నా పేరు బోర్డుపై పైకి వెళ్లింది

“ఆమెను ఇప్పుడు ఆపండి,” దీప్తి వదినా చేతి గాజులు చప్పరించుకుంటూ చెప్పగానే డ్రాప్-ఆఫ్ లేన్ దగ్గరున్న ఇద్దరు పనివాళ్లు మాధవి సూట్‌కేస్‌కి చేయి వేసి పక్కకు జార్చారు. ముందు దిగిన మూడు కార్ల వాళ్లను పూలతో, అరతట్టాలతో లోపలికి తీసుకెళ్తుండగా, మాధవి మాత్రం వెండి రంగు ఇన్నోవా తలుపు అర్ధం తెరిచిన దగ్గరే నిలిచిపోయింది.

హైదరాబాద్‌ రాత్రి ట్రాఫిక్ దుమ్ము ఇంకా ఆమె చీర అంచులకే అంటుకుని ఉంది. పర్సులోంచి మళ్ళీ మళ్ళీ మడత విప్పిన చిన్న బిల్లు కాగితం బయటికి తొంగిచూసింది—నిన్న ఆఖరి నిమిషంలో చెల్లించిన జువెలరీ అడ్వాన్స్ రసీదు. ఈ పెళ్లి ఖర్చుల్లో తన వంతు వచ్చేసరికి బ్యాంకు ఖాతా, బంగారు గొలుసు, శ్వాస—మూడూ తేలిక అయ్యాయి. అయినా రిసీవ్ చేసే క్రమంలో తనకు తలుపు దొరకలేదంటే, ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని సంవత్సరాలుగా భరించిన పేరే ఇక్కడ చీపురు కడ్డీతో సమానం అన్న మాట.

“మాధవి, నువ్వు కాసేపు సైడ్‌లో ఉండు,” దీప్తి వదినా సాఫీ నవ్వుతోనే గొంతులో కత్తి పెట్టింది. “పెద్దల కార్లు ఇంకా ఉన్నాయి. తర్వాత నువ్వు లోపలికి వచ్చి వధువు గదిలో బ్యాగులు సర్దు. నీకు చేతివాటం ఉంది.”

మాధవి ఆమెను నేరుగా చూశింది. “నేను బ్యాగులు సర్దటానికి రాలేదు.”

అది పెద్ద తిరుగుబాటు కాదు. కానీ అనుకోని దెబ్బ. పూలతోరణం కింద నిల్చున్న ఈవెంట్ మేనేజర్ రఫీ కాసేపు లిస్టు మీద పెన్ను ఆపాడు. అతని చెయ్యి గోళ్లో పాత నీలి సిరా మరక కనిపించింది. ఆపైన కూడా దీప్తి వదినా వెనక్కి తగ్గలేదు. “అయితే కనీసం రిసెప్షన్ డెస్క్ దగ్గర నిలబడు. ఎవరు ఏ గదికి వెళ్తారో చూపించు. పని చేయని వాళ్లను ఇక్కడ ఎవరూ అర్థం చేసుకోరు.”

దీప్తి పక్కనే నిల్చున్న అమ్మాయిని ముందుకు లాగింది. పీచ్ రంగు లెహంగా, బరువైన నవ్వు, చేతిలో ఫోన్ వెలుగు అరచేతిలో దాచుకున్నట్టు. “ఇది నిశా. మా మేనల్లుడు అర్జున్ ఆఫీసులో పనిచేస్తుంది. సేవా రంగం లో ఎంత ఎదిగిందో మీకు తెలుసు. ఇంటి వాళ్లతో కలిసిపోయింది. ముందు ఈమెను పెద్దమ్మ దగ్గరికి తీసుకెళ్లండి.”

రఫీ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. వెంటనే ఇద్దరు బాలురను నిశా చుట్టూ పెట్టి, అరతట్టు తీసుకుని మార్గం ఖాళీ చేశాడు. ఎదురుగా నిల్చున్న పెద్దమ్మ నవ్వుతూ “రా అమ్మా” అని లోపలికి చేయి చాచి పిలిచింది. మాధవి చేతిలోని కవర్ మాత్రం తీసుకునేవాడే లేడు. వెనుక నిల్చున్న చిన్నపిన్నిలు తక్కువ గాత్రంలో మాట్లాడుకున్నారు—“ఇది కదా ఆ...?”—మిగతా మాట గాలి మింగేసింది.

