మండింది గీతే, దాటలేదు

సగం మడిచిన రసీదును మాధవి కౌంటర్‌పై జారవిడిచేసరికి, “ఇది నీ అమ్మ మందుల బిల్లు కాదు, నీ గది అద్దెది,” అని విహాన్ ఆమె వేళ్లకి తగలకుండా అదే కాగితాన్ని తిరిగి ఆమెవైపు నెట్టి పెట్టాడు. రిసెప్షన్ ముందు వరుసలో కూర్చున్న వాళ్లకి అది సాధారణ లెక్కలా కనిపించింది; అనిత మాత్రం నవ్వుతూ, “సిస్టర్, పేషెంట్ ఫైల్ ముందే పెట్టు,” అంది. కానీ విహాన్ చూపు రసీదుపైన కాదు—ఆమె మెడకి వేలాడుతున్న మడతలు పడ్డ గుర్తింపు పట్టీ మీద, పట్టు వదిలేసిన దారంపై, అంతకంటే లోపల ఎక్కడో. “ఈ నెల మళ్లీ మెట్రో కార్డు చివర పగిలింది,” అన్నాడు అతను, నెమ్మదిగా. “బస్ ఎక్కి వచ్చావు.” మాధవి తలెత్తింది. ఆమె ఆ విషయం ఎవరితోనూ చెప్పలేదు. ఉదయం బస్సు కిటికీకి ఒత్తుకుని వచ్చిన చెమట ఇంకా చేతివేళ్ల దగ్గర ఉంది. “ఫైల్ తీసుకోండి, సర్,” అంది గట్టిగా. అతను ఫైల్ తీసుకున్నాడు, కానీ మిగతావాళ్లలా కాదు. అర్ధ అంగుళం దూరం ఎక్కువగా నిలబడ్డాడు. కౌంటర్ గాజు చివరలోని చిన్న తలుపు వద్ద ఆమె బయటికి తప్పుకోవడానికి అడుగు వేయగానే, అతని చేతి ముందుకు వచ్చింది—తగలనంత దగ్గర. “సాయంత్రం ఐదు తర్వాత వెళ్లకు. శారద అత్తయ్య పైనుంచి పిలిచింది. భోజనానికి.” ఆ మాటలో ఆహ్వానం లేదు. ఆజ్ఞ కూడా కాదు. ఎవరో ఆమె రోజువారీని గమనిస్తూ, సరైన సమయంలో గడప మూసినట్టుంది. “నేను సిబ్బందిని,” అంది ఆమె. “ఇంటివాళ్లలో కాదు.” విహాన్ ముఖం మారలేదు. “అది నాకు తెలుసు,” అన్నాడు. అదే సమస్య.

క్లినిక్ కింద ప్రయోగశాల, పై అంతస్తులో శారద అత్తయ్య ఇల్లు. ఈ రెండు అంతస్తుల మధ్య మెట్లు మాధవి జీవితానికి ఎప్పుడూ సరిపోని మెట్లు—ఎక్కితే అపార్థం, ఎక్కకపోతే అవమానం. సాయంత్రం రోగుల రద్దీ తగ్గేసరికి అనిత కింద తలుపు మూసింది. “అత్తయ్య పిలిచింది కదా. వెళ్లు. నిన్ను చూసి చాలా నమ్మకం అంటుంది,” అంది. నమ్మకం ఎప్పుడూ పని కోసం మాత్రమే వస్తుంది; కూర్చోమనే చోటుకు కాదు అని మాధవి బాగా నేర్చుకుంది.

