పశ్చాత్తాపం వచ్చేసరికి దారి లేకపోయింది
లిఫ్ట్ తలుపు తెరుచుకోగానే సిరి మాధవి చేతిలోని తాళాల గొలుసు లాగేసుకుంది. “త్వరగా రా, ఐసీయూ అటెండర్ కార్డు నీ దగ్గరే ఉందని అన్నాడు,” అంది. మాట పూర్తయ్యేలోపే మళ్లీ తిరిగి, “బిల్లు అడ్వాన్స్ కూడా కట్టాలి. అర్జున్ ఫోన్ ఎత్తట్లేదు,” అని జోడించింది.
హైదరాబాద్ లోని ఆ ప్రైవేట్ హాస్పిటల్ ఐదో అంతస్తు కారిడార్లో తెల్లని ట్యూబ్లైట్ గోగ్గుమనే శబ్దం కింద మాధవి నిల్చుంది. మెట్రో నుంచి దిగిన దుమ్ము ఇంకా చీర అంచున ఉంది. పర్సులో అర్ధంగా మడిచిన రసీదు, మందుల జాబితా, ఏటీఎం నుంచి తీసిన నోట్ల మూట. రామమూర్తి మామయ్యను స్ట్రోక్తో తీసుకొచ్చారని సిరి ఏడుస్తూ ఫోన్ చేసింది. రావొద్దని చెప్పడానికి ఎవరికీ సమయం లేకపోయింది; పిలిచింది ఎందుకంటే తలచుకున్న మొదటి మనిషి ఆమె.
కౌంటర్ దగ్గర మాధవి కార్డు ఇచ్చింది, నగదు పెట్టింది, ఫారంల్లో పేరు రాసింది. రిసెప్షన్లో కూర్చున్న అమ్మాయి తలెత్తి, “పేషెంట్కి ఏం అవుతారు?” అని అడిగింది. మాధవి ఒక క్షణం ఆగగా, సిరి మధ్యలో చెప్పేసింది. “మన వాళ్లమే. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం.” ఆ ఒక్క మాట మాధవి గుండెలో ఎక్కడో పాత గాయం తాకినట్టైంది. కానీ వెంటనే సిరి బిల్లు స్లిప్ ఆమె చేతిలో పెట్టేసింది. ఉపయోగం అవసరమైనంతవరకే బంధం పేరు బయటకు వచ్చింది.
ఐసీయూ తలుపు ఎదుట అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు. గడ్డం పెరిగి, షర్ట్ మెడ బటన్లు తెరుచుకుని, నిద్రలేని కళ్ళతో. అతని పక్కనే ముద్దుగుమ్మలా మెరిసే కుర్తా వేసుకున్న నిహారిక ఉంది; ఆమెకు మాధవి గుర్తుంది—ఒకసారి ఫొటోలో చూసింది, తర్వాత పెళ్లి మాటల చర్చల్లో మరీ ఎక్కువగా విన్నది. మాధవి దగ్గరికి రాగానే అర్జున్ కళ్లలో చిన్న ఉపశమనం మెరిపింది. కానీ అతని తల్లి శారదమ్మ ముందుకొచ్చి, “మాధవి, వచ్చావా? చాలా మంచింది. కాస్త క్యాంటీన్ నుంచి కాఫీలు తీసుకురా. నిహారిక రాత్రంతా ఇక్కడే ఉంది, అమ్మాయి అలసిపోయింది,” అంది.
ఆ వాక్యం అర్జున్ నోటి నుంచి రాలేదు. అందుకే అది ఇంకా కఠినంగా తగిలింది. మాధవి చేతిలోనుంచి బిల్లు స్లిప్ తీసుకున్నవాళ్లు లేరు. నిహారికకు మాత్రం ప్లాస్టిక్ కుర్చీని గోడ పక్క నుంచి లాగి పెట్టారు. “ఆమె కూర్చోనివ్వండి,” అన్నది శారదమ్మే. మాధవికి మాత్రం “నర్స్ పిలిస్తే చెప్పు” అన్న బాధ్యత.
