వదిలేసిన షిఫ్ట్ మళ్లీ నాదే

“ఆ బిల్లు ఆపండి,” అని మాధవి ముందుకు చాచి వచ్చిన చెయ్యితో రశీదు కత్తిరించే పళ్ళెం దగ్గర కాగితం పట్టేసింది. కౌంటర్ పక్కన నిల్చున్న కిరణ్ చేతి వేళ్లు ఒక్కసారిగా గాల్లోనే ఆగిపోయాయి. ముందున్న కస్టమర్‌కు డయాబెటిస్ మందుల బదులు పేర్లు దగ్గరగా ఉన్న బీపీ మందులు స్కాన్ అయ్యాయి. పక్కనే ఉన్న దీప్తి వదిన తన పెదవి ముడిచుకుని, “నీ పని స్టాక్ రూమ్. కౌంటర్ మీదికి ఎక్కొద్దు,” అంది. మాట కస్టమర్‌కోసం కాదు. గాజు తలుపు దగ్గర వాలిన రాఘవ్‌కి వినిపించేలా.

మాధవి కాగితం వదిలేసింది. యంత్రం నుంచి ఉష్ణంగా జారిన అర్ధమడిచిన రశీదు ఆమె వేళ్లకు అంటుకుంది. ఇంత చిన్న పొరపాటు కూడా ఇక్కడ చిన్నది కాదు. నెలాఖరు, అద్దె, ఇంట్లో తల్లి ఔషధాలు, మెట్రో కార్డు అంచు చెక్కుకుపోయేంత తిరుగుడు—అన్నీ ఈ కౌంటర్ లెక్కలకే కట్టుకట్టుకుని ఉంటాయి. అయినా ఆమెను చూసే చూపు మాత్రం ఎప్పటిలానే, అవసరమైనప్పుడు పిలిచే, కనిపించాల్సినప్పుడు కనిపించకూడని మనిషి మీద పడే చూపే.

కస్టమర్ మందుల స్ట్రిప్‌ని మాధవి వైపు తిప్పి చూసి, “అమ్మాయి చెప్పిందే కరెక్ట్ అనుకుంటా,” అన్నాడు. అది పెద్ద రక్షణ కాదు. కానీ దీప్తి వదిన ముఖం మీద ఒక్క క్షణం చికాకు చిట్లింది. వెంటనే ఆమె డ్రాయర్ తాళాలు తీసి తన చీర అంచులో కట్టి, కౌంటర్ స్టూల్ మీద కిరణ్‌ని కూర్చోబెట్టింది. “ఇకనుంచి బిల్లింగ్ వీడు చూస్తాడు. నువ్వు గోదాములో ఉన్న రెండో కంపెనీ సరుకు చూసి ఫోన్‌లు అటెండ్ అవు. ఉదయం మిస్ అయిన డెలివరీ కూడా నువ్వే సర్దు,” అంది. షిఫ్ట్ షీట్‌ని మడిచి బిస్కెట్ డబ్బా కింద నెట్టేసింది.

ఆ క్షణం నుంచే పని పంచకం గోడ మీద గీసిన గీతలా స్పష్టమైపోయింది. కుర్చీ, తాళాలు, రోజువారీ లెక్కల పుస్తకం—అన్నీ కిరణ్ వైపు. తడిసిన కార్టన్లు దిగించడం, సరఫరాదారుల కాల్స్, తప్పు వచ్చిన స్టాక్ తిరిగి పంపించడం, కస్టమర్ గొడవలు శాంతింపజేయడం—అన్నీ మాధవి వైపు. రాఘవ్ ఏమీ అనలేదు; కాని తలుపు గాజులో అతని ప్రతిబింబం ఆమె మీదికి ఒక్కసారి వచ్చి మళ్లీ వెళ్లిపోయింది. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని వాళ్లు బయట చెప్పుకునేది ఉన్నా, ఈ కౌంటర్ దగ్గర ఆమె స్థానం మాత్రం ఎప్పుడూ పదం లేకుండా తగ్గించబడేదే.

