వేసిన ఉచ్చు వాళ్లపైనే మూసుకుంది

“మాధవి, పక్కకు. రిసీవ్ లైన్‌లో నువ్వు నిలబడకూడదు,” అని విహారి పిన్ని సుజాత చేతిలోని సంతకం చేసిన జాబితాను ఆమె ఛాతీ మీద నెట్టింది. మాధవి మెడలో వేలాడుతున్న నలిగిన మార్గపాస్ తాడి చెమటతో తడిసి, పల్చని అంచులు గీసుకుపోయి ఉన్నాయి. ఒక చేత్తో ఆమె డ్రైవర్‌కి ఫోన్‌లో గది నంబర్ చెబుతూనే, మరో చేతిలో చల్లారిపోయిన ఉప్మా పెట్టెను బిగించి పట్టుకుంది. హోటల్ ప్రవేశద్వారం ముందు కార్లు వాల్తూ, హార్న్లు విరుచుకుపడుతుండగా, లోపల వాళ్ల ఇంటి నిశ్చితార్థం కోసం పూలతోరణాలు మెరుస్తున్నాయి. ఆమె ఏర్పాట్లు చేసిన వేడుకలోనే, ఆమెకి స్వాగతం చెప్పే చోటు లేదని అందరూ చూసేలా సుజాత పలికింది.

“అమ్మాయిల వర్గం ముందుంటుంది. పని చూసుకునేవాళ్లు సర్వీస్ కారిడార్ వైపు,” సుజాత మళ్లీ అన్నది. ఆ “పని చూసుకునేవాళ్లు” అనే పదం దుప్పట్లో దాచిన సూదిలా కాదు; అందరి ముందు బల్లమీద వేసిన కత్తిలా ఉంది. పక్కనే నిల్చున్న ఇద్దరు హోటల్ బాలురు మాధవి వైపు చూసి వెంటనే కళ్లను మరల్చేశారు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని విహారి ఏడాది రోజులుగా ఇంట్లో చెప్పించుకుని, అవసరం వచ్చిన ప్రతిసారి “మాధవి లేక ఈ పనేమీ కదలదు” అని నమ్మకంగా వాడేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు తన మేనమామలు, అత్తలు, హైదరాబాద్‌లో పేరున్న బంధువులు దిగే క్షణానికే, అదే అమ్మాయిని కార్ల తలుపులు పట్టే స్థాయికి తోసేశాడు.

మాధవి మాట తక్కువగానే పెట్టింది. “ఎవరు ఏ కారులో వస్తారో నేను ఇప్పటికే పంపించాను. పెద్దనాన్నగారి వాహనం నేరుగా ప్రధాన ద్వారం దగ్గరికి—”

“జాబితా మారింది,” అంటూ సుజాత కాగితం విప్పి చూపించింది. చాలాసార్లు మడిచి విప్పిన అద్దె బిల్లు మాదిరిగా గీతలు పడ్డ షీట్. క్రింద విహారి సంతకం. “ప్రత్యేక అతిథి స్వీకరణ—కేవలం కుటుంబ మహిళలు. మాధవి: వెనుక వలయం మార్గదర్శనం. ఆలస్యం అయితే బాధ్యత ఆమెది.” ఆమె చివరి పంక్తిని గట్టిగా చదివింది. దగ్గర్లోని భద్రతా సిబ్బంది కూడా వినేలా.

అది కేవలం అవమానం కాదు; బంధం చెరిపేసే చేతిరాత. ప్రతిఘటిస్తే, పని చెడగొట్టిందని పేరు. మౌనంగా చేస్తే, ఇంటి ముందర తన స్థానమే లేదని ముద్ర. మాధవి జాబితా తీసుకుని ఒక్కసారి చూసింది. విహారి సంతకం కింద నీలిరంగు గీత, పక్కనే రిసీవింగ్ రూట్ బాణాలు. ప్రధాన ద్వారం, ఆర్చ్, ఫోటో వాల్—అన్నీ ఒక వైపు. ఆమెకు మాత్రం సర్వీస్ లిఫ్ట్ పక్కదారి, వంటశాల వెనక గుండా తిరిగే కంచికొయ్యల మార్గం. “సరే,” అంది. అది వంగడమో, ఏడవడమో కాదు. ఏ కాగితం ఏ తలుపు తెరుస్తుందో అర్థం చేసుకున్న వ్యక్తి స్వరం.

