అతని క్షమాపణ నన్ను దాటిపోయింది

లడ్డూ పెట్టెలను గిఫ్ట్ మెజ్జ మీద వరుసగా నెట్టిపెడుతుండగా సాహితి ఫోన్ కంపించింది. పిన్నిగారి వాయిస్ నోట్ ముందుగా వచ్చేసింది—“గడప దగ్గర ఓవైపు నిలబెట్టి ఉంచు, అతిథులు లోపలికొస్తున్నారు… ఇంకా, ఆ విహాన్ వచ్చాడట.” ఆమె వేళ్లు క్షణం ఆగి, మెజ్జ మీద చల్లారిపోయిన టీ గిన్నె కింద గోధుమరంగు వలయం కనిపించింది. తెల్లవారుజామున డ్యూటీ ముగించుకుని సేవా రంగం కంపెనీ ఆఫీస్‌ నుంచే నేరుగా వచ్చిందనిపించేలా ఆమె దుపట్టా మడతలు గట్టిగా నిలిచిపోయి ఉన్నాయి; మెడకు వేలాడుతున్న పలచబడిన గుర్తింపు తాడు చెమటతో మెత్తబడిపోయింది. ఈ నిశ్చితార్థం తనది కాదు, మధుదే. అయినా ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఎప్పుడో అందరి ముందే మట్టిపాలైపోయిన తర్వాత, ఇలాంటి ఇంటి పనులన్నీ ఎప్పుడూ తన చేతికే వచ్చేవి.

హైదరాబాద్‌లోని చిన్న ఫంక్షన్ హాల్‌కు అద్దెకి తీసుకున్న మొదటి అంతస్తు ఇల్లు మొత్తం పసుపు, మల్లె, ప్లాస్టిక్ కుర్చీలతో నిండిపోయి ఉంది. వంటగది నుంచి పప్పుచారు వాసన, హాల్ నుంచి మైక్ శబ్దం, గడప దగ్గర చెప్పుల గజిబిజి. సాహితి హాల్లోకి వెళ్లకుండా తలుపు చెక్కను అరచేతితో నెట్టుకుని అక్కడే నిలబడింది. అచ్చం ఆ తలుపు అంచునే మధు శ్వాస తీసుకోకుండా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి, “అక్కా… నిజంగానే వచ్చాడు. ఒక్కడే కాదు, అతని అమ్మ కూడా” అని చెవిలో చెప్పింది. ఒక్క క్షణం లోపల శబ్దం దూరంగా పోయినట్టు అనిపించింది. ఆ తర్వాత మళ్లీ బిగ్గరగా వినిపించింది—పెద్ద వాళ్ల స్వాగత నవ్వులు, ప్లేట్లు తగలడం, ఎవరైనా కొత్త అతిథికి “రండి రండి” అన్న వంగి పలకరింపు.

“వాళ్లను ఎవరు పిలిచారు?” సాహితి అడిగింది.

మధు పెదవిని కొరికింది. “చిన్నయ్య అన్నాడట. ‘పాత పరిచయం, వచ్చి ఆశీర్వదిస్తే మంచిదే’ అని. నీకు చెప్పడానికి టైం కాలేదు.”

టైం. ఆ మాటే దవడను గట్టిగా పట్టేసింది. తనపైన పడి ఉన్న అవమానానికి అప్పటికి టైం కాలేదు. ఇప్పుడు మాత్రం ఆశీర్వాదానికి టైం దొరికింది.

సాహితి మళ్లీ పెట్టెలను సరిచేయడం మొదలుపెట్టేసరికి, విహాన్ గొంతు మెట్లదారి దగ్గర వినిపించింది. అదే మెల్లని మర్యాద, తనది అన్నట్టుగా ప్రతి ఇంటి గాలి కొలిచే అలవాటు. అతను లోపలికి అడుగు పెడుతుండగా అతని తల్లి మొదట చూసింది గిఫ్ట్ మెజ్జను, తర్వాత సాహితిని. ఆ చూపులో గుర్తింపు ఉందిగానీ, ఆప్యాయత లేదు; ఇంట్లో పని చూసుకునే అమ్మాయిని గుర్తించినట్టు తల ఊపి, “బంగారం, నీళ్లు ఎక్కడ?” అంది.

మధు ఒక్కసారిగా కదిలింది. సాహితి మాత్రం మెజ్జ అంచున ఉన్న కవర్లను నిటారుగా చేస్తూ, “వంటగది ఎడమవైపు” అంది. తన పేరును ఎవరూ ఉపయోగించలేదు. ఇదే వాళ్లు ఒకప్పుడు ‘మా ఇంటికొచ్చే కోడలు’ అన్న నోటితో పలికిన నోరే.