మధ్యాహ్నం వరకూ మాధవి చేతుల్లో ఫోన్, పెన్, బాక్స్ కట్టర్, స్టాక్ లిస్ట్—ఏది పడితే అది మారుతూ తిరిగింది. స్టోర్ వెనుక కారిడార్‌లో పాత ట్యూబ్‌లైట్ ఘోరంగా మోగుతుండగా ఆమె సరుకు ఇన్వాయిస్‌లు సరిచూసింది. చెమట ఆరిపోయి మళ్లీ పట్టిన చీర భుజం దగ్గర షిఫ్ట్ చివరి గట్టితనం ముందే వచ్చేసింది. ముందు కౌంటర్‌లో మాత్రం కిరణ్ కుర్చీలో వాలి కస్టమర్ పేర్లు రెండుసార్లు అడుగుతున్న శబ్దం వినిపిస్తోంది. దీప్తి వదిన మాత్రం ఎవరొచ్చినా, “ఇప్పుడు పిల్లలు నేర్చుకోవాలి. బాధ్యత ఇవ్వాలి,” అని మెత్తగా చెప్పుతోంది. నేర్చుకోవాల్సిన పనే మాధవి భుజాలమీద ఉంది; బాధ్యత పేరు మాత్రం ఇంకొకరి మీద.

మూడు గంటల తర్వాత సరఫరాదారు వచ్చి నిలబడ్డప్పుడు అసలు చీలిక బయటపడింది. “మేడం, ఉదయాన్నే చెప్పిన క్రెడిట్ నోట్ ఎక్కడ? రిటర్న్ ఎంట్రీ పెట్టకపోతే కొత్త సరుకు దింపం,” అన్నాడు. కిరణ్ కంప్యూటర్ స్క్రీన్‌కి, లెడ్జర్‌కి, మళ్లీ సరఫరాదారు ముఖానికి చూస్తూ నిలిచిపోయాడు. “ఏ ఫైల్‌లో ఉంటుంది?” అన్నాడు నిస్సహాయంగా. మాధవి వెనకనుంచి విన్నది. ఆమెకి తెలుసు—నీలి ఫైల్‌లో కాదు, మందుల కంపెనీ పేరుతో వేసిన సన్నని గ్రీన్ ఫోల్డర్‌లో, నిన్న రాత్రి తానే సైన్ తీసి పెట్టింది. కానీ ఆమె ముందుకు రాలేదు.

“మాధవి, ఒక్కసారి చూడు,” రాఘవ్ తక్కువ స్వరంలో అన్నాడు. అతడు ఎప్పటిలా అభ్యర్థించాడు; ఆజ్ఞాపించలేదు. అదే ఆమెకు ఆగడానికి సరిపోయింది. దీప్తి వదిన వెంటనే, “చూడమంటే చూడాలి గానీ, కౌంటర్ మీదకి కాదు. చెప్పి వెళ్లు చాలు,” అంది. మాధవి తల తిప్పి ఆమెవైపు నేరుగా చూసింది. “చెప్పి వెళ్తే మళ్లీ తప్పు పేరుతోనే ఎంట్రీ పడుతుంది. తాళాలు నా చేతికి ఇస్తేనే సరిచేస్తాను,” అంది. స్వరం ఎత్తలేదు. కానీ వెనక కారిడార్‌లో మోగుతున్న ట్యూబ్‌లైట్ కంటే ఆ మాట గట్టిగా వినిపించింది.

