పాత రికార్డే నిజం చెప్పింది #2

“సిరి, ఆ ఫైల్‌కి చేతివేయొద్దు,” అని మాధవి అక్క ముందున్న రిజిస్టర్‌ను తనవైపు లాగేసి, గాజు తలుపు పక్కన వేసిన ప్లాస్టిక్ కుర్చీని కూడా కాలి తోసి ఖాళీ చేసింది. “గేటెడ్ కమ్యూనిటీ ఆఫీస్ ముందు ఎవరు కూర్చోవాలో తెలిసుండాలి. గత సారి ఎలా గందరగోళం చేసిందో అందరికీ గుర్తుంది.”

హైదరాబాద్‌లో మధ్యాహ్నపు వేడి మెట్ల దారిలోకి నెమ్మదిగా నూరుకుంటూ వచ్చేది. ఆఫీస్ కౌంటర్ అంచుపై తాళాల గొలుసు, పాలు తెచ్చిన బిల్లు, ఒక చల్లారిపోయిన టీ గ్లాస్ వలయం, ఎవరో తెచ్చి వదిలిన తినని భోజన పెట్టె అలాగే ఉన్నాయి. ఆ అంచుకి కాస్త దూరంగా సిరి నిలబడి ఉంది; చేతిలో ఉద్యోగ ధ్రువపత్రాల కవర్, లోపల మడతలతో మాసిపోయిన ఒక పాత కాగితం. నిఖిల్ తల్లి, ఇద్దరు ఫ్లాట్ యజమానులు, పనిమనిషి జ్యోతి, వాచ్‌మన్‌ రహీం—అందరికీ తెలిసిన ముఖాలు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అన్న మాట ఒక్కసారి చెడిపోతే, దాని మచ్చే ముందు నడుస్తుందని ఇక్కడ ఎవరికి చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.

“అక్క, నేను కూర్చోవడానికి రాలేదు,” అని సిరి మెల్లగా అంది. “బి-బ్లాక్ సహాయక నిర్వాహకురాలి పోస్టింగ్ నోటీసులో నా పేరు తీసేసి, ప్రియాంక పేరు పెట్టారు. ఆ పేపర్ చూడాలి.”

మాధవి అక్క చిన్నగా నవ్వింది. “నీ పేరు పెట్టాలా? నీ మీదనే పాత కంప్లైంట్ ఉంది. ఆ రాత్రి నువ్వే రిజిస్టర్ మార్చి పెట్టావని. ఇలాంటివి ఉన్న వాళ్లను కౌంటర్ దగ్గర పెట్టరు. మనం కూడా ప్రజల్లో మొహం చూపాలి.”

నిఖిల్ ఏమీ అనలేదు. అతను గాజు తలుపు ప్రతిబింబంలోనే నిలబడ్డాడు—ఉన్నాడో, లేడో అన్నట్టుగా. అదే సిరికి గుచ్చింది. మాధవి అక్క మాట కాదు; నిఖిల్ మౌనం. ఎందుకంటే ఈ ఉద్యోగం చిన్నది కాదు. సిరి తల్లి మందుల ఖర్చు, అద్దె, బస్సు చార్జీలు—ఈ సేవా రంగం చిన్న కౌంటర్ పని వారికి శ్వాసలా ఉంటుంది.

సిరి కవర్ తెరిచింది. పలుచని కాగితం రాపిడి శబ్దం ఆ చిన్న ఆఫీసులో ఒక్కసారిగా స్పష్టంగా వినిపించింది. “అదే కాగితం కోసం వచ్చాను,” అంది. “నేను అడిగేది క్షమాపణ కాదు. రిజిస్టర్ కాపీ, నోటీసు కాపీ. పోల్చుకుంటాను.”

“ఇంకా అదే పిచ్చి,” అని మాధవి అక్క రిజిస్టర్‌పై చెయ్యి గట్టిగా పెట్టింది. “పాత సంగతులు లాగితే నీకే కష్టం. నిఖిల్, చెప్పు. మన ఇల్లొచ్చే కోడలైతే ఇలాంటి గొడవల నుంచి దూరంగా ఉండాలి అని.”

ఆ మాట కౌంటర్‌పై కాదు, సిరి గొంతుపై పడింది. నిఖిల్ చివరికి కదిలాడు. “ఇప్పుడు ఈ విషయం ముందు వాళ్లందరి దగ్గర—”

“వాళ్లందరి దగ్గరే మొదలుపెట్టింది మీ అక్క,” అని సిరి అతనివైపు చూడకుండా అంది. “అప్పుడు కూడా అందరి దగ్గరే జరిగింది.”

