స్పాట్లైట్ ఒక్కసారిగా అతనిపైనుంచి తిరిగింది
“శృతి, ఆ ట్రాలీని వెనక్కి తీసు. స్టేజ్ మీదికి నువ్వు రావాల్సిన పని లేదు,” అని రంజిత్ చేతి వెనుక భాగంతో ఆమె మణికట్టును పక్కకు తొక్కాడు. అతను మైక్కి దగ్గరగా నిలబడి ఉండగా, ఆమె మాత్రం డయాగ్నోసిస్ బే తలుపు అంచున అల్ట్రాసౌండ్ ప్రోబ్పై జెల్ బుడగలు లేకుండా సమంగా పరుస్తోంది. పక్కనే కౌంటర్ అంచుపై చల్లారిపోయిన టీ వలయం, తెరవని భోజన పెట్టె, రెండు మార్కర్ పెన్నుల మధ్య ఆమె మెట్రో కార్డు పాత అంచు కనిపించాయి. ఇంకో నిమిషంలో లైవ్ డెమో మొదలవుతుంది; బయట కూర్చున్న వాళ్లలో హాస్పిటల్ ట్రస్టీలు మాత్రమే కాదు, సావిత్రి అత్త కూడా ఉంది—అర్జున్ అమ్మ. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అనేది ఇక్కడ ప్రేమకన్నా పరీక్షలా కనిపిస్తోంది.
“ప్రోబ్ కేబుల్ మడవొద్దు,” అంది శృతి, అతని వైపు చూడకుండా. “కనెక్టర్ లూజ్ అయితే ఫీడ్ మధ్యలో కట్ అవుతుంది.”
రంజిత్ నవ్వాడు. “చూశారా? టెక్నీషియన్లకు ఇదే సమస్య. యంత్రం కంటే పెద్ద ఆలోచన ఉండదు.” అప్పుడు అతను వెనక్కి తిరిగి సావిత్రి అత్తను చూసి, “అత్తగారు, ఇలాంటివాళ్లు సేవా రంగంలో చాలా ఉపయోగపడతారు. కానీ కేసు చదవడం? అది వేరే స్థాయి.”
సావిత్రి అత్త పెదవులు బిగించుకుంది. “అర్జున్ చెప్పాడు, అమ్మాయి బాగా కష్టపడుతుందని. కష్టం ఒకటి, పేరు ఒకటి.”
శృతికి గుండెలో మంట ఎగిసింది. ఆ యంత్రం మీద చివరి మూడు నెలల ప్రోటోకాల్, లైవ్ ఫీడ్ లేటెన్సీ సర్దుబాటు, కేసు సెలెక్షన్—అన్నీ ఆమె చేతిపని. కానీ నేడు, తనే సిద్ధం చేసిన వేదిక అంచున నిలబెట్టిన సహాయకురాలిలా చూపిస్తున్నారు. అయినా ప్రోబ్ హెడ్ను మృదువుగా హోల్డర్లో పెట్టి, గెయిన్ లెవల్ ముందే సేవ్ చేసిన ఫైల్కి మార్చింది. బయట యాంకర్ పేరు ప్రకటించాడు. “డా. రంజిత్ వర్మ, మా స్టార్ డయాగ్నస్టిక్ కన్సల్టెంట్…”
అది ఆమెకు మొదటి చిన్న బహుమతి అయింది—స్క్రీన్ కుడివైపు అతను తాకకముందే ఆమె సెటప్ చేసిన ప్రీసెట్ లోడ్ అయి, టెస్ట్ ఫాంటమ్పై చిత్రం కత్తిరించినట్టు స్పష్టంగా వెలిగింది. పక్కనే నిలబడ్డ నర్స్ మెల్లగా, “మేడమ్, క్లారిటీ ఇవాళ చాలా బాగుంది,” అనేసరికి రంజిత్ తన కీర్తికే అది వచ్చిందన్నట్టు గడ్డం ఎత్తాడు.