క్యాంటీన్ నుంచి నాలుగు కప్పులు, రెండు బిస్కెట్ ప్యాకెట్లు తీసుకుని వచ్చేసరికి కారిడార్ క్రమం స్పష్టమైంది. ఐసీయూ గాజు దగ్గర నిలబడే హక్కు అర్జున్, నిహారికలకు. పెద్దలతో మెల్లగా మాట్లాడే హక్కు నిహారికకు. చిన్నపాటి పనులు చూసే దారి మాధవికి. శారదమ్మ మేనత్తతో చెప్పింది కూడా ఆమెకు వినిపించింది. “పిల్ల బాగానే ఉంది. మన స్టేటస్కు తగిన ఇల్లు. ఇలాంటి సమయాల్లో ఎవరు నిలబడతారో కూడా తెలుస్తుంది.” వెంటనే మాధవివైపు చూసి, “ఆమెకీ మానసికంగా బలం ఉంది, పనికి వస్తుంది,” అంది.
పనికి వస్తుంది.
ఆ మాట వినగానే మాధవి కాఫీ కప్పులను బెంచ్పై ఉంచింది. వేడి ఆవిరి ట్యూబ్లైట్ వెలుగులో పలుచగా ఎగిరింది. అర్జున్ ఒక్కసారి ఆమెవైపు చూశాడు. ఏళ్ల క్రితం కాలేజీ బస్స్టాప్ దగ్గర నిలబడి “నువ్వు ఉంటే నాకు ధైర్యం” అన్న అదే కళ్లే. కానీ ఇప్పుడు ఆ ధైర్యాన్ని తన తల్లి ఎదుట నిలబెట్టే మనసు కనిపించలేదు.
వార్డు బాయ్ ఇమ్రాన్ ఐసీయూ తలుపు నుంచి బయటికొచ్చి, “పేషెంట్కి తీసుకొచ్చిన సామాన్లలో ఎవరిదో ఈ కవర్, మేడమ్,” అన్నాడు. మందుల సంచులు, ఫైళ్ళ మధ్య నుంచి పేపర్ ర్యాప్ పొడిగా రసరసలాడింది. “రామమూర్తి గారు పాత బ్యాగ్లో పెట్టి తెచ్చారు. ఇప్పుడే నర్స్ ఇచ్చింది. ‘అర్జున్కి వ్యక్తిగతం’ అని మీద రాసుంది.”
అర్జున్ చేయి ముందుకు వెళ్లింది. కానీ ఇమ్రాన్ గట్టిగా చదివేశాడు—రాసిన అక్షరాలు మసకబారినా వినిపించాయి. “మాధవి గురించి నేను చెప్పాల్సింది.” కారిడార్లో చిన్నగా నిలిచినవాళ్లందరి చూపు ఒక్కసారిగా ఆ కవర్పై పడింది. రామమూర్తి మామయ్యకు చేతులు వణికే ముందు నుంచే ఉన్న అలవాటు—ముఖ్యమైన కాగితాలు అర్జున్ బ్యాగ్ల్లో దాచిపెట్టడం. ఇమ్రాన్ ఏమీ అర్థం కాక, “ఎవరికివ్వాలి సార్?” అని అడిగాడు.
శారదమ్మే ముందుకొచ్చి కవర్ పట్టుకుంది. “ఇప్పుడేమీ అవసరం లేదు. పక్కన పెట్టు,” అంది. కానీ అప్పటికే సిరి దగ్గరకు వచ్చి, “ఏమిటది?” అని గట్టిగా అడిగింది. శారదమ్మకి తొందరలో పేపర్ చిట్లింది. లోపల చిన్న వెల్వెట్ పెట్టె, మడిచిన లేఖ జారిపడ్డాయి. పెట్టె మూత తెరుచుకుని సన్నని వెండి ఉంగరం కారిడార్ నేలపై తగిలి చప్పుడు చేసింది.
ఎవరూ ఊపిరి తీసుకోనట్టుగా నిలిచిపోయిన ఆ క్షణంలో రామమూర్తి మామయ్యకు ఎన్నో నెలల క్రితం డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర వినిపించిన స్వరం తిరిగి ఆ మడిచిన కాగితంలో నిలబడి ఉన్నట్టుంది. అర్జున్ వంగి ఉంగరం తీసుకునేలోపే సిరి లేఖను తీసి చదవకుండానే మొదటి పంక్తి చూసింది. “మామయ్య, ఆదివారం వాళ్లు చూడటానికి రావడానికి ముందు నేను మాధవికి పెట్టబోయే ఉంగరం ఇది. అమ్మతో ఇప్పుడే మాట్లాడలేను. మీరు దగ్గర పెట్టుకోండి.”
