దూరమే సన్నివేశమైంది
రిసెప్షన్ మెజ్జపై ఉన్న పూల తట్టి శైలజ అత్త చేతితో తొలగించి, “ఇక్కడ కాదు, వెనక సర్వీస్ కారిడార్ దగ్గర కూర్చో,” అంది. మాధవి చేతిలోని పలుచబడిన గుర్తింపు తాడు చెమటతో మెడకు అతుక్కుపోయింది. పది గంటల నుంచి నిలబడి ఉన్న కాళ్ల బరువు మడమలలోకి దిగి కట్టేసినట్టుంది. ఆమె తెచ్చిన పెళ్లి అతిథుల జాబితా, చెల్లింపుల కవర్లు, పై అంతస్తు సమావేశ మందిరం తాళం—అన్నీ ఒకేసారి ఆమె భుజంపై వేలాడుతున్న బాగ్లో ఉన్నాయి. “నందు కోసం వాళ్లు వస్తున్నారు. ముందు భాగం శుభ్రంగా ఉండాలి. నువ్వు కనబడకపోతే చాలు,” అని శైలజ అత్త మరింత నెమ్మదిగా, మరింత కఠినంగా చెప్పింది. అదే వేళ, లోపల నుంచి అభిరామ్ వచ్చి ఆ మాటలు పూర్తిగా విన్నట్టుగానే మాధవిని చూడకుండా, “అత్త, అతిథుల పేర్లు సిద్ధమయ్యాయా?” అన్నాడు.
చూడనట్టే చూడకపోవడం కత్తి పైన రుమాలు కప్పినట్టుంటుంది. మాధవి అతని చేతికి ఇవ్వాల్సిన కవర్లు ఎత్తి చూపగానే, అతను వాటిని ఆమె వేళ్లను తాకకుండా పక్కనుంచి తీసుకున్నాడు. “ఇవి కిరణ్ దగ్గర పెట్టు,” అన్నాడు. ఆమెను కాదు, కవర్లను మాత్రమే ఉద్దేశించిన స్వరం. ఈ ఇంటికి ఆమె రాక మూడో ఏడాది. తన అన్నయ్య అప్పు తీర్చడానికి శైలజ అత్త కంపెనీలో ఒప్పందపు పనికి చేరింది; ఇప్పుడు అత్తగారి ఇంటి పనులు, ఆఫీసు చిన్నచిన్న బాధ్యతలు, కార్యక్రమాల ఏర్పాట్లు—ఏది ఖాళీ అయితే అది ఆమెకే. లోపల డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర నందు నవ్వు, పెళ్లి మాటలు, బంగారం లెక్కలు. బయట కారిడార్లో మాధవి చెమట, ఫైళ్ల బరువు, తన పేరు వినిపించకపోవడం.
ఆ వెనక కారిడార్లో పై నుంచి వస్తున్న తెల్లటి దీపం మూలుగుతూ ఉంది. గాలి కండిషనర్ గుసగుస శబ్దం, ఫ్లోర్క్లీనర్ వాసన, గోడకు దగ్గరగా పెట్టిన స్టీల్ గ్లాసులో చల్లారిపోతూ వలయం వదిలిన టీ. మాధవి తాళం తీసి స్టోర్రూమ్ తలుపు తెరుస్తుండగా ఎదురుగా అభిరామ్ వచ్చి నిలిచాడు. ఇద్దరికీ దాటడానికి ఉన్న చోటు ఒక్క భుజానికి సరిపడేదంతే. “సైడ్,” అన్నాడు అతను, కానీ స్వరం కఠినంగా లేదు. ఆమె గోడకు ఒత్తుకుని నిలబడింది. అతను పక్కనుంచి వెళ్లే సమయంలో అతని చొక్కా మడత ఆమె మణికట్టును తాకే దూరం వరకు వచ్చింది; తాకలేదు. తలుపు అంచు, అతని శ్వాస, ఆమె స్థిరంగా ఉంచిన భుజం—లైన్ అక్కడే గీసినట్టుగా కనిపించింది. “పై గదికి ఎవ్వరినీ పంపొద్దు,” అని వెనక్కి చూడకుండా చెప్పి వెళ్లిపోయాడు. అయితే మెజ్జపై ఆమె వదిలిన కవర్లలో ఒకటి జారిపడుతుండగా, తిరిగి చూడకుండానే అతని చేయి వెనక్కి వచ్చి అది నేలమీద పడకముందే ఆపింది.