విహాన్ దగ్గరికి వచ్చి తక్కువగా, “సాహితి, రెండు నిమిషాలు మాట్లాడాలి,” అన్నాడు. వాడి చేతిలో మందమైన క్రీమ్ రంగు కవర్ ఉంది; ఎరుపు రిబ్బన్‌తో కట్టారు. ఆ రిబ్బన్‌పై మడతలు పడిపోయి ఉండటం కనిపించింది—బహుశా అతడు దారంతా చేతిలో నలిపినట్టుగా.

అప్పటికే చిన్నయ్య అక్కడికొచ్చి నవ్వు పూయించాడు. “అయ్యో, మీ ఇద్దరికీ పరిచయం అవసరమా? పాత కాలేజ్ ఫ్రెండ్స్. సాహితి, వీరిని లోపల కూర్చోబెట్టు. నీ పని తర్వాత చూసుకో.”

పాత కాలేజ్ ఫ్రెండ్స్. ఒకప్పుడు అందరికీ తెలిసిన సంబంధాన్ని అంత చౌకగా తుడిచేసే పదం అది. విహాన్ మాత్రం ఆ సవరణను ఆపలేదు. అతనికి సరిపోయింది. ఆమె పని చేస్తూ ఉండాలి, అతను కవర్ పట్టుకుని వచ్చిన మనిషిలా నిలబడాలి.

“నేను పనిలో ఉన్నాను,” సాహితి చెప్పింది.

“ఇది పని కంటే ముఖ్యం,” విహాన్ అన్నాడు. అతని గళం వినయంగా ఉన్నా, అలవాటు మాదిరిగానే నేరుగా లోపలికి వచ్చి ఆమె సమయాన్ని తనవైపు తిప్పేయాలనే హక్కు దాగి ఉంది.

అతని తల్లి వెంటనే జోక్యం చేసుకుంది. “ఇంత మందిలో పాత సంగతులు లేవనెత్తి అబ్బాయి ఇబ్బంది పడేలా చేయకు. అతడు మంచి ఉద్దేశంతో వచ్చాడు. ఇంతకీ అతను అమెరికా వెళ్లే ముందు…”

“అత్తయ్య,” సాహితి అంది, గళం సున్నితంగానే ఉన్నా పదం గట్టిగా పడింది, “నేను ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టట్లేదు. నాకు నీళ్ల దారి చూపమంటే చూపించాను.”

ఆ మాటకు దగ్గర్లో ప్లేట్లు పేర్చుతున్న ఇద్దరు అక్కలు ఒకసారి పైకి చూశారు. చిన్నయ్య మొహం కఠినమైంది. “సాహితి, ఎన్ని రోజులు అయినా పెద్దల ముందే మాట్లాడుతున్నావు. కొంచెం అదుపు.”

అదుపే. తనపై నింద పడ్డ రోజున కూడా అదే చెప్పారు. “పాపకి కోపం ఎక్కువ,” “కాలేజ్‌లో ఉండగా అబ్బాయిని ఒత్తిడి చేసిందట,” “అతని ఇంట్లో మతం సమస్యట,” “పెళ్లి మాట వచ్చేసరికి అమ్మాయి వైపు నుంచి తొందర.” ఎవరు ఏం అన్నా, విహాన్ నోరు మూసుకున్నాడు. మౌనం కూడా ఒక జవాబే అని ఆమె అప్పుడే నేర్చుకుంది.

విహాన్ ముందుకు అడుగు వేసి కవర్ కొద్దిగా ఎత్తాడు. “నేను అప్పట్లో—”

“అక్కా!” మెట్ల నుంచి పిన్నిగారి పిలుపు వచ్చింది. ఆమె చేతిలో పాత ఫోన్. “నీకు ఎవరో పంపారు. చాలా అవసరం అంటున్నారు.” పిన్నిగారు దగ్గరికి వచ్చేసరికి వాయిస్ నోట్ కాదు, వీడియో ఫైల్ ఓపెన్‌గానే ఉంది. పంపింది అనన్య—కాలేజ్ రోజుల వాళ్లకు తెలిసిన పేరు, విహాన్‌కి కజిన్, అప్పట్లో విదేశం వెళ్తూ మిస్సయిన స్నేహితురాలు.

“ఇప్పుడు కాదు,” చిన్నయ్య అడ్డుకోవాలనుకున్నాడు.

“ఇప్పుడే,” సాహితి అన్నది. ఫోన్ తన చేతిలోకి తీసుకుంది. స్క్రీన్‌లో అనన్య ముఖం, వెనుక ఎయిర్‌పోర్ట్ లౌంజ్ కుర్చీలు. ఆమె త్వరగా తెలుగులోనే మాట్లాడుతోంది.

