తాకని ఆ ఒక్క చెయ్యి
“బయట కూర్చో,” అని అత్తయ్య ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూలను చెయ్యితో తోసి చెప్పింది. లోపల హాల్లో చల్లని గాలి, స్టీల్ డైనింగ్ టేబుల్ మీద పళ్లెాలు, దేవ్ కోసం తెచ్చిన కాజా పెట్టె. బయట వరండాలో మాత్రం మాధవి మోకాళ్ల మీద అరకొరగా మడిచిన బిల్లు చీటి, మెడలో పలుచగా మరిగిపోయిన ఉద్యోగ కార్డు పట్టీ, చెమట. “పిల్ల ఇంటివాళ్లు వస్తారు. నువ్వు ఇప్పుడక్కడ ఉండకపోవడమే మంచిది.”
మాధవి చేతి వేళ్లు ఆ చీటిని మళ్లీ మళ్లీ మడిచాయి. ఆ బిల్లు ఆమె చెల్లించిన క్యాటరింగ్ అడ్వాన్స్ది; ఈ పరిచయం జరగడానికి హాల్ బుకింగ్ నుంచి స్వీట్లు వరకు పరుగు తీసింది కూడా ఆమెనే. కానీ తలుపు అంచు దాటే హక్కు మాత్రం మరొకరికే. హాల్లో కూర్చున్న దేవ్ ఫోన్లో ఎవరోతో మెల్లిగా మాట్లాడుతున్నాడు; అతని తెల్ల చొక్కా కాలర్ మీద కాంతి పడుతోంది. అత్తయ్య మాట విని తలెత్తిన క్షణంలో అతని చూపు మాధవిపైనే బిగుసుకుంది.
“నీ బ్యాగ్ లోపలే ఉంది,” మాధవి అన్నది. తన గొంతు తనకే పరాయి అనిపించింది.
ఆమె వెనక్కి తిరిగి మెట్లు వైపు అడుగు వేసేలోపే దేవ్ కుర్చీ రాసుకున్న శబ్దం వినిపించింది. అతను గుమ్మం వరకూ వచ్చి ఆగాడు. అత్తయ్య ఇంకా లోపల నుంచే, “దేవ్, అతిథులు ఎప్పుడైనా వస్తారు,” అనగా అతను జవాబు చెప్పలేదు. మాధవి మెట్ల మొదటి ఎత్తు వద్ద ఆగి తిరిగి చూడలేదు; కానీ అతని అడుగు గుమ్మం గీత దాకా వచ్చి నిలిచిందని వినిపించిన నిశ్శబ్దంతో తెలిసింది. తాకలేదు. పిలవలేదు. అయినా వెనుకనుంచి దృష్టి లాగినట్టే అనిపించింది.
హైదరాబాద్ సాయంత్రం మెట్రో రద్దీలా రోజులు గుదిగుచ్చుకుని వెళ్లిపోయాయి. మాధవి బంజారాహిల్స్లోని ఆరోగ్య బీమా కార్యాలయంలో కస్టమర్ ఫిర్యాదుల డెస్క్ చూసేది; దేవ్ అదే భవనంలోని నిర్వహణ విభాగం పని చూసేవాడు. సేవా రంగం అన్న పేరులో అందరూ ఒకరికి ఒకరు తగులుతూనే ఉంటారు, కానీ ఎవరు ఎక్కడ ఆగాలో గీతలు చాలా స్పష్టంగా ఉంటాయి. ఆఫీసు బయోమెట్రిక్ గేటు దగ్గర, కాంటీన్ క్యూ దగ్గర, కింద పార్కింగ్లో స్కూటర్ల మధ్య — వారి మధ్య ఆ గీతలు మరింత కఠినంగా కనిపించేవి.
