తిరిగి నా చేతికే వచ్చింది

“మాధవి, ఆ బెడ్ దగ్గర నిలబడు, ముందు కౌంటర్‌కి రాకు,” అని సునీత అక్క చేతిలోని రిజిస్టర్‌ను తిప్పి తన మేనకోడలు కవ్య ముందుంచేసరికి, మాధవి ఇప్పటికే మూడు ఫైళ్లు ఒక చేతిలో, వేడి తగ్గిన టీ గ్లాస్ మరో చేతిలో పట్టుకుని కారిడార్‌లో తిరుగుతోంది. రాత్రి డ్యూటీ మడతలు ఇంకా ఆమె చీర నడుము దగ్గర గట్టిగా పడిగట్టుకుని ఉన్నాయి; మెట్రో కార్డు అంచు పాతబడిపోయి పర్సు జిప్ నుంచి బయటికి తొంగిచూస్తోంది. కౌంటర్ వెనుక ఉన్న స్టీల్ షెల్ఫ్‌పై గ్లౌవ్స్ జత కనిపించలేదు; వాటిని ఉదయం ఆమెే ఎండబెట్టి టూల్ ర్యాక్ నీడలో పెట్టింది. “అమ్మగారికి షుగర్ పడిపోతోంది,” అని పక్క బెడ్‌లో ఉన్న వృద్ధురాలికి బిస్కెట్ ప్యాకెట్ చింపి ఇచ్చింది. “అదేదో పనిమనిషి పని లాగా చేస్తున్నావ్, పేషెంట్ వాళ్లు చూస్తున్నారు,” సునీత అక్క ముక్కున వేలేసింది.

చిన్న ప్రైవేట్ క్లినిక్ అది, హైదరాబాద్ పాత బస్తీ వైపు మెయిన్ రోడ్‌కి గల్లీ తిరిగితే వచ్చే రెండంతస్తుల భవనం. కింద రిసెప్షన్, చిన్న ల్యాబ్ టేబుల్, చికిత్స గది; పై అంతస్తులో డాక్టర్‌కి వసతి. డాక్టర్ శేషాద్రి గారి భార్య పెద్దమ్మకు సునీత అక్క దూరపు చెల్లెలి కోడలు; ఆ దారిలోనే మాధవిని ఇక్కడ పనిలో పెట్టారు. అదే దారిలో రవితో ఆమెకు ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం పెరిగింది. కానీ తెలిసింది సంబంధం మాత్రమే; విలువ మాత్రం కాదు. ఇంట్లో భోజన పట్టిక దగ్గర “క్లినిక్‌లో సహాయం చేస్తుంది” అని చెప్పేవారు. రాత్రి ఎమర్జెన్సీలు, డ్రెస్ మార్పులు, మందుల స్టాక్, చెల్లింపుల తేడాలు—అన్నీ ఆమె భుజానికే వేలాడినా, బయటికి మాత్రం ఆమె సహాయం చేసేదే.

కవ్య కొత్తగా నర్సింగ్ కోర్సులో చేరింది. బొట్టు పెద్దగా, జుట్టు సరిగ్గా, మెడలో మెరుస్తున్న ఐడి కార్డు గొలుసు. “నేనే ఫ్రంట్ చూసుకుంటా పిన్ని,” అని నవ్వింది. సునీత అక్క వెంటనే నిజమైన బ్యాడ్జ్ క్లిప్‌ను డ్రాయర్ నుంచి తీసి కవ్య దుపట్టాకు బిగించింది. క్లిప్‌కు వేలాడుతున్న చిన్న తాళం లేకపోతే మందుల అల్మిరా తెరుచదు, పరీక్ష గది లాగ్‌బుక్ రాయలేరు, చికిత్స గది నుంచి ఫైళ్లు బయటికి రావు. ఆ క్లిప్ మాధవి చీర పల్లెలోనే ఉండాలి. కానీ సునీత అక్క అందరి కళ్లముందే కవ్యకు పెట్టింది. “బయట వాళ్లతో మాట్లాడేది చదువున్న అమ్మాయి అయితే బాగుంటుంది. నువ్వు లోపల పని చూసుకో.”