అదే క్షణంలో అవమానం పనిచేసే రూపం మార్చుకుంది. మాధవి దగ్గరికి ఒక పనిమనిషి వచ్చి, “అక్కా, ఇవి నీళ్ల బాటిల్స్ లోపల పెట్టాలంటారు,” అంటూ రెండు కార్టన్లు చూపించింది. ఆదేశం ఎవరిదో అడగాల్సిన పని లేదు. నిశా పూల మధ్య నడుస్తుండగా, మాధవిని కూలీలా కదల్చేశారు. రఫీ డెస్క్ పక్కన చిన్న కౌంటర్ ఎడ్జ్ మీద చెల్లాచెదురుగా ఉన్న సెలోటేప్, రూం కీలు, మార్కర్, అర్ధంగా తెరచిన మిఠాయి డబ్బా—అన్నీ కలసి ఒకే మాట చెబుతున్నాయి: ఎవరి పేరు ఎక్కడ పెట్టాలనుకుంటే అక్కడ పెట్టేస్తారు.

మాధవి కార్టన్ ఎత్తలేదు. కింద పెట్టింది. “రఫీ,” అంది, స్పష్టంగా, “నన్నెవరు ఏ పనికి పెట్టారో ముందు వాళ్లే చెప్పాలి. నేను విన్నాను.”

రఫీ చుట్టూ చూసి గట్టిగా నవ్వు మింగాడు. అతనికి ముఖ్యం ప్రవాహం, ఆలస్యం, తిట్లు. “అక్కా, తర్వాత మాట్లాడుకుందాం. ఇప్పుడే లేన్ క్లియర్ చేయాలి.”

“అయితే లేన్ ఎవరి కోసం క్లియర్ చేస్తున్నారో కూడా గట్టిగా చెప్పు,” అంది మాధవి.

ఆ సమాధానం రాలేదు. ఎందుకంటే అదే సమయంలో వెనుక నుంచి నల్ల కారు లోపలికి జారుకుంది. గేట్ దగ్గరున్న ఇద్దరు కుర్రాళ్లు వెంటనే “అర్జున్ బాబు వచ్చారు” అని అరిచారు. క్షణంలోనే కదలిక మారిపోయింది. దీప్తి వదినా ముఖం వెలిగింది; నిశా నేరుగా కార్ దిశగా తిరిగింది; పూలతో ఉన్న బాలురు ఎటు పరిగెత్తాలో నిర్ణయించుకున్నారు.

కారు తలుపు తెరుచుకుంది. అర్జున్ దిగాడు. అతని చూపు ముందుగా పెద్దమ్మపై పడలేదు, దీప్తిపై పడలేదు, నిశాపైనా పడలేదు. లేన్ అంచున, తన కోసం కాకుండా తన మీద తీర్పు కోసం నిలబెట్టినట్టున్న మాధవి మీదే పడ్డది. రెండు సెకన్లు ఎవ్వరూ మాట్లాడలేదు. డ్రైవర్ బూట్ దగ్గర నుంచున్న కవర్ తీసి అతనికి ఇచ్చాడు. అర్జున్ అది తెరవలేదు. నేరుగా రఫీ చేతిలో ఉన్న లిస్టు తీసుకున్నాడు.

“రిసీవ్ ఆర్డర్ ఎవరు మార్చారు?” అతని స్వరం ఎక్కువగా లేదు. కానీ దగ్గర వాళ్లందరూ విన్నారు.

దీప్తి నవ్వు కఠినంగా మారింది. “ఏమీ మార్చలేదు. పెద్దల ప్రాధాన్యం. తర్వాత ఆఫీసు వాళ్లు. మాధవి లోపల సహాయం చేస్తుంది. అందరికీ సౌకర్యం అదే.”

