ్యాగ్ తలుపు దగ్గర వదిలిపెట్టలేదు; లోపలే తీసుకెళ్లింది. ఎవ్వరూ “బయట పెట్టు” అనలేదు.

కొద్దిసేపటికి ఆమె తిరిగి వచ్చి తాళం టేబుల్ మీద కాకుండా తన బ్యాగ్ పక్కన పెట్టింది, చెప్పులను గది లోపలకి లాగింది, తర్వాత మెల్లగా బెడ్‌రూమ్ వైపు నడిచింది. బయటకు వెళ్లే దారి అలాగే ఖాళీగా ఉంది; అడ్డంగా ఎవరూ నిలబడలేదు, కాపలా కూర్చోలేదు, షరతు మిగలలేదు.

బాత్రూమ్‌లో వెలుగు ఇంకా వెలిగే ఉంది. వాష్ బేసిన్ అంచున నీటి చుక్కలు జారుతూ, కాసేపటి క్రితం తిప్పిన ట్యాప్ వెచ్చదనం ఇంకా చెదరకుండా ఉంది; తలుపు నుంచి లోపలివరకు దారి అంతా ఖాళీగా, మూసిపడకుండా అలాగే ఉంది.