వాళ్లు వదిలిన ఆనవాలు తిరిగొచ్చింది

సునీత అత్త కుర్చీని తన కాళ్లతో నెమ్మదిగా వెనక్కి లాగి, “మాధవి, నువ్వు అక్కడ కూర్చోకు, వంటగది దగ్గర కూర్చో,” అంది. మాట ముగిసేలోపే విహాన్ తన ఫోన్‌ను టేబుల్ మీద తిప్పి పెట్టాడు; పాత చాట్ స్క్రీన్ పైకి ఉంది. “అదే ఆ మెసేజ్ విషయం. ఇంట్లో వాళ్ల ముందు డ్రామా చేసిన అమ్మాయి ఇప్పుడు వచ్చి పెళ్లి మాటల్లో సమాధానం అడుగుతుందా?” అన్నాడు.

హైదరాబాద్‌లో బంజారాహిల్స్ ఫ్లాట్. డైనింగ్ టేబుల్ మీద అరగంట క్రితమే తెచ్చిన బిర్యానీ పెట్టె చల్లారిపోయి ఉంది. టీ గ్లాసు అడుగున వలయం కూర్చుంది. కౌంటర్ అంచు మీద పసుపు డబ్బా, గుడ్డ, కీలు, మందుల కవర్ గుదిగుచ్చి ఉన్నాయి. ఆ గుంపులోనే మాధవి తెచ్చిన స్వీట్ కవర్ మడతల పొడి శబ్దం చేసింది. ఆమెను చూసి ఎవరూ కవర్ తీసుకోలేదు.

“మూడుేళ్ల క్రితం ఈమె ఏం పంపిందో మా అమ్మకు ఇంకా మరిచిపోలేదు,” విహాన్ మళ్లీ అన్నాడు. “నన్ను వెంటాడొద్దు, నా ఇంట్లోకి రావొద్దు, నిన్ను నేను బయటపెడతా— ఇదే కదా? అప్పటినుంచే క్లియర్ అయింది.”

మాధవి ఒక్కసారిగా కూర్చోలేదు. కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్లి, తాను తెచ్చిన కవర్‌ను పక్కకు జరిపి, విహాన్ చూపించిన ఫోన్ వైపు వంగి చూసింది. స్క్రీన్ మీద ఒకే లైన్ పెద్దగా కనిపిస్తోంది. మిగతా పైనకింద చీకటిగా కత్తిరించబడింది. ఆమె తలెత్తి, “పూర్తి చాట్ తెరువు,” అంది.

సునీత అత్త కటువుగా నవ్వింది. “నీకు ఇంకా హక్కులున్నట్టా? ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని అనుకున్నాం. కాని నువ్వు అప్పుడే అవమానం పెట్టావు. మేము క్షమించి ఇంతవరకు మాట్లాడుతున్నాం, అదృష్టం అనుకో.”

అది మొదటి గుద్దు కాదు. గుద్దు ఏంటంటే లావణ్యను ప్రధాన కుర్చీలో కూర్చోబెట్టడం. లావణ్య చేతికి టీ ఇచ్చి, “ఇంటి పనులు కూడా చూస్తుంది, పెద్దలతో మాట్లాడే తీరు కూడా బాగుంటుంది,” అని సునీత అత్త చెప్పిన తీరు. మాధవి కి మాత్రం, “పెరుగు తీసుకురా,” అన్నట్టే. సేవా రంగంలో పది గంటల షిఫ్ట్ ముగించుకుని మెట్రో నుంచి దిగిన వెంటనే ఇక్కడికి వచ్చిన ఆమెకు, పెళ్లి గురించి మాట్లాడటానికి పిలిచామని రాహుల్ చెప్పాడు. కానీ టేబుల్ మీద ఆమెకు వచ్చినది తీర్పు మాత్రమే.

ఆమె ఫోన్ తీసి లాక్ తీసింది. “రాహుల్,” అంది. అతను విహాన్ cousin, ఈ ఇంట్లో తనతో మామూలుగా మాట్లాడేవాడు. “నీకు అప్పట్లో నేను పంపిన స్క్రీన్‌షాట్ ఇంకా ఉంటే పంపు.” విహాన్ వెంటనే చొరవ తీసుకుని, “అతన్ని ఎందుకు లాగుతున్నావు? అది మా ఇద్దరి విషయం,” అన్నాడు. “కాదు,” మాధవి అంది. “నువ్వు ఇప్పుడే టేబుల్ మీద పెట్టావు. ఇప్పుడు ఇది మీ అందరి విషయం.”