అది తిట్టు కాదు. తిట్టుకంటే దెబ్బ ఎక్కువ. పని బరువు ఉన్న చేతిని పక్కకు నెట్టి, కనిపించే హక్కును ఇంకొకరికి కట్టిపెట్టడం. పక్కనే రవి నిలబడి ఉన్నాడు; మెడికల్ రిప్ పని నుంచి అరగంట దొరికిందో ఏమో వచ్చాడు. మాధవి వైపు చూశాడు, కానీ సునీత అక్క ముందు మాట రాలేదు. ఆ క్షణం మాధవి చెల్లింపుల కవర్లు సర్దుతూ ఉన్న వేళ్లను బిగించింది. పల్చని కాగితం రుసరుసలాడింది. “సరే,” అనింది అంతే. కానీ కవ్య కౌంటర్ మీద ఉంచిన ఫైల్‌లో రోగి నంబర్లు తలక్రిందులుగా ఉన్నట్టు ఆమె చూసింది. ఏమీ చెప్పలేదు. వెళ్లి పరీక్ష గదిలో ఆక్సిజన్ మీటర్ నాబ్ సరిచేసింది, సూదుల ట్రే నింపింది, డాక్టర్‌కు కావాల్సిన పాత కేస్ షీట్ ముందుగానే తీసి బెడ్‌దగ్గర పెట్టింది. అయిదు నిమిషాలకే డాక్టర్ గారు బయటికి వచ్చి, “ఈ ఫైల్ ఎవరూ ముందే తెచ్చారు?” అని అడిగారు. సునీత అక్క “కవ్యే అయి ఉంటుంది” అనగానే, డాక్టర్ కంటిమీద కంటి వేసి, “మాధవి, థ్యాంక్స్, నాకు వెతికే టైం సేవ్ అయ్యింది,” అన్నారు. అంతే. చిన్నది. కానీ సునీత అక్క కనుబొమ్మ ఒక్క క్షణం కదిలింది.

మధ్యాహ్నం దాటక ముందే ఒత్తిడి పెరిగింది. కాలేజీ బస్సు ఢీకొట్టిన చిన్న ప్రమాదంలో ఇద్దరు విద్యార్థులు, ఒక లెక్చరర్‌ని తీసుకొచ్చారు. తల గాయం పెద్దది కాదు కానీ రక్తం, భయం, ఫోన్లు, అరుపులు—చిన్న క్లినిక్ ఒక్కసారిగా ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యింది. బయట బెంచీలపై తల్లిదండ్రులు, లోపల ఆందోళన, డాక్టర్ గారి గట్టిగొంతు. ఇలాంటి వేళల్లో ఎవరు ఎక్కడ నిలబడాలో మాధవికి కళ్లుమూసినా తెలుసు. ఎవరు పేరు చెప్తే ఎవరి బంధువు ఏ బెడ్ దగ్గరకి పరుగెత్తుతాడో కూడా తెలుసు. కానీ సునీత అక్క మాత్రం కవ్యను కౌంటర్ ముందే నిలబెట్టింది. “బిల్లులు, అడ్మిట్ ఫారాలు, రక్తపు గ్రూప్ వివరాలు—అన్నీ రాయ్. మాధవి, నువ్వు స్ట్రెచర్ తోయ్.”

మాధవి స్ట్రెచర్ తోసింది, రక్తం తుడిచింది, ఏడుస్తున్న అమ్మాయిని నీళ్లు తాగమంది. కవ్య ముందు కూర్చున్న వారితో పేర్లు అడగసాగింది. రెండో పేషెంట్ తండ్రి “హేమంత్, బి-పాజిటివ్” అనగానే, కవ్య గజిబిజిగా రాసింది. అదే సమయంలో లెక్చరర్‌కి ముందే పెనిసిలిన్ అలెర్జీ ఉందని తండ్రి చెప్పాడు. అది కేస్ షీట్‌లో ఎర్రపెన్నుతో గుర్తు పెట్టిన విషయం. రాత్రి డ్యూటీలో మాధవి గత నెలే చూసి ఫైల్ మీద కొత్త స్లిప్ అతికించింది.

“పాత ఫైల్ ఎక్కడ?” అని డాక్టర్ చికిత్స గది నుంచి అడిగారు.