లైవ్ కేసు లోపలికి తీసుకొచ్చేసరికి గదిలో వేడి మారిపోయింది. మధ్యవయస్కురాలు, కుడి పై కడుపు నొప్పితో వంగి కూర్చుంది. బయట పెద్ద స్క్రీన్కి ఫీడ్ వెళ్తోంది; స్టేజ్కి ఇది పక్క గది అయినా, ప్రతి కదలిక కనిపిస్తుంది. డా. ఫరా తలుపు వద్ద ఫైల్ ఇచ్చింది. “సస్పెక్టెడ్ గాల్బ్లాడర్, కానీ లివర్ మార్జిన్ కూడా చూడాలి. టైమ్ తక్కువ.”
రంజిత్ ఫైల్ తెరవకుండానే తలకు కట్టుకున్న విశ్వాసంతో రోగిని పడుకోబెట్టాడు. “క్లాసిక్ కేసు. ఐదు నిమిషాల్లో ముగిద్దాం.” అతను ప్రోబ్ను పొట్టమీద పెట్టిన విధానం తప్పుగా లేదు; కానీ కోణం తప్పింది. స్క్రీన్ మీద నీడలు కదిలాయి, ఏదో కనిపిస్తున్నట్టు, ఏదో దాగుతున్నట్టు. అతను తడబడకుండా మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు. “ఇదిగో గాల్బ్లాడర్ వాల్ థికెనింగ్…”
శృతి ఒక్కసారి స్క్రీన్ని, ఒక్కసారి అతని మణికట్టు ఒత్తిడిని చూసింది. అది గాల్బ్లాడర్ కాదని ఆమెకి వెంటనే అర్థమైంది. బిగించిన ప్రెషర్తో అతను కామన్ బైల్ డక్ట్ని స్లైస్లా విరూపం చేస్తున్నాడు; వెనుక చిన్న శాడోని వాల్ అనుకుంటున్నాడు. పేషెంట్ ముఖం ముడుచుకుంది. “నొప్పిగా ఉంది,” అంది.
“కొంచెం బేరించండి,” అన్నాడు రంజిత్, మైక్లోనే.
బయట హాల్లో స్వల్ప కదలిక వచ్చింది. ప్రశ్నలు మొదలుకాకముందే ప్రమాదం వాసనపడింది. డా. ఫరా కనుబొమ్మలు చిట్లించుకుంది. “డక్ట్ కొలత చెప్పండి,” అంది.
రంజిత్ స్క్రీన్పై కర్సర్ తీసుకెళ్లాడు. అతని వేళ్లు ఒకసారి, రెండుసార్లు తప్పు అంచులపై ఆగాయి. కొలత వెర్రిగా వచ్చింది. అతను వెంటనే ఫ్రీజ్ చేయలేదు. కదులుతున్న దానిని మాటలతో కట్టిపడేయాలని చూశాడు. “ఇమేజ్ కాస్త మొబైల్గా ఉంది…”
శృతి ముందుకు అడుగు వేసింది. “ప్రెషర్ తీయండి. సబ్కోస్టల్ నుంచి ఇంటర్కోస్టల్కి మార్చాలి.”
అతను వెంటనే మైక్ని మూసేయకుండా, అందరూ వినేలా నవ్వాడు. “నువ్వు స్టాండ్ పట్టుకో. ఇది క్లినికల్ నిర్ణయం.”
అర్జున్ అప్పుడే తలుపు దగ్గరకు వచ్చాడు. అతను హాస్పిటల్ ఆపరేషన్స్లో ఉన్నాడు; తన తల్లిని ఈ డెమోకు తీసుకొచ్చిన వాడూ అదే. అతని చూపు ఒక క్షణం శృతి మీద పడింది, వెంటనే రంజిత్ వైపు జారిపోయింది. ఆ ఒక్క చూపే చాలింది—ఇక్కడ తనకోసం ఎవరూ మాట్లాడరని శృతికి మళ్లీ స్పష్టమైంది.
పేషెంట్ ఒక్కసారిగా నిట్టూర్చి ఎడమచేత్తో మంచం గాడి పట్టుకుంది. రంజిత్ కోణం మరింత చెడింది. స్క్రీన్ మీద వచ్చిన దాంట్లో గాల్బ్లాడర్ లేదు; పోర్టా హేపాటిస్ గందరగోళంగా, బైల్ డక్ట్ పొడవుగా, వెనుక పడిన రాయి నీడలా మెరుస్తూ దాక్కుంది. బయట నుంచి ఒక ట్రస్టీ గొంతు వినిపించింది. “ఇది క్లియర్గా లేదు కదా?”