మరుసటి ఉదయం హైదరాబాద్ మెట్రో నుంచి దిగేసరికి మాధవి మోకాల్లు ఇంకా గట్టిగానే ఉన్నాయి. ఆఫీసు టవర్ లాబీలో భద్రతా సిబ్బంది కొత్త నియమం చెబుతూ తలుపు దగ్గర ఆపారు. “ఒప్పంద కార్డు ఇవాళ పనిచేయదు. జాబితాలో పేరు లేదు.” వెనుక క్యూ కదిలింది. ముందు గ్లాస్ గోడలలో టైలు, సువాసనలు, తొందరపడే ఉద్యోగుల ముఖాలు. మాధవి బ్యాగ్ నుంచి పాత సందేశం చూపించింది. ఎవరూ చూడలేదు. అదే సమయంలో లోపలి గేట్ దాటి వస్తున్న కిరణ్ చిరునవ్వుతో, “వెనక ప్రవేశం వాడుకోండి. మీకు అదే,” అన్నాడు. ఆ ఒక్క “మీకు”లోనే స్థానం నిర్ణయమైంది.
అభిరామ్ అక్కడి నుంచి నేరుగా వెళ్లిపోయి ఉండొచ్చు. కానీ రెండు అడుగులు దాటి ఆగాడు. తిరిగి వచ్చి భద్రతా టేబుల్పై ఉన్న ప్రవేశ రిజిస్టర్ను తనవైపుకాదు, మాధవి వైపు తిప్పాడు. “పై సమావేశానికి పత్రాలు ఇవాళ ఆమె చేతిలోనే ఉన్నాయి,” అన్నాడు. “ఆమె లేకపోతే ఫైలు ఎక్కదు.” అతను చెప్పింది అంతే. పేరు లేదు, పరిచయం లేదు, వాక్యానికి మృదుత్వం లేదు. అయినా గార్డు వెంటనే తలుపు తెరిచాడు. మాధవి లోపలికి నడిచేటప్పటికి అతను ఇప్పటికే లిఫ్ట్ వైపు వెళ్లిపోయాడు. కానీ ఆ రిజిస్టర్ కోణం మారిన దృశ్యం ఆమె కంట్లో ఉండిపోయింది—మొదటిసారి ఎవరైనా ఆమె చేతిలో ఉన్న పనిని గట్టిగా చూపించారు.
ఆ రోజు అంతా దగ్గర దగ్గరే గడిచింది. ఒకసారి అతను అడిగిన ఫైలు ఆమె డెస్క్పై లేదు; కిరణ్ తప్పు గదిలో పెట్టాడు. ఇద్దరూ తక్కువ స్థలమున్న రికార్డు గదిలో ఒకేసారి వాలి వెతుకుతుండగా పై షెల్ఫ్ నుంచి ఫోల్డర్లు జారాయి. మాధవి పైకి చేయి చాచి తీసుకోబోయింది. అతని చేయి ముందే వెళ్లి ఫైళ్లను ఆపింది; ఆమె మోచేతి అతని మణికట్టు కింద ఇరుక్కుంది. ఒక్క క్షణం. వెంటనే అతను చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. “ఎడమ వైపు నీలం ఫైల్,” అన్నాడు. మరొకసారి సాయంత్రం గేటు మూసే సమయానికి విద్యుత్ తటపటాయించి లాబీ చీకటిగా మారింది. జనాలు మెట్లు వైపు ఒత్తుకున్నప్పుడు మాధవి తాడు చీలి కార్డు కిందపడింది. అందరూ తొక్కుకుంటుండగా ఆమె వంగబోతే, నేలను తాకకముందే కార్డు అతని చెప్పు అంచుకి అడ్డంగా ఆగింది. అతను కిందికి వాలి తీసి ఆమెకు ఇచ్చాడు. తాడు చేతిలో పెట్టకుండా, కార్డు పై అంచునే పట్టుకుని. “రేపటికి కొత్తది తీసుకో,” అన్నాడు. ఆమె “అవసరం లేదు” అన్నట్టుగా తలూపింది. ఇద్దరికీ అదే అబద్ధమని తెలుసు.
