చెదరం మమ్మల్ని విడదీయలేదు

క్యాష్ కౌంటర్ గాజు చిలక వెనక నుంచి నర్సు, “ఇంకో ఐదు నిమిషాలు ఆలస్యమైతే అడ్మిషన్ స్లిప్ మళ్లీ తీయాలి,” అని గట్టిగా చెప్పేసరికి మాధవి తన చీర పొత్తిలో దాచుకున్న మడిచిమడిచి మృదువైపోయిన రశీదును విప్పి ముందుకు చాపింది. వెనకనుంచి రేణుక అత్త చేతి గాజులు మోగాయి. “ఎవరూ అడగకముందే డబ్బులు కట్టేస్తే పెద్దదానివైపోతావా? బయట నిల్చోమన్నాను కదా.”

మాధవి ఒక్కసారి మాత్రమే తలెత్తి చూసింది. హైదరాబాద్‌లోని ఆ ప్రైవేట్ క్లినిక్ కారిడార్‌లో పై ట్యూబ్‌లైట్ గింగిరం మోత మామూలుగా వినిపించదు; అలసిన వాళ్లకి అది చెవిలో ఒత్తుగా పడుతుంది. విహాన్ తండ్రిని స్ట్రెచర్‌పై లోపలికి తోసుకెళ్తున్నారు. విహాన్ చేతిలో ఫోన్, ఎదుట సంతకం పెట్టాల్సిన మూడు పేజీలు, వెనక అత్త మాట. ఎవరో ఒకరు కట్టకపోతే పరీక్షలు ఆగిపోతాయని కౌంటర్ అమ్మాయి ఇప్పుడే చెప్పింది. మాధవి చెల్లింపు చేసి స్లిప్ తీసుకుని తిప్పేసరికి రేణుక అత్త దాన్ని ఆమె చేతిలోంచి దాదాపు లాగేసుకుంది. “ముందు మా వాళ్లతో మాట్లాడి చేయాలి. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని అనుకుంటున్నావేమో, కానీ హద్దు అనే దాని ఉంటుంది.”

విహాన్ ముఖం మాత్రం కాగితాల మీదే ఉంది. “అమ్మ, ఇప్పుడు—” అని మొదలుపెట్టాడు. “ఇప్పుడు కాదు అంటే ఎప్పుడూ కాదు,” అత్త చప్పున కత్తిరించింది. “అమ్మాయి పని చేసిందనుకో. కానీ లోపలికి, డాక్టర్ గదుల దగ్గరికి రావద్దు.”

ఆ మాటలో ధన్యవాదం లేదు; కానీ కౌంటర్ అమ్మాయి స్లిప్‌తో పాటు మిగిలిన చిల్లర మాధవికే చాచి పెట్టింది. “అక్కా, ఫార్మసీ కింద ఫ్లోర్. ఈ కోడ్ చూపించండి,” అంది. చిన్నదైనా అది ఒక వంగిన తలపాటు. ఎవరో తనను పని చేసిన వ్యక్తిలా చూసిన మొదటి నిమిషం అది. మాధవి చిల్లర, స్లిప్, ప్రిస్క్రిప్షన్ అన్నీ ఒకే చేతిలో దాచుకుని, “విహాన్, ఐసీయూ స్టిక్కర్ ఇవాళ్టిదే కావాలి. నేను మందులు తీసుకువస్తా,” అంది. అతడు తలెత్తి ఆగి, ఆమె చేతిలో ఫైల్ పెట్టాడు. “జాగ్రత్తగా పెట్టు,” అన్నాడు. రేణుక అత్త ముఖం గట్టిపడింది.

కింద ఫార్మసీ ముందు క్యూలో నిల్చున్నప్పుడు మాధవి భుజాల్లో రాత్రంతా తిరిగిన అలసట గట్టిగా కూర్చుంది. నిన్న సాయంత్రం తన సేవా రంగం ఆఫీసు షిఫ్ట్ ముగిసిన వెంటనే మెట్రో ఎక్కి వచ్చింది. స్లీవ్ మడతల దగ్గర చెమట గీతలు ఎండిపోయి గరుకుగా ఉన్నాయి. కౌంటర్ దగ్గర మందుల కాగితాన్ని మళ్లీ మళ్లీ విప్పి చూసింది; కాగితం అంచులు పాత ఎన్‌వలప్‌లా శబ్దం చేశాయి. వెనకనుంచి రేణుక అత్త చిన్నమ్మాయి కోడలు సునీత వచ్చి, “అక్కా, ఇవి తీసుకున్నాక పైకి వస్తావా? అక్కడ టీ గ్లాసులు కూడా పేరుకున్నాయి. అత్తగారు మిమ్మల్ని పిలవమన్నారు,” అని అంది. ఆ ‘మిమ్మల్ని’ లో గౌరవం లేదు; పనిమనిషికి చెప్పే మర్యాదలాంటిది.