డా. ఫరా కఠినంగా, “ఫ్రీజ్ చేయకండి. ఫైండింగ్ కంఫర్మ్ కాదు,” అంది.
అది చాలు. శృతి రంజిత్ చేతి క్రింద నుంచి ప్రోబ్ కేబుల్ను చాకచక్యంగా సడలించి, మానిటర్ ఎడమ వైపు ఉన్న గెయిన్ నాబ్ను ఒక చిటికెలో తగ్గించింది. తర్వాత ఆమె కుడిచేత్తో ప్రోబ్ను అతని పట్టు నుంచే తీసుకోలేదు—అతని మణికట్టు మీద రెండు వేళ్లు ఉంచి, “ఒత్తిడి తీసేయండి,” అంది. అతను అహంకారంతో క్షణం నిశ్చలంగా ఉండిపోయాడు. అదే క్షణం ఆమె ఎడమచేత్తో ప్రోబ్ను ఇరవై డిగ్రీలు పైకి తిప్పి, ఇంటర్కోస్టల్ కిటికీకి జరిపి, ఒకే చలనంలో కలర్ డాప్లర్ ఆపేసింది.
స్క్రీన్ ఒక్కసారిగా శుభ్రపడింది.
బైల్ డక్ట్ నల్లగా పొడవుగా వెలిగింది. దాని చివరలో చిన్న తెల్లటి గట్టి మచ్చ, వెనుక పక్కా అకౌస్టిక్ షాడో. గాల్బ్లాడర్ కాదు. డిస్టల్ సీబీడీ స్టోన్. రంజిత్ ఇంతసేపు గోడ అనుకున్నది అసలు డక్ట్.
ఆ ఒక్క స్పష్టమైన చిత్రం గదిని నరికేసింది. డా. ఫరా ముందుకు వచ్చి స్క్రీన్ దగ్గరే ఆగిపోయింది. అర్జున్ తలుపు ఫ్రేమ్ నుంచి నిటారుగా నిలిచిపోయాడు. బయట నుంచి యాంకర్ గొంతు సగం మాటలోనే మంగిపోయింది; ఎందుకంటే పెద్ద స్క్రీన్ మీద ఇప్పుడు ఎలాంటి వాదనకీ చోటులేని చిత్రం కనిపిస్తోంది.
రంజిత్ మొదట చేతిని వెనక్కి తీసుకోలేదు. తర్వాత తనే ఆంగిలం ఇచ్చినట్టు నటించేందుకు, “యెస్, యెస్, అదే నేను—” అన్నాడు.
“అయితే కొలవండి,” అంది డా. ఫరా, అతన్ని కాకుండా శృతినే చూస్తూ.
అది మొదటి నిజమైన మార్పు. ప్రశ్న అతనికోసం కాదు; కానీ అతడే జవాబు చెప్పాల్సిన స్థితిలో చిక్కుకున్నాడు. కర్సర్ ఇంకా అతని వైపే ఉంది. అతను స్క్రీన్పై సరైన చివర పట్టుకోలేక, మళ్లీ తప్పు అంచున పెట్టాడు. సంఖ్య మరోసారి తప్పు వచ్చింది. డా. ఫరా చూపు చల్లబడింది. “అది షాడో. అంచు కాదు.”
శృతి ఎవరిని చూసి గెలిచినట్టు నవ్వలేదు. కేవలం తన చేతిని ముందుకు చాపింది. రంజిత్ క్షణం ఆలస్యం చేశాడు; కానీ డా. ఫరా ఒక్క మాటతో ఆ ఆలస్యం ఛిద్రమైంది. “కంట్రోల్ ఆమెకు ఇవ్వండి.”
