నాకివ్వరని చోటే నా కోసం ఆగింది

టోకెన్ ట్రేలు చేతి నుంచి జారిపడకుండా రెండు మోచేతులతో పట్టుకుని మాధవి కౌంటర్ దగ్గర వంగి నిలబడి ఉండగానే, అనురాధ కుర్చీని గీసుకుంటూ పక్కకు లాగింది. “ఇది వంశీ వాళ్ల టేబుల్. నువ్వు అవతల కూర్చో,” అంది. అదే క్షణంలో సాంబార్ బకెట్ మూత ఎత్తిన కాంటీన్ అబ్బాయి చేతి జారిపోయి వేడి ద్రావం అంచు మీద నుంచి జారింది. మాధవి మాటాడకుండా తన పలుచబడిపోయిన లాన్యార్డు మెడకు గుచ్చుకుంటూ ట్రేలను కింద పెట్టి, న్యాప్కిన్లు లాగి, టేబుల్‌పై పారినది అడ్డుకుంది. ఆమె పెట్టుకున్న సీటును ఇంకొక అమ్మాయి బ్యాగ్‌తో మూసేసింది.

ఆ కుర్చీ మీద మాధవి ఉదయం నుంచే తన అర్ధమడిచిన రశీదు పెట్టింది. పరీక్ష ఫీజు, మెట్రో రీఛార్జ్, క్యాంటీన్ నెల బకాయి—మూడు లెక్కలు అదే చిన్న కాగితంలో ముడుచుకుని ఉన్నాయి. శైలజ మేడం మధ్యాహ్నం అదనపు షిఫ్ట్ అడిగితే, “ఈ రోజు కాలేజ్ కార్యక్రమం ఉంది” అని చెప్పకుండా వచ్చి పని పట్టింది. వంశీ శాఖ విద్యార్థి సంఘం తరఫున సాయంత్రం నిర్వహించే పూర్వ విద్యార్థుల సమావేశం కోసం మొత్తం క్యాంటీన్, సెమినార్ హాల్ మధ్య పరుగులు పెడుతుండగా అసలు పని ఎవరు మోయుతున్నారో అందరికీ తెలుసు; కానీ కూర్చునే వరుసకు రాగానే తెలుసుకోనట్టు నటించడం కూడా అందరికీ అలవాటు.

“మాధవి, ఆ ప్రోజెక్టర్ కేబుల్ ఎక్కడుంది?” అని వంశీ దూరం నుంచి అడిగాడు. అతని గళంలో ఆప్యత లేదు, ఆజ్ఞ కూడా లేదు; అయితే ఆమె తప్ప ఇంకెవ్వరూ కనుక్కోలేరన్న నిశ్చింత మాత్రం ఉంది. మాధవి చేతులు తుడుచుకుని కేబుల్ పెట్టె తీసి ఇచ్చింది. అనురాధ అప్పటికే కుర్చీలపై పేర్లు అతికిస్తోంది. “గెస్ట్‌లు, కోర్ టీం, ఫ్యాకల్టీ,” అంటూ స్టిక్కర్లు వేస్తూ మాధవి పేరు ఉన్న చిన్న తెల్ల చీటీ తీసి చివరి వరుసకు జరిపింది. మాధవి క్షణం ఆ చీటీ వైపు చూసి, “సరే, నా ట్రే నేను తీసుకెళ్తాను,” అన్నట్టుగా తన రశీదు తీసుకుంది. వాదించలేదు. కానీ పక్కటేబుల్‌ మీద వంశీ ఫైలు కింద పడబోయే ఫోటో ఫ్రేమ్ ఆమె పట్టుకోలేదు. ఫ్రేమ్ బిగ్గరగా అంచుకు తగిలి వంగింది. అందరూ ఒక్కసారి ఆమె వైపు చూసారు.

వంశీ రెండు అడుగులు వచ్చి ఫ్రేమ్ సరిచేసుకుంటూ, “ఇంత సున్నితంగా తీసుకుంటావా?” అన్నాడు తక్కువ గొంతుతో. మాధవి మెడకట్టు సరిచేసుకుని, “నాకున్న చోటు వేరే అయితే, నా చేతి పొడవు కూడా వేరే దాకా మాత్రమే వస్తుంది,” అంది. అతను ఒక క్షణం నిశ్చలంగా ఆమెను చూసాడు. వెంటనే అనురాధకు, “పేరు అక్కడే ఉంచు... లేదు, రెండో వరుస ఎడమ చివర పెట్టు,” అన్నాడు. అది పెద్ద గెలుపు కాదు; ఆమెకు మధ్యలో స్థానం ఇవ్వలేదు. కానీ చివరి వరుస నుంచి ముందుకు వచ్చిన ఆ చిన్న చీటీ అందరి కళ్ల ముందే మారింది. మాధవి దాన్ని ఎత్తి చూసి మళ్లీ పెట్టలేదు. “చీటీ కంటే కుర్చీ ఎవరికి ఖాళీగా ఉంచుతారో అదే ముఖ్యం,” అని మనసులోనే కత్తిరించుకుని పని పట్టింది.

