నాకు తిరిగి వచ్చిన సురక్షిత దారి

మాధవి వంగి చల్లారిపోయిన భోజనపు డబ్బాను మూసి కౌంటర్‌ అంచున ఉన్న టీ మరకను చేతి రుమాలితో తుడుస్తుండగానే, వేణి అత్త కరచాలనం చేసినట్టు గట్టిగా అంది, “అది నీ పని అయితే బాగా చేసెయ్యి. కానీ డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చోవద్దు. వాళ్లు వస్తారు.” కిచెన్‌ తలుపు పక్కన సన్నగా ముడిచిపెట్టిన అర రసీదు కాగితం, పప్పు సంచీ పలుచని కవర్ల కరుక్కుమనే శబ్దం, గిన్నెల్లో మిగిలిన పులుసు వాసన—ఇంట్లో ఎవరు కుటుంబం, ఎవరు వంట పని కోసం ఉండే నీడ అన్న తీర్పు ఇప్పటికే పడిపోయినట్టు కనిపించాయి.

ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు. సుధ కుమార్తె అనన్య చేతిలోని స్టీల్ గ్లాస్ జారి నేలమీద పగలబోతోంది; మాధవి ఒక అడుగు జారి దాన్ని పట్టేసింది. పిల్ల చొక్కాపై చిందిన పెరుగు తన దుపట్టాతో తుడిచి, గాజు ముక్క పడక ముందే తలుపు వైపు తోసి నిలబెట్టింది. “అమ్మమ్మకి కనిపించక ముందే మార్చేస్తా,” అంది చిన్నగా. వేణి అత్త తిరిగి చూసి, “పిల్లలతో మెలిగితే ఇల్లు మీద హక్కు వచ్చేసిందనుకోకు,” అంది. పక్కనే ప్లేట్లు పేర్చుతున్న నిఖిల్ నవ్వు నలిగిపోయింది; అతను ఏమీ అనలేదు.

ఈ ఇల్లు నిజానికి కోచింగ్ హాస్టల్ అన్నెక్స్‌లా నడిచేది. పై అంతస్తులో రెండు గదులు, క్రింద పెద్ద హాల్, వెనుక చిన్న వంటగది. అర్జున్ తండ్రి పేరుమీద ఉన్న ఈ ఇంట్లో పరీక్షల ద్వారా ఎదగాలని వచ్చిన విద్యార్థులకు ఉండే చోటు కట్టుదిట్టంగా లెక్క. మాధవి సాయంత్రాలు దగ్గర్లోని ఫార్మసీలో సేవా రంగం పనివేళ ముగించుకుని వచ్చి అకౌంట్లు సరిపెడేది, పిల్లలకి నోట్లు చూసేది, అవసరమైతే వంటింట్లో కూడా చేయూత ఇస్తేది. కానీ ఆమెకు ఇక్కడ పేరు ఒక్కటి మాత్రమే—“ఉపయోగం.” రాత్రికి తిరిగి వెళ్ళాల్సింది మాత్రం మెట్రో చివరి ట్రిప్ మీద ఆధారపడ్డ పంచుకోని గది.

అర్జున్ వరండా నుంచి లోపలికి వచ్చాడు. చేతిలో హెల్మెట్, ముఖం మీద దుమ్ము, కళ్ళలో అలసట. మాధవి చల్లారిన డబ్బాను ఫ్రిజ్‌లో పెట్టబోతుంటే అతను కాసేపు ఆగి, “ఇది బయటే ఎందుకు ఉంది?” అన్నాడు. “ఆమె తినలేదు, టైమ్ అయిపోయింది,” అని సుధ చిన్నగా చెప్పింది. వేణి అత్త వెంటనే, “ఇక్కడికి వచ్చే ప్రతి ఒక్కరికీ ప్రత్యేకంగా ఎదురుచూసి పెట్టాలా?” అంది. అర్జున్ మాట మార్చలేదు. ఫ్రిజ్ తెరిచి పై అల్మారాలో కొంచెం స్థలం చేసి, “ఇక్కడ పెట్టు. రాత్రి వెళ్తే తీసుకెళ్ళడం మర్చిపోకు,” అన్నాడు. అది చిన్న విషయమే. అయినా మొదటిసారి ఏదో ఒకటి ఆమె కోసం చోటు మార్చింది.