ఒక క్షణం ఎవరూ కదలలేదు. సరఫరాదారు తన ఇన్వాయిస్‌ను అరమడిచి చెయ్యిలో తిప్పాడు. కస్టమర్ లైన్ పెరిగింది. కిరణ్ మౌస్‌పై చెయ్యి పెట్టి ఏ బటన్ నొక్కాలో తెలియక చెమటపట్టాడు. దీప్తి వదిన మొదట నవ్వేసేలా పెదవి విప్పి, చివరికి ఆ నవ్వే రాలేదు. “అంత డ్రామా అవసరమా?” అంది. మాధవి వెనక్కి ఒక అడుగు వేసింది. “అయితే నేనే గోదాములోనే ఉంటాను. ఎంట్రీ మీరే పెట్టండి.” ఆమె చేతిలో ఉన్న స్టాక్ పెన్‌ను కౌంటర్ అంచున సరిగ్గా పెట్టింది. అది వెనక్కి తగ్గడం కాదు; తాను ఎక్కడ నిలబడనుందో గీత గీయడం.

రాఘవ్ అప్పుడు మొదటిసారి కౌంటర్ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. బిస్కెట్ డబ్బా కింద నలిగిపోయిన షిఫ్ట్ షీట్ బయటకు తీశాడు. పక్కనే నిలబడ్డ నానమ్మ, పై అంతస్తు ఇంటి నుంచి నెమ్మదిగా దిగివచ్చి, “ఈ అక్షరాలు మాధవివే కదా?” అంటూ పాత రిటర్న్ బుక్ తెరిచింది. పేజీల మధ్య ఎండిపోయిన పసుపు మచ్చ, మందుల పేర్లు, తేదీల పక్కన చిన్న గుండ్రని అక్షరాలు. “గత మూడు నెలల రాత్రి క్లోజింగ్ ఎవరు వేసారో నేనెరిగి ఉండను అనుకున్నారా?” అని ఎవరినీ నొప్పించని స్వరంలో అడిగింది. ఆ ప్రశ్న కత్తి మాదిరి కాదు; అయితే దీప్తి వదిన చేతిలో ఉన్న హక్కు మాత్రం కరగడం మొదలైంది.

కిరణ్ స్టూల్‌ నుంచి లేచిపోయాడు. లజ్జతో కాదు—రిలీఫ్‌తో. “అక్కా, నాకు ఈ రిటర్న్ రాదు,” అన్నాడు నిజం ఒత్తిడికి లోనైన గొంతుతో. మాధవి అతని ముఖం చూడలేదు. ఆమెకి కనిపించింది కౌంటర్ తలుపు దగ్గర వేలాడుతున్న తాళాల కట్టే. దీప్తి వదిన వాటిని తీసి ఇవ్వకుండా, “ఒక్క ఎంట్రీకే అంతా మారిపోదు,” అంది. “అయితే ఒక్క ఎంట్రీ కూడా పడదు,” మాధవి చెప్పింది. ఈసారి రాఘవ్ ఆమెవైపు చూడలేదు; నేరుగా తాళాలవైపు చెయ్యి చాచాడు.

అది చిన్న కదలికే. కానీ దుకాణంలో గాలి దిశ మారినట్టైంది. రాఘవ్ తాళాలు తీసి మాధవి పక్కనున్న కౌంటర్‌పై పెట్టాడు; చేతిలో పెట్టలేదు. షిఫ్ట్ షీట్‌ని కూడా ఆమెవైపే తిప్పాడు. “నువ్వే పెట్టు. లైన్ ఆగుతోంది,” అన్నాడు. ఆ మాటలో క్షమాపణ లేదు, ప్రేమ ప్రదర్శన లేదు, సభ లేదు. పని ఎక్కడికి తిరిగి చేరాలో అక్కడికే నెట్టిన గట్టి అంగీకారం మాత్రమే ఉంది.

మాధవి వెంటనే లోపలికి రాలేదు. ముందుగా దీప్తి వదిన వైపు చూసింది. “స్టాక్ రూమ్, ఫోన్, డెలివరీ—అన్నీ నేను చూసి, లెక్క మాత్రం ఎవరో చూడటం ఇక వద్దు. నేను కూర్చుంటే పూర్తి కౌంటర్ నా బాధ్యత. లేదంటే గోదామే,” అంది. దీప్తి వదిన ఏదో చెప్పబోయి, కస్టమర్ గట్టిగా, “మేడం, మందు కావాలి ముందుగా,” అన్నాడంతో ఆ మాట గొంతులోనే మిగిలింది. మాధవి చేతిని చాచింది. తాళాల కట్ట చివరకు ఆమె అరలో పడింది.

