ఈ గాయం మమ్మల్ని విడగొట్టలేదు
“పట్టుకోమ్మా—అయ్యో, తల!” అని దీప్తి ముందే దూకింది. కాలేజీ బ్లాక్ మెట్ల వంకరదగ్గర రాఘవ్ తండ్రి శ్రీనివాస్ గారు జారిపడి మోకాలి మీద కూర్చున్నట్టయ్యారు; చేతిలో ఉన్న స్కాన్ కవర్లు, మందుల చీటీలు, అద్దాల డబ్బా మెట్లమీద చెల్లాచెదురయ్యాయి. ఎవరు ఏమనుకునేలోపు దీప్తి ఆయన భుజం పట్టి నిలువబెట్టింది, కిందపడిన కవర్లు గుచ్చుకుని ఒకచోట చేర్చింది. వెనకనుంచి మధు అత్త గట్టిగా, “దీప్తి, నువ్వు పక్కకు జరుగు. ఇంటివాళ్లు ఉన్నారు,” అంది. ఆ మాట మెట్ల గోడకే అతికినట్టుగా నిలిచిపోయింది.
శ్రీనివాస్ గారి నొప్పి చెమటగా మెడవద్ద మెరుస్తోంది. రాఘవ్ బైక్ కీలు వెతుకుతూ వణికాడు; అతని వేళ్లకన్నా ముందే దీప్తి నేలమీద పడిన ఫోన్ ఎత్తి అతని చేతిలో పెట్టింది. “క్లినిక్ దగ్గరికి తీసుకెళ్దాం. అడుగు చిన్నగా వేయండి, అంకుల్,” అంది. ఆమె పాదాల దగ్గర ఆ అరమడిచిన బిల్లు చీటీ మళ్లీ జారి పడింది; దాన్ని తీసి కవర్లో పెట్టేసరికి మధు అత్త మళ్లీ, “అదేంటి, నువ్వే నిర్ణయాలా? రాఘవ్, ఆటో పిలువు,” అంది. అయినా రాఘవ్ ఒక్క క్షణం తడబడి, తండ్రి మరోవైపు బరువు దీప్తి చేతిలోనే వదిలాడు. అదే మొదటి మౌన ప్రమాదం—ఆమెను తోసేస్తూ, ఆమె భుజంపైనే బరువు పెట్టడం.
హైదరాబాద్ సాయంత్రం అంబర్పేట వైపు ట్రాఫిక్ అరుపులతో పొడవెక్కింది. చిన్న ప్రైవేట్ క్లినిక్ కారిడార్లో ట్యూబ్లైట్ మోగుడు, పై ఫ్యాన్ ఊపిరి కలిసి విసుగ్గా కొట్టుకుంటుండగా, స్ట్రెచర్ దొరకలేదని అటెండర్ చేతులు జారేశాడు. రిజిస్టర్ దగ్గర మధు అత్త కాగితాలు దీప్తి చేతికిచ్చి, “పేరు, వయసు రాసి ఫీజు కట్టి రా. కానీ లోపలికి రాకూడదు. వాళ్లు అడిగితే పక్కింటి అమ్మాయి అను,” అంది. ఆ ‘పక్కింటి’ అనే మాటలోనే సంవత్సరంన్నరగా అందరికీ తెలిసిన వారి సంబంధాన్ని గుమ్మం బయట నిలబెట్టేసింది.
దీప్తి మాట్లాడలేదు. ఆమె సేవా రంగం పని ముగించుకుని నేరుగా ఇక్కడికొచ్చింది; చేతి మడతల దగ్గర యూనిఫాం ముడతలు ఇంకా గట్టిగానే ఉన్నాయి, పాదాల్లో రోజు పొడవునా తిరిగిన బరువు మంటగలుస్తోంది. అయినా ఆమె కౌంటర్ క్యూలో నిలబడి డబ్బు కట్టింది, టోకెన్ తెచ్చింది, మరో ఫార్మ్ నింపింది, ఎక్స్రే గది ఎక్కడో వెళ్లి అడిగి వచ్చింది. తిరిగి రాగానే లోపల ఉన్న బెంచ్ మీద మధు అత్త తన చీర అంచు చాపి చోటు ఆక్రమించి కూర్చుంది; దీప్తి చేతినిండా కవర్లు, నీళ్ల బాటిల్, చప్పుళ్లు చేసే పల్చని మందుల కాగిత సంచి. “అక్కడ నిలబడవచ్చు,” అని తలెత్తకుండా అంది. ఉపయోగం మాత్రం లోపలికి, స్థానం మాత్రం తలుపు గీత బయట.