మాధవి మందులు తీసుకుని పైకి వెళ్లేసరికి విహాన్ బాబాయ్ కుర్చీని కొద్దిగా పక్కకు లాగి, “ఇది పెద్దవాళ్లకి,” అన్నాడు. ఆమె నిల్చుండే చోటనే ఫైల్ తెరిచి, సమయానికి ఇవ్వాల్సిన మాత్రల చార్ట్‌ని నర్సు శైలజ చెప్పినట్టు వెనక కవర్ మీద తెలుగులో రాసింది. “ఇది ఉదయం, ఇది మధ్యాహ్నం. ఈ ఇంజెక్షన్ బిల్లింగ్ తర్వాత మాత్రమే.” టీ గ్లాసులు తానే తీసి డస్ట్‌బిన్‌లో వేసింది, చిందిన చక్కెరను టిష్యుతో తుడిచింది, కాగితపు కవర్లను ఒక మూల కట్టేసింది. ఆమెను కూర్చోనివ్వని వాళ్లు, పని మాత్రం ఆమె చేతినుంచే తీసుకుంటున్నారు. ఇదంతా చూస్తూ విహాన్ మూడుసార్లు ఏదో చెప్పబోయి మళ్లీ ఆపుకున్నాడు.

మధ్యాహ్నం వరకూ బిల్లులు, స్కానింగ్, రక్తపరీక్షల రసీదులు, ఫోన్‌పే స్క్రీన్‌షాట్‌లు అన్నీ ఆమె ఫైల్‌లో సమంగా కూర్చాయి. రేణుక అత్త మాత్రం వచ్చిన ప్రతి బంధువుకీ ఒకే మాట చెప్పింది—“పాపం, కాలేజీ రోజుల ఫ్రెండ్. ఇక్కడే దగ్గర్లో పనిచేస్తుంది. కాబట్టి తిరుగుతోంది.” ఫ్రెండ్. అంతే. విహాన్‌తో నాలుగేళ్లుగా ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉన్నప్పటికీ, అవసరమైన చోట ఆమె పేరు బాగా చిన్నదైపోయేది; పనికొచ్చే చోట మాత్రం చేతులు పెద్దవవుతాయి. విహాన్ వినకపోయినట్టు నిల్చున్నాడు; కానీ ఫైల్ ఎప్పుడూ ఆమె దగ్గరే ఉంది. అదే అతని మౌనం పెట్టిన చిన్న బరువు.

సాయంత్రం ఐదిన్నరకు లోపలి గదిలో అలారం మోగినట్టుగా ఒక్కసారిగా హడావిడి పెరిగింది. శైలజ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, “పేషెంట్‌కి వాంతి అయింది, తల తిప్పి పట్టండి,” అని అరచింది. రేణుక అత్త తలుపు దగ్గరే గజిబిజిగా నిల్చుంది. విహాన్ లోపలికి దూకేసరికి అతని చెప్పు జారి బెడ్ చక్రం దగ్గర తగిలింది. మాధవి ఆలోచించలేదు; స్టీల్ బౌల్ పట్టుకుని ముందుగా బెడ్ పక్కకి చేరి, వృద్ధుడి భుజం తిప్పి, గడ్డం కింద టవల్ పెట్టి, ఆక్సిజన్ ట్యూబ్ మడతపడకుండా చేతితో ఎత్తింది. వాంతి చిందిన దుప్పటిని తన చేతితో ముడిచి పక్కకు వేసి, “విహాన్, నీళ్లు కాదు, టిష్యూ… ఇక్కడ,” అంది. అతను ఆమె మాట వినిపించినట్టే వెంటనే ఇచ్చాడు. శైలజ రెండోసారి ఎవరి పేరు చెప్పలేదు. “అమ్మాయి, కొంచెం పట్టుకోండి,” అంది.