రాహుల్ మొహం చిన్నబోయింది. అతను తన ఫోన్ తెరిచి స్క్రోల్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. సునీత అత్త అతని భుజం మీదికి వాలి చూడగా, విహాన్ చిరాకు మింగి, “అది పాతది. ఎవరి దగ్గర ఉంటుందో?” అన్నాడు. “నీ దగ్గర ఉంది కదా,” మాధవి చల్లగా అంది. “కత్తిరించినదైనా ఉంది.”

రాహుల్ ఒక్కసారిగా ఆపాడు. “ఇది ఉందమ్మా,” అన్నాడు. స్క్రీన్‌ను తన తల్లికి చూపించేలోపే మాధవి చూశింది. అది మూడు నెలల క్రితం పంపిన తాజా మెసేజ్. విహాన్ రాహుల్‌కు పంపింది: *లావణ్య విషయం ఇంట్లో చెప్పలేదు ఇంకా. మాధవి ముందే తప్పు చేసినట్టు ఉంచితే సులువు. ఆ పాత లైన్ స్క్రీన్ ఉంటే చాలు.* రాహుల్ కళ్లద్దాలు ముక్కుపై నుంచి జారిపోయాయి. “అన్నా… నువ్వే పంపావ్ కదా ఇది?”

విహాన్ చెయ్యి వెంటనే ఫోన్ వైపు దూకింది. “ఇవ్వు.” అతని స్వరం మొదటిసారి జారిపోయింది. రాహుల్ వెనక్కి తీసుకున్నాడు. సునీత అత్త గొంతు ఎండిపోయినట్టు, “ఏమిటది?” అంది. రాహుల్ ఇబ్బందిగా అయినా బిగ్గరగా చదివాడు. రెండోసారి చదవక ముందే లావణ్య కప్పు సాసర్లో ఢమరుమంది. ఇప్పటివరకూ మాధవి వైపు సలహా చూపులు విసిరిన ముఖాలన్నీ ఇప్పుడు విహాన్ ముఖానికే ఆగిపోయాయి.

ఆ చిన్న అబద్ధం గదిలో గాలి మార్చింది. పాత చాట్ మీద నిలిచిన తీర్పు ఒక్కసారిగా సడలింది. అదే క్షణంలో మాధవి ముందుకు వచ్చింది. “పూర్తి చాట్ నా దగ్గర లేదు,” అంది. “కానీ దాని బ్యాకప్ ఎక్కడుందో నాకు తెలుసు.” విహాన్ కటువుగా నవ్వేందుకు ప్రయత్నించాడు. “డిలీట్ అయిపోయింది.” “నువ్వు నాకంటే ఎక్కువగా జాగ్రత్తపడేవాడివి,” అంది మాధవి. “డిలీట్ చేసేవాడివైతే కత్తిరించిన స్క్రీన్ మాత్రం దాచుకోడు.”

ఆమె బ్యాగ్ నుంచి చిన్న పాత ఫోన్ తీసింది. మిర్యాల పొడి తగిలినట్టుగా కవరుపై గీతలు. మూడు సంవత్సరాలుగా ఆన్ చేయనిదాన్ని రెండు వారాల క్రితమే చార్జ్ పెట్టింది; రాహుల్ ఫోన్‌లో విహాన్ ఇప్పుడే చెప్పిన అబద్ధాల వల్ల కాదు, ఈ రోజు మాట్లాడతామని పిలిచినప్పుడే ఏదో జరుగుతుందని ఊహించి. ఆన్ అవడానికి సమయం తీసుకుంది. టేబుల్ దగ్గర ఎవ్వరూ కూర్చున్నట్టు లేరు; అందరూ నిలుచుని ఉన్నారు. చల్లారిన బిర్యానీ వాసనకంటే ఇప్పుడు వేడి ప్లాస్టిక్ వాసనే ఎక్కువ.

విహాన్ తలుపు దగ్గరికి జారాడు. “ఇంకోసారి చెబుతున్నా, ఆ ఫోన్ నాకు ఇవ్వు.” మాధవి అతన్ని చూసి, “ద్వారం అడ్డుకోకు,” అంది. “ఇప్పటివరకు నన్నే బయట నిలబెట్టావు. ఇప్పుడు స్క్రీన్‌కే భయం.” సునీత అత్త, “విహాన్, ఫోన్ లాక్కోకు,” అనేసరికి అతనిలోని అధికార స్వరం సగానికి తగ్గిపోయింది.