మొదటి చిన్న ప్రతిఫలం వెంటనే పడింది. భద్రతా అధికారి జాబితా చివరి పంక్తిని చదివి, “మెడమ్, సంతకం వున్న రూట్ ప్రకారం ఇదే అమలు,” అని సుజాతకే గేటు ట్యాగ్ ఇచ్చాడు. ప్రధాన స్వాగత వలయంలో నిలబడేందుకు ఆమె చేతికి కట్టాల్సిన బంగారు పట్టీ అయిదు మాత్రమే ముద్రించారు; సుజాత తొందరలో మాధవి పేరును తీసేసి తన కోడళ్ల పేర్లు పెట్టించింది. కానీ వెనుక వలయం మార్గదర్శనానికి మాత్రం పనిచేసే పాస్ కావాలి. మాధవి మెడలో ఉన్న పాత పాస్‌ని స్కాన్ చేసి వ్యవస్థలో సజీవంగా ఉంచాల్సి వచ్చింది. సుజాత తన చేతులతోనే ఆమెను బయటకు నెట్టినా, ప్రవేశం కదిలించడానికి అదే పాస్ మీద ఆధారపడాల్సి వచ్చింది.

“రఫీ, విను,” మాధవి డ్రైవర్‌కి తక్కువగా చెప్పింది. “విజయవాడ నుంచి వస్తున్న పెద్దనాన్నగారి ఇన్నోవా వస్తే ఆపు అనకు. నేను చెప్పినట్టు కిటికీ కింద కార్డ్ చూపించు.” రఫీ ఒక్క క్షణం ఆమె ముఖం చూసి తలూపాడు. అతనికి తెలుసు—ఈ వేడుకలో ఫూల్‌ బొకేలు కంటే సమయానికి తలుపు తెరవడం విలువైనది.

కార్లు వరుసగా వచ్చాయి. ఒకదానిలో సుమిత్ర అక్క కుటుంబం, ఇంకోదానిలో వరుడు స్నేహితులు, మరొకదానిలో వయసైన మేనత్త. మాధవి సర్వీస్ వైపు నెట్టివేయబడినా, ప్రతి కార్ నంబర్ ఆమె కళ్ల ముందు లెక్కలా మెరిసింది. ఎవరికి చల్లని నీళ్లు పంపాలో, ఎవరిని మెట్లకు దగ్గర దించాలో, ఎవరికి వీల్‌చేర్ సిద్ధంగా పెట్టాలో ఆమెనే ముందే అమర్చింది. సుజాత మాత్రం ప్రధాన ద్వారం ముందు నిలబడి మేకప్ చెదరకుండా చిరునవ్వు పూస్తూ, “వాళ్ల కార్ వచ్చింది?” అని పది సార్లు అడిగింది. ఆమె ఎదురు చూసింది ఒక ప్రత్యేక రాక కోసం—విహారి పెద్దనాన్న శ్రీరామమూర్తి. ఈ పెళ్లి ఖర్చుల్లో మూడో వంతు పెట్టిన, కుటుంబంలో మాట చివరికి అతని వద్దే ఆగే వృద్ధుడు.

అప్పుడే మలుపు మొదలైంది. బయటకు నల్ల రంగు ఇన్నోవా వచ్చి ఆగగానే సుజాత చేతితో ప్రధాన ద్వారం వైపు సంకేతం చేసింది. కాని రఫీ ఆమె వైపు చూడలేదు. అతను కిటికీ కింద చిన్న కార్డ్ చూపించి కారు నేరుగా ముందున్న వరుసను దాటి ఎడమవైపు తీసుకెళ్లాడు. అక్కడ “ప్రత్యేక అతిథి” కోసం కేటాయించిన పార్కింగ్ ఖాళీగా ఉంది. సుజాత ఒక అడుగు ముందుకేసి, “అయ్యో, కాదు, ఇక్కడికే!” అని అరవగానే రెండో వాహనం వెనుకనుంచి దూసుకొచ్చి ఆమె దారి మూసేసింది. ఒకేసారి మూడు తలుపులు తెరుచుకున్న శబ్దం, బూట్ల కఠిన మోపు, పూలు విరిగిన వాసన—మార్గం ఒక్క క్షణంలో తిరగబడింది.