ఒక రోజు మధ్యాహ్నం వర్షం పడబోతూ ఉండగా, కార్యాలయ ప్రవేశం దగ్గర గుమ్మరిన జనంలో మాధవి కార్డు రెండు సార్లు చూపినా తలుపు తెరచలేదు. కొత్త భద్రతా సిబ్బంది, “లంచ్ తర్వాత సిబ్బంది ప్రవేశం కాదు. పక్కకు,” అని చెప్పి ఆమెను వెనక్కి నెట్టాడు. వెనక నిలిచిన ఇద్దరు అబ్బాయిలు నవ్వారు. మాధవి చల్లబడిన కార్డు అంచు బొటనవేళ్లతో గీసుకుంది. ఆ సమయానికే లోపల నుంచి దేవ్ వేగంగా వచ్చి, “ఆమెని ఆపొద్దు. నా వద్దకు వస్తోంది,” అన్నాడు. మాట పెద్దది కాదు; కానీ తలుపు అతను తానే పక్కకు లాగి ఆమెకి చోటు చేశాడు.
ఆమె లోపలికి అడుగు పెట్టింది. అతని భుజం గీతకు కాస్త దగ్గరగా, కానీ తగలకుండా. వర్షపు గాలి లోపలికి దూసుకొచ్చి అతని చొక్కా అంచుని కదిలించింది. “నిన్ను పిలిచానా?” అని ఆమె మెల్లిగా అడిగింది.
“లేదు,” అన్నాడు. “అందుకే ఆపనివ్వలేదు.”
ఆ జవాబు తేలికగా రాలేదు. ఆమె కళ్లలోకి నేరుగా చూసి చెప్పి, వెంటనే తల తిప్పి మరొకరికి గేటు మూసాడు. ఆ ఒక్క క్షణం నుంచే ఆమెకు అతని దృష్టి మారిందని తెలిసింది; అది ఉపకారం కాదు, వాదన కాదు, మరీ భద్రమైనది కాదు.
ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అన్న పేరుతో ఆమెను దేవ్ ఇంటికి పిలిచి పనులు అప్పగించడం అందరికీ సహజంగా మారిపోయింది. కానీ మాట్లాడే సమయానికి మాత్రం “ఇంకా ఏమీ ఖరారు కాలేదు” అన్న దూరం పెట్టేవారు. అత్తయ్య ముందు దేవ్ కూడా ఆ ఆటను చాలా కాలం ఆపలేదు. ఎవరైనా పెళ్లి విషయం తెరపైకి తేవగానే అతను నిశ్శబ్దంగా ఉండడం, మాధవి మాత్రం చాయ్ తేవడం — అదే క్రమం. ఆ క్రమాన్ని ఆమె ఇప్పుడు గమనించడమే కాదు, లెక్కపెట్టేది.
ఒక సాయంత్రం మాధవి కార్యాలయం నుంచి తిరిగి మెట్రో దిగే సరికి దేవ్ స్కూటర్ దగ్గర ఎదురొచ్చాడు. “ఇంటికి వదిలేస్తాను,” అన్నాడు. రోడ్డుపై వర్షపు నీరు, ఎల్లో లైట్లు. ఆమె మెట్లు దిగిపోయి బస్స్టాప్ అంచున నిలబడి, “నన్ను ఎక్కడ దింపుతావో కంటే, ఎక్కడ దిగనివ్వరో ముందు చూసుకో,” అంది. మాట గట్టిగా కాదు; కానీ అతనికి గుచ్చుకుంది. అతను దగ్గరికి రాలేదు. స్కూటర్ హ్యాండిల్ మీద వేళ్లు బిగించి నిల్చున్నాడు. ఆమె బస్సెక్కేలోపే ఒక అడుగు వేసి మళ్లీ ఆపుకున్నాడు. కిటికీ అద్దం మీద నీటి గీతల మధ్య అతని నిలువెత్తు ఆకారం కదల్లేదు.