రేణుక అత్త తలుపు వద్దనుండి, “మాధవి, బయటకు రా,” అంది గాని ఆ స్వరంలో ఆజ్ఞ కన్నా భయం ఎక్కువ. మాధవి వెనక్కి చూడలేదు. వృద్ధుడి ఛాతీ కుదుటపడ్డాకే చేతులు వదిలింది. ఆమె అరచేతుల మీద ఉప్పు, మందు, పిత్త దుర్వాసన. విహాన్ ముఖంపై చెమట లైన్లు. టిష్యూ తీసుకుంటూ అతను ఒక్కసారి ఆమె మణికట్టు పట్టి నిలిపాడు—బిగిగా కాదు, జారి పడకుండా ఆపినట్టు. “ఇక్కడే ఉండు,” అన్నాడు. శైలజ కొత్త బెడ్‌షీట్ విసరగా, ఆ మాట తలుపు బయట నిల్చున్న వాళ్లందరికీ వినిపించింది.

ఆ తర్వాత కారిడార్ చదువు మారిపోయింది. ఎవరూ పెద్దగా ఏమి అనలేదు; కానీ టీ గ్లాసులు ఆమె చేతిలోకి పెట్టిన సునీతే, “అక్కా, చేతులు కడుక్కోవడానికి వాష్‌రూం కీ తీసుకురానా?” అని అడిగింది. విహాన్ బాబాయ్ కుర్చీని మళ్లీ లాగలేదు. రేణుక అత్త మాత్రం తన పరువు పోకుండా పట్టుకోవాలని మరింత కఠినంగా మారింది. “మందులు చూసుకున్నావు కదా, ఇక రాత్రికి ఇంటికి వెళ్లు. ఇక్కడ మగాళ్లు ఉంటారు. బయట వాళ్లు చూసి మాట్లాడతారు,” అంది. ‘బయట వాళ్లు’ అంటే బంధువుల కళ్ళు; వాళ్లకన్నా ఆమెకే ఎక్కువ భయం.

విహాన్ తండ్రి పరిస్థితి రాత్రికి నిలకడగా మారింది. డాక్టర్ వెళ్లిపోయాక బిల్లు సెటిల్ చేసి డిశ్చార్జ్ ఉదయానికే చెయ్యొచ్చని చెప్పారు. క్లినిక్ కాంటీన్ మూసేసేసరికి కారిడార్‌లో వెలుతురు ఇంకా తెల్లగా గింగిరం మోగుతూనే ఉంది. మాధవి చేతులు కడుక్కొని వచ్చి ఫైల్, మందులు, రశీదులు సర్దింది. “నేను వెళ్తా,” అని అంది. మాట వదిలేసినట్టు కాదు—అంతవరకే తన పని అని గీత వేసినట్టు.

రేణుక అత్తకు అదే కావాలి. “అదే మంచిది. ఉదయం మా వాళ్లు చాలామంది వస్తారు. నువ్వు ఉంటే వాళ్లు అడుగుతారు. ఏం చెప్పాలి?” అంది. ఆ ప్రశ్నలో కృతజ్ఞతకు చోటు లేదు; సిగ్గు మాత్రమే ఉంది, అది కూడా తనదే కాదు, ఆమె మీద వేయడానికి సిద్ధం చేసినది.

విహాన్ అప్పటివరకు సైలెంట్‌గా విన్నాడు. తర్వాత నెమ్మదిగా మాధవి చేతిలో ఉన్న ఫైల్ తీసుకోలేదు. బదులు పక్కనే ఉన్న ప్లాస్టిక్ కుర్చీని తలుపు దగ్గరికి కాదు, తన పక్కకి లాగి పెట్టాడు. “ఇక్కడ కూర్చో,” అన్నాడు. అంతే. పెద్ద ప్రకటన కాదు. కానీ రేణుక అత్తకు చాలు. ఎందుకంటే అది ఎవరు ఎక్కడ ఉండాలి అన్న నిర్ణయాన్ని ఆమె చేతిలోంచి తీసేసింది. మాధవి ఒక్క క్షణం నిలిచింది. అందరి కళ్ళు ఆమె మీద. ఆమె కూర్చుంది. విహాన్ ఫైల్ ఆమె మోకాలిపై తిరిగి పెట్టాడు.

ఉదయం డిశ్చార్జ్ సమయం దగ్గరపడే సరికి చివరి గందరగోళం మొదలైంది. మందుల ప్యాకెట్లు, పాత బట్టలు, నీళ్ల బాటిల్, స్కాన్ ఫిల్ములు, స్టీల్ టిఫిన్, ఛార్జర్—అన్నీ ఎవరికి వారు పట్టుకుని తలుపు దగ్గర గుట్టలా పేరుకున్నాయి. రేణుక అత్త వాటిలోనుండి పెద్ద గోధుమరంగు సంచిని తీసి సునీతకి ఇవ్వబోయింది. ఆ సంచిలో మందులు, రశీదుల ఫైల్, బిల్లు కాపీలు, డిశ్చార్జ్ పత్రాలు, చిన్న పళ్లెంలో దేవుడి నూనె దీపం కోసం తెచ్చిన పారదర్శక కవర్లో పెట్టిన బత్తి-నూనె సీసా—ముందురోజు ఆలయంలో మొక్కుకున్నది—అన్నీ కలిసిపోయి బరువెక్కాయి. సంచి బయట పలుచని దీపకవర్‌లోని చిన్న బ్యాటరీ వెలుగు మసకగా కనిపిస్తోంది.