మధ్యాహ్నం తర్వాత పెద్ద ఖాతాదారు సమావేశం. అసలు ప్రదర్శన ఫైలు కనిపించలేదు. కిరణ్ గందరగోళంగా “మాధవి తప్పుగా పంపింది” అని నేరుగా చెప్పేశాడు. శైలజ అత్తకు ఫోన్ వెళ్లింది; ఆమె మరో చివరనుంచి కూడా మాధవినే మందలించింది. సమావేశ మందిరంలో చల్లని గాలిలో కూడా మాధవి వెన్ను తడిసింది. ఆ ఫైలు చివరిసారి నందు గది దగ్గరే చూసింది అని ఆమెకి స్పష్టంగా గుర్తు. కానీ తన మాటకు బరువు ఉండదు; ఎవరు విన్నా వినకపోయినా ఒకటే.
అభిరామ్ సమావేశం మొదలయ్యే ఐదు నిమిషాల ముందు లోపలికి వచ్చి, అందరూ ఎదుట ఉండగానే తన టాబ్లెట్ను మూసేశాడు. “తప్పు పంపకం కాదు,” అన్నాడు. “నిన్న రాత్రి తాళం నేను మార్చించాను. పాత గదిలో పెట్టినా దొరకదు.” కిరణ్ మాట మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. “కీలక పత్రాల సంచిని మాధవి తీసుకురాలేదు అంటే ఇప్పుడు మనందరం ఖాళీగా కూర్చునేవాళ్లం.” అతను తన సీటు పక్కనే ఉన్న కుర్చీని లాగి, “అక్కడ పెట్టు,” అన్నాడు. ఫైళ్ల సంచి ఆమె చేతి నుంచి తీసుకుని దూరం పెట్టలేదు; ఆమె ముందే మెజ్జపై ఉంచేంత వరకు ఎదురుచూశాడు. అతను ఇలా చేయడం అసాధ్యం. ఎందుకంటే అందరి ఎదుట ఆమె పనికి విలువ ఇచ్చిన ప్రతి క్షణం ఇంట్లో, ఆఫీసులో, నందు పెళ్లి చర్చల్లో మరో అర్థం పుడుతుంది. అయినా చేశాడు. సమావేశం ముగిసేసరికి కిరణ్ ఆమెను “మీరు” అని సంబోధించాడు. అదే గదిలో, అదే చల్లని గాలి మధ్య మాధవి గుండెలో మాత్రం వేడి దట్టమైంది.
ఆ ఒక్క మినహాయింపు తర్వాత విషయాలు సులభం కాలేదు; ప్రమాదకరం అయ్యాయి. శైలజ అత్త రాత్రి భోజనానికి పిలిచి, ప్లేట్లు పెట్టేటప్పుడు మాధవికి టేబుల్ అంచు దగ్గర స్టూల్ మాత్రమే చూపించింది. నందు పక్కన కూర్చుని తన సంబంధం గురించి మాట్లాడుతున్నవాళ్లు, పసుపు, బంగారం, ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఎలా గౌరవం తెస్తుందో వివరించారు. “పని చేసే వాళ్లకి వారి గీత ఉంటుంది,” శైలజ అత్త అన్నది. “గౌరవం అంటే దూరం తెలిసి ఉండటం.” మాట మాధవికోసమే. అభిరామ్ ఎదురెదురుగా కూర్చున్నాడు. అతను భోజనంలో ఉప్పు అడిగేటప్పటికీ మాధవిని చూడలేదు. కానీ శైలజ అత్త ఆమె స్టూల్ను ఇంకాస్త వెనక్కి తోసి, “అతిథులకు దగ్గరగా కూర్చోకు,” అన్నప్పుడు, అతని స్పూన్ ప్లేటుకు బలంగా తగిలి శబ్దం చేసింది. అదొక్కటే. ఎవరూ దాన్ని ప్రశ్నగా పరిగణించలేదు. మాధవి మాత్రం ఆ చిన్న శబ్దం ఎంత బిగ్గరగా ఉందో విన్నది.