కవ్య డ్రాయర్ లాగింది. తప్పు డ్రాయర్. సునీత అక్క ఇంకోటి తెరిచింది. తప్పు తాళం. క్లిప్ ఆమె దుపట్టా నుంచి జారిపడి కౌంటర్ లోపల పడింది. “అయ్యో,” అని కవ్య వంగింది. అదే సమయంలో హేమంత్ తల్లి ఏడుస్తూ ఫారమ్ మీద సంతకం చేసే చోట తప్పు పేరు రాసింది. రోగి బ్లడ్ గ్రూప్ బోర్డుపై తలకిందులుగా చేరింది. చికిత్స గది తలుపు అర్ధం తెరుచుకుని డాక్టర్ శబ్దం మరింత పదునైంది. “ఎవరూ సరైన కేస్ షీట్ ఇవ్వట్లేదు? అలెర్జీ హిస్టరీ ఎక్కడ?”

మాధవి అప్పటివరకు లోపల బెడ్‌దగ్గర గాజ్ కట్టుతోంది. వాక్యం పూర్తి కాక ముందే ఆమె చేతులు ఆగిపోయాయి. సునీత అక్క గొంతు వచ్చింది—“మాధవి, ఒక్కసారి వచ్చి చెప్పి వెళ్లు.” ఆ ‘చెప్పి వెళ్లు’లో హక్కు లేదు; పని మాత్రం ఉంది.

ఆమె వెంటనే రాలేదు. గాజ్ ముడి బిగించి, పేషెంట్ చేతిపై టేపు అతికించింది. “ఇదే చివరి స్ట్రిప్, కదలొద్దు,” అని చెప్పి మాత్రమే బయటికి వచ్చింది. ఆ క్షణం రవి కారిడార్ తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు. అతను ఇప్పటి వరకు మాధవిని గమనించిన తీరు మారలేదు—బాగా పనికి వచ్చేదిగా, అవసరమైనప్పుడే పిలిచేలా. కానీ ఇప్పుడు అతని చూపు కౌంటర్‌పై పడింది: కవ్య చేతుల్లో కంపనం, సునీత అక్క ముఖంలో చిట్లిన మేకప్, డ్రాయర్ నుంచి అర్ధం బయటికి లాగి పడేసిన ఫైళ్లు, తప్పు పేర్లు. ఆ గజిబిజిలో మాధవి మాత్రం నేరుగా సరైన అల్మిరా దగ్గరికి వెళ్లింది.

“తాళం ఇవ్వండి,” అంది.

కవ్య ఒక్క క్షణం ఆగింది. సునీత అక్క, “ఇదిగో తీసుకుని—” అంటూ మాట మధ్యలోనే తాళం అందించింది. మాధవి తాళం తీసుకోలేదు. కౌంటర్ లోపల పడిన బ్యాడ్జ్ క్లిప్‌ను ఆమెే వంగి తీసుకుంది. తన అరలో వేసుకుంది. క్లిప్ తగిలిన మెటల్ చల్లగా ఉంది. కానీ దాన్ని చీరకు మళ్లీ పెట్టుకోలేదు. ముందుగా అల్మిరా తెరిచింది. మూడో పట్టీలో ఎడమవైపు ఫైల్, దాని కింద ఎర్ర స్టిక్కర్ ఉన్న పాత కేస్ షీట్. “పెనిసిలిన్ అలెర్జీ. గత నెల ఇంజెక్షన్ తర్వాత చర్మంపై మచ్చలు వచ్చాయి,” అని చెప్పి ఫైల్‌ను నేరుగా డాక్టర్ చేతిలో పెట్టింది. ఆ తరువాత హేమంత్ ఫారమ్ లాగి, “బి-పాజిటివ్ కాదు, ఓ-పాజిటివ్. తండ్రి తొందరలో తప్పు చెప్పాడు, గత క్యాంప్ రిపోర్ట్ ఫోటో వాట్సాప్‌లో ఉంది,” అని తండ్రి ఫోన్ తీసుకుని స్క్రీన్ చూపించింది. ఆమె మాట్లాడుతున్నప్పుడు, సునీత అక్క ఒక్కసారిగా గట్టిగా ఆజ్ఞలు ఇవ్వలేక నిలిచిపోయింది.