ఆ చిన్న ఖాళీ ఎక్కువ సేపు నిలువలేదు. భోజనం అయ్యే సరికి వేణి అత్త పెళ్లి మాటలు, పేరుప్రతిష్ఠ, ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఎలా ఉండాలో పెద్దల తీర్పులా పేర్చింది. “ఇంట్లోకి వచ్చే వెళ్లే వాళ్లకి గీత ఉండాలి. మంచి పేరున్న ఇంట్లో ‘అవసరమైతే ఉంటుందిట’ అన్న మాటే సరిపోతుంది,” అని సుధ వైపు చూసి, మాధవి వైపు వినిపించేలా అంది. తరువాత మరింత స్పష్టంగా, “పై గదిలో వేసిన అదనపు మంచం తీసేయ్. ఈ రోజు నిఖిల్ స్నేహితుడు ఉంటాడు. ఆమె తనదైన చోటుకి వెళ్లాలి.” ‘ఆమె’ అంటే ఎవరనేది చెప్పాల్సిన పనిలేదు.

మాధవి చేతిలో ఉన్న ప్లేట్‌ సింక్‌లో మెల్లగా పెట్టింది. ఆ ఒక్క క్షణంలోనే ఆమెకి బయట పరిస్థితి ఎంత పలుచగా ఉందో గుర్తొచ్చింది. మెట్రో చివరి ట్రిప్ మిస్సవుతుంది. తనతో ఉండే అమ్మాయి ఊరికి వెళ్ళింది; గది తాళం ఆమె దగ్గరే ఉంది. ఫోన్ బ్యాటరీ ఎర్రగీత దగ్గర. రాత్రి పదకొండుకి హైదరాబాద్‌లో అమ్మాయికి “చూసుకుంటా” అన్న మాట, చెప్పేవారి నోట్లో సులువు; బస్టాండ్ అంచున నిలబడేవారి శరీరంలో కాదు. అయినా వేణి అత్త ఎదురుగా ఆమె ఒప్పుకోలేదు. “నా బ్యాగ్ తీసుకెళ్తా,” అని మాత్రమే అంది.

“మా ముందర సన్నివేశం అవసరం లేదు,” వేణి అత్త తలుపు దగ్గర ఉన్న ఆమె క్యాన్వాస్ బ్యాగ్‌ను కాళ్లతో అటకెక్కించి వరండాకి తోసింది. “రాత్రి లేట్ అయితే హాస్టల్‌లో ఎవరో చూస్తారు. ఇక్కడ మాత్రం కాదు.” ఆ మాటలో ‘ఇక్కడ’ అనే అంచు బోల్టు వేసిన తలుపులా వినిపించింది. సుధ కళ్ళు కిందపడిపోయాయి. నిఖిల్ ఫోన్‌లోకి చూస్తున్నట్టు నటించాడు. అర్జున్ ఒక్కసారి తలెత్తి చూశాడు, కానీ ఇంట్లో పెద్దల ముందర ఆగిపోయిన అడుగులా అతని నోరు మూసుకుపోయింది.

మాధవి బ్యాగ్ దగ్గరికి వెళ్లి తాళాలు వెతికింది. పర్సులో అరకొరగా మడిచిన రసీదు, మెట్రో కార్డు, చిల్లర. బ్యాటరీ మిణుకు మిణుకుమనగానే ఫోన్ చచ్చిపోయింది. ఆమె వరండా మెట్ల దిగువకు వచ్చేసరికి ఇంట్లో ఒక్కసారిగా కేక పుట్టింది. అనన్య పై గదుల మెట్ల నుంచి జారి కిందపడబోతూ రైలింగ్‌కి మధ్యలో ఇరుక్కుపోయింది. నిఖిల్ పరిగెత్తి వెనక్కి తగ్గిపోయాడు; పిల్ల కాలు మెట్ల అంచున వంగి ఉంది. సుధ అరుపుతో గాలి గట్టిపడింది.

ఆలోచించడానికి సమయం లేదు. మాధవి బ్యాగ్ వదిలేసి మెట్లు ఎక్కింది. పిల్ల శరీరం జారిపోకుండా తన మోకాలితో మెట్టుని అడ్డం పెట్టి, ఒక చేత్తో నడుము పట్టి, మరో చేత్తో ఇరుక్కున్న కాలు నెమ్మదిగా సడలించింది. అనన్య భయంతో కొరికేస్తూ ఏడుస్తుంటే, “చూడు నా వైపు… అయ్యింది… అయ్యింది…” అంటూ తన భుజాన వేసుకుని కిందికి తెచ్చింది. పిల్ల మోకాలికి గీత, శ్వాస ఉబ్బసం. ఫార్మసీ అలవాటు చేతికి ముందొచ్చింది; కిచెన్‌ నుంచి ఐస్ ప్యాక్, ఫస్ట్‌ఎయిడ్ బాక్స్, శుభ్రమైన గుడ్డ తెచ్చి కట్టేసింది. ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాలంటే వెంటనే ఆటో అని చెప్పేలోపే పిల్ల మళ్లీ వాంతి చేసింది; మాధవి తన దుపట్టా, నేల, పిల్ల చేతులు—మూడింటినీ ఒకేసారి చూసుకుంది.