“సౌకర్యం?” అర్జున్ లిస్టు పేజీని తిప్పి మాధవి వైపు చూశాడు. “నా పక్కన రావాల్సిన వ్యక్తిని బ్యాగులు సర్దమన్నావా?”

నిశా ఒక్క అడుగు వెనక్కు వేసింది. ఇంకా లోపలికి వెళ్లే మార్గం ఆమె ముందే ఉంది, కానీ అర్జున్ కారు తలుపు మూసి, లేన్ మధ్యలోనే నిలబడ్డాడు. “మాధవి,” అన్నాడు, అన్ని బంధువుల చెవులకు చేరేంత స్పష్టంగా, “నువ్వే ముందు నడుచు.”

దీప్తి మధ్యలోకి వచ్చింది. “అర్జున్, ఇక్కడ ఎవరెవరు ఉన్నారో చూసి మాట్లాడి—”

“చూశాను,” అన్నాడు. “అందుకే చెబుతున్నాను. నా పక్కన, ముందు.”

అదే చాలు. రఫీ చేతిలోని అరతట్టు వెంటనే దిశ మార్చుకుంది. పూలతో ఉన్న కుర్రాడు గందరగోళంగా నిశా దగ్గర నుంచి తిరిగి మాధవి వైపు వచ్చాడు. పెద్దమ్మ చేతి ఆహ్వానం కూడా మలుపు తిప్పుకుంది. మాధవి కదిలింది. దీప్తి ఆపడానికి ముందుకు వేసిన భుజం, ఆమె పాదస్పర్శకి అర్ధ అడుగు పక్కకు జారాల్సి వచ్చింది. పూలతోరణం కింద ముందు ప్రవేశించినది నిశా కాదు, మాధవే. అర్జున్ ఆమె పక్కన నడిచాడు; నిశా వెనుకే నిలిచిపోయింది; దీప్తి వారికి దారి ఇచ్చినట్టే కనబడింది, దారి తప్ప మరేం మిగలలేదు.

లోపలికి వెళ్లే మార్బుల్ వరండా చల్లగా ఉంది. బుగ్గలపై కెమరాల వెలుగులు మృదువుగా తగిలాయి. బంధువుల చూపులు ఒక్కసారిగా తీర్పు నుంచి లెక్కలకి మారాయి. ఎవరు ఎవరికి ఏమిటి అన్న గణితం మధ్యలోనే తిరిగిపడినట్టైంది. పెద్దమ్మ “రండి బంగారం” అని మాధవికే మొదటి తామరపువ్వు అందించింది. అది చిన్న విజయం కాదు; రిసీవ్ చేసిన చేతి క్రమమే మారింది.

కానీ దీప్తి వదినా ఓడిపోవడానికి అంత తేలిక కాదు. వరండా చివర, తలవెంట్రుకల మల్లెలు, మైక్ వైర్లు, ముక్కు దగ్గరికి వచ్చే సాంబార్ వాసనల మధ్య, హెడ్టేబుల్ పక్క గోడపై పెద్ద తెల్ల బోర్డు వేలాడుతోంది. పై భాగంలో ఎర్ర అక్షరాలు: “కుటుంబ స్థాన క్రమం.” కింద నంబర్లు, పేర్లు, ఎవరెవరు ఏ టేబుల్ దగ్గర కూర్చోవాలి, ఎవరిని ముందుగా పరిచయం చేయాలి అన్న అమరిక. మాధవి కళ్ళు రెండో వరుస దాటగానే ఆగిపోయాయి.

నంబర్ ఒకట్లో “అర్జున్ - ప్రత్యేక అతిథి.” నంబర్ రెండులో “దీప్తి & కుటుంబం.” నంబర్ మూడులో “నిశా - కార్యసహచరి.” నంబర్ ఏడులో, చిన్న అక్షరాల్లో, మూలకు నెట్టినట్టు—“మాధవి - సహాయక వర్గం.”

సహాయక వర్గం.

అది ఒక్క క్షణంలో లేన్ దగ్గర జరిగిన అవమానం ప్రమాదం కాదని, ముందుగానే గీసిన ఉచ్చని సాక్ష్యంగా నిలిచింది. మాధవి గొంతు కట్టుకుపోలేదు; బదులు చల్లబడింది. బోర్డు కింద చిన్న టేబుల్ మీద మార్కర్లు, పిన్లు, మాగ్నెట్ స్ట్రిప్స్, గెస్ట్ టోకెన్లు ఉన్నాయి. రఫీ చెమట తుడుచుకుంటూ అక్కడికి చేరేసరికి అర్జున్ ఇప్పటికే చదివేశాడు.

“ఇది ఎవరు ముద్రించారు?” అతను అడిగాడు.

రఫీ గొంతు సరిచేసుకున్నాడు. “దీప్తి గారు ఇచ్చిన తుది జాబితా, సార్.”

“తుది కాదు,” మాధవి అంది. ఆమె స్వరం ఇప్పుడు పెద్దగా లేకపోయినా గోడలకి తగిలి తిరిగొచ్చింది. “ఇంకా మారుతుంది.”

దీప్తి ముందుకు దూసుకొచ్చింది. “ఒక్క నిమిషం. ఇది వేదిక క్రమం. ఎవరైనా వచ్చి తాకే బోర్డు కాదు. అర్జున్, నువ్వు ఇక్కడ పెళ్లి ఇంటి గౌరవం—”

“గౌరవం?” అర్జున్ ఆమె మాటను కత్తిరించాడు. “నా పేరుకి కింద, నా జీవితంలో ఉన్న వ్యక్తి పేరుని ‘సహాయక వర్గం’లో పెట్టి?”

ఆ మాట విన్న వెంటనే పక్కనే నిల్చున్న పెద్దమ్మ కళ్ళు బోర్డు నుంచి మాధవి వైపు జారాయి. కెటరింగ్ బాలుడు చేతిలోని స్టీల్ గ్లాస్ పెట్టే వేళ కుదరక చప్పున టేబుల్‌కు తగిలింది. నిశా ఫోన్ వెలుగు మళ్ళీ అరచేతిలోనే మిగిలిపోయింది; పైకి ఎత్తలేకపోయింది. దీప్తి మాత్రం ఇంకా నిలబడింది. “ఏమని చెప్పినా ఇప్పుడే బోర్డు మార్చలేం. అతిథులు చదువుతున్నారు. తర్వాత చూద్దాం.”

అర్జున్ టేబుల్ మీదున్న పెద్ద నల్ల మార్కర్ తీసుకున్నాడు. దాన్ని ఒక్క సారి చూసి, మాధవి వైపు చాచి పెట్టాడు. “ఇది నువ్వే చేయి.”

అదే ఆమెకు అప్పగించిన హక్కు. ఎవరి దయ కాదు. ఎవరి వివరణ కాదు. మాధవి మార్కర్ తీసుకుంది. చేతివేళ్లకి పాత సిరా వాసన తగిలింది. బోర్డు దగ్గరకు అడుగు వేసేసరికి దీప్తి పక్కనుంచి కట్టెలా నిలిచి ఆపడానికి చేయి చాచింది.

“తాకొద్దు,” అంది దీప్తి, ఇప్పుడు నవ్వు లేకుండా. “ఈ ఇంట్లో క్రమం ఎవరికి తెలుసో—”

మాధవి ఆమె చేయిని తన భుజం దగ్గర నుంచి సూటిగా దించేసింది. బలంగా కాదు. మర్యాదగా కాదు. పక్కకు తప్పించడానికి సరిపడా. తర్వాత నంబర్ ఏడులో ఉన్న “మాధవి - సహాయక వర్గం” మీద నల్ల గీత తీశింది. ఆ గీత గట్టిగా, ఎవరూ చదవలేనంతగా కాదు—పాత అవమానం కనిపిస్తూనే చెరిపేసేంతగా. ఆ పైన ఉన్న నంబర్ ఒకటిని వృత్తం వేసి, “అర్జున్ - మాధవి” అని రెండు పేర్లను ఒకే పంక్తిలో, పెద్ద అక్షరాల్లో రాసింది. కింద “కుటుంబ ముఖస్థానం” అని చేర్చింది.

ఇంకా ఆగలేదు. నంబర్ మూడులో ఉన్న “నిశా - కార్యసహచరి”ని కిందకు లాగి, చివరి కనిపించే వరుస వద్ద “సిబ్బంది పరిచయంతో” అని చేర్చింది. మాగ్నెట్ స్ట్రిప్ తీయగా చటుక్కున శబ్దం వచ్చింది; పేరుపట్టీ ఆమె వేళ్లలో మడచుకుంది; మళ్ళీ కింద వరుసకు అతికేసరికి బోర్డు మొత్తం అమరిక కొత్తగా కనిపించింది. నంబర్ రెండులో దీప్తి పేరు అలాగే ఉన్నా, పై వరుసను ఇక తాకలేని దూరం ఏర్పడింది.

“మాధవి!” దీప్తి గొంతు చిట్లింది. “నువ్వెవరని—”

“ఇప్పుడే చదువు,” మాధవి అంది. మార్కర్ మూత పెట్టకుండా బోర్డు పక్కటేబుల్ మీద ఉంచింది. “బయట లేన్‌లో ఎవరు ముందుగా నడిచారో, ఇక్కడ అదే నిలుస్తుంది.”

రఫీకి ఎవరిని వినాలో స్పష్టమైపోయింది. అతను లిస్టు పుస్తకాన్ని మడిచి, బోర్డు వైపు చూసి, వెంటనే హెడ్టేబుల్ దగ్గరున్న బాలురికి “నంబర్ ఒకటికి ఇద్దరి సీటింగ్ పెట్టండి” అన్నాడు. అది గట్టిగా చెప్పకపోయినా చుట్టుపక్కల అందరికీ వినిపించింది. దీప్తి చేతిలో ఉన్న అతిథి ఫోల్డర్ జారిపోయి నేలకు తగిలింది; లోపలున్న టేబుల్ టోకెన్లు చెల్లాచెదురయ్యాయి. నిశా వాటిని ఎత్తడానికి వంగింది—పూల మధ్య నడిచిన అదే అమ్మాయి ఇప్పుడు నేల దగ్గర గందరగోళం ఏరుకుంటోంది. పెద్దమ్మ మాత్రం ముందుకు వచ్చి, బోర్డు పక్కనే ఉన్న పసిడి అంచు తామరపూల తట్టి మీద రెండు కుంకుమ బొట్లు పెట్టమని పనివారికి సంకేతం చేసింది—ఒకటి అర్జున్ కోసం, ఒకటి మాధవి కోసం.

దీప్తి చివరి ప్రయత్నం చేసింది. “ఇది నాటకం అవుతుంది. ప్రజలు చూస్తున్నారు.”

“చూడనివ్వు,” అంది మాధవి. “ఇప్పటివరకు తప్పు కథనే చూపించావు.”

ఆమె చేతి ఇంకా బోర్డుపైనే ఉంది. ఎర్ర అంకెల పక్కన నల్ల అక్షరాలు తడిగా మెరుస్తున్నాయి. నంబర్ ఏడు దగ్గర పాత పేరు గీతల వెనుక మునిగిపోయింది. పై వరుసలో “అర్జున్ - మాధవి” మధ్య డాష్ కాదు, పక్కపక్కనే నిలబెట్టిన స్ధానం లాగా కనిపించింది. బోర్డు ఎగువ మూలకు చిన్న పిన్‌తో కొత్త కార్డు జతచేసింది—“ప్రథమ స్వాగతం.”

హెడ్టేబుల్ పక్క గోడపై వేలాడుతున్న ఆ స్థాన క్రమ బోర్డులో నంబర్ 1 దగ్గర “అర్జున్ - మాధవి” నిలిచిపోయింది; నంబర్ 3 కిందికి జారిన నిశా పేరు క్రింద మాగ్నెట్ రేఖ వంకరగా ఆగిపోయింది; నంబర్ 7 మీద నల్ల గీతలు ఎండక ముందే సంఖ్యలు కొత్త క్రమంలో గడ్డకట్టినట్టుగా చదవబడ్డాయి.