“సాహితి, నేను ఆలస్యంగా మాట్లాడుతున్నాను. కానీ ఇవాళ చెప్పకపోతే నేనే నిద్రపోలేను. ఆ రోజున మీ గురించి బయటకు వచ్చిన మాటలు… నీ వల్ల కాదు. విహాన్ నాతోనే చెప్పాడు, ‘ఇంట్లో వాళ్లు ఒప్పుకోవడం లేదు, కానీ నేను ఇంకా ఆగాలని చెప్పితే సాహితి ఎదుర్కొంటుంది. కొంచెం ఆమెపైనే తప్పు పడనివ్వు, తర్వాత నేను సర్దుతాను’ అని. ఆ తర్వాత అతని అమ్మ వాళ్లు నీ ఇంటికి పంపిన మాటలన్నీ నేను విన్నాను. నీ ఉద్యోగం, నీ మతం, నీ అద్దె ఇల్లు—ఏదో ఒకటి కారణమై నటించారు. నిజం ఏంటంటే అతడు అప్పటికి మరో సంబంధం కూడా చూసుకుంటున్నాడు. నిన్ననే అతను నాకు మెసేజ్ చేసి ‘ఇప్పుడు మాత్రం సాహితిని పెళ్లి చేసుకోవడానికి రెడీ’ అన్నాడు. అందుకే చెబుతున్నా. నీ మీద పడిన అవమానం అతని మౌనం వల్లే.”

వీడియో ముగిసేలోపే పిన్నిగారి వేళ్లు గట్టిగా చీర అంచున ముడిచిపోయాయి. చిన్నయ్య ఒక్కసారిగా “అది ఎవరికీ తెలిసిందేంటి” అన్నట్టు మొహం తిప్పాడు. విహాన్ మాత్రం తెల్లబడ్డాడు. అతని తల్లి మొదటగా కోలుకుంది.

“ఆమెకు ఎంత తెలుసు? బయటనుంచి చెప్పడం సులభం,” అంది.

సాహితి స్క్రీన్‌ను ఆఫ్ చేసి విహాన్ వైపు తిప్పింది. “నిజం నీకు తెలుసు. నాకు కూడా ఇప్పుడు అందరి ముందే వినిపించింది. నేను ఒత్తిడి చేయలేదు. నువ్వు నన్ను నిలబెట్టలేదు. నన్ను ముందుకు నెట్టి, తలుపు మూసుకున్నావు.”

విహాన్ గొంతు దిగింది. “నేను బలహీనపడ్డాను. ఇంట్లో పరిస్థితి…”

“పరిస్థితి కాదు,” ఆమె కత్తిరించినట్టు అంది. “నిర్ణయం. నువ్వు తీసుకున్నది. నేనే భరించినది.”

మధు దగ్గరకు వచ్చి సాహితి భుజం పక్కన నిలబడింది. పిన్నిగారు నేరుగా చిన్నయ్యను చూశారు. “నిశ్చితార్థ రిజిస్టర్ ఎక్కడుంది?” అన్నారు. ఎవరో మెజ్జ కిందనుంచి ఎరుపు కవర్‌లో ఉన్న నమోదు పుస్తకం తీసి ఇచ్చారు. సాహితి దాన్ని తీసుకుని గిఫ్ట్ మెజ్జ నుంచి పక్కనున్న చిన్న టేబుల్ మీద పెట్టింది. తర్వాత తాళాలు ఉన్న స్టీల్ డబ్బాను కూడా తనవైపుకు జరిపింది. చిన్న పని లాగా కనిపించినా గదిలో చదవగలిగిన మార్పు అది—ఇంటి పని చూస్తున్న అమ్మాయి స్థానంనుంచి, లోపలికి ఎవరు రావాలో చెప్పే మనిషి స్థానానికి మారడం.

“మధు గదిలోకి ఇప్పటినుంచి ఆహ్వాన పత్రం ఉన్న వాళ్లే,” సాహితి అంది. ఆమె చూపు విహాన్ మీదే. “ఇవాళ అతిథి గిఫ్ట్ పెట్టి వెళ్లొచ్చు. అంతే. లోపలికి కాదు.”

“సాహితి!” చిన్నయ్య గట్టిగా అన్నాడు.

పిన్నిగారు ముందే స్పందించారు. “ఇంటి అమ్మాయిని అవమానించిన వాళ్లు మధు గదిప్రాగణం దాటాల్సిన అవసరం లేదు. ఇదే సరిపోతుంది.”

అది పెద్ద శబ్దం కాదు, తీర్పే. విహాన్‌కి ఇంతకీ లోపలికి వచ్చి మెల్లగా మాట్లాడే దారి ఉండదని అప్పుడు మొదటిసారి తట్టింది. అతను కాసేపు ఆమెను చూసి, గదిలోని ఇతర చూపులు తనపై నిలిచాయన్న విషయం గుర్తించి, కవర్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. “ఒక్కసారి బయటకి రా,” అన్నాడు.

“నేను ఇక్కడే ఉన్నాను,” అంది సాహితి. “బయటకి వెళ్ళాల్సింది అప్పుడే. నన్ను ఒంటరిగా వదిలిన రోజు.”

మెట్ల తలుపు దగ్గర సన్నని కారిడార్‌లో వాళ్లు చివరికి ఎదురెదురుగా నిలబడ్డారు; పూర్తిగా ఒంటరిగా కాదు, పూర్తిగా బహిరంగంగానూ కాదు. గడప అంచున మైక్ శబ్దం మబ్బుల్లా వాలుతోంది. విహాన్ చేతిలోని కవర్ ఇప్పుడు కొద్దిగా వంకర అయింది.

“ఇది నా ఉద్యోగ ఆఫర్ కాదు, డబ్బు కాదు,” అతను త్వరగా అన్నాడు. “రిజిస్ట్రార్ టైమ్ తీసుకున్నాను. ఈసారి నిజంగా… మనం వెంటనే—”

సాహితి నవ్వలేదు. కోపంతోనూ లేను. అలసిన డ్యూటీ తర్వాత కుర్చీలో కాసేపు కూర్చోకముందే మళ్లీ నిలబడాల్సి వచ్చినట్టుగా మాత్రమే కనిపించింది. “రిజిస్ట్రార్ టైమ్?” అంది. “నా పేరు చెడు చేయడానికి టైమ్ దొరికింది. నా ఇంటివాళ్లు తలవంచి తిరిగిన నెలలు గడిచాయి. నేను మెట్రోలో నిలబడి ఆఫీసుకెళ్లి వచ్చి ఇంట్లో ‘ఏమైంది?’ అన్న ప్రతి చూపునూ భరించాను. నీకు ఇప్పుడు ఒక టైమ్ స్లాట్ దొరికిందా?”

“నేను సరిచేస్తాను.”

“చేసేవాడివి. అప్పుడే.”

అతను కవర్ ఆమెవైపు చాచాడు. ఎరుపు రిబ్బన్ మడతల మధ్య అతని బొటనవేలు తెల్లబడిపోయింది. “దయచేసి ఒకసారి తీసుకో. చదువు. తర్వాత నువ్వు ఏం అనుకుంటే అదే—”

ఆమె అతని చేతిని తాకలేదు. గడప పక్కనున్న గిఫ్ట్ మెజ్జ మీద ఖాళీగా ఉన్న మూల చూపించింది. “అతిథిగా వచ్చావు కదా. అక్కడ పెట్టి వెళ్లు.”

విహాన్ కళ్లలో చివరికి ఏదో పగిలినట్టు మెరుపు వచ్చింది. ఇదే మొదటిసారి అతని మర్యాద స్వరం తనకు పనిచేయడంలేదని తెలుసుకున్న క్షణం. “సాహితి, నేను నిన్ను ప్రేమించలేదు అనుకోవద్దు.”

ఆమె ఆ మాటకు ఒక్క అడుగు కూడా కదలలేదు. “ప్రేమను తర్వాత పంపే కవర్‌లో పెట్టలేవు.”

అతని చేతి నెమ్మదిగా దిగింది. కవర్‌ను మెజ్జ అంచున ఉంచేటప్పుడు రిబ్బన్ ఒక మూలకు చిక్కి లాగబడింది; మడత మరింత చప్పరిగిపోయింది. అతను దాన్ని మళ్లీ సరిచేయబోయాడు. సాహితి అప్పటికే తాళాల డబ్బా తీసుకుని లోపలి గదివైపు తిరిగింది.

“ఇది అలాగే ఉంటుంది,” అంది. “నువ్వు వెళ్లిపో.”

ఆమె మధు గది తలుపు లోపలికి జారుకుని తాళం తిప్పింది. బయట గిఫ్ట్ మెజ్జ అంచున, ఇతర కవర్లు, పూల తాడు, లడ్డూ పెట్టెల పక్కన అతను వదిలిన క్రీమ్ రంగు కవర్ అలాగే పడి ఉంది. దాని మీద ఎరుపు రిబ్బన్ పలుచగా, ఎన్నోసార్లు వేలితో నలిపిన గుర్తులతో, మెజ్జ అంచుకి అంటుకున్నట్టుగా సరిగా ఎత్తుకురాక చప్పరిగా పడి ఉంది. ఎవరూ దాన్ని మళ్లీ లేపలేదు.