అర్జున్ అప్పటికే కార్ తాళాలు తెచ్చేశాడు. కానీ అతను నిజంగా చూసింది ప్రమాదం కాదు—మాధవి చేతులు వణుకుతూనే కట్టిన బిగుసు, పిల్ల తల తన ఛాతీకి దాచిన తీరు, తన సొంత భుజం మీద పడిన వాంతిని పట్టించుకోకుండా ముందుగా అనన్య శ్వాసను లెక్కపెట్టిన శ్రద్ధ. వేణి అత్త “బాగానే ఉంది, డ్రామా పెంచకు” అనబోయేలోపే అతను గట్టిగా, “హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్తాం,” అన్నాడు. ఆ ఒక్క వాక్యంలో మొదటిసారి ఆ ఇంట్లో ఆదేశం దారి మళ్లింది.

క్లినిక్‌ నుంచి తిరిగేసరికి రాత్రి దాటిపోయింది. చిన్న ఫ్రాక్చర్ కాదు, కానీ తీవ్రమైన మెలిక; పిల్లకు నిద్రమత్తు మందు ఇచ్చారు. సుధ అనన్యను ఒడిలో పెట్టుకుని లోపలికి వెళ్లింది. వేణి అత్త మాత్రం గుమ్మం దగ్గరే నిలబడింది. “ఇప్పుడు బాగానే ఉంది కదా. అందరూ అలసిపోయారు. బయటి వాళ్లు ఇక్కడే పడుకుంటే రేపు మాటలు వస్తాయి,” అంది. మాటలు—ఎప్పుడూ అదే. ఆ మాటల బరువు మాత్రం ఎప్పుడూ మాధవి మీదే.

అర్జున్ ఆమె చేతిలోని బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు. వేణి అత్తకి తిరిగి, “పైన నా గదిలో కుడి వైపు చిన్న దుప్పటి ఉంది. సుధ వాడే అదనపు దిండు కూడా ఉంది,” అన్నాడు. “అది ఎందుకు?” వేణి అత్త స్వరం చిట్లింది. “ఎందుకంటే ఆమె ఇప్పుడెక్కడికీ వెళ్లదు.” “నువ్వేం చెబుతున్నావో తెలుసా? ఇల్లు అంటే—” “తెలుసు,” అన్నాడు అతను. గట్టిగా కాదు, కానీ వెనక్కి తగ్గని స్వరం. “ఈ రాత్రి ఎవరు బయట ఉంటారో నేను చూస్తాను.”

ఆమె మీద ఏదో చూపు పడిందని మాధవికి అప్పుడే తెలిసింది. క్షమాపణ కాదు. జాలి కూడా కాదు. ఒకరి ఉపయోగం తెలిసి కూడా అంచున పెట్టిన తరువాత, ఇక అంచు మళ్లీ అదేలా ఉండలేనని అంగీకరించాల్సిన ఒత్తిడి. అర్జున్ మెట్లు ఎక్కి వెళ్లిపోయాడు. కాసేపటికి పై గదిలో దీపం వెలిగింది. తరువాత అతను దిగివచ్చి వరండా తలుపు లోపల బోల్టు సడలించి, పక్కదారి గేటు తాళం ఆమె చేతిలో పెట్టలేదు—తన జేబులోనే పెట్టుకున్నాడు—కాని తలుపు అడ్డంగా పెట్టిన షూ ర్యాక్‌ను తొలగించి, ఆమె బ్యాగ్‌ను పై మెట్ల మొదటి మెట్టుపై ఉంచాడు. “దారి ఖాళీగా ఉంది,” అన్నాడు అంతే.