ఫోన్ ఆన్ అయ్యాక పాత WhatsApp బ్యాకప్ లోడ్ అయింది. నెట్ మందగించింది. సింక్ గుండ్రంగా తిరుగుతుంటే మాధవి చేతి చెమటతో కవర్ జారి పోయింది. రాహుల్ ముందుకొచ్చి తన హాట్‌స్పాట్ ఆన్ చేశాడు. “ఇదిగో,” అన్నాడు. విహాన్ అతన్ని గట్టిగా చూసాడు. రాహుల్ తొలిసారి చూపు తిప్పలేదు.

చాట్ పేరుపై మాధవి వేళ్లు ఆగాయి: *విహాన్*. కింద తేదీలు పైకీ కిందకీ దూకుతున్నాయి. సునీత అత్త చూడటానికి దగ్గరైంది. లావణ్య కుర్చీ నుంచి లేచి దూరంగా నిల్చుంది. పాత రోజుల బుడగలా, ఒక్కో తేదీ, ఒక్కో సమయం తెరపైకి ఎగిసివస్తున్నాయి. కత్తిరించిన లైన్ కనిపించే చోటికి మాధవి నేరుగా వెళ్లలేదు. పైకి స్క్రోల్ చేసింది. మరింత పైకి. ఆ రాత్రి మొత్తాన్ని తెచ్చుకునే వరకు ఆగలేదు.

“చదువు,” అంది రాహుల్ మెల్లగా. అది ఆమెకు కాదు, గదిలో ఉన్నవారందరికీ ఆజ్ఞలా వినిపించింది.

స్క్రీన్ మీద మెసేజ్‌లు వరుసగా ఉన్నాయి:

**10:12 PM – విహాన్:** *రేపు మా అమ్మ ముందూ నువ్వే మొదట మాటాడకు. నేను చెప్పినట్టు ఉండు.* **10:14 PM – మాధవి:** *ఎందుకు? మన విషయం ఇంట్లో చెప్పేస్తానన్నావు కదా.* **10:16 PM – విహాన్:** *ఇప్పుడే కాదు. ముందుగా నా నిశ్చితార్థం ఫిక్స్ అయ్యే వరకు సైలెంట్‌గా ఉండు.* **10:16 PM – మాధవి:** *ఏ నిశ్చితార్థం?* **10:18 PM – విహాన్:** *ఇంట్లో ఒత్తిడి. అది పేరు మాత్రమే. తర్వాత చూస్తాం.* **10:19 PM – మాధవి:** *అంటే నన్ను దాచిపెట్టి ఇంకో అమ్మాయి చూడాలనుకుంటున్నావా?* **10:22 PM – విహాన్:** *డ్రామా చేయకు. నువ్వు ఆఫీసులో ఎవరికీ చెప్పలేవు, ఇంట్లోకి కూడా రావొద్దు రేపు. నేను చెప్పే వరకు నోరు మూసుకో.* **10:24 PM – మాధవి:** *ఇలా మళ్లీ మెసేజ్ చేస్తే, నేను నీ మాటలన్నీ పంపేస్తా. నన్ను వెంటాడొద్దు. నా ఇంటి దగ్గరికి రావొద్దు.*

సునీత అత్త ఊపిరి మధ్యలో ఆగినట్టైంది. పాత తీర్పుకు ఆధారం అయిన లైన్ అదే. కాని అది ఇప్పుడు ఒంటరి కాదు. దాని ముందు అతని “నిశ్చితార్థం ఫిక్స్ అయ్యే వరకు” ఉంది. “నోరు మూసుకో” ఉంది. దాచిపెట్టడం ఉంది.

మాధవి అక్కడే ఆగలేదు. ఇంకో రెండు మెసేజ్‌లు క్రిందికి తెచ్చింది.