సాయంత్రానికి హైదరాబాద్ వాన మబ్బుల్లా గుంపు దిగింది. సెమినార్ హాల్ బయట పూల తోరణం, లోపల పసుపురంగు కాంతి, కెమెరా ట్రైపాడ్లు. వంశీ తల్లి కూడా వచ్చింది; బంగారు అంచుల చీరలో, కళ్లతోనే గీతలు గీసే రకం. “అదేనా ఆ క్యాంటీన్‌లో పని చేసే అమ్మాయి?” అని ఎవరికో నిదానంగా అడిగినా, వినాల్సిన వాళ్లంతా విన్నారు. “చాలా పనికొస్తుంది అంటున్నారు.” పనికొస్తుంది—అది ప్రశంసలా వినిపించినా, మనిషిని పరికరంగా కుదించే మాట.

కార్యక్రమం మొదలయ్యే లోపే అసలు గందరగోళం మొదలైంది. పూర్వ విద్యార్థుల విరాళాల నమోదు పత్రాలు కనిపించలేదు. ఆన్‌లైన్ బదిలీల జాబితా ఫోన్‌లో మాత్రమే ఉంది; నెట్ పడిపోయింది. నగదు కవర్లు ఎవరి వద్దున్నాయో తేలడం లేదు. శైలజ మేడం క్యాంటీన్ నుంచి తాత్కాలికంగా తీసుకొచ్చిన తాళం చెవి ఆలస్యంగా మాధవి చేతికి చేరింది; ఎవరో వెనుక గదిని తాళం వేసి, రిజిస్టర్‌ను లోపలే పెట్టేశారు. వంశీ ముఖం తెల్లబడింది. అతని దగ్గర నిలబడ్డ నిఖిల్ గొంతు కాస్త ఎత్తి, “ఏదైనా జరిగిపోతే మామూలుగా తీసుకోరు రా. ఆంటీ కూడా ఇక్కడే ఉన్నారు,” అన్నాడు.

మాధవి ఆలస్యం చేయలేదు. సైడ్ కారిడార్‌లో ఉన్న సర్వీస్ లిఫ్ట్ దగ్గరికి వెళ్లింది. అద్దం మీద పాత వేలిముద్రల మసకరేఖలు, మీదుగా దూసుకెళ్లిన తొందర. ఆమె తాళం చెవి తిప్పుతుండగా వంశీ వెంటనే చేరాడు. “నువ్వే తెరవగలవు,” అన్నాడు. తలుపు తెరచి రిజిస్టర్, నగదు సంచి, చెల్లింపుల కవర్లు తీసి బయటకు ఇచ్చింది. తర్వాత కౌంటర్‌పై వాటిని అమర్చి, ఎవరి చెల్లింపు ఏ దానికో అర్ధమడిచిన రశీదులతో సరిపోల్చడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె సేవా రంగం పార్ట్‌టైమ్ పనిలో నేర్చుకున్న పట్టు అది—డబ్బు గజిబిజిని గళంతో కాదు, వేలుతో సరి చేయడం. పదినిమిషాల్లో మూడు తప్పులు బయటపడ్డాయి; ఒక కవర్ తప్పు పేరుతో, రెండు డిజిటల్ ఎంట్రీలు డూప్లికేట్.

అయినా మాధవి కూర్చోవాల్సిన టేబుల్ దగ్గర కుర్చీ మీద వంశీ తల్లి పర్స్ ఉంచబడింది. “ఇప్పుడు గెస్ట్‌లు కూర్చుంటారు. నువ్వు రిజిస్టర్ దగ్గరే ఉండు,” అంది అనురాధ. ఆమె మాటలో అవసరం ఉంది; అవసరంతో పాటు తొలగింపు కూడా ఉంది. వంశీ వినిపించుకున్నాడు. కానీ వేదిక వెనక మైక్ సమస్య, అతిథి స్వాగతం, తల్లి చూపు—ఇన్ని మధ్య అతను ఏమీ అనలేదు. మాధవి రిజిస్టర్ పేజీని సూటిగా లాగి, “ఉండటం పని కోసం మాత్రమే అయితే, పేరు పెట్టొద్దు,” అంది. ఎవర్నీ చూడలేదు.

మధ్యలో సభలో పెద్ద విరాళం ప్రకటించాల్సిన సమయం వచ్చింది. ఆ మొత్తం లెక్క తప్పుగా ఉంది. మాధవి రిజిస్టర్ తిప్పి చూసి వెంటనే చెప్పగలిగేది. కానీ అనురాధ చేతి ఊపుతో ఆమెను పక్కకు జరిపి, “స్టేజ్ మీదికి రానవసరం లేదు. నువ్వు అంకెలు చెప్తే నేను చెబుతాను,” అంది. మాధవి నిశ్శబ్దంగా పేజీ మూసేసింది. “అయితే మీరు చెప్పండి,” అంది. అదే మొదటిసారి ఆమె వెనక్కి అడుగు వేసింది.

తప్పు వెంటనే పేలింది. ప్రకటించిన మొత్తం కవర్ మీదిదానికి సరిపోలలేదు. దాత కుటుంబం ఎదుటే గుసగుసలు పెరిగాయి. వంశీ తల్లి కనుబొమ్మలు ఎగరేసి, “ఇంత పెద్ద కార్యక్రమం కూడా సరిగ్గా చేయలేరా?” అంది. అనురాధ మాధవి వైపు తిరిగి, “ఇప్పుడు ఏమిటి, డ్రామా చేయకు, రా చెపు,” అని దవడ బిగించింది. మాధవి రిజిస్టర్‌పై చేయి పెట్టలేదు. “నన్ను పిలిచి నిలబెట్టేది తప్పు సరిచేయడానికి మాత్రమే అయితే, నేను దగ్గరలోనే ఉంటాను. లోపల ఉండను,” అంది. ఆమె వెనక్కి మళ్లడంతో లోపలున్న గాలి ఒక్కసారిగా ఖరీదైన పరిమళం నుంచి చెమట వాసనకు పడిపోయినట్టు అనిపించింది.

వంశీనే పేజీలు తిప్పి అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. మాధవి లేక అది నెమ్మదిగా, బహిరంగంగా అవమానమవుతోంది. నిఖిల్ అతని చెవిలో ఏదో చెప్పాడు. వంశీ మాధవి దగ్గరకు వచ్చి, “ఇప్పుడైనా వచ్చి కూర్చో. సభ అయిపోయాక మాట్లాడుకుందాం,” అన్నాడు. అతని స్వరం ఈసారి మృదువుగా ఉంది; కానీ మాట మాత్రం అదే—ముందు పని, తర్వాత స్థానం. మాధవి తన లాన్యార్డు మెడనుండి తీసి అతని చేతిలో పెట్టింది. పలుచబడిన బట్ట అంచు చెమటతో తడిగా ఉంది. “ఇది యాక్సెస్ కోసం. నాకు అర్థం కావాలి—నా దగ్గరికి వచ్చేది తాళం చెవినా, కుర్చీనా,” అంది. అప్పుడు ఆమె నిజంగానే వెళ్లడానికి తలుపువైపు నడిచింది.

బయట మెట్రో గర్జన దూరంగా వినిపించింది. కారిడార్ అంచున వర్షపు గాలి చల్లగా తాకింది. వెనకనుంచి అనురాధ స్వరం, “ఓవర్ అవుతోంది,” అని వచ్చింది. వంశీ తల్లి, “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం లాంటిదేదో ఊహించి ఉంటే ఇప్పుడే గీతలు గీయాలి,” అని తక్కువగా అన్నా, ఆ మాట మాధవి అడుగును ఆపలేదు. ఆమె దిగువ మెట్లవైపు వెళ్లింది. ఎవరికీ తనను వేడుకోమని చెప్పే ఉద్దేశం లేదు; అర్ధంగా ఆహ్వానించే చోట అర్ధంగా నిలబడడం మాత్రమే ఆమెకు ఇక సహించలేదు.