రంజిత్ వెనక్కి జరగక తప్పలేదు. అదే గదిలో, అదే యంత్రం ముందు, అతని కోసం వదిలిన మధ్యస్థానం సన్నగా మారిపోయి, శృతి నిలబడ్డ చోటు మాత్రమే పని చేసే స్థలంగా మిగిలింది. సావిత్రి అత్త బయట గాజు అవతల నుంచి గమనిస్తోంది; ఇప్పుడామె ముఖంలో తీర్పు కాదూ, తొలిసారి దాచలేని లెక్కపట్టే ఆసక్తి ఉంది. అర్జున్ నోరు తెరిచి ఏదో చెప్పబోయి ఆపేశాడు.
శృతి ప్రోబ్ను మళ్లీ సెట్ చేసింది. “శ్వాస ఆపండి,” అని రోగికి మృదువుగా చెప్పింది. ఆమె బొటనవేలు ప్రెషర్ను తగ్గించగా చిత్రం స్థిరపడింది. “ఇదిగో కామన్ బైల్ డక్ట్. ఇది రాయి. వెనుక నీడ చూడండి.” ఆమె మార్కర్ని లేసి ఉంచి రెండు అంచులు సరిగ్గా పట్టుకుంది. సంఖ్య స్క్రీన్పై నిలిచింది. తర్వాత ప్యాన్ చేసి ప్యాంక్రియాటిక్ హెడ్ దగ్గర డిలటేషన్ చూపించింది. మాటలకన్నా కదలికలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి—ఏది చూడాలో, ఏది కాదో, ఎందుకు ముందరి చదువు తప్పో, అన్నీ ఆ చిత్రమే చెబుతోంది.
రంజిత్ మళ్లీ లోనికి దిగేందుకు ప్రయత్నించాడు. “ఇది మిక్స్డ్ పిక్చర్. కన్సర్వేటివ్గా—”
శృతి అతనివైపు తిరగలేదు. “సినీ కట్ కాదు ఇది. ఫ్రేమ్ నిలబడుతుంది.” వెంటనే ఆమె ఫ్రీజ్ కొట్టలేదు; ముందుగా రియల్టైమ్లో డక్ట్ లోమెన్పై కర్సర్ నడిపి, రాయికి ముందు విస్తరించిన భాగాన్ని, తరువాత షాడోని, ఆపై రోగి నొప్పి వచ్చిన క్షణాన్నే మళ్లీ పట్టుకుంది. బయట స్క్రీన్ చూసే వాళ్లకు ఇది తేడా కాదు, తీర్పు. అతను మాటతో తిరిగి అధికారం తెచ్చుకోలేని దృశ్యం.
డా. ఫరా మైక్ తన చేతిలోకి తీసుకుంది, కాని పరిచయం చేయడానికి కాదు. “డయాగ్నోసిస్ బే నుంచి చిత్రం స్పష్టంగా ఉంది. ప్రొసీడ్.” ఒక్క పదంతో ఆమె సభ హక్కుని స్క్రీన్కు, స్క్రీన్ హక్కుని శృతికి మళ్లించింది.
ఇప్పటివరకు ట్రాలీ నెట్టిన చేతులే ఇప్పుడు యంత్రాన్ని యజమానిలా నడిపుతున్నాయి. శృతి కలర్ మోడ్ ఆఫ్లోనే ఉంచి, డీప్ ఫోకస్ తగ్గించి, జూమ్ తెరిచింది. రాయి చిత్రం పెద్దదైంది; దాని వెనుక నల్లని కట్ పొడవుగా కురిసింది. “ఇది గాల్బ్లాడర్ వాల్ కాదు,” అంది. “ఇది అడ్డుపడిన డక్ట్. కేసు ఆలస్యం చేస్తే ఇన్ఫెక్షన్ ప్రమాదం పెరుగుతుంది.” ఆమె వాక్యాల్లో ఆగ్రహం లేదు; కానీ గదిలో ఇప్పటివరకు చలామణి అయిన అబద్ధపు నమ్మకాన్ని ఒక్కొక్కటి కోసే కఠినత్వం ఉంది.
రంజిత్ చెమట తుడవడానికి రుమాలు తీస్తూ, “మైక్లో నేను ఎక్స్ప్లేన్—” అన్నాడు.
ఎవరూ మైక్ అతని చేతికి ఇవ్వలేదు.