ఇన్నోవా తలుపు తెరుచుకుని మొదట బయటికి దిగింది శ్రీరామమూర్తి గారి సహాయకురాలు, ఆపై తానే దిగాడు. అతని చేతిని పట్టడానికి అక్కడ సిద్ధంగా ఉన్నది మాధవి. ఆమె సర్వీస్ దారిలో ఉండాల్సిన అమ్మాయి ఎలా ఇక్కడికి చేరిందని కాదు; వాస్తవం ఇదే—వృద్ధుడి మందుల సంచి, అతని కాలు జారకుండా పట్టే భుజం, అతనికి సరైన గది తాళం ఎవరి దగ్గర ఉందన్నది. “మాధవి, నీకే చెప్పాను కదా లిఫ్ట్ దగ్గర ఎవ్వరూ నిలబెట్టొద్దని,” అని శ్రీరామమూర్తి గారు చిరాకు మేళవిన అలసటతో అన్నాడు. అది ప్రేమ పదం కాదు, కానీ యజమాని గుర్తింపు. ఆమెను ఎవరు ఎక్కడ నిలబెట్టారనే గందరగోళం అక్కడికక్కడే చిన్నపడ్డది.

సుజాత పరుగెత్తుకుంటూ చేరేసరికి రెండో దెబ్బ పడింది. “మామయ్య, మేము ప్రధాన ప్రవేశం—”

శ్రీరామమూర్తి గారు ఆమె చేతిలోని జాబితాను చూసి కనుబొమ్మలు చిట్లించాడు. “ఇదేనా మీరు సంతకం చేయించుకున్న రూట్? నన్ను వెనుక చుట్టూ తిప్పమన్నది ఎవరు?” అతని స్వరం పెద్దగా కాకపోయినా, దగ్గర్లో నిలబడి ఉన్న భద్రతా అధికారి వెంటనే కాగితం చూడటానికి ముందుకొచ్చాడు. సుజాత కొంచెం తడబడింది. ఎందుకంటే కాగితంలో ప్రధాన ద్వారం హక్కు ఎవరికి ఇచ్చినా, “వెనుక వలయం మార్గదర్శనం” బాధ్యత మొత్తం మాధవికే మోపింది. పెద్దనాన్నగారి వాహనం ఆలస్యం అయితే తప్పు ఆమెది—అదే పంక్తి ఇప్పుడు కారణం కోసం తిరిగి ఆమె మీదే పడబోతోంది.

విహారి అప్పటివరకు లోపల నుంచి దిగివచ్చాడు. సిల్క్ కుర్తా మీద జాకెట్, ముఖం మీద ఫంక్షన్ చిరునవ్వు. కాని దగ్గరకు వచ్చేసరికి పరిస్థితి అర్థమై అతని అడుగులు తగ్గాయి. “మాధవి, నీకు చెప్పినది ఒక్కటే. వెనుక మార్గం నిర్వహించమని—”

“నిర్వహించాను,” మాధవి అంది. ఆమె చేతిలోని జాబితా ఇంకా మడవలేదు. “మీ సంతకం ప్రకారం వెనుక మార్గం అంతా నా బాధ్యత. ప్రధాన రాకలలో ఎవరు దారి తప్పినా కూడా నా బాధ్యత అని ఇందులో ఉంది. అందుకే రఫీని ముందే నిలిపాను. పెద్దనాన్నగారి వాహనం తప్పుగా వెళ్తే ఈ కాగితం మీదే నమోదవుతుంది.”