నిహారిక ముఖం రంగు మెల్లగా తగ్గింది. శారదమ్మ వేళ్లు కవర్ ముడతలపై తెల్లబడిపోయాయి. అర్జున్ ఏదో చెప్పబోయాడు. మాట బయటకు రాక గొంతు దగ్గరే ఆగిపోయింది.
మాధవి ముందుకు వెళ్లి లేఖను సిరి చేతిలోనుంచి తీసుకుంది. చదివింది కాదు; అతని చేతిరాతను ఒక్కసారి చూసింది. అదే. కాలేజీ నోట్స్ అంచులపై తన పేరు అర్థాక్షరంగా రాసిన చేతిరాతే. ఆమె లేఖను మళ్లీ మడిచింది. తర్వాత అర్జున్ ముఖం వైపు నేరుగా చూసింది.
“నువ్వు నన్ను ప్రేమించలేదని కాదు,” అంది మెల్లగా. కారిడార్ గోగ్గుమనే శబ్దం మధ్య ఆ మాట కత్తి అంచులా సూటిగా వెళ్లింది. “ప్రేమని నిలబెట్టే ధైర్యం నీకు లేదు. అది అప్పుడే చెప్పాల్సింది. ఇప్పుడు చూపించేది పశ్చాత్తాపం మాత్రమే.”
శారదమ్మ వెంటనే, “ఇది హాస్పిటల్. ఏమి మాట్లాడుతున్నావ్?” అని అడ్డుకుంది. మాధవి ఆమెవైపు తిరగలేదు. “అత్తయ్య, అప్పుడేమో మా ఇంటి చిరునామా మీకు చిన్నదిగా కనిపించింది. మా అమ్మ సేవా రంగం ఉద్యోగం చేసిందని మీకు తక్కువగా అనిపించింది. కానీ రాత్రి రెండు గంటలకు బిల్లు కట్టించుకోవడానికి, కార్డు కోసం, రక్తం కోసం పిలిచింది మాత్రం ఇదే చిన్న ఇల్లు. ఇదే చిన్న మనిషి.”
సిరి నిశ్శబ్దంగా వెనక్కి ఒక అడుగు వేసింది. నిహారిక చేతిలోని స్టీల్ ఫ్లాస్క్ మూత గట్టిగా కర్రుక్కుని మూసుకుంది. అర్జున్ కళ్ళు మొదటిసారి శారదమ్మ నుంచి విడిపోయి మాధవి మీదనే నిలిచిపోయాయి; రక్షించుకునే చోటేమీ లేకుండా.
ఆ సమయంలో నర్స్ వచ్చి, “ఒక్క అటెండర్ లోపలికి రావచ్చు,” అంది. శారదమ్మ అలవాటుగా “అర్జున్” అనబోయింది. రామమూర్తి మామయ్య పడక దగ్గర నుంచి కష్టంగా గళం విప్పాడు; వాయిస్ స్పష్టంగా రాకపోయినా పేరు మాత్రం అందరికీ వినిపించింది. “మా...ధవి...” నర్స్ సందేహంగా చూసింది. మాధవి బ్యాడ్జ్లా వేలాడుతున్న తాత్కాలిక కార్డును చూపింది. ఎవరూ అడ్డుకోలేకపోయారు.
లోపల ఐసీయూ గాజు వెలుతురులో రామమూర్తి మామయ్య కళ్ళు తెరిచి మూశారు. మాధవి దగ్గరగా వంగింది. ఆయన కుడి చేయి కదలకపోయినా ఎడమ వేళ్లతో తాను తీసుకొచ్చిన కవరును సూచించినట్టు చేశారు. పెదవులు ఎండిపోవడం వల్ల స్పష్టంగా మాట రాలేదు. “ఆ... మునుపే...” అంతే. మాధవి తల ఊపింది. ఆయనకు అర్థమైందని చెప్పినట్టుగా. క్షమించాలని కాదు. ఆలస్యమైందని మాత్రమే.