కొన్ని రోజులు ఇద్దరూ మరీ జాగ్రత్తగా దూరం పెట్టుకున్నారు. ఫైలు ఉంటే మెజ్జపై, తాళం ఉంటే హుక్పై, సందేశం ఉంటే కిరణ్ ద్వారా. ఆఫీసు కారిడార్లో దీపం మూలుగు మారలేదు; గాజు లిఫ్ట్ల ఎదుట జనం మారారు. నందు పెళ్లి తేదీ దగ్గరపడటంతో శైలజ అత్త ఒక్కొక్కరిని తూకం వేసినట్టు మాట్లాడింది. మాధవి ఇంట్లో నుంచి అదనంగా రావాలని, ఆఫీసు తర్వాత కూడా ఉండాలని ఆజ్ఞలు. అటు ఆఫీసులో ఉన్నత స్థాయి సమీక్ష, ఇటు ఇంట్లో బంధువుల రాక. ఆమె భుజాలు మరింత గట్టిపోయాయి; చేతి మడతల దగ్గర చీర, కుర్తా రెండూ అలసట గీతలతో ముడుచుకున్నాయి.
చివరి రోజు సాయంత్రం, పై అంతస్తు సమావేశం ఆలస్యంగా ముగిసింది. అతిథులలో కొందరు ఇంకా నందు కుటుంబంతో దిగువ అంతస్తు భోజనశాలకు వెళ్లలేదు. కిరణ్ తప్పు లెక్కల వల్ల చెల్లింపు కవర్లు మళ్లీ కలగలిశాయి. శైలజ అత్త అందరి ఎదుట మాధవిపై కేకేసింది. “ఈ ఒక్క పని కూడా నేరుగా చేయలేవా? తాళాలు ఇక్కడివ్వి వెళ్లిపో.” మాధవి చేతిలో ఉన్న కట్టను గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆఫీసు ఫ్లోర్ దాదాపు ఖాళీ. లిఫ్ట్ దగ్గర దీపం గునగున. దూరంగా వంటగది ట్రాలీ చక్రాల శబ్దం. “తాళాలు,” శైలజ అత్త మళ్లీ అంది. మాధవి వాటిని వెంటనే ఇవ్వలేదు. “కవర్ లెక్క ముందుగా సరి చేస్తాను,” అంది. తన స్వరం తానే ఆశ్చర్యపోయేంత నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
శైలజ అత్త కళ్లలో వెంటనే అనుమానం మెరిపింది. “ఎవరి మీద ఆధారం పెరిగిందో మర్చిపోవద్దు,” అంది. అప్పుడు అభిరామ్ దగ్గరికి వచ్చాడు. చాలా దగ్గరికి కాదు. కానీ తప్పించుకోలేనంత దగ్గరికి. “అత్త, కింద వాళ్లు ఎదురు చూస్తున్నారు,” అన్నాడు. అతని స్వరం బయటివాళ్లకు మర్యాద, లోపల దెబ్బ. శైలజ అత్త ఒక్క క్షణం ఇద్దరినీ చూసింది. ఆ చూపులో ప్రశ్నకన్నా హెచ్చరిక ఎక్కువ. “ఐదు నిమిషాల్లో కిందికి రా,” అని మాధవికి చెప్పి వెళ్లిపోయింది.
లిఫ్ట్ల ఎదుట ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం బరువెక్కింది. మెటల్ తలుపులపై ఫ్లోర్ నంబర్లు మారుతున్న కాంతి. మాధవి చేతిలో తాళాల మోత. అభిరామ్ ఎదురుగా నిలబడ్డాడు. అంత దూరం ఉంది—సామాజికంగా సురక్షితం. అంత దగ్గర ఉంది—శ్వాస మార్పు వినిపించేంత. “నువ్వు ఇవాళ ఇక్కడి నుంచి నేరుగా వెళ్లిపోతావని అనుకున్నా,” అని అతను అన్నాడు. మొదటిసారి వాక్యం పూర్తిగా ఆమెకే వచ్చింది. మాధవి నవ్వలేదు. “అలా వెళ్లిపోతే మీ ఇంటికి సౌకర్యం,” అంది. “మీ ఆఫీసుకీ.”