భద్రతా అధికారి అప్పటికే తన ట్యాబ్‌లో మార్గనమోదు తెరిచాడు. “సర్, వాహన మార్గం లాగ్ అయింది. ప్రత్యేక అతిథి వాహనం ఎడమ వైపు తీసుకెళ్లమని ఉదయం మీ కార్యాలయం నుంచి సూచన వచ్చింది. రూట్ హోల్డర్ ఐడి—” అతను మాధవి మెడపాస్‌ని చూశాడు, “ఇది.” వెంటనే అందరి కళ్లూ ఆ చిట్లిన పాస్ మీద పడాయి. అది గౌరవ గుర్తు కాదు; ఎక్కువకాలం పని చేసిన వాళ్ల మెడలో వేలాడే మురికిపట్టిన గుర్తు. కానీ ఆ క్షణంలో అదే ప్రవేశాధికారం.

సుజాత గళం కఠినమైంది. “ఆ పాస్ ఆమె దగ్గర ఉంచినా, ఆదేశం మా వంతు. ఇప్పుడే ఆమెను పక్కకు తప్పించండి. ప్రధాన వలయంలో ఆమెకు ప్రవేశం లేదు. ఇంకా ఏ వాహనం వచ్చినా, ఈమె ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు రాకూడదు.” చివరి మాటను ఆమె భద్రతా సిబ్బందికే చెప్పింది. గీత మరింత లోతుగా గీయాలనే ఆత్రం. గౌరవంతో వెనక్కి తగ్గిపోవడానికి ఇష్టం లేదు. అందరి ముందర తాను ఇంకా అధికారం వున్నట్టే కనిపించాలి.

అదే అతిగా వెళ్లిన అడుగు.

భద్రతా అధికారి జాబితా, ట్యాబ్, పాస్—మూడు వైపులా ఒకేసారి చూశాడు. “మెడమ్, రూట్ హోల్డర్‌ను ప్రధాన వలయం నుంచి తొలగించమంటే, సంతకం చేసిన రాక మార్గం మొత్తం నిలిచిపోతుంది. తదుపరి వాహనాలు ఎవరు తీసుకోవాలి? ప్రత్యామ్నాయ పేరు లేదు.”

“ఆమె అవసరం లేదు. నా కోడలు చూస్తుంది,” సుజాత కటువుగా అంది.

“జాబితాలో ఆ పేరు లేదు,” అతను సూటిగా అన్నాడు.

విహారి వెంటనే జోక్యం చేసుకోవాలని చేతిని చాపాడు. “ఒక్క నిమిషం, నేను చెబుతున్నాను—”

కాని మాధవి అప్పటికే నిర్ణయం తీసుకుంది. ఆమె మెడ నుంచి ఆ నలిగిన పాస్ తాడిని నెమ్మదిగా తీసింది. చెమట గీత ఆమె మెడపై తెల్లగా మిగిలింది. చేతిలో జాబితా, మరో చేతిలో పాస్. “నాకు ముందుకు రావొద్దు అన్న ఆదేశం అందరి ముందు ఇచ్చారు కదా,” అంది. “అయితే ఈ రూట్ కూడా నా వంతు కాదు.” ఆమె జాబితాలోని చివరి పంక్తి క్రింద తన పెన్నుతో చిన్న గీత వేసి, “రూట్ హోల్డర్ తప్పించబడినది—స్వయంగా కుటుంబ ఆదేశం,” అని రాసింది. అదే షీట్ భద్రతా అధికారికి ఇచ్చింది. వెంటనే పాస్‌ను అతని చేతిపై పెట్టలేదు. తిరిగి సుజాత చేతిలోనే పెట్టింది. “మీ ఆదేశం మీదే. మార్గం కూడా మీదే.”

ఆ క్షణం నుంచే తిరుగు గట్టి శబ్దంతో మొదలైంది. ట్యాబ్‌లో అతను నమోదు చేశాడు. “ప్రస్తుత రూట్ నిలిపివేత.” ఆ మాటతోనే వెనుక వరుసలో నిలిచిన రెండు కార్లు ఆగిపోయాయి. ఒక డ్రైవర్ కిటికీ దించి చేతి ఊపాడు; ఎవ్వరూ లోపలికి చూపలేదు. ప్రధాన ద్వారం ముందు బొకేలు పట్టుకున్న ఇద్దరు బాలురు గందరగోళంగా నిలిచిపోయారు. సుజాత చేతిలో ఉన్న పాస్ ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది; అది ప్రవేశం కాదు, నిలిచిపోయిన వరుసకి బంధించుకున్న ఇనుపముక్కలా మారింది.

శ్రీరామమూర్తి గారు మెల్లగా తల తిప్పి విహారి వైపు చూశాడు. ఏ పెద్ద ప్రసంగమూ లేదు. అతని చూపే చాలింది. పక్కనే నిలిచిన సుమిత్ర అక్క తలుపు అంచున ఆగి, మాధవి వైపే సర్దుకుంది. అది పిలుపు కాదు, కానీ పక్షం మారిన చోటు అందరికీ కనిపించింది. విహారి చెంపల మీద రంగు దిగిపోయింది. “మాధవి, ఒక్కసారి—ఇప్పుడు ఇలా చేస్తే ఫంక్షన్—”

“నా ముందుకు రావొద్దని మీవాళ్లే చెప్పారు,” అంది ఆమె. స్వరం ఎత్తలేదు. అదే మరింత కఠినమైంది. “మీరు రాసిన మార్గంలో నేను నడవను.”

ఇంకా ఒక కారు వచ్చి ఆగింది. లోపల నుంచి వయసైన అమ్మమ్మ గాజులు కదిలిన శబ్దం వినిపించింది. గేట్ బాలుడు సుజాత వైపు చూశాడు; ఆమె చేతిలో పాస్ ఉన్నా, ట్యాబ్‌లో మార్గం నిలిచిపోయి ఎరుపు గీత వెలిగింది. ఆమె ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి “తెరవండి” అనబోయింది. భద్రతా అధికారి చేతిని ఎత్తి ఆపాడు. “మెడమ్, నమోదు తిరిగి సజీవం చేయాలి. రూట్ హోల్డర్ సంతకం లేకుండా వాహన ప్రవేశం మళ్లీ మొదలుపెట్టలేం.”

అది నిజమైన నష్టం. మాటల మీద కాదు, కార్ల మీద పడిన ఆగిపోవు. అందరి ముందు ఆదేశం ఇచ్చిన వంతెన, అదే ఆదేశంతో కూలిపోయింది. విహారి మాధవి దగ్గరికి రావాలని ప్రయత్నించగా, శ్రీరామమూర్తి గారి సహాయకురాలు ముందుకొచ్చి వృద్ధుడి కుర్చీని తిప్పింది. ప్రధాన ద్వారం వైపు కాదు—పక్కనే ఉన్న సేవామార్గం గుండా లోపలికి. ఎవరిని వెంట తీసుకెళ్లాలో అడిగినప్పుడు, వృద్ధుడు మాధవి పేరే చెప్పాడు. అది పెద్దగా వినిపించకపోయినా, దగ్గర్లోని ముగ్గురికి చాలు. పాత కేంద్రం అక్కడే జారిపోయింది.

మాధవి జాబితా అంచు సర్ది, సుజాత చేతిలో పాస్ అలాగే ఉండగా వెనక్కి తిరిగింది. సర్వీస్ వైపు చిన్న గాలి కొట్టింది; కిచెన్ నుంచి ఆవిరి, నెయ్యి వాసన, దూరంగా మెట్రో పిలుపు మేళవిపోయాయి. తలుపు అంచు దాటి ఆమె ఒక సన్నని కారిడార్‌లోకి నడిచింది. అక్కడ గోడకి తగిలించిన మార్గబోర్డు చివర బాణం వేసి ఉంది, కానీ ముందుకు వెళ్లగానే మార్గం మూసుకుపోయిన మలుపు—చివర కాంక్రీట్ గోడ. మాధవి సుజాత చేతిలోంచి తీసుకున్న పాస్‌ను ఆ గోడ పక్కన ఉన్న ముళ్లగుచ్చంలో తగిలించి, “ఈ దారి మీది,” అంది. పాస్ గాల్లో ఒక్కసారి ఊగి, చచ్చిన బాణంలా నిలిచిపోయింది.