అసలు మలుపు పెద్ద ఇంటి శుభకార్యానికి వచ్చిన ఆదివారం పడింది. దేవ్ మేనకోడలికి నిశ్చితార్థం. మాధవి ఉదయం నుంచే వంటింటి నుంచి పై అంతస్తు గదులదాకా తిరిగింది. పూల గుత్తులు సరిచేసింది, అతిథుల పేర్ల జాబితా చూసింది, క్యాటరర్తో మిగిలిన చెల్లింపులు కలిపింది. మెడలో పట్టీ చెమటతో చిట్లిపోయింది. మధ్యాహ్నం పెద్దమ్మ బహిరంగంగా, “ఆమెని పక్క గదిలోనే పెట్టండి. ఫొటోలలో కనపడకూడదు. ఇలా తిరిగితే పరువు ఉండదు,” అంది. ఆ మాట వినేటట్లు చెప్పింది.
మాధవి చేతిలోని రిజిస్టర్ బుక్ బరువెక్కింది. బయట నుంచి వచ్చిన అమ్మాయిలను లోపల కూర్చోబెట్టి, పనంతా చూసిన తనని మాత్రం ప్లాస్టిక్ కుర్చీ మూల దగ్గర నిలబెట్టాలని అందరి చూపులే చెప్పాయి. ఆమె ఏమీ అనక ముందే, మెట్ల కింద అతిథుల పేర్లు నమోదుచేసే టేబుల్ దగ్గర దేవ్ వచ్చి ఆ రిజిస్టర్ను ఆమె చేతిలోంచి తీసుకున్నాడు. క్షణం ఆమెకు ఇదీ మరొక తొలగింపే అనిపించింది.
కాని వెంటనే అతను టేబుల్ను పూర్తిగా ఆమెవైపు తిప్పి, కుర్చీని ముందుకు లాగి, “పేర్లు మాధవి దగ్గర నమోదు చేయండి,” అన్నాడు. పెద్దమ్మ ఏదో అనబోతే, “బుకింగ్లు, చెల్లింపులు, గదులు — ఇవన్నీ ఎవరి దగ్గరున్నాయో అందరికీ తెలుసు. ఎవరు లోపల కూర్చోవాలో నేనే చెప్తాను,” అన్నాడు. గొంతు ఎత్తలేదు; అందుకే మరింత ఘాటుగా పడింది.
వచ్చిన వారంతా ఒక్కసారి ఆమెవైపు చూసి క్యూలో నిలబడ్డారు. మొదట కూర్చున్నది పెద్దమనిషి భార్యే. “మా పేరు రాసమ్మా,” అని టోన్ మార్చింది. మాధవి కుర్చీలో కూర్చుంది. చేతులు కొంచెం కంపించాయి; అయినా అక్షరాలు సూటిగా పడాయి. దేవ్ టేబుల్ అంచున నిలబడి ఉండగా వాళ్ల మధ్య కేవలం చెక్క బల్ల వెడల్పే. అతని చెయ్యి ఇంకో చిటికెడు ముందుకు వస్తే ఆమె భుజాన్ని తాకేదేమో. కానీ అతను బల్ల గీతే పట్టుకున్నాడు. ఆమె మొదటిసారిగా ఆ గీతను తనవైపు తిప్పిన బలం చూశింది — అతని వల్ల కాదు, అందరి ముందూ ఆమెని వేచి ఉండే చోటు నుంచి కూర్చునే చోటుకు మార్చిన చర్య వల్ల.
ఆ తర్వాత అత్తయ్య మాటలు మృదువుగా మారలేదు; మరీ విషపూరితమయ్యాయి. “ఇలా మనుషుల ముందే నిలదీస్తావా?” అని దేవ్ని గదిలోకి లాగింది. “ఆమెను ఎంత దూరంలో పెట్టాలో మర్చిపోతున్నావు.” ఆ రాత్రి మాధవి వెళ్ళేటప్పుడు అత్తయ్య మెట్ల దగ్గర తాళాలు ఆమె చేతిలో పెట్టి, “ఇంట్లోకి వచ్చి తిరిగే పని అయిపోయింది. ఇక ముందు అవసరం ఉంటే పిలుస్తాం,” అంది. తాళాలు ఇచ్చిన తీరు కూడా తిరస్కారమే — తీసుకునే స్థాయికీ నువ్వే రావాల్సిందన్నట్టు.