తర్వాత కదలికలు వేగంగా, అలవాటుగా జరిగాయి. డ్రాయర్ తిప్పి తెరిచింది. నగదు కట్టలు సరి చేసింది. గ్రీన్ ఫోల్డర్ తీసి క్రెడిట్ నోట్ నంబర్ చదివింది. సరఫరాదారుడి ముందు రిటర్న్ ఎంట్రీ వేసి అతని సంతకం తీసుకుంది. కిరణ్‌కు కొత్త సరుకు బ్యాచ్‌ను ఎలా చెక్ చేయాలో రెండు వాక్యాల్లో చెప్పి పక్కకు జరిపింది. కస్టమర్‌కు తప్పు స్కాన్ అయిన మందులు తీసి సరైనవి బిల్లు చేసింది. ఇంకొకరికి జనరిక్ మార్పు వివరించింది. లైన్ కదలడం మొదలైంది. యంత్రం మళ్లీ తన ఒత్తైన శబ్దంతో పని చేయసాగింది. మాధవి వెనక భుజాల గట్టితనం మాత్రం ఆగలేదు; కానీ ఇప్పుడు అది మోయని భారం వల్ల కాదు, తిరిగి తన మెడ మీద కుదిరిన నిజమైన బరువు వల్ల.

దీప్తి వదిన కౌంటర్ బయట నిలబడి, “చేంజ్ చూసుకో... ఆ పాత బిల్లు కూడా—” అని మొదలుపెట్టింది. మాధవి తలెత్తకుండానే, “షిఫ్ట్ షీట్‌లో రాసి పెట్టండి. నేను చూస్తాను,” అంది. ఆ ఒక్క వాక్యం చాలు. బయట నిలబడి చెప్పే హక్కు అక్కడే ఆగిపోయింది; లోపల కూర్చున్న హక్కు ఆమెవైపు గట్టిగా మూసుకుపోయింది. నానమ్మ నెమ్మదిగా కూర్చున్న కుర్చీని వెనక్కి తోసిన శబ్దం వినిపించింది; అంతే.

రాఘవ్ ఒకసారి నీటి గ్లాస్ తీసుకుని కౌంటర్ అంచున పెట్టాడు. వారి మధ్య సంవత్సరాలుగా అర్ధమాటల్లో వేలాడిన దూరం అలాగే ఉంది; కానీ మొదటిసారి ఆ గ్లాస్ కస్టమర్ కోసం పెట్టినట్టుగా కాదు, లోపల కూర్చున్న మనిషి షిఫ్ట్ తనదే అన్నట్టుగా ఉంచబడింది. మాధవి కాసేపు కూడా పైకి చూడలేదు. గ్లాస్‌కు తాకలేదు. ముందున్న వృద్ధుడి ప్రిస్క్రిప్షన్‌పై వంగి, డోసేజ్ మళ్లీ చదివి, నెమ్మదిగా బిల్లు కత్తిరించింది.

చివరి కస్టమర్‌కి చిల్లర ఇస్తూ ఆమె షిఫ్ట్ షీట్‌పై సమయాన్ని సరిచేసింది. డ్రాయర్ ఇంకా తెరిచే ఉంది. మిషన్‌ నుంచి జారిన తెల్లని రిజిస్టర్ రోల్ ఆమె చేతి పక్కనే సాఫీగా విప్పుకుంటూ పడింది; అందులో కొత్త ఎంట్రీలు, తిరిగి వచ్చిన రిటర్న్ నంబర్, ఈ సాయంత్రం నుంచి లెక్క మళ్లీ ఎవరిని వింటుందో చదవగలిగేలా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.