మాధవి అక్కకు అది నచ్చలేదు. “ఎవరికీ టైం లేదు. ప్రియాంకా, లోపల నుంచి కొత్త నోటీసు తీసుకురా. ఈ రోజు నుంచే ఆమె పని మొదలు. మనం ముందుకు వెళ్లాలి.”

లోపల నుంచి ప్రియాంక బయటకు వచ్చింది. కొత్తగా ముద్రించిన నోటీసు ఆమె చేతిలో ఉంది. దిగువన నల్ల పెన్నుతో మాధవి అక్క సంతకం. పై భాగంలో పిన్ వేసిన పాత రంధ్రాల దగ్గర కాగితం చిట్లిపోయి ఉంది. సిరి కళ్లకు ముందుగా పేరు పడలేదు; రంధ్రాలే పడ్డాయి. ఎప్పటినుంచో తీసి, మళ్లీ పెట్టి, ఇంకో పేపర్ అతికించి, అసలు పేర్లు తొక్కినట్టు కనిపించాయి.

సిరి ఒక్క అడుగు ముందుకేసి, గాజు పక్కన ఉన్న పాత నోటీసు బోర్డు నుంచి కింద పడబోతున్న ఒక పేపర్ తీసుకుంది. వెనుక భాగం మసకబారిపోయి, మడతల వెంట తెల్లబడినది. “ఇది ఎప్పుడు తీసేశారో గుర్తుందా?” అని అడిగింది.

“చెత్తకాగితం తీసుకొని నాటకం చేయొద్దు,” మాధవి అక్క అంది.

సిరి ఆ పేపర్ విప్పింది. అది మూడు సంవత్సరాల క్రితం కమిటీ తాత్కాలిక నియామక నోటీసు. పైకి ఇంకు ఊడిపోయినా, కింద తేదీ స్పష్టంగా ఉంది. “జూన్ పదిహేను, రాత్రి పది నలభైకి ఎమర్జెన్సీ ఎంట్రీ. తాత్కాలిక బాధ్యత—సిరి,” అని చదివింది.

రహీం గేట్ నుంచి లోపలికి వంగి చూశాడు. “పది నలభైకి?” అన్నాడు. అతని గళం తడబడింది. “మేడం, అప్పుడు కరెంట్ ట్రిప్ అయ్యింది. రాత్రి నేను ఫోన్ చేసి—”

“నువ్వు మధ్యలో మాట్లాడకు,” అని మాధవి అక్క అతనిపై గుర్రుగా పడింది. వెంటనే స్వరం మార్చి, “పాత నోటీసుల్లో టైపు తప్పులు ఉండొచ్చు. అది అప్పటి గందరగోళం. ప్రధాన విషయం పాత కంప్లైంట్.”

అదే మొదటి చీలిక. ప్రియాంక చేతిలోని కొత్త నోటీసు కాస్త దిగిపోయింది. నిఖిల్ సిరివైపు సూటిగా చూడాల్సి వచ్చింది. ఎందుకంటే వాళ్లందరికీ తెలిసిన కథ వేరే. ఆ రాత్రి పదకొండు తర్వాత సిరి దొంగలా రిజిస్టర్ తాకిందని, తన పేరు చొప్పించుకుందనేది కథ. కానీ ఇక్కడ పది నలభైకి జారీ అయిన తాత్కాలిక నోటీసు ఉంది.

సిరి ఆ చీలికను చూస్తూ నిలబడలేదు. కవర్‌లో నుంచి మరో రెండు మడత కాగితాలు తీసింది. ఒకటి అప్పటి డ్యూటీ వాట్సాప్ ప్రింట్‌ఔట్; ఇంకొకటి పాత సందర్శకుల రిజిస్టర్ ఫోటోకాపీ. అంచులు మాసి, వేలిముద్రలతో ముదురుగా ఉన్నాయి. “ఇవి నేను దాచుకున్నవి కాదు,” అంది. “అమ్మ గ్యాస్ బిల్లుల ఫైలులో పడ్డాయి. ఎందుకంటే ఆ రోజు తర్వాత ఇంట్లో ఎవరికీ నా మాట వినిపించలేదు. కాగితాలే మిగిలాయి.”