పైకి వెళ్లేసరికి భోజనపు టేబుల్ చుట్టూ వాళ్లంతా కూర్చున్నారు. శారద అత్తయ్య తలపాగా జాగ్రత్తగా సర్దుకుని, సుమన్‌కి మరొక గిన్నె పప్పు వడ్డిస్తోంది. మాధవి దగ్గరపడగానే, “అక్కడ కాదు,” అంది వెంటనే. ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలలో టిఫిన్ డబ్బాలు పెట్టిన చోటు చూపించింది. “డాక్టర్ గార్ల పక్కన జనాలు చూడొద్దు. నువ్వు తర్వాత తిను.” సుమన్ నవ్వు దాచుకోలేదు. “రిసెప్షన్ వాళ్లు ఒక్కోసారి బాగా ఫీలవుతారు,” అన్నాడు. మాధవి క్షణం నిలిచింది. కింద రోజంతా నిలబడటమంత బాధకాదు ఇది; ఇక్కడ ఆమెను ఎక్కడ నిలబెట్టారన్నదే గుచ్చింది. విహాన్ ఇప్పటికే టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాడు. అతని చేతిలో స్టీల్ గ్లాస్ ఆగిపోయింది. ఒక సెకను ఆలస్యంగా అతను లేచాడు. “ఆ కుర్చీ తీసేయండి,” అన్నాడు. ఎవరూ కదల్లేదు. శారద అత్తయ్య అతని వైపు చూసి, “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం లాంటిదేమీ లేదు ఇక్కడ. ఎవరి స్థానం వాళ్లది,” అంది గట్టిగా. మాట మాధవికి కాదు, అతనికే. విహాన్ కుర్చీని లాగలేదు. ఆమెకు చోటు కల్పించలేదు. కేవలం చూస్తూ నిలబడ్డాడు. ఆ చూసే దృష్టి సహాయం కాలేదు; అవమానాన్ని మరింత చదివించిందే. మాధవి చపాతీ ఉన్న ప్లేట్ తీసుకోకుండా వెనక్కి తగ్గింది. ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూల గీసుకుపోయిన శబ్దమే ఆమెకోసం పెట్టిన సీటు.

ఆమె దిగిపోతుండగా మెట్లు మధ్య మలుపు చీకటిగా ఉంది. కింద ల్యాబ్ ఫ్రీజర్ మోగుడు, పై నుంచి పాత్రల మోగుడు. ఆ రెండు శబ్దాల మధ్యే అతను వచ్చి చేరాడు. “మాధవి.” ఆమె ఆగలేదు. “రేపు ఉదయం మొదటి రోగి రిపోర్ట్ సిద్ధం చేయాలి,” అంది. మూడో మెట్టుపైకి అడుగు వేస్తుంటే అతని చేయి ఆమె మణికట్టును పట్టుకుంది. గట్టిగా కాదు. విడిచిపెట్టకుండా ఉండటానికి సరిపడా మాత్రమే. మాధవి ఒక్కసారిగా తిరిగింది. పట్టు ఉన్న చోట చర్మం వేడి అయింది. కింద నుంచి అనిత ఎవరితోనో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్న శబ్దం, పై నుంచి సుమన్ నవ్వు—సాక్షుల్లా దూరంలో. “విడదీయండి,” అంది ఆమె బిగుసుకుపోయిన గొంతుతో. విహాన్ వెంటనే విడిచాడు. కానీ చేతిని వెనక్కి తీసే వేళ అతని వేళ్లలో ఒక బద్దకపు అధికారం లేదు; పట్టు వదలాలని తాను నిర్ణయించుకోలేదు, ఆమె మాట వినాల్సి వచ్చిందనే స్పష్టత ఉంది. “నీకు నిలబెట్టిన చోటు తప్పు,” అన్నాడు. “ఇప్పుడే తెలిసిందా?” అతను మౌనం అయ్యాడు. అదే మాధవికి ఎక్కువ కోపం తెప్పించింది. ఎన్ని రోజులు, ఎన్ని మెట్ల దాకా, ఎన్ని రసీదులు, ఎన్ని తక్కువ చూపుల దాకా అతనికి తెలుసు; కానీ తెలిసినట్టు ఉపయోగం లేదు. ఆమె మణికట్టుపై అతని వేళ్ల గుర్తు లేకపోయినా, ఆ ఆపివేత గీతలా మిగిలింది.