మాధవి ముందుకు వచ్చి, “ఇది ఫైల్‌తో ఉంది. జారిపోతుంది. నేను తీసుకెళ్తా,” అంది. రేణుక అత్త వెంటనే అడ్డం పెట్టుకుంది. “అవసరం లేదు. మా కోడలు—” “కోడలు కాదు, అమ్మ,” విహాన్ మాటను సరిచేయలేదు; కానీ సంచి పట్టుకున్న అత్త చేతిని చూసి, “అది ఆమెకే తెలుసు. ఏది ఎక్కడుందో,” అన్నాడు. “బయట దాకా సరిపోతుంది. ఇంటి వరకూ ఎందుకు?” అత్త గొంతు పలుచబడింది. మాధవి సంచిపై ఉన్న ఒకే పొడవాటి పట్టాను తనవైపు తిప్పుకుని గట్టిగా పట్టుకుంది. “క్లినిక్ నుంచి ఇంటి మెట్లు వరకూ ఒక్కటే. మధ్యలో ఎవరి దగ్గరా వెతకాల్సినది ఉండదు,” అంది. అది వేడుకోలు కాదు; దూరంగా నెట్టే చేతిని పట్టి నిలిపిన గీత.

ఒక్క క్షణం ఎవ్వరూ కదల్లేదు. ఆ తర్వాత విహాన్ తన చేతిని అదే పట్టా మరోవైపు పెట్టాడు. అత్త వదలక తప్పలేదు. సంచి ఇప్పుడు వాళ్లిద్దరి మధ్య వేలాడింది—ఒకే పట్టా, రెండు చేతులు, మధ్యలో బరువు. సునీత పక్కకు తప్పుకుంది. బాబాయ్ ఏదో చెప్పబోయి ఆపుకున్నాడు. ఎవరూ వారిని ఆపలేదు; ఎవరూ పిలిచీ పెట్టలేదు. కానీ ఎవరి కళ్ళముందో అదే స్పష్టంగా ఉంది.

క్లినిక్ బయట ఉదయపు వెలుతురు పల్చగా ఉంది. ఆటో దగ్గరకు వెళ్లే వరకూ సంచి బరువు చేతుల మధ్య మారుతూ వచ్చింది. లోపల కాపీలు మెల్లగా రప్పడశబ్దం చేశాయి; మందుల కవర్లు రుద్దుకున్నాయి; ఆ చిన్న దీపకవర్ వెలుగు పలుచని సంచి వస్త్రం దాటి వేళ్ల మీద పసుపు చార వేసింది. విహాన్ తండ్రిని వాహనంలో కూర్చోబెట్టే గందరగోళంలో రేణుక అత్త ఒక్కసారి వెనక్కి చూసింది. పిలవలేదు.

వాళ్లు ఆ తర్వాత నేరుగా బంజారాహిల్స్ వెనుక గల్లీలో ఉన్న అద్దె అపార్టుమెంటుకి చేరేసరికి పై అంతస్తు మెట్ల దగ్గర పవర్ తిరిగి వచ్చి బల్బు చిమ్మరిపడుతోంది. కింద వాళ్లు వృద్ధుడిని లోపలికి తీసుకెళ్తుండగా, మాధవి ముందుగా మెట్ల మలుపు వద్ద ఆగింది. సంచి ఇంకా ఆమె చేతిలోనే ఉంది; కాని ఒకే పట్టా మధ్యలో వంగి కిందికి లాగుతోంది. ఆమె తన పట్టు మార్చకుండా, “వదలొద్దు,” అంది.

విహాన్ ఏమీ అనలేదు. తన వేళ్లు అదే పట్టాపై మరింత లోపలికి జరిపాడు. ఇద్దరి చేతుల బరువుతో మధ్యలో వేలాడుతున్న ఆ పలుచని దీపకవర్ ఊగి, పసుపు వెలుగు మెట్ల గోడపై ఒక్కసారి అటు ఇటు జారింది.