మాధవి అక్క చేతి వేళ్లు రిజిస్టర్‌పై బిగుసుకున్నాయి. “చాలించింది. ఫోన్‌లో ఫార్వర్డ్ అయిన దాంట్లో ఏం ఉంటుందో—”

“చదవండి,” అని సిరి కాగితం ఆమె ముందుంచింది. “రాత్రి పది ముప్పై ఐదు: ‘లిఫ్ట్ స్టక్. రహీం భాయ్ కాల్. సిరి, కీ తీసుకొని దిగు’—మీ ఫోన్ నుంచే పంపిన సందేశం. పది నలభైకి తాత్కాలిక నోటీసు. పదకొండు ఐదు నిమిషాలకు సందర్శకుల రిజిస్టర్‌లో ‘ప్రియాంక—తాళం తీసుకుంది’ అని ఎంట్రీ. ఇంక్ రంగు వేరే. అదే పేజీపై పది యాభైకి ముందు ఉన్న మిగతా ఎంట్రీలన్నీ నీలం. ఇది నల్లగా ఉంది.”

గదిలోని వేడి ఒక్కసారిగా కనిపించే రూపం తెచ్చుకుంది—మాధవి అక్క మెడకింది చెమటరేఖలా. ఆమె నవ్వటానికి ప్రయత్నించింది. “రంగు మారితే పాపం మారిపోదు. ఆ రాత్రి ఎవరు ఏం రాసారో ఎవరికి గుర్తుంటుంది? ఇప్పుడు పోస్టింగ్ ఆలస్యం చేయొద్దు. ప్రియాంకా, నోటీసు పెట్టు.”

అంతే. చీలికను పూడ్చే ప్రయత్నం. తప్పు కాదు, గందరగోళం; గందరగోళం కాదు, గుర్తుల లోపం; గుర్తుల లోపం కాదు, ముందుకు వెళ్లాలని. ఇదే ఆమెకు సంవత్సరాలుగా పనిచేసిన పద్ధతి. ఎవరైనా సిరిని చూసి “అబ్బా, ఆమేనా?” అని గుర్తుచేసుకునేంతవరకు సరిపోయేది.

ప్రియాంక కదల్లేదు. నిఖిల్ ముందుకువచ్చి, “సిరి, ఇప్పుడిదంతా వదిలేయ్. మనం బయట—” అన్నాడు.

ఆమె అతని మాటే వినలేదు. గాజు నోటీసు తలుపు తెరచి, పాత పిన్ తీసింది. ఆ చిన్న లోహపు తునక గాజుపై మ్రోగింది. “బయట కాదు,” అంది. “నన్ను బయటే ఉంచి మీలోపల కథ కట్టారు.”

అప్పటివరకు ఎవరికీ అర్థం కాలేదు—ఆమె దగ్గర అంతే కాదు, ఇంకా ఉందని. సిరి తన కవర్ లోతునుంచి చివరి కట్టను బయటకు తీసింది. పాత ఆసుపత్రి రసీదు, పుట్టిన తేదీలతో ఉన్న పాఠశాల చేర్పు ప్రతులు, ఫ్లాట్ యజమానుల సంఘం మొదటి నమోదు పేజీ నకలు. అన్నీ ఒకే సంవత్సరాన్ని, ఒకే ఇంటి చిరునామాను, ఒకే తండ్రి పేరును మోస్తున్నాయి—మాధవి అక్క తండ్రి పేరు. గదిలో ఉన్నవాళ్లలో చాలా మందికి ఆ పేరు తెలిసినది. ఎందుకంటే మొదటి బ్లాక్ స్థలం కొనుగోలు చేసిన, సంఘాన్ని నిలబెట్టిన వ్యక్తి ఆయనే.

సిరి స్వరం పెరగలేదు. అదే అందరిని కదలకుండా చేసింది. “పూర్తిగా చదువుతాను. మధ్యలో ఎవరూ మాటాడొద్దు.”

ఆమె మొదట ఆసుపత్రి రసీదు చదివింది. “స్వప్న, ఆడ శిశువు, తెల్లవారు జామున నాలుగు ఇరవై.” తర్వాత పాఠశాల చేర్పు ప్రతిలోని పేరు. “సిరి స్వప్న.” తర్వాత మరో పత్రం—రెండు సంవత్సరాల తర్వాతి సంరక్షక మార్పు. “తల్లి—లక్ష్మి.” ఆ తర్వాత సంఘం మొదటి నమోదు పేజీ. “గృహ యజమాని తరఫున సంరక్షణాధికారం మారింది; బాలిక పేరు నమోదు నుంచి తొలగింపు, కుటుంబ అంతర్గత కారణాల వల్ల.” చివరికి, మూడు సంవత్సరాల క్రితం నోటీసు కాపీ. “అత్యవసర విధి బాధ్యత: సిరి. స్థిరీకరణ పెండింగ్.” దాని కింద ఎరుపు పెన్నుతో ఇంకో పదం కొట్టేసినట్టు ఉంది; పక్కనే తరువాత అతికించిన లేబుల్: “తాత్కాలిక సహాయకురాలు—ప్రియాంక.”