**10:27 PM – విహాన్:** *సారీ. కోపంలో అన్నా. రేపు ఈ చాట్ డిలీట్ చేయి.* **10:31 PM – మాధవి:** *నేను డిలీట్ చేయను.*

విహాన్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చి, “ఇది ఎడిట్ చేయొచ్చు,” అన్నాడు. అతని గొంతు ఇంతకు ముందు టేబుల్ మీద దంచిన అదే గొంతు కాదు; కఠినంగా వినిపించాలనుకుని జారి పడ్డది. మాధవి వెంటనే స్క్రీన్‌పై పై భాగాన్ని తట్టి *Archived info* తెరిచింది. బ్యాకప్ తేదీ, పాత పరికర సమయం, మార్చని ఫైల్ దిగువన కనిపించాయి. మరొక నొక్కుతో రాహుల్‌కు *Forward* చేసింది. తర్వాత సునీత అత్త ఫోన్ వైపు తిరిగి, “చూడాలంటే మీ ఫోన్‌కీ పంపిస్తా,” అంది. అది వాదన కాదు. గడప దాటే పేరు పలికినట్టుంది.

సునీత అత్త ఫోన్ స్వయంగా ముందుకొచ్చింది. ఆమె చేతి వణుకు దాచలేకపోయింది. మాధవి పంపింది. పంపిన వెంటనే టిక్‌లు కనిపించాయి. కుటుంబ గ్రూపు పేరు పై వరుసలో వెలిగింది; ఆ ఇంట్లో ప్రతి శుభకార్యం, ప్రతి డబ్బు లెక్క, ప్రతి ఆరోగ్య అప్డేట్ వెళ్లేది అదే గ్రూపుకి. విహాన్ అది గమనించి ముందడుగు వేశాడు. “అక్కడికి పంపొద్దు,” అన్నాడు. మాధవి అతని వైపు చూడలేదు. “ఇప్పటివరకు నా మీద తీర్పు అక్కడే జీవించింది,” అంది. “చదవాల్సింది కూడా అక్కడే ఉంటుంది.”

ఆమె కుటుంబ గ్రూపు తెరిచింది. పైన సునీత అత్త శ్రావణం పూల ఫోటో, కింద బాబాయి రక్తపోటు మందుల జాబితా, మధ్యలో పిండి వంటల వీడియోలు. ఆ సాధారణ రోజువారీ మధ్యకి మాధవి చాట్‌ను *Forwarded many times* గుర్తు పడకుండా, నేరుగా తన పాత చాట్ నుంచే పంపింది. స్క్రీన్‌పై వరుసగా బుడగలు కూర్చున్నాయి. కింద చివర్లో పూర్తి సమయ గొలుసు, అతని మాట, తన సమాధానం, అతని “డిలీట్ చేయి,” తన “డిలీట్ చేయను.”

గ్రూపులో మెసేజ్‌ల కింద సమయముద్రలు చల్లని కత్తిలా స్పష్టంగా మెరుస్తున్నాయి. మూడు సంవత్సరాలుగా ఒకే లైన్‌తో ఆమెను కొలిచిన గది, ఇప్పుడు అదే లైన్ ముందూ వెనకా చూసేలా బలవంతం చేయబడింది. విహాన్ చెయ్యి ఇంకా గాల్లోనే ఉంది; ఫోన్ లాక్కునే హక్కు ఎక్కడ పోయిందో అతడికే అర్థం కాలేదు. రాహుల్ అతని భుజం తాకి వెనక్కి నెట్టలేదు కూడా; అలా చేయాల్సిన అవసరం లేకుండా పోయింది.

మాధవి స్క్రీన్ మీద ఆ చాట్‌ను తెరిచి పైభాగాన మూడు బొట్లు నొక్కింది. *Pin chat* కనిపించింది. ఆమె వేళ్లు క్షణం కూడా ఆగలేదు.

పిన్ అయ్యాక, కుటుంబ గ్రూపు జాబితాలో ఆ ఆర్కైవ్ చాట్ పైకి ఎగబాకి మొదటి స్థానంలో నిలిచింది. పైన చిన్న పిన్ గుర్తు, కింద చదవలేని అబద్ధానికి బదులుగా ఇప్పుడు పూర్తిగా చదవగలిగే సమయ గొలుసు. మాధవి చేయి ఫోన్ మీదనే ఉంది. తెరపై ఆ థ్రెడ్ తెరిచి ఉంది; చల్లారిన టీ వలయం పక్కన, కౌంటర్ అంచు గందరగోళం ప్రతిబింబమై, పాత చాట్ పిన్ అయి తెరిచి నిలిచిపోయింది.