రెండు రోజులు విహాన్ ఆమె పని సమయాల్లో కనిపించలేదు. కనిపించనిదే గట్టిగా అనిపించింది. కౌంటర్ వెనక ఖాతాల పుస్తకాలు సరిచేస్తూ మాధవి తన గుర్తింపు పట్టీని మళ్లీ కుట్టుకుంది; మడతల్లో చెదిరిన దారాన్ని చీల్చి, కొత్తదారంతో చుట్టి గట్టిగా కట్టింది. మధ్యాహ్నం శారద అత్తయ్య దిగివచ్చి తాళాల గుత్తిని కౌంటర్‌పై వేసింది. “ఈ సాయంత్రం ల్యాబ్ స్టోర్ మూసి వెళ్లు. విహాన్ ఇచ్చాడు. నమ్మకం ఉందట.” లోహ తాళాలు గాజుపై తగిలి చిన్న చప్పుడు చేశాయి. నమ్మకం మళ్లీ పని భారం రూపంలో వచ్చింది. మాధవి వాటిని ఎత్తి చూసింది. స్టోర్ తాళం, వెనక ప్రవేశద్వారం తాళం, పై అంతస్తు పక్క మెట్ల తాళం కూడా ఉంది. అది ఆమెకు అవసరం లేనిది. ఆమె ముఖం ఎక్కడా మారలేదుగానీ, లోపల ఏదో చల్లబడింది. సాయంత్రం క్లినిక్ మూసేసరికి విహాన్ తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు. కింద కారిడార్‌లో ఔషధపు వాసన, బయట రోడ్డుమీద హైదరాబాద్ ట్రాఫిక్ హార్న్లు. మాధవి అతని చేతిలో తాళాల గుత్తిని పెట్టింది. “ఇవి మీవే,” అంది. “నీ దగ్గర ఉండాలి.” “నన్ను ఎప్పుడు చూడలేదు. తాళం మాత్రమే ఇచ్చి దగ్గరపెట్టుకోవాలని ఇప్పుడు అనిపిస్తే అది చూసినట్టు కాదు.” ఆమె అతని చేతిని మూసుకునేలోపే గుత్తిని బలంగా నెట్టింది. లోహం అతని అరలో ముడుచుకుంది. “రాత్రి పక్క మెట్ల గడప దాటే హక్కు కూడా తాళంతో రాదు.” అతని దవడ కఠినంగా బిగిసింది. “నేను—” “ఆ మాట మొదలుపెట్టకండి. ఆలస్యమైన గమనిక నాకు ఉపయోగం లేదు.” అంది ఆమె. పక్కన గోడకు తగిలిన దేవుడి ఫ్రేమ్ కింద దీపం మెరుస్తోంది. గడప దగ్గర ఆగి చెప్పిన ఆ నిరాకరణ, అతని చేతిలోని తాళాల కంటే బరువుగా పడింది.

ఆ రాత్రి ఇంటికి వెళ్లాక కూడా క్లినిక్ వాసనే ఆమె వెంట వచ్చింది. పైకప్పు తక్కువగా ఉన్న అద్దె ఇల్లు; ఒక చిన్న హాలు, దాని చివర గది. తలుపు లోపల ఎదురుగా నిలువెత్తు అద్దం. ఉదయం వెళ్లే ముందు చీర పొత్తి సరిచూసుకోవడానికి పెట్టినదే; ఇప్పుడు అది గడపకి మరో గీత వేసినట్టుంది. అమ్మ మందుల పెట్టె మూసి, గదిలోని దీపాన్ని అర్థం మసక చేయగానే ఫోన్ మోగింది. చూడకుండా సైలెంట్‌లో వేసింది. మళ్లీ. మళ్లీ. తర్వాత తలుపుపై రెండు మెల్లని మోగుళ్లు. ఇక్కడికి ఎవరూ రారు. పక్కింటి వాళ్లు ఇంత మర్యాదగా తట్టరు. మాధవి గుండె ఒక్కసారి బరువెక్కింది. తలుపు తెరిచేసరికి బయటి కారిడార్ అర్థచీకటి. మెట్ల దగ్గర నుంచి వీధి సోడియం దీపం పసుపు కాంతి వచ్చి నేలపై పొడవాటి చార వేసింది. ఆ చార చివరలో విహాన్ నిలబడ్డాడు. సాధారణంగా క్లినిక్‌లో ధరించే తెల్ల కోటు లేదు; గాఢ నీలం చొక్కా మీద వర్షపు చుక్కలు ఎండిపోక మచ్చల్లా ఉన్నాయి. అతను ఇక్కడికి రావడమే అసంభవానికి దగ్గర. “నీ ఫోన్ తీసుకోలేదు,” అన్నాడు. “అందుకే ఇల్లు దాకా వచ్చారా?” ఆమె స్వరం తక్కువగా ఉన్నా, దాని కఠినత అతనికి వినిపించింది. కింద ఎవరైనా తలుపు తెరిస్తే ఈ కారిడార్ మొత్తం మాటగా మారిపోతుంది. అదే ప్రమాదం. అదే అతని ఆలస్యమైన నిర్ణయం. “నువ్వు తాళాలు తిరిగి ఇచ్చిన తర్వాత—” “నేను చెప్పింది వినలేదా?” “విన్నాను.” అతను ఒక అడుగు ముందుకేశాడు. “అందుకే వచ్చాను.” మాధవి వెనక్కి జరగలేదు. గడపకు లోపల ఆమె, బయట అతను. మధ్యలో తలుపు అంచు, లోపల అద్దం. ఆ అద్దంలో అతని రూపం గీతకు మరో వైపు మసకగా పడింది. అతను ఆమె గది లోపలికి చూస్తున్నట్టూ లేదు; కేవలం ఆమెనే చూస్తున్నాడు. కౌంటర్ దగ్గర, మెట్ల మలుపు దగ్గర, భోజన టేబుల్ దగ్గర ఏదో చెప్పకుండా వదిలేసిన దృష్టి ఇప్పుడు ఒకే చోటికి గట్టిగా చేరినట్టుంది. “నువ్వు నిలబడిన ప్రతి చోటు నాకు తెలుసు,” అన్నాడు మెల్లగా. “కింద కౌంటర్ ఎడమ మూల. మెట్రో కార్డు పెట్టుకునే జిప్ పాడు అయింది. నీ అమ్మకి మందులు తీసుకునే దుకాణం మారింది. నువ్వు…” “అది చూసినట్టు కాదు,” అంది మాధవి. మాట అతని మాట మధ్యలో కోసింది. “ఎక్కడ నిలబెడతారో కూడా మారకపోతే, నీ దృష్టి దొంగతనమే.” విహాన్ మొహం ఒక్కసారిగా ఖాళీ అయింది. ఆమెను ఎదిరించడానికి కాదు, ఆమె ముందు తనకున్న భాష సరిపోకపోవడానికి. అయినా అతను మరొక అడుగు ముందుకు కదిలాడు. తలుపు అంచుకి దగ్గరగా. లోపల అద్దం చాటున అతని భుజం నీడ పొడవైంది. ఆమెకు అతని చేతి వేడి తగలనంత దూరమే మిగిలింది. ఈ దగ్గరితనం మాటతో తప్పించుకునేదీ కాదు, శబ్దం పెంచి బయటివాళ్లను పిలిచేదీ కాదు. ఇది ఆమె గడప. అతని ఆలస్యమైన గుర్తింపు ఇక్కడికొచ్చి పరీక్ష వేస్తోంది.