రాఘవ్ ఒక్కసారి బయటకు వచ్చి, “నీళ్లు తెచ్చావా?” అన్నాడు. ఆమె బాటిల్ అందించింది. “మళ్లీ ఆర్తో డాక్టర్ రాస్తున్నారు, క్యాష్ కావొచ్చు,” అంది. అతను “హం” అన్నాడు; కృతజ్ఞత కన్నా తడబాటు ఎక్కువ. లోపలినుంచి మధు అత్త, “రాఘవ్, కార్డు నా దగ్గరే ఉంది,” అని పిలిచింది. వెంటనే అతను లోపలికి తిరిగిపోయాడు. దీప్తి చేతిలో మిగిలింది అరచేతి చెమట, కాగితాల పొడిబారిన శబ్దం.
ఎక్స్రే తర్వాత ప్లాస్టర్ కాదని, కట్టేసి మందులు తీసుకోవాలని చెప్పారు. ఫార్మసీ కౌంటర్ దగ్గర గుంపు గట్టిపడింది. మధు అత్త తన హ్యాండ్బ్యాగ్ తెరిచి చూసి ఒక్కసారిగా ముఖం గట్టిపడింది; కార్డు లేదు. ఇంటి నుంచి తొందర్లో వచ్చినప్పుడు వేరే పర్సులో వదిలేసి వచ్చిందో, లేక కౌంటర్ దగ్గర ఎక్కడో జారిపోయిందో అర్థం కాలేదు. వెనక నిలబడ్డవాళ్ల చూపులు ఒక్కసారిగా వారి మీదకు వచ్చాయి. “ముందు తీసుకోండి, తరువాత చెల్లిస్తా” అన్న ఆమె స్వరం స్వల్పంగా వణికింది. ఫార్మసిస్టు ముఖం కఠినమైంది. “ఇక్కడ అలాగా కాదు, మేడం.”
రాఘవ్ జేబులు తడుముకున్నాడు; అతని దగ్గర మెట్రో కార్డు, కొద్దిగా నోట్లే. శ్రీనివాస్ గారు కుర్చీలోనుంచి లేచే యత్నం చేసి మరింత సిగ్గుతో కూర్చున్నారు. ఆ సిగ్గు వారికి కాదు, చూస్తున్న వాళ్లకు కనిపిస్తోందన్న భయం. దీప్తి ఒక్క క్షణం కూడా మాటాడలేదు. తన ఫోన్ కవర్ వెనక దాచుకున్న చిన్నపాటి బంగారు ఉంగరాన్ని తీసి పక్కనే ఉన్న మెడికల్ షాప్ యజమానికి చాపింది. “ఇది ఇక్కడ పెట్టండి. మందులు ఇప్పుడే ఇవ్వండి. రసీదు మీద నా పేరు వద్దు,” అంది. అతను ఆమె ముఖం చూసి, ఉంగరం బరువు చూసి, మందుల సంచి ముందుకు నెట్టాడు. ఆమె చెల్లింపు స్లిప్ మడిచి లోపల పెట్టేసి, సంచి రాఘవ్ చేతికి కాకుండా నేరుగా మధు అత్తకు అందించింది. “ఇవి ముందుగా వేయాలి,” అంతే.
మధు అత్తకు ఏం జరిగిందో పూర్తిగా అర్థమవ్వడానికి రెండు క్షణాలు పట్టింది. ఆమె కళ్లలో ఉపశమనం మెరిసింది; వెంటనే దాన్ని కఠినతతో కప్పేసింది. “సరే,” అని మాత్రమెంది. కానీ రాఘవ్ చూశాడు. ఉంగరం లేని దీప్తి చేయి, ఆమె వాకిట్లో నిలబడినట్టే నిలబడిన శరీరం, ఎవరూ చూడకూడదనుకున్న వాళ్ల మొహరక్షణ—అన్నీ ఒకేసారి అతనికి కనిపించాయి. అతను బయట కారిడార్కి వచ్చి ఆమె దగ్గర ఆగాడు. “నువ్వు—” అని మొదలుపెట్టగానే ఆమె తల ఊపింది. “అంకుల్ మందు టైమ్ మిస్ కాకూడదు. అంతే.”