మాధవి తాళాలు జాగ్రత్తగా మడిచిన చీటి మీద పెట్టి మళ్లీ అత్తయ్య చేతిలోనే పెట్టింది. “పిలవాల్సిన పని లేదు,” అంది. “నాకు రావాల్సిన బిల్లు వాట్సాప్లో పంపిస్తాను.” అంతే. వాదన లేకుండా కిందికి దిగిపోయింది.
దాని తర్వాత మూడు రోజులు దేవ్ ఆమెకు దగ్గరయ్యే ప్రతి ప్రయత్నాన్నీ ఆమె సరిగ్గా అదే చోట నిలిపింది. ఆఫీసులో పత్రాలు తెచ్చి టేబుల్ మీద పెట్టేవాడు; ఆమె కుర్చీ నుంచి లేవకుండా “ఇక్కడే పెట్టండి” అనేది. మెట్రో స్టేషన్ ఎగ్జిట్ వద్ద ఎదురైతే అతను పక్కగా నడవాల్సిందే. ఆమె ఇంటి అద్దె మేడకు వెళ్లే మెట్ల దగ్గర ఒకసారి వచ్చినప్పుడు, కింద నేలపై గీసిన పాలు మగ్గు రేఖ దాటకుండా ఆగిపోయాడు. ఆమె రెండో మెట్టుపై నుంచి, “ఇక్కడిదాకా చాలు,” అంది. అతను ఏదో చెప్పబోయి మింగేశాడు. అప్పటికే ఆమె దూరం యజమాని అయిపోయింది.
నాలుగో రోజు రాత్రి, పెద్దమ్మ ఇంట్లో జరిగిన భోజనానికి దేవ్ ఒంటరిగా వెళ్లి ఏదో పగలగొట్టాడన్న వార్త ముందుగా వచ్చింది. మాధవి ఆహారం డబ్బా మూతపెట్టేలోపే సాయి నుంచి సందేశం — “అక్కడ గొడవైంది. నీ పేరే.” ఆమె పై మేడ గదికి వెళ్లే మెట్లు ఎక్కుతుండగా కింద గేటు గట్టిగా మూసిన శబ్దం వినిపించింది.
ఆమె గుండె ఒక్కసారి బిగిసింది. ఇది భయం కాదు; అలసిన అప్రమత్తత. పై అంతస్తుకి వెళ్ళే మలుపు మెట్ల మధ్యలో ఒక్క చిన్న ల్యాండింగ్. పక్కన ఇనుప రెయిలింగ్, బయట వీధి సోడియం కాంతి. మాధవి అక్కడే ఆగింది. కిందనుంచి దేవ్ పైకి వచ్చాడు. ముఖం గట్టిగా ఉంది; కళ్ల కింద అలసట గీత. చొక్కా చేతి మడతలు అస్తవ్యస్తం. “నీ పేరు వాళ్ల ముందు—” అని మొదలుపెట్టాడు.
“ఇక్కడ కాదు,” అంది ఆమె.
అతను ఒక మెట్టు దిగువ ఆగిపోయాడు. ఆగిన తీరు వినయంగా లేదు; కట్టుదిట్టంగా ఉంది. “వాళ్లతో ముగించేశాను,” అన్నాడు. “నిన్ను పనికి పెట్టుకుని, ముందర దాచిపెట్టే ఆట ఇక లేదు.”
మాధవి నవ్వలేదు. “ఆట ఎప్పట్నుంచో ఉంది. నువ్వూ ఆడావు.”