అదే క్షణం లోపల మైక్ చప్పుళ్లు, గందరగోళం, కవర్ల కదలిక—అన్నీ ఒకేసారి ముడిపడ్డాయి. రెండు నిమిషాల్లో సభ పూర్తిగా చెదిరిపోవచ్చు. వంశీ ఆ గడప దగ్గర ఆమెను చేరుకున్నాడు. “మాధవి,” అని ఒక్కసారి పిలిచాడు. ఆమె తిరగలేదు. అతను ముందుకు వచ్చి ఆమె వెళ్ళబోయే మెట్టుపై నిలబడ్డాడు. “నువ్వు తిరిగి వచ్చి రిజిస్టర్ సరిచేస్తే సరిపోదు,” అని అన్నాడు. అతని చేతిలో ఇంకా ఆమె లాన్యార్డే ఉంది. వెనక నుంచి తల్లి అడుగులు వినిపిస్తున్నాయి; లోపల అతిథులు ఎదురుచూస్తున్నారు. అతను మొదటిసారి చుట్టూ చూసి మాట తూకం వేయలేదు. “నీ సీటు రెండో వరుస ఎడమ చివర కాదు. నా టేబుల్ దగ్గర ఖాళీగా ఉంది. ఎవర్నైనా లేపాల్సి వస్తే లేపుతాను. రేపు ఉదయం స్పాన్సర్‌ మీటింగ్‌కి కూడా నువ్వే వస్తావు. నేను క్యాంటీన్‌లో కాదు, కాలేజ్ గేట్ దగ్గర ఎదురు చూస్తాను. అది చెప్పడానికి తరువాత సమయం లేదు.”

ఆమె నెమ్మదిగా తిరిగింది. ఆ మాటలో ప్రేమ ప్రకటన లేదు; బదులుగా, ఒక సాధారణ దినచర్యను ఆమెతోనే పూర్తి చేస్తానన్న ఎలాంటి వెనక్కితిరుగు లేని నిర్ణయం ఉంది. వంశీ ఆమె లాన్యార్డు మళ్లీ ఆమె చేతిలో పెట్టలేదు. తన ముష్టిలోనే పట్టుకుని, లోపలికి వెళ్లి, తన టేబుల్ పక్క కుర్చీ మీదున్న పర్స్ తీసి పక్క కుర్చీకి మార్చేశాడు. “ఇది ఇక్కడే,” అన్నాడు మాత్రమే. తన తల్లిని చూడలేదు. అనురాధ క్షణం ఆగిపోయింది. ఆగినంతలోనే నిర్ణయం జరిగిపోయింది.

మాధవి లోపలికి నడిచి వచ్చింది. కుర్చీని ఎవరూ ఆమెకు లాగి పెట్టలేదు; ఆమెకూ అవసరం లేదు. ఆమె కూర్చునే ముందు రిజిస్టర్‌ను వంశీ తన వైపు నుంచి ఆమెవైపు జరిపాడు. అది సభ ముందు పెద్ద ప్రకటన కాదుగాని, ఎవరు ఏ పని మీద నిలబడుతున్నారో సరిచేసిన కదలిక. మాధవి కూర్చుని పేజీ తెరిచింది. “మూడో కవర్‌లో పేరు మారింది. మొత్తం కాదు,” అంది. వంశీ తల ఊపాడు. తర్వాత సభ సజావుగా పోయింది, కానీ ఆ సజావు గురించి ఎవ్వరూ ఎక్కువగా చూడలేదు; కనిపించినది మాత్రం ఖాళీగా ఉంచిన కుర్చీ ఖాళీగా ఉండకపోవడం.

కార్యక్రమం అయ్యేసరికి క్యాంటీన్ మూసే సమయం దాటింది. కొద్దిమంది మాత్రమే మిగిలారు. స్టీల్ ప్లేట్ల చప్పుళ్లు, చివరి టీ వాసన, తడిసిన నేలపై నీలి ట్యూబ్‌లైట్ మెరుపు. వంశీ రెండు ట్రేలు పట్టుకుని నిలబడ్డాడు. మాధవి తన ట్రేలో మిగిలిన కప్పు, పేపర్ నాప్‌కిన్, అర్ధంగా తెరిచిన జిలేబీ కవర్ సర్దింది. అతను ఏదో చెప్పబోయి ఆపేశాడు. ఆ ఆపివేతలోనే ఈసారి ఆమెకు శాంతి వచ్చింది; మాటతో మళ్లీ చిన్నదవుతుందేమో అన్న భయం లేకుండా.

“రేపు ఎనిమిదిన్నర,” అన్నాడు చివరికి.

“మెట్రో స్టేషన్ బయట,” అంది ఆమె.

అతను తల ఊపి ముందుకు నడిచాడు. ట్రేలు తిరిగి పెట్టే వరుస దగ్గర ఇద్దరూ చేరుకున్నారు. స్టీల్ గాడిలో ట్రేలు వరుసగా జారుతున్నాయి. వంశీ తన ట్రే పెట్టి, వెంటనే పక్క గాడిలో ఖాళీగా మిగిలిన ఒక సరిగ్గా సరిపోయే చోటును వదిలాడు. మాధవి తన ట్రే తీసుకెళ్లి ఆ ఖాళీలోనే పెట్టింది. ఆమె ట్రే బరువుతో ఆ వరుస సద్దుకొని మళ్లీ అదే ఆకారంలోకి చేరింది.