నిఖిల్ ముఖం మారింది; ప్రశ్న వల్ల కాదు, లెక్క కుదిరినట్టు. మాధవి అక్క “అది—” అనడానికి ముందే సిరి ఆ చివరి పేజీని పైకెత్తింది. “పాత కంప్లైంట్ దేనిపై వచ్చిందో కూడా ఉంది.” ఆమె చిన్న మడత విప్పింది. “రిజిస్టర్ ఎంట్రీపై నా పేరు ఉన్న కాగితం తప్పుగా పెట్టబడింది; అసలు బాధ్యత వహించాల్సింది ప్రియాంక. అయితే కుటుంబ గౌరవం దృష్ట్యా విషయం అంతర్గతంగా పరిష్కరించబడింది.” దిగువన మాధవి అక్క సంతకం. తేదీ అదే రాత్రి కాదు—రెండు రోజుల తర్వాత. పక్కనే కార్యాలయ ముద్ర.

ఎవరూ కేకలు వేయలేదు. అవసరం లేదు. మాధవి అక్క కూర్చున్న కుర్చీ మెల్లగా వెనక్కి జరగడం, ప్రియాంక చేతిలోని కొత్త నోటీసు వాలిపోవడం, రహీం టోపీని చేతిలో పిసుక్కోవడం—చాలు. పాత కథ ఒక్కసారిగా కొత్త రూపం దాల్చింది. సిరి తప్పు చేసిన అమ్మాయి కాదు. ముందు ఈ ఇంటి, ఈ స్థలం, ఈ పేర్లలో నుంచే మెల్లగా చెరిపేసిన అమ్మాయి. ఆ తర్వాత అవసరమైనప్పుడు మచ్చగా వాడుకున్నది.

“నువ్వు ఏమి కోరుకుంటున్నావు?” నిఖిల్ గట్టిగా అడగలేదు. కాస్త నీరసంగా వచ్చింది.

సిరి అతని వైపు చూడలేదు. “ఇది కాదు,” అంది. “పెళ్లి మాట కాదు. ఇంటి హక్కు మాట కాదు. ఎవరి అంగీకారం కాదు.” ఆమె ప్రియాంక చేతిలోని కొత్త నోటీసు తీసుకుంది. పైభాగంలో ఆమె పేరు. దిగువన మాధవి అక్క సంతకం. సిరి దానిని రెండు వేళ్లతో మడిచి పక్కన పెట్టింది. తన కవర్ నుంచి ముందే సిద్ధం చేసుకున్న సరిచేసిన పేజీ తీసింది. అందులో చిన్న అక్షరాల్లో స్పష్టంగా టైప్ చేసి ఉంది: “బి-బ్లాక్ సహాయక నిర్వాహకురాలు—సిరి స్వప్న. పాత తప్పు లేబుల్ రద్దు. ఆధారం: తేదీల శ్రేణి, ఎంట్రీ రిజిస్టర్, అంతర్గత గమనిక.”

“ఆ పేపర్ చెల్లదు,” మాధవి అక్క చివరి ప్రయత్నంగా అంది. కానీ ఆమె చేతి రిజిస్టర్ మీద లేకుండా పోయింది. పక్కకు జారింది.

“చెల్లే పేపర్లు మీ దగ్గరే ఉన్నాయి,” అని సిరి చెప్పింది. “నేను వాటిని చదివాను అంతే.”

ఆమె గాజు తలుపు మధ్యలో పేజీ పెట్టింది. పాత రంధ్రాలు కొత్త పేజీ మూలలతో సరిపడ్డాయి. ఒక క్షణం కాగితం జారబోయింది. కౌంటర్ అంచుపై ఉన్న చిన్న నోటీసు పిన్ ఆమె తీసుకుంది; దాని లోహం వాడుకతో నలుపెక్కి ఉంది. వెనుక చల్లారిన టీ గ్లాస్ వలయం గాజుపై అరకాసు చంద్రుడిలా కనిపించింది. సిరి పిన్‌ను గాజులోని బోర్డు రంధ్రంలో నెమ్మదిగా నెట్టి, సరిచేసిన పేపర్‌ను గట్టిగా అమర్చింది. ఆమె చెయ్యి వదిలిన తర్వాత, మడతలతో మాసిన కాగితం ఒకసారి వణికి, గాజుపై సరిగ్గా చేరి, ఇక జారడం ఆపింది.