ఆ మాట అతని మీద నేరుగా పడింది. అతను వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. కిందనుంచి ఎవరో ప్రెషర్ కుక్కర్ ఆవిరి, దూరంలో బైక్ సైలెన్సర్ చప్పుడు, పై నుంచి వాషింగ్ మెషీన్ గిరగిర. చిన్న ల్యాండింగ్ అంతా ఆ శబ్దాల మధ్య బిగుసుకుంది. దేవ్ ఇంకో మెట్టు ఎక్కాడు. ఇప్పుడు ఇద్దరి మధ్య అరకొర దూరం మాత్రమే.
“మాధవి.”
ఆమె పేరు అతని గొంతులో తొలిసారి ఇలా వినిపించింది — పిలుపుగా కాదు, దాటకూడని గీత దగ్గర ఆగిపోయినట్టు. ఆమె చేతి వేళ్లు ఇనుప రెయిలింగ్ పట్టుకున్నాయి. చల్లగా ఉంది. వేలి ముడతల మధ్య మెటల్ గట్టిగా నలిగింది.
“కిందికి వెళ్లి మాట్లాడొచ్చు,” అన్నాడు. “లేదా నేను… నేను ఒక్కసారి—”
అదే చివరి అర్ధచర్య. అతను తన చేతిని పైకెత్తలేదు కూడా మొదట; కేవలం భుజం ముందుకు జారింది, శరీరం అరకడుగు దగ్గరవడానికి సిద్ధమైంది. ఆ దగ్గరత్వం మాట కంటే ప్రమాదకరం. అతను తన స్థాయిని, ఇంటివాళ్లని, గత నిశ్శబ్దాలన్నిటిని దాటుకుని రావాలనుకున్న క్షణం అది. తాకడానికి కాదు అనుకున్నా, తాకకపోయినా వెనక్కి తీసుకోలేని అడుగు.
మాధవి ఒక మెట్టు వెనక్కి పోలేదు. అదే ల్యాండింగ్పై నిలబడి, రెయిలింగ్ను మరింత బిగించి, తన శరీరాన్ని కేవలం అరడుగు మలిచింది — అతను వచ్చే దారి అడ్డుకట్టయ్యేంత మాత్రమే. “ఇక్కడే ఆగు,” అంది.
అతను ఆగలేదు అనిపించేంతలోనే ఆగిపోయాడు. ఆమెకు అతని శ్వాస కూడా వినిపించింది. చేతి మణికట్టు ముందుకు కదిలి, ఆమె భుజం ఎత్తుకి చేరే ముందే నిలిచింది. ఆ కదలికలో వేడి ఉంది; ఆగిన చోటు మాత్రం ఖాళీ. ఆమె కళ్లూ అతని చేతిపైనికి వెళ్లలేదు. కిందనుంచి పైకెళ్లే మెట్ల మధ్య, ఈ అరకడుగు దూరమే ఇప్పుడు అతను దాటలేని మొత్తం గోడ.
“నన్ను చూసి ఇప్పుడు గుర్తొచ్చిందని కాదు,” ఆమె మెల్లిగా అంది. “నన్ను ఇక మళ్లీ జారవిడిచే చోట నిలపలేవు. అంతే.”
మాధవి రెయిలింగ్పై పట్టు విడవలేదు. ఆమె భుజం సూటిగా, కాళ్లు మెట్టు అంచుపైన గట్టిగా. అతని అడుగు అక్కడే కత్తిరించబడింది; గాల్లోకి వచ్చిన చెయ్యి, ఆమెకు తగలని ఆ ఒక్క చెయ్యి, వారి మధ్య అరడుగు దూరాన్ని దాటకుండా నిలిచిపోయింది. ఇనుప రెయిలింగ్ మీద ఆమె వేళ్లు తెల్లబడుతుండగా, మెట్ల ల్యాండింగ్ చీకటిలో అతని చెయ్యి అక్కడికక్కడే ఆగింది.