బయటికి వచ్చిన తర్వాత కారిడార్ ఖాళీ అయ్యింది. సిరి రక్త నమూనా విషయంలో ల్యాబ్కి వెళ్లింది. నిహారికను శారదమ్మ దిగువ అంతస్తులో బంధువుల దగ్గరికి తీసుకెళ్లింది. ట్యూబ్లైట్ గోగ్గుమన్నది, ఫ్యాన్ గాలి చీర అంచు తాకింది. అర్జున్ బెంచ్ దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు. చేతిలో అదే వెల్వెట్ పెట్టె, లేఖ, పైగా బ్యాంక్ నుంచి తీసినట్టున్న ఒక చిన్న మందపాటి కవర్.
“మాధవి.” ఒక్క పేరు. ఎన్నాళ్ళకో అతను ఆమె పేరును ఎవరూ విననట్టు మెల్లగా పలికాడు.
ఆమె ఆగింది. తల మాత్రం తిప్పలేదు.
“ఇది తీసుకో,” అన్నాడు. ముందుకు వచ్చి కవర్, పెట్టె రెండింటినీ బెంచ్పై ఆమెకు అందే దూరంలో ఉంచాడు. పేపర్ మడత పొడిగా రసరసలాడింది. “ఆ రోజుల్లో నేను... అమ్మకి ఎదురు చెప్పలేకపోయా. ఉద్యోగం కొత్తగా వచ్చింది. ఇంటి లోన్, మామయ్య ఆరోగ్యం, పెళ్లి మాటలు... నేను పెట్టినదాన్ని మామయ్య దాచేశాడు. తర్వాత నిహారిక వాళ్లు వచ్చారు. నేను తప్పు చేశా. ఇది నీదే. అప్పుడే నీ చేతిలో ఉండాల్సింది.”
మాధవి నెమ్మదిగా తిరిగింది. అతని కళ్ళలో ఈసారి నిజం ఉంది; అదే కారణంగా అది ఇంకా ఉపయోగం లేనిదిగా కనిపించింది. అతను ఉంగరం పెట్టె తెరవలేదు. కవర్ మీద పేరు లేదు. లోపల ఎంత డబ్బు ఉందో తెలియదు. బహుశా అప్పటి కోసం కొనలేకపోయిన బంగారం బదులు ఇప్పుడు సర్దుబాటు చేయాలనుకున్న మొత్తం. బహుశా క్షమాపణకు ధర.
ఆమె బెంచ్ దగ్గరకు వచ్చింది. అతనికి ఒక క్షణం ఆశ వచ్చింది; వేళ్లు పెట్టెపై సడలాయి. మాధవి చేతిని చాచింది—తీసుకోవడానికి కాదు. బెంచ్ అంచున ఉన్న తన పాత తాళాల గొలుసును ఎత్తుకుంది. ఎప్పుడో అతని ఫ్లాట్ కోసం కట్ చేసిన అదనపు తాళం అందులోనే ఉంది; వాడుక లేక ముదురు బూడిదరంగు పట్టింది. దాన్ని తెంచి అతని కవర్ మీద ఉంచింది.
“ఆలస్యంగా ఇచ్చేది వస్తువు మాత్రమే కాదు,” అంది. “హక్కు కూడా ఆలస్యమవుతుంది. అది వచ్చినప్పుడు తీసుకోడానికి నేను అక్కడ ఉండను.”
అర్జున్ పెదవులు కదిలాయి. ఈసారి ఆమె వినలేదు. వినకూడదనుకుంది కాదు; అవసరం ముగిసింది. ఆమె పెట్టెను, కవర్ను తాకకుండా ఒక అడుగు వెనక్కు వేసింది. తర్వాత మరో అడుగు. అతని పక్కనుండి వెళ్లేటప్పుడు భుజం కూడా తగలకుండా దూరం చూసుకుని నడిచింది.
కారిడార్ చివర మలుపు తిరిగే ముందర మాధవి ఆగి నర్స్ స్టేషన్ మీదున్న బిల్లు ప్రతిని తీసుకుంది. తాను చెల్లించిన మొత్తానికి రసీదు మడిచి పర్సులో పెట్టుకుంది. అంతే. ఆ తర్వాత ఆమె మెట్లవైపు వెళ్లింది; లిఫ్ట్ కోసం కూడా ఆగలేదు.
బెంచ్ చివరి నీడలో చిన్న వెల్వెట్ పెట్టె కవర్పై వాలి ఉంది. పైకి వేసిన పాత తాళం చల్లగా మెరిసింది. ఎవరూ తాకకపోవడంతో కార్డ్బోర్డు అంచులు ఇంకా సరిగ్గా గట్టిగానే ఉన్నాయి.