కొద్దిసేపటికి డ్రెస్ింగ్ రూమ్ నుంచి నర్స్ బయటకు వచ్చి, “మరోసారి కట్టు మార్చేటప్పుడు ఎవరైనా జాగ్రత్తగా వినాలి. బరువు ఎలా పట్టాలో నేర్పిస్తా,” అంది. మధు అత్త లేచి, “నేను వస్తా,” అనగానే రాఘవ్ నేరుగా నర్స్ వైపు చూసి, “దీప్తి వస్తుంది. ఇవాళ్టి నుంచి టైమ్లు, మందులు ఆమెనే చూసింది,” అన్నాడు. స్వరం పెద్దది కాదు, కానీ ఎవరూ దాటలేని రీతిగా సూటిగా పడింది. మధు అత్త ముఖం కాసేపు చెక్కబొమ్మలా నిలిచింది. నర్స్ ఎవరిని అనుసరించాలో అర్థం చేసుకుని పక్కకు సరిగ్గా చోటు ఇచ్చింది. మొదటిసారిగా తలుపు గీత దీప్తి కోసం తెరుచుకుంది.
ఆమె లోపలికి వెళ్లినప్పుడు గది చిన్నది, యాంటిసెప్టిక్ వాసన గట్టిది. నర్స్ మోకాలి కట్టు ఎలా పట్టాలి, మెట్లు ఎక్కేటప్పుడు ఎడమవైపు నుంచి మోచేతి ఎలా ఇవ్వాలి, రాత్రి నొప్పి పెరిగితే ఏ మాత్ర ఎప్పుడు వేయాలో వేగంగా చెప్పింది. దీప్తి ఒక మడిచిన బిల్లు వెనుక భాగంలో సమయాలు రాసుకుంది. రాఘవ్ ఆమె భుజం పక్కనే నిలబడి వినుతున్నాడు. ఒక చోట నర్స్ తొందరగా చెప్పేసరికి ఆమె, “మళ్లీ చెప్పండి, రాత్రి మాత్ర ముందు భోజనం అవసరమా?” అని అడిగింది. రాఘవ్ ఆమె చేతిలోని కాగితం చూసి మెల్లిగా, “అదే అడగాలి,” అన్నాడు. అతని మాట ఆమెకు కృతజ్ఞత కంటే ఎక్కువగా ఒక చోటు ఇచ్చింది.
బయటికి వచ్చే సరికి రాత్రి మరింత మందపడింది. క్లినిక్ ముందు చిన్న పార్కింగ్లో ఆటోలు అరుదు; లోపల మరొక కౌంటర్ తెరుచుకుని డిశ్చార్జ్ స్లిప్ కోసం లైన్ ఏర్పడింది. శ్రీనివాస్ గారిని వీల్చైర్లో తీసుకెళ్లొచ్చన్నారు, కానీ ముందుగా ఎక్స్రే ఫిల్మ్, మందుల సంచి, రిజిస్ట్రేషన్ ఫైల్, బిల్లుల కవర్—all ఒకేసారి తీసుకుని సంతకం చేయాల్సి ఉంది. మధు అత్త వెంటనే, “రాఘవ్, నువ్వు నాన్న దగ్గరే ఉండు. ఆమె కౌంటర్ దగ్గర నిలబడి పేపర్లు తీసుకురాగలదు,” అంది. మళ్లీ అదే క్రమం—బాధ్యత అంతా ఆమె చేతికి, హక్కు మాత్రం దూరం.
కానీ ఈసారి దీప్తే ముందుగా కదిలింది. రిజిస్టర్ లైన్ పక్కన ఉన్న అదే ఇనుప బెంచ్ వైపు చూసి, కాసేపు అక్కడున్న ఖాళీ చోటు గుర్తుపట్టింది—సాయంత్రం నుంచి తాను కూర్చోనివ్వని బెంచ్ అదే. ఆమె మందుల సంచి, ఫైల్, ఫిల్మ్ కవర్ అన్నీ ఒకే చేతిలో చేర్చుకుని లైన్ ముందునిలబడింది. బరువు ఒక్క వైపుకి లాగడంతో మణికట్టు వంగింది. వెనకనుంచి మధు అత్త, “ఆగు, నేను చెబుతాను ఎలా—” అనగానే దీప్తి తిరిగి చూడకుండా, “స్లిప్ తీసుకురావాలంటే ఇవన్నీ ఒకేసారి ఉండాలి. పడిపోతాయి,” అంది. అది గొడవ కాదు; గీత వేసినట్టు చెప్పిన నిజం.
రాఘవ్ తన తండ్రి వీల్చైర్ను అటెండర్కి అప్పగించి నేరుగా వచ్చాడు. మధు అత్త “నువ్వెందుకు? ముందు—” అనకముందే అతను దీప్తి చేతిలోని ఫిల్మ్ కవర్, ఫైల్ మధ్యన తన చేయి చొప్పించాడు. “ఈ వైపు నేను పట్టుకుంటా,” అన్నాడు. సంచి పట్టుకున్న ఆమె వేళ్లకు అతని వేళ్లు తగిలి, ఇద్దరూ బరువును సరిచేసుకున్నారు. ఇప్పుడు అది ఎవరో ఒకరు మోసే పని కాదు; ఫైల్ అంచు అతని అరచేతిలో, మందుల సంచి హ్యాండిల్ ఆమె చేతిలో, మధ్య కవర్ ఇద్దరి మధ్య చిక్కుకుని నిలిచింది. లైన్ ఒక్క అడుగు కదిలింది. వాళ్లు కూడా కలిసే కదిలారు.
మధు అత్త ఏదో చెప్పబోయి ఆగిపోయింది. శ్రీనివాస్ గారు వీల్చైర్లోనుంచి అలా చూసి మళ్లీ తల తిప్పుకున్నారు; ఆ తిప్పుడులో విరక్తి లేదు, అలసిన ఒప్పుకోలు మాత్రమే. కౌంటర్ దగ్గర క్లర్క్ “పేషెంట్ అటెండర్ ఎవరు?” అన్నాడు. రాఘవ్ కాగితం తీసుకోడానికి చేతిని విడవలేదు. “ఇక్కడే,” అన్నాడు. ఎవరిని చూపించాడో వాక్యం చెప్పలేదు; కానీ ఫైల్ మధ్యన ఉన్న అతని చేయి, దానికి ఎదురుగా బరువు మోస్తున్న ఆమె చేయి చెప్పేశాయి.
లైన్ పొడవుగా నెమ్మదించింది. కారిడార్ ట్యూబ్లైట్ మోగుడు, ఫ్యాన్ గుర్రుమనడం, మందుల కాగిత సంచి చప్పుళ్లు—అన్నీ మళ్లీ వినిపించాయి, ఈసారి వేరే రీతిగా. దీప్తి మణికట్టు నొప్పి తగ్గింది; బరువు రెండుగా పంచుకుంది. ఆమె కాస్త ముందుకు జరగగా అతను కూడా అంతే దూరం జారాడు. మోకాళ్లు దాదాపు ఒక సరళిలో నిలిచాయి. వెనక అదే ఇనుప బెంచ్ ఖాళీగా మిగిలింది. ఆమె కూర్చోలేని చోటు ఇప్పుడు వాళ్లిద్దరి వెనక పడిపోయింది.
“ఫైల్ కింద జారుతుంది,” అని దీప్తి మెల్లగా చెప్పింది. అదే ఆమె చివరి మొదలు. ఆమె తన వేల్లు కాస్త సరి చేసి మధ్య కవర్ను పైకి ఎత్తింది. రాఘవ్ ఒక్క మాట లేకుండా తన అరచేతి ఒత్తిడి మార్చి ఆమె పట్టుకి సరిపోయాడు. లైన్ మరో అడుగు కదిలింది; వాళ్లు కూడా అదే బరువుతో, మోకాళ్లు సమంగా, ఖాళీ బెంచ్ను వెనక వదిలేసి ముందుకు జారారు.