వేణి అత్త చివరి ప్రయత్నం చేసింది. “రేపు ఉదయం ఎవరైనా చూస్తే?” ఆమె అడిగింది. అర్జున్ ఆమె వైపు చూడకుండా, హాల్లో పరచిన దుప్పటిని మడిచి గోడకు ఆనించాడు. “అప్పుడు చూసినట్టే.” మాధవి లోపలికి కదలలేదు. ఇంతసేపు తాను నిలబెట్టుకున్న గట్టితనం, పిల్ల వాంతి వాసనతో తడిసిన దుపట్టా, రోజు మొత్తం తినక చల్లారిపోయిన డబ్బా జ్ఞాపకం, వెళ్లడానికి ఎక్కడా నిజమైన చోటు లేనిదనం—అన్నీ ఒకేసారి శరీరాన్ని ఖాళీ చేశాయి. మెట్ల దగ్గర ఆమె వేల్లు బ్యాగ్ పట్టీపై బిగుసుకుపోయాయి.

అర్జున్ మెల్లగా అన్నాడు, “మాధవి.” ఆ పేరును ఆ ఇంట్లో ఎవరూ అవసరంలేకుండా పలకరు. ఆమె తలెత్తి చూసింది. అతను దగ్గరికి రాలేదు, చేతిని చాచలేదు, ఇంకెవరికీ వినిపించేలా ఏమీ చెప్పలేదు. పై గది తలుపు సగం తెరచి ఉంది; లోపల మంచం అంచున మడిచిన దుప్పటి, కుర్చీపై పొడిగా ఉన్న తువాలు, టేబుల్ మీద నీటి సీసా, మరియు ఆమె ఫ్రిజ్‌లో పెట్టిన భోజనపు డబ్బా ఇప్పుడు పైకి వచ్చి ఉంది. తిరిగి వెళ్ళాల్సిన మార్గం కాకుండా, లోపలికి పూర్తిగా వెళ్లే చోటు అలా సిద్ధంగా ఉండటం ఆమె గుండెలో గట్టిగా తాకింది.

“నేను ఉదయానికి వెళ్లిపోతా,” అంది ఆమె, స్వరం చిట్లకుండా ఉంచడానికి శ్రమిస్తూ.

“ఉదయాన్నే చూద్దాం,” అన్నాడు అతను. “ఇప్పుడు లోపలికి వెళ్లు.”

వేణి అత్త చున్నీ అంచు మడుస్తూ నిలబడి ఉంది. ఆ కరుక్కుమనే కాగితం శబ్దం మళ్లీ వినిపించింది; కానీ ఈసారి తలుపు ముందర అడ్డం ఏదీ లేదు. మాధవి ఒక లోతైన ఊపిరి తీసుకుంది. వరండా చల్లదనం నుంచి మెట్ల మొదటి మెట్టుపై కాలు వేసింది. అప్పుడు మాత్రమే తన పాదాల నొప్పి, చేతి మీద ఎండిపోయిన ఔషధ వాసన, గాయపడిన పిల్ల బరువు ఇంకా భుజంలో మిగిలి ఉందని తెలిసింది. ఆమె పైకి ఎక్కింది. తలుపు దగ్గర ఆగి, ఎప్పటిలా “ఇబ్బంది పెట్టను” అనే కవచ వాక్యం నోటికి రాకముందే దాన్ని మింగేసింది. లోపల అడుగుపెట్టింది.

గదిలోకి వెళ్లిన తరువాత ఆమె మొదట చేసిన పని బ్యాగ్‌ను గోడకు ఆనించి నిలబెట్టడం కాదు. తలుపు వెనక్కి తిరిగి చూసి, అది అలాగే తెరిచి ఉందో చూసి, తనే నెమ్మదిగా మరికొంచెం లోపలికి నెట్టింది—బయటికి పారిపోవడానికి కాదు, ఈ రాత్రి బయటే ఉండాల్సిన అవసరం ఇక తన మీద లేదని ఒప్పుకుని. అర్జున్ మంచం అంచున కూర్చోకుండా నేలపై విప్పిన పల్చని పరుపుపై చేతితో చోటు సరిచేశాడు. ఆమె అలసటతో కూర్చుండగానే అతని వేళ్లు క్షణం ఆమె మణికట్టుపై ఆగాయి; “నిద్రపో,” అన్న ఒక్క మాటతోనే వెనక్కి తీసుకున్నాయి.

మంచం పక్కనున్న చిన్న రగ్గుపై రెండు జతల చెప్పులు పక్కపక్కన ఉన్నాయి—ఒకటి ఆమెదీ, ఒకటి అతనిదీ—లోపలివైపు తిరిగిన తొండాలు, మధ్యలో ఎలాంటి అడ్డం లేకుండా.