శృతి మళ్లీ ప్రోబ్ జరిపింది. “సెకండరీ వ్యూ కావాలి.” రోగిని కాస్త మలిపి, ఇంటర్కోస్టల్ స్లాట్ నుంచి మరొక కోణం తెచ్చింది. అదే రాయి, మరో నిర్ధారణ. ఒక్కసారి కాదు, రెండుసార్లు. ఇక ఇది అదృష్టపు ఫ్రేమ్ కాదు. ఆమె గెయిన్, డెప్త్, ఫోకస్—మూడు సెట్టింగ్లతో చిత్రం స్థిరంగా నిలబెట్టింది. బయట గాజు అవతల సావిత్రి అత్త కుర్చీలో ముందుకు వాలింది; అర్జున్ పక్కకు తప్పుకుని మరొకరికి దారి ఇచ్చాడు. గదిలో నిలబడే క్రమం కూడా మారిపోయింది. డా. ఫరా శృతి ఎడమ వైపు, నర్స్ నోట్ప్యాడ్తో కుడివైపు. రంజిత్ మాత్రం వైర్ తగలకూడదనే జాగ్రత్తతో వెనుక అంచున.
“మార్క్,” అంది శృతి.
నర్స్ వెంటనే స్టిల్ క్యాప్చర్ తీసింది.
“ఇంకా కాదు,” అంది శృతి. “లైవ్ ట్రేస్తో ముగిద్దాం.”
ఆమె ఫ్రీజ్ రిలీజ్ చేసి, చివరి సారి రాయిని నిజ సమయ చలనంలో మధ్యకు తీసుకువచ్చింది. శ్వాసతో అది కదలలేదు; చుట్టూ టిష్యూ కదిలింది. నిలిచినది సమస్య, కదిలింది దాని చుట్టూ జీవం. అందుకే అది రాయి అని ఎవరైనా చదవగలిగేలా ఉంది. శృతి ఆ చిత్రాన్ని మధ్యలో ఉంచి, కొలతలను వరుసగా పెట్టింది. స్క్రీన్ దిగువ బార్పై రోగి పేరు, సమయం, బే నంబర్ వెలిగాయి. ఆమె ఎడమచేత్తో ఫ్రీజ్ నొక్కి, కుడిచేత్తో అనోటేషన్ తెరిచి తెలుగులో టైప్ చేసింది—“సీబీడీ రాయి; డక్ట్ విస్తరణ స్పష్టము.” తరువాత కేసు ఫోల్డర్పై తన యూజర్ గుర్తింపు కనిపించే విధంగా సేవ్ బటన్ నొక్కింది.
రంజిత్ అకస్మాత్తుగా ముందుకు వాలి, “అది నా సెషన్—” అన్నాడు.
శృతి కర్సర్ని ఒక్క అంగుళం కూడా కదలకుండా స్క్రీన్పై ఉంచి, అతని చేతి దారిని శరీరంతో మూసేసింది. “ఇప్పుడిది చదివినవారి సెషన్.” ఆమె కీబోర్డ్ దగ్గర ఉన్న చిన్న తాళాన్ని కుడి వైపుకు తిప్పి యజమాని-లాక్ మోడ్లో పెట్టింది. సేవ్ గుర్తు మూసుకుపోయింది. ఎడిట్ హక్కు బయటపడిపోయింది.
డయాగ్నోసిస్ బే పక్కనే ఉన్న స్క్రీన్పై స్పష్టంగా నిలిచిన చిత్రం కదలలేదు. రాయి, నీడ, కొలత, ఆమె నమోదు చేసిన నిర్ధారణ—అన్నీ చదవగలిగేలా తెరిచి ఉన్నాయి. శృతి ప్రోబ్ను శుభ్రపరిచి హోల్డర్లో పెట్టింది, కౌంటర్ అంచుపై చల్లారిపోయిన భోజన పెట్టెను చేతిలోకి తీసుకుంది, స్క్రీన్ ముందు మెరుస్తున్న కర్సర్ను ఒక్కసారి చూసి లాక్ కీ నొక్కింది. కర్సర్ ఆగిపోయింది.