“విహాన్,” అంది ఆమె మొదటిసారి అతని పేరే పిలుస్తూ. అతను కదలలేదు. “అక్కడే ఆగండి.” అది వినయంగా చెప్పిన మనవి కాదు. చేతిని పైకి లేపి, అరచేతిని గీతలా అతని ముందుంచింది. “ఇంకో అడుగు కాదు.” ఆ మాట పడిన క్షణం కారిడార్ శబ్దం మరింత స్పష్టంగా వినిపించింది—దూరంలో ప్రెషర్ కుక్కర్ ఊదు, క్రింద ఎవరో బకెట్ లాగిన లోహఘర్షణ, బయట వర్షం తర్వాత చక్రాలు నీటిని చిమ్మిన చప్పుళ్లు. ఆ మధ్యలో అతను ఆగిపోయాడు. ముందుకు వచ్చిన బరువు మొత్తం అక్కడే నిలిచింది. అతని కాలి పాదం గడప నీడను తాకలేదు. అతని చేయి అంచునకి రాలేదు. మాధవి మరోసారి చెప్పాల్సిన అవసరం లేకుండా ఆ ఆగిపోవడమే ప్రత్యుత్తరంగా నిలిచింది. అతని కళ్లలో ఆమెను ఒప్పించే తొందర కనిపించలేదు; దాటాలని వచ్చిన గతి, ఆమె మాట విన్న వెంటనే కట్టేసుకున్నట్టు కనిపించింది. ఆమె గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంది. భయం వల్ల కాదు. చివరకు గీత తనవైపు ఉన్నందుకు. “ఇప్పుడైనా వినండి,” అంది ఆమె తక్కువగా. “నన్ను చూడాలంటే ఇక్కడినుంచే చూడాలి.” అంతే. ఆమె చెయ్యి ఇంకా పైకే ఉంది. తలుపు అంచు, అద్దం, చీకటి-కాంతి మధ్య గీత గట్టిగా నిలిచింది.

ఆమె చేతి కిందకు దిగేలోపే అద్దం అంచున అతని ఊపిరి తాకి మసక తెల్ల పొగ ఒక పలుచని గీతలా పట్టింది; వెలుగు-నీడ మధ్య ఆ మబ్బు క్షణం నిలిచి, చెదరకముందే కథ అక్కడే ఆగిపోయింది.