అతను ఏదో చెప్పబోయి ఆపుకున్నాడు. చేతిలోని ఫోన్ను జేబులో పెట్టాడు. ఆ చిన్న కదలికలో కూడా ఆతురం కనిపించింది. “నువ్వు చేసిన పని—” అన్నాడు. మాధవి వెంటనే తల ఊపింది. “పని గురించి కాదు.” ఆమె ఒక అడుగు ముందుకేసింది. లిఫ్ట్ కాంతి ఆమె చెంప ఎముకను తెల్లగా తాకింది. అతను కదల్లేదు. ఇంకో అడుగు వేస్తే అతని చొక్కా మడత ఆమె మణికట్టును తప్పక తాకేది. ఆ గీత ఇంతకాలం అతనే గీసినట్టనిపించింది; ఇప్పుడు దాన్ని దాటాలా వద్దా అన్న హక్కు ఆమె చేతిలోకి వచ్చింది.
“మీరు నన్ను చూడనట్టు ఉండగలరు,” మాధవి చాలా నెమ్మదిగా అంది. “అందరి ముందూ నా పేరు లేకుండా పని తీసుకోవచ్చు. తర్వాత ఒక్కసారిగా నా చేతిలో ఉన్నది మీకు అవసరమని చూపించవచ్చు. అది మీకు సాధ్యం. నాకు కాదు.” ఆమె దగ్గరికి వచ్చింది. ఇద్దరి మధ్య గాలి సన్నగా మారింది. అతని చేయి పక్కనుంచి కదిలింది—ఆమె భుజాన్ని తాకాలా, తాళాలు తీసుకోవాలా, అడ్డుకోవాలా అన్నట్టుగా. ఆ కదలిక మధ్యలోనే మాధవి తన చేయి పైకెత్తింది. అతని మణికట్టు తాకే ముందు ఆపింది. స్పర్శకు అర్ధ వేళ్ల దూరం. “ఇంత దగ్గరికి రావడం కూడా నాకు ఖరీదు,” అంది. “అందుకే నేనే ఆగుతున్నా.”
అది తిరస్కారం కాదు. ఆజ్ఞా కాదు. తీర్పు కూడా కాదు. కానీ అతను వెంటనే అర్థం చేసుకున్నట్టు తన చేయి కిందికి దించాడు. బలవంతం చేయడానికి కాదు, ఆపడానికి కాదు, స్థలం ఇవ్వడానికి. అదే అతని మొదటి నిజాయితీ అయ్యింది. మాధవి అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది. అక్కడ క్షమాపణ మాటల రూపంలో లేదు; తనకున్న పైచేయి ఒక్కసారిగా పనికిరాకపోయిన ఖాళీ మాత్రం స్పష్టంగా ఉంది. ఆమె చేతిలోని తాళాల కట్టను అతని అరలో పెట్టలేదు. పక్కన ఉన్న గోడ హుక్పై వేలాడదీసింది. “ఇవి మీవే,” అంది. “నా దారి నేనే చూస్తా.”
లిఫ్ట్ గంట మోగింది. తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. లోపల ఎవరూ లేరు. అతను పక్కకు తప్పుకున్నాడు—సౌజన్యంతో కాదు, అడ్డం నుంచి పూర్తిగా తప్పుకోవాల్సిన అవసరం తెలిసినట్టుగా. మాధవి లోపలికి అడుగు పెట్టి మళ్లీ తిరిగిచూసింది. అతని దగ్గరకు కాదు; అతను నిలబడ్డ ఖాళీకి. ఇంకో అర్ధ అడుగు వేస్తే ఏదో మారిపోతుందని ఇద్దరికీ తెలుసు. ఆమె ఆ అర్ధ అడుగునే నిలిపేసి, వెనక్కి ఒక్క మోపెడు దూరం తీసుకుంది. “కిందికి రాకండి,” అంది. “ఇప్పుడైతే కాదు.”
అని చెప్పి లోపల నిలబడింది. తలుపులు మెల్లగా కలిశాయి. మధ్యలో మిగిలిన చీలిక సన్నబడింది, ఇంకా సన్నబడింది, చివరి రేఖలా నిలిచింది—తరువాత పూర్తిగా మూసుకుపోవాల్సిన చోట ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది.