డిస్పాచ్ కుర్చీ తిరిగి నాదే
మూడో లోడింగ్ బే ముందు ట్రాలీలు ఒకదానికొకటి మొహం పెట్టుకుని నిలిచిపోయాయి; “ఆ గేటు మూయొద్దు, ఆ వాన్ ముందే పంపు!” అని దేవ్ కేక వేయగానే ఇద్దరు కార్మికులు ఒకే ప్యాలెట్ని రెండు వైపులా లాగి మరింత చిక్కేశారు. బే తలుపు దగ్గర డిస్పాచ్ కుర్చీ మీద దేవ్ ఒళ్లంతా విరజిమ్ముకుని కూర్చున్నాడు. ఆ కుర్చీ కింద ఉండాల్సిన బోర్డు, రేడియో, బయలుదేరే చిట్టా—all అతని చేతిలో. మాధవి మాత్రం పక్క గోడ నీడలో, చేతి మడతల దగ్గర షిఫ్ట్ చివరి మడతలు ఇంకా కఠినంగా నిలిచిన యూనిఫాం చొక్కాతో, అంచు నుంచే వాన్ నంబర్లు పిలుస్తోంది.
“అక్క చెప్పిందే వినండి,” అని సలీం జాగ్రత్తగా అన్నాడు.
దేవ్ వెంటనే అతని మీదే తిరిగాడు. “ఇక్కడ ఎవరెవరు చెప్పాలో నేనే చెప్తా. మాధవి, నువ్వు receiving దగ్గరే ఉండు. బే కంట్రోల్ నాకు ఇచ్చారు.”
ఇచ్చారు కాదు, కాజేశారు అని చెప్పాలనిపించినా మాధవి నోరు తెరవలేదు. ఉదయం ఇంటి నుంచి బయలుదేరే ముందు తల్లి ఇచ్చిన తాళం చెవి ఇప్పటికీ ఆమె జేబులోనే ఉంది; రాత్రి ఆలస్యంగా వచ్చిందని ఇంటి గ్రిల్ తీయించిన సిగ్గు ఇంకా వేళ్లకు అంటుకుని ఉంది. ఈ పని పోతే నెలాఖరు అద్దె, తమ్ముడి ఫీజు, పెళ్లి మాట మీద ప్రతి ఆదివారం భోజనపట్టిక దగ్గర కూర్చునే గుచ్చిన చూపులు—అన్నీ ఒకేసారి కరచివేస్తాయని ఆమెకు తెలుసు. అందుకే దేవ్ కుర్చీలో కూర్చున్నా, బోర్డు మీద పెట్టిన పేర్లలో తప్పు కనిపించగానే ఆమె ఒక చిట్టా లాగేసి కొత్త క్రమం రాసింది.
“ముందు బంజారా ఫంక్షన్కి ఐస్బాక్స్, తర్వాత గచ్చిబౌలి స్నాక్స్. లేదంటే పాలు కరిగిపోతాయి,” అంది.
అది మొదటి చిన్న ఊపు. సలీం ఆ కొత్త చిట్టా తీసుకుని తన మనిషిని నేరుగా రెండో వాన్ వైపు తిప్పాడు. దేవ్ గమనించేసరికి ఐస్బాక్స్ ట్రాలీ ఇప్పటికే ఎత్తేశారు. అతని చెంపలపై చిరాకు గట్టిగా పడింది.
“ఎవరు మార్చమన్నారు?”
“కరిగిపోయాక మీ మామగారికి చెప్పండి,” మాధవి నేరుగా చూడకుండా అంది.
దేవ్ కుర్చీ నుంచి లేచి ఆమె చేతిలోని పెన్ను లాక్కున్నాడు. ఆ పెన్ను పై భాగం పాత నీలి మచ్చతో మసకబారిపోయి ఉండేది; ఎన్నేళ్ల నుంచో అదే పెన్నుతో ఆమె బయలుదేరే సమయాలు రాసేది. “ఇక నుంచి ఏది రాయొద్దు,” అని అన్నాడు. “ఇప్పుడే రమేష్ మామ వస్తారు. వాళ్ల ముందు డ్రామా వద్దు.”
రమేష్ మామ రావాల్సిందే. ఈ క్యాటరింగ్-సరఫరా హబ్ బయటికి కంపెనీలా కనిపించినా లోపల బంధువుల గౌరవం, మేనల్లుళ్ల పదవులు, పెళ్లి మాటలు అన్నీ ఒకే చాప కింద ఉంటాయి. దేవ్తో మాధవి పెళ్లి కుదరలేదనే మాట రెండు ఇళ్లకూ తెలుసు; “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం”గా మొదలై, అతడు “పెద్ద స్థాయి పని చేయాలి” అని వెనక్కు తగ్గిన నాటి నుంచి ప్రతి సమావేశం ఆమెకు నిటారుగా నిలబడాల్సిన వేదిక అయింది. ఇప్పుడు అదే దేవ్, మామ మద్దతుతో, బే కుర్చీ మీద కూర్చొని ఆమెకు “అంచులో ఉండు” అంటున్నాడు.
ఒకేసారి మూడు వాన్లు లోపలికి దూరాయి. ఎడమ వైపు పూల క్రేట్లు, కుడి వైపు స్టీల్ డబ్బాలు, మధ్యలో నాలుగు పెద్ద సూప్ కంటైనర్లు. రెండో షట్టర్ సగం మాత్రమే ఎత్తి ఉంచడంతో ఒక ట్రాలీ నిలిచిపోయింది. “అది ముందు తీయండి,” అని మాధవి అరిచింది.
“ముందు మియాపూర్ వాన్ పంపాలి,” అని దేవ్ రేడియోలో చెప్పాడు. “పూలు ఆ తర్వాత.”
తప్పు క్రమం కళ్లముందే పెద్దదైపోయింది. పూల క్రేట్లు మధ్యలో ఆగిపోయి వెనక ఉన్న డబ్బాల దారిని మూసేశాయి. స్టవ్ భాగాలు తీసుకెళ్లాల్సిన బాలురు చెమటతో జారిపడుతూ తిట్టుకున్నారు. బయట వేచి ఉన్న డ్రైవర్లు హారన్ కొట్టారు. గేటు దాకా వాహనాల వరుస తిరిగి, రోడ్డుమీదికి నోరు చాచింది.
రమేష్ మామ తలుపు అంచున ఆగి చూస్తున్నారు. తెల్లటి కుర్తా కాలర్ ఎత్తుగా ఉంది; ఆయనతో పాటు దేవ్ తల్లి, ఇద్దరు మేనమామలు. పని చూడటానికి వచ్చారా, ఎవరి ముఖం పడిపోతుందో చూడటానికా అన్నట్టు. దేవ్ వెంటనే స్వరం మార్చుకున్నాడు. “చూస్తున్నారు కదా మామ, ఇక్కడ నేనే సర్దుతున్నా. కానీ క్రింద వాళ్లు టైమింగ్ పట్టడం లేదు.”
క్రింద వాళ్లు. మాటను ప్రత్యేకంగా గట్టిగా అన్నాడు. సలీం ముఖం గట్టిపడింది. నిఖిల్ ఒక ప్యాలెట్ చక్రం తన్నుతూ, ఎవరి వైపు చూడాలో అర్థం కాక నిలబడ్డాడు. మాధవి బే తలుపు ఫ్రేమ్ పక్కన ఒక్క క్షణం నిలిచింది. అది వెనక్కు తగ్గినట్టు కనిపించే స్థలం, కానీ అక్కడి నుంచే ఎవరి చేతి పని ఎక్కడ ఆగుతుందో ఆమెకి స్పష్టంగా కనబడేది.
“చక్రం లాక్ అయింది,” నిఖిల్ అరవగానే అందరి తలలు ఒక్కసారిగా తిరిగాయి.
మధ్య లేన్లో ఉన్న భారీ హాట్కేస్ ట్రాలీ రెండు ప్యాలెట్ల మధ్య ఇరుక్కుపోయింది. ముందు పూల క్రేట్లు, వెనక స్టీల్ డబ్బాలు, పక్క షట్టర్ రైలు లోపలికి వంగి ఉంది. ఆ ట్రాలీ కదలకపోతే ఏ వాన్ బయటకు వెళ్లదు. దేవ్ అక్కడికి వెళ్లి హ్యాండిల్ లాగాడు. కదల్లేదు. ఇద్దరిని పిలిచి నెట్టించాడు. చక్రం మరింత అడ్డంగా ముడిచుకుంది.
“ఆపు,” మాధవి అంది.
ఎవరూ వినలేదు. దేవ్ ఇంకా జోరుగా, “లాగు రా, లాగు!” అన్నాడు. ట్రాలీ పైనుంచి ఒక డబ్బా సడిమని కిందపడి మూత తెరుచుకుంది. వేడి పులుసు నేలమీద చిమ్మి కార్మికుడి చెప్పులోకి చేరింది. అతడు బిగ్గరగా అరిచాడు. అదే క్షణం బయట వాన్ డ్రైవర్ తల లోపలికి పెట్టి, “ఇంకో పది నిమిషాలు అయితే ఆడిటోరియం సైడ్ నుంచి ఫోన్ వస్తుంది,” అని చెప్పాడు.
దేవ్ ముఖం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుంది. ఆ దృశ్యం మామ ముందే జరిగింది. గోడపై వేలాడుతున్న గడియారం ముక్కుసూటిగా కనిపించింది. మాధవి ముందుకు నడిచింది.
“అందరూ వెనక్కు,” అంది. ఈసారి స్వరం పెద్దది కాదు; కోసినట్టు ఉంది.
సలీం వెంటనే ఇద్దరిని వెనక్కు లాగాడు. మాధవి నేలపై మోకాలి వంచి చక్రం దగ్గరికి దిగింది. వంగిన షట్టర్ రైలుకి ట్రాలీ మూల బిగుసుకుపోయిందని ఒక చూపులో చూచింది. పక్కనే పడ్డ ఐరన్ వెడ్జ్ తీసుకుని చక్రం కింద పెట్టింది. “నిఖిల్, పూల క్రేట్లు ఒక్క అడుగు ఎడమ. సలీం, వెనక డబ్బాలు తాకొద్దు. నేను చెప్పేవరకు ఎవ్వరూ లాగొద్దు.”
దేవ్ “ఇది టైమ్ వేస్ట్—” అన్నాడు.
ఆమె అతని వైపు చూడలేదు. “రేడియో మ్యూట్ చెయ్యి,” అంది.
ఆ మాట తేలిగ్గా కాదు. బేలో పని చేసే వాళ్లందరికీ అది ఎవరు ఆదేశం ఇవ్వగలరో తెలిసిన మాట. క్షణం పాటు దేవ్ చేతి రేడియో మీదే ఆగిపోయింది. ఆగక తప్పలేదు; ఎందుకంటే అతనికే తర్వాత ఏమి చేయాలో తెలీదు. మాధవి వెడ్జ్ను గట్టిగా తన్ని, చక్రం కోణం మార్చి, ట్రాలీ వెనుక హ్యాండిల్ దగ్గర భుజం పెట్టింది. “ఇప్పుడు. ఒకటే మోపు.”
నిఖిల్ ఎడమ వైపు క్రేట్లు లాగాడు. సలీం వెనక నుంచి బలం పెట్టాడు. ట్రాలీ ముందుగా ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసినట్టు కిర్రుమంది, తర్వాత ఒక్కసారిగా బయట పడింది. లేన్ ఖాళీ అయింది. హాట్కేస్లు నేరుగా బయట వాన్ వైపు జారాయి. వెనక నిలిచిన డబ్బాలు వరుసగా కదలడం మొదలైంది.
సలీం మొదటగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు. “మియాపూర్ కాదు. ముందు జూబ్లీహిల్స్,” అన్న మాధవి మాట విన్న వెంటనే అతడు తన మనిషికి చేతి సంకేతం ఇచ్చాడు. నిఖిల్ కూడా దేవ్ వైపు కాక ఆమె వైపు చూసి తదుపరి ట్రాలీ ఎక్కడ పెట్టాలో ఎదురు చూశాడు. రమేష్ మామ తలుపు ఫ్రేమ్ దగ్గర చేతులు వెనక్కు వేసుకుని నిలిచారు; ఇప్పుడాయన చూపు దేవ్ మీద కాక బే క్రమంపైనే ఉంది.
దేవ్ స్వరం తడబడింది. “సరే, నువ్వు జామ్ తీసేసావు. ఇప్పుడు నేను చూసుకుంటా. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”
“తర్వాత కాదు,” మాధవి నిలుచుని అన్నది. ఆమె మోకాళ్లపై పులుసు చిమ్మిన మరక, అరచేతిపై ఇనుప దుమ్ము. “బోర్డు ఇక్కడికి. రేడియో కూడా. అంచు నుంచి చెప్పి నేనే కాపాడుతూ ఉండను.”
దేవ్ నవ్వినట్టు చేశాడు, కానీ గొంతు లోపలే చిక్కుకుంది. “మామ ముందే ఇలా—”
“మామ ముందే కుర్చీ తీసుకున్నది ఎవరు?” ఆమె నేరుగా అడిగింది. “పేర్లు మారినా పర్వాలేదనుకున్నది ఎవరు? ఇప్పుడు వినండి—నాకు సగం పని కాదు. డిస్పాచ్ నా చేతికి వస్తుంది. లేకపోతే ఈ లేన్ మళ్లీ ఐదు నిమిషాల్లో మూసుకుపోతుంది.”
రమేష్ మామ ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. అదే దేవ్కు మిగిలిన కవచం తొలగిపోయినట్టైంది. బయట నుంచి మరో వాన్ రివర్స్లో లోపలికి రావడం మొదలైంది; అదే సమయంలో పూల సెక్షన్ నుంచి ఇద్దరు కొత్త కార్మికులు “ఏ బే?” అని గట్టిగా అడిగారు. దేవ్ సమాధానం చెప్పడానికి తిరిగేలోపే మాధవి బోర్డును కుర్చీ పక్కనుంచి తనవైపుకు జార్చుకుంది. అది చిన్న కదలిక కాదు; అందరి కళ్ల ముందు చోటు మారింది. పాత తాడు కట్టి వేలాడే మార్కర్ కూడా ఆమె చేతికొచ్చింది.
“అది పెట్టు,” దేవ్ ముందుకు వచ్చాడు.
మాధవి అతని చేతిలోని రేడియో వైపు చెయ్యి చాపింది. “ఇప్పుడే.”
అతడు వదలలేదు. అదే క్షణం రెండో గేటు దగ్గర మరో గోల చెలరేగింది. పాలు తీసుకెళ్లే నీలి క్రేట్ పొరపాటున వేడి డబ్బాల వాన్ ఎక్కిస్తున్నారు. రెండు ఆర్డర్లు ఒకేసారి చెడిపోతాయి. దేవ్ తల ఆ దిశగా తిరిగింది; కానీ ఆపేందుకు అతనికి ఒకేసారి బోర్డు, రేడియో, బే క్రమం—all మూడూ కావాలి. అవి ఇక అతని చేతిలో సరిగా లేవు.
“ఎడమ బే ఆపు!” అని అతడు అరిచాడు. ఎవరూ కదల్లేదు. సలీం మాధవి ముఖమే చూశాడు.
ఇది మిగిలిన చివరి విరుగుడు. మాధవి ఒక్క అడుగు ముందుకేసి దేవ్ చేతి దగ్గర రేడియో పట్టు విప్పించింది. బలం చూపించాల్సిన పని రాలేదు; అతని వేళ్లు చెమటతో జారుతున్నాయి. ఆమె రేడియో తీసుకుని భుజం దగ్గరికి ఎత్తింది. “సలీం, నీలి క్రేట్ దించు. నిఖిల్, నాలుగు హాట్కేస్లు వాన్-ఏడు. రాజు, రెండో షట్టర్ పూర్తిగా పైకి. పూల క్రేట్లు ఎడమ లేన్ మాత్రమే. మియాపూర్ నిలిపేయి; ముందు జూబ్లీహిల్స్ విడుదల.”
ఈసారి మాటల వెంట కదలిక వచ్చింది. నీలి క్రేట్ వాన్ నుంచి కిందికి జారింది. షట్టర్ గొలుసు పైకి చప్పుడిచ్చింది. స్టీల్ డబ్బాలు సరైన వరుసలో తిరిగాయి. బయట వేచి ఉన్న డ్రైవర్ ఒక్కసారిగా ఇంజిన్ స్టార్ట్ చేశాడు. బోర్డు మీద మాధవి వేగంగా పేర్లు మార్చింది—సలీం మూడో బే, నిఖిల్ మధ్య లేన్, రాజు షట్టర్, ఇమ్రాన్ ఐస్ సెక్షన్. మార్కర్ చివర ఆమె పాత నీలి మచ్చ గీతలా మెరిపించింది.
దేవ్ ఇంకా నిలబడే ప్రయత్నం చేశాడు. “నేను కోఆర్డినేట్—”
“నీ పేరు receiving,” అంది మాధవి, బోర్డుపై అతని పేరును క్రిందకి దించుతూ. “ఆ రిటర్న్ క్రేట్లు లెక్కపెట్టు. అక్కడే ఉండు.”
ఆ మాట దెబ్బ బోర్డుపైనే పడలేదు. మామ, దేవ్ తల్లి, కార్మికులు—ఎవరి ముందు కుర్చీ ఎవరికి చెందిందో ఒక్కసారిగా స్పష్టమైంది. దేవ్ ఎదురు మాట్లాడాలని నోరు తెరిచాడు. అదే సమయంలో ఒక కార్మికుడు ఖాళీ ట్రాలీని దూసుకెళ్లాడు; దేవ్ వెనక్కు తప్పుకోవాల్సి వచ్చింది. అతని తెల్లటి షూ మీద పులుసు మరక విరజిమ్మింది. ఎవరూ ఆపి తుడవలేదు.
మాధవి కుర్చీలో కూర్చోలేదు వెంటనే. ముందుగా బోర్డు మేకులో గట్టిగా పెట్టింది. తర్వాత రేడియోను చెవికి దగ్గరగా పెట్టుకుని వరుసగా మూడు కాల్స్ ఇచ్చింది. “వాన్-ఏడు బయలుదేరు. బే-రెండు సిద్ధం. ఐస్ సెక్షన్ రెండు నిమిషాలు.” ప్రతి ఆదేశం తర్వాత ఏదో ఒకటి కదిలింది—చక్రం, తలుపు, ట్రాలీ, వాన్. నిలిచిపోయిన బే మళ్లీ ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టుగా పని మొదలైంది.
దేవ్ receiving వైపు వెళ్లలేదు. వెళ్లక తప్పలేదు. ఎందుకంటే అక్కడికి అప్పటికే రిటర్న్ క్రేట్లు పేరుకుపోతున్నాయి, వాటిని ఎవరైనా లెక్క పెట్టాలి. అతడు ఒక అడుగు, మరో అడుగు వెనక్కు జారుతూ ఆ వైపు తిరిగాడు. కుర్చీ మాత్రం ఖాళీగా ఉండలేదు; మాధవి చివరికి కూర్చుంది. కుర్చీ చప్పుడు కూడా ఆ చోటు ఎవరిని ఒప్పుకుంటుందో చెప్పినట్టుంది.
బయట హారన్ల శబ్దం క్రమంగా తగ్గింది. మొదటి వాన్ గేటు దాటింది. రెండోది వెనకే జారింది. మూడో బే ముందున్న ట్రాలీలు ఇక మొహం పెట్టుకుని నిలబడలేదు; వరుసగా విడిపోయి తమ తమ దారుల్లో పరిగెత్తాయి. మాధవి రేడియోలో చిన్నగా, “తరువాతది పంపు,” అంది. సమాధానంగా లోపలి శబ్దాలన్నీ సరిగ్గా అమరడం మొదలయ్యాయి.
చివరి వాన్ వెలుతురు దాటి వెళ్లిన తర్వాత, లోడింగ్ బేల వెనకనున్న ఇరుకైన క్రాస్లేన్లో మాధవి బోర్డును గోడకి ఆనించి, పేర్లు ఇప్పటికే కొత్త స్థానాల్లో నిలిచినట్టే వదిలింది. ఆమె చేతిలో రేడియో ఇంకా వెచ్చగానే ఉంది. “బే-మూడు ముగిసింది,” అని ఒక్కసారి చెప్పి బటన్ వదిలింది. చిన్న క్లిక్ వినిపించింది. ఆ తర్వాత మిగిలిన స్టాటిక్ నెమ్మదిగా సర్దుకుని, స్వచ్ఛంగా కరిగిపోయింది.