ఇప్పుడే పని తిరిగి తనవైపు వాలి పడుతున్నట్టు మాధవి గుండెలో ఒక వేడి నొప్పి వచ్చింది. కానీ ఆమె దాన్ని ముఖంలోకి రానివ్వలేదు. “కవ్య, నువ్వు పేర్లు మళ్లీ చదువు. నేను చెబుతా. అత్తయ్య, మీరు బయట ఉన్న వాళ్లను ఒక్క లైన్‌లో నిలబెట్టండి. ఒక్కో కుటుంబం నుంచి ఒకరే లోపలకి.” సునీత అక్కని ‘అత్తయ్య’ అని చాలాకాలం తర్వాత పిలిచింది. పిలుపులో మర్యాద ఉంది, వశత్వం లేదు. రవి కాస్త పక్కకు జరిగాడు. చికిత్స గది తలుపు అంచున నిలబడి, ఆమె చేతి కదలికలను గమనించాడు—ఏ ఫైల్ ఎక్కడి నుంచి వస్తోంది, ఎవరి సంతకం ఎక్కడ పెట్టిస్తోంది, ఏ తల్లి భయంతో ఏ లైన్ దాటబోతోందో ముందే అడ్డుకుంటోంది.

తర్వాత పదినిమిషాలు చిన్న క్లినిక్‌లో గడియారం శబ్దం కూడా వినిపించలేదనిపించింది. మాధవి కౌంటర్ వెనుక నిలబడి పేర్లు పిలిచింది. ఫోన్ నంబర్లు నిర్ధారించింది. అడ్మిట్ స్లిప్‌లను ఒక కట్ట, రక్త పరీక్ష రిక్విజిషన్‌లను మరో కట్ట చేసింది. డాక్టర్ బయటికి “సెటప్” అనగానే ఏ ట్రే కావాలో లోపలికి పంపింది. నైట్ డ్యూటీ సిస్టర్ జ్యోతి దిగివచ్చి, “సిస్టర్, గ్లోవ్స్?” అని అడిగింది. మాధవి వెనక్కి తిరిగి టూల్ ర్యాక్ నీడ వైపు చూసింది; ఖాళీ. ఉదయం కడిగి పెట్టిన జత ఎక్కడో వాడి పడేసారు. “వెనుక డ్రాయర్ రెండో మూల,” అని చెప్పింది. జ్యోతి వెంటనే తెచ్చింది. చెప్పే తీరు విని జ్యోతి ఇక కవ్యని కాక మాధవినే చూస్తోంది.

రవి దగ్గరికి వచ్చినా, ఆ కలబోతలో వాళ్లిద్దరికీ మాట పెట్టడానికి చోటు లేదు. అయినా ఒక క్షణం, హేమంత్ తల్లికి నీళ్లు అందిస్తూ మాధవి తిరిగినప్పుడు, అతను ఆమెకు తగలకుండా తలుపు పూర్తిగా తెరిచి పట్టుకున్నాడు. అంతే. ఆ ఒక్క పక్కకు జరగడం కూడా ఈరోజు వరకూ అతను ఇవ్వని చోటు. అతని కళ్లలో మొట్టమొదటిసారి విచారం కంటే స్పష్టత ఎక్కువగా ఉంది.

క్లినిక్ ఒత్తిడి కాస్త దిగింది అనుకున్నప్పుడే నిజమైన గండం వచ్చింది. లెక్చరర్‌కి వెంటనే ఒక నిర్దిష్ట ఇంజెక్షన్ కావాలి; స్టాక్ కొత్త పెట్టెలో ఉంది, దాని లాట్ నంబర్ నమోదు చేయకుండా డాక్టర్ వాడరు. ఆ నమోదు పుస్తకం కౌంటర్‌లోని చిన్న తాళపెట్టెలో ఉంటుంది. తాళం బ్యాడ్జ్ క్లిప్‌కే జత. కానీ ఆ క్లిప్ అప్పటికి మాధవి అరలోనే ఉంది. ఎందుకంటే అల్లకల్లోలంలో దాన్ని తిరిగి ఎవరూ అడగలేదు, ఆమె కూడా ఇవ్వలేదు.

“లాట్ రిజిస్టర్ ఎక్కడ?” డాక్టర్ చికిత్స గది తలుపు దగ్గర నుంచే అడిగారు.

సునీత అక్క గట్టిగా, “మాధవి, క్లిప్ ఇవ్వు, నేను—”

మాధవి మొదటిసారి ఆమె వైపు నేరుగా చూసింది. గొంతు ఎత్తలేదు. “ఇప్పటివరకు లోపల పని మాత్రమే చూసుకోమన్నారుగా.”

అది వాదం కాదు. తలుపు గడియం లాంటి గట్టి గీత. సునీత అక్క ముఖం చిట్లింది. బయట బెంచీపై కూర్చున్న ఇద్దరు తల్లిదండ్రులు ఆ వైపు చూసి మళ్లీ చూపు తిప్పుకున్నారు. రవి చికిత్స గది అంచు నుంచి ఒక్క అడుగు వెనక్కి వెళ్లి దారిని ఖాళీ చేశాడు. అతని చేయి తలుపు రెక్కపై నుంచి జారింది; ఇక అడ్డుకాదు అన్నట్టుగా.

క్లినిక్‌లో పని ఆగిపోవడానికి ఒక్క క్లిప్ చాలింది. మాధవి అరలో ఉన్న ఆ చిన్న లోహం ఒక్కసారిగా ఎవరికి ఏ హక్కు ఉందో చెప్పే బరువుగా మారింది. లోపల పేషెంట్ చేతికి కేనులా సిద్ధంగా ఉంది. జ్యోతి ట్రే పట్టుకుని ఎదురు చూస్తోంది. డాక్టర్ కళ్లలో అసహనం కంటే త్వరపడే బాధ్యత ఎక్కువ. సునీత అక్క ఇప్పుడే సరిపడే మాట వెతికింది. “అమ్మా, ఇవ్వు. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

మాధవి కౌంటర్ ముందు కాదు, చికిత్స గది అంచుకే నడిచింది. అక్కడే, అందరి కంటే డాక్టర్ గారి వైపే ముఖం పెట్టి, క్లిప్‌ని తన చీర పల్లెలో మళ్లీ బిగించింది. మెటల్ చప్పుడు చిన్నగా వినిపించింది. తర్వాత తాళపెట్టె తెరిచి లాట్ రిజిస్టర్ తీసింది. మందు పెట్టె తీసి నంబర్ చదివి నమోదు చేసింది. సమయం, డోస్, సంతకం పెట్టే గీత మీద తన కలం నడిపింది. “ఇప్పుడే ఇవ్వండి సార్,” అంది.

డాక్టర్ ఆమె చేతి నుంచే పెట్టె తీసుకున్నారు. “మాధవి, నువ్వే కౌంటర్ చూసుకో,” అని మాత్రమే అన్నారు. ఆ వాక్యం ఎవరికీ హెచ్చరికగా కాదు; సరైన చోటుకు సరైన వస్తువు చేరినట్టు సాదాసీదాగా పడింది. అదే చాలు. సునీత అక్క వెనక్కి జరిగి, ఫైళ్ల గుట్ట పక్కకు తప్పించింది. కవ్య తలవంచి నిలబడింది. మాధవి వాళ్లిద్దరిని ఓదార్చలేదు, ఎత్తిపొడిచలేదు. కౌంటర్‌ను తన వైపుకు లాగి, పేర్ల కట్ట మళ్లీ సరిచేసింది. “తర్వాతివారు,” అంది.

సాయంత్రం వెలుతురు లోపలికి జారేసరికి గందరగోళం సద్దుమణిగింది. బెంచీలు ఖాళీ అయ్యాయి. ఫినైల్ వాసన మళ్లీ పైచేయి సాధించింది. పై అంతస్తు నుంచి పెద్దమ్మ దిగి వచ్చి ఎవరికో ఇంటి భోజనం గురించి అడిగింది; మాధవి విననట్టే రిజిస్టర్ మూసింది. రవి దగ్గరికి వచ్చి ఏదో చెప్పబోయాడు. ఆమె అతని వైపు చూసింది; చూపులో కోపం కాలిపోయి మిగిలింది మాత్రం కొలిచిన దూరం. అతను ఆ దూరం దాటలేదు. కౌంటర్ పక్కన వేలాడుతున్న గ్లోవ్స్ హుక్ ఖాళీగా ఉంది అని అతని చూపు అక్కడ ఆగి మళ్లీ ఆమె చేతికి వచ్చింది—బ్యాడ్జ్ క్లిప్ ఇప్పుడు మళ్లీ తన చోటే ఉంది.

మాధవి వెనుక కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్లి స్టీల్ టూల్ ర్యాక్ నీడలో పడివున్న గ్లోవ్స్ జతను తీసుకుంది. ఒకటి తలక్రిందులుగా మడచి ఉంది. ఆమె దాన్ని సరిచేసి, జతగా మళ్లీ హుక్‌కు తొడిగింది. రబ్బరు మృదువుగా చిటపటమని మోగింది.