నేను తప్పుకుంటే వాళ్ల సులువు దారి చచ్చింది
“అది నా టోకెన్, అమ్మా—ముందు నేనే వచ్చాను,” అని గర్భిణి ఊపిరి ఆడక కౌంటర్ గాజు మీద చేయి కొట్టగానే, మాధవి కుర్చీ లేకుండా పక్కనే నిలబడి ఉన్న చోటునుంచి ముందుకు జారింది. చేతిలోని అర్ధమడిచిన రసీదు చీటీని విప్పి, పాత రిజిస్టర్ మధ్య చిక్కుకున్న నంబర్ స్లిప్ను ఒకేసారి లాగి తీసింది. మెట్రో కార్డు అంచు చినిగిపోవడంతో ఆమె పర్స్ జిప్ దగ్గర బయటికి తొంగిచూస్తోంది; ఉదయం నుంచీ తడుముతూ తెరిచి మూసిన చేతి అలవాటు అది. “నలభై రెండు ముందు, నలభై నాలుగు తర్వాత,” అంది. “రక్తపరీక్ష ఫారం ఎవరు తీసుకున్నారు? నీలి ఫైలు ఇక్కడ పెట్టండి.” కుర్చీలో కూర్చోని చెప్పకపోయినా, వరుస కదిలింది.
క్లినిక్ పేరు బోర్డుపై డాక్టర్ రమణయ్య పేరు మెరుస్తోంది; నిజమైన భారమంతా మాత్రం కింద కౌంటర్పై మాధవి వేళ్లకే అంటుకుని ఉంది. ఉదయం ఆరు గంటలకు బస్సు మారి, మెట్రో ఎక్కి, అమీర్పేట్ నుంచి వచ్చేటప్పటికి అమ్మకి మందుల కోసం ఫార్మసీ బిల్లు మడిచి పర్సులో పెట్టుకుంది. నెలాఖరు దగ్గరైంది. జీతం ఆలస్యం అయితే ఇంటి అద్దెగాడు మెట్లు ఎక్కి తలుపు మోగిస్తాడు. అయినా ఇక్కడ ఆమె పేరు పిలిచేది అవసరం వచ్చినప్పుడే.
“మాధవి, పక్కకు జరుగు,” అని వసుంధర అత్త గట్టిగా అన్న శబ్దం గుమ్మం దాటిన వెంటనే లోపల ఉన్నవాళ్లంతా చూసారు. ఆమె వెంట శిల్ప వచ్చింది—కొత్తగా ఇస్త్రీ చేసిన కుర్తా, మెడలో ఐడి కార్డు రిబ్బన్, ముఖంపై ఇంకా పని మొదలుపెట్టని వెలుగు. వసుంధర అత్త కౌంటర్ వెనకనున్న కుర్చీని గట్టిగా లాగి శిల్పను కూర్చోబెట్టింది. “ఇవాళ్టి నుంచి ముందు డెస్క్ ఆమె చూస్తుంది. నువ్వు లోపల ఫైళ్లు సర్దు. బయట మాట్లాడేటప్పుడు కొంచెం ముద్దుగా మాట్లాడాలి. అర్థమైందా?”
మాధవి చేయి మధ్యలోనే ఆగింది. ఆమె ఛాతీకి క్లిప్తో కట్టుకున్న ఐడి తాడును వసుంధర అత్త రెండు వేళ్లతో తీసి, శిల్ప వైపు చాపింది. “ఇది పెట్టుకో. పేషెంట్లకి ముఖమే ముందుగా కనిపించాలి.” ఆ మాటను వినడానికి రమణయ్య గదివద్ద నిలబడ్డ అర్జున్కి కూడా సరిపోయేంత గట్టిగా చెప్పింది. అతను తండ్రి కోసం వచ్చిన ల్యాబ్ బాక్స్ తీసుకుని ఒక్క క్షణం కదలలేదు. ఆగినది అతడే కాదు; వరుసలో ఉన్న ఇద్దరు పెద్దాయన్లు కూడా ఎవరి మాట వింటే పని అవుతుందో లెక్క కడుతూ చూశారు.
మాధవి గొడవ పెట్టలేదు. ఆమె ఐడి తాడు వదిలేసి, కౌంటర్ కింద పడిపోబోతున్న రిక్విజిషన్ స్లిప్ల కట్టను పట్టుకుంది. “సరే,” అంది అంతే. కానీ వెంటనే శిల్ప ముందు ఉన్న టోకెన్ మెషీన్ దగ్గరకు వెళ్లి, దాని లోపల ఇరుక్కున్న కాగితం చిట్లికను సరిచేసింది. మళ్లీ సంఖ్య బయటకు వచ్చింది. వరుస మళ్లీ కదిలింది. కౌంటర్ తనను కూర్చోనివ్వకపోయినా, పని తన చేతుల్ని ఇంకా వదల్లేదనే చిన్న చిహ్నం అది.
మధ్యాహ్నానికి కుర్చీ మార్పు అవమానం కంటే దాని మూల్యం బయటపడింది. శిల్ప మొట్టమొదటి ఫోన్ కాల్కే తడబడింది. “రిపోర్ట్ రెడీ అయిందా?” అన్న ప్రశ్నకు ఏ ల్యాబ్ ఫైల్ ఎక్కడుందో తెలియక, వెనుక నిలబడ్డ మాధవి వైపు చూసింది. వసుంధర అత్త కంటి సైగతో మాధవి ముందుకొస్తే, “లోపల చెప్పు, బయట కాదు,” అని అడ్డుకుంది. ఐదు నిమిషాల్లో మూడు కాల్స్ మిస్ అయ్యాయి. ఉపవాసంతో వచ్చిన షుగర్ పేషెంట్ ఫారం మీద సమయం తారుమారైంది. స్కాన్ కోసం పంపాల్సిన పిల్లాడి ఫైలు రక్తపరీక్ష కట్టలోకి జారిపోయింది. వరుసలో ఉన్న శరీరాలు చిరాగ్గా కదిలాయి; గది వెలుతురు గోల చేసే హాల్ లైటు మోగుడు మరింత కఠినంగా వినిపించింది.
“అక్కా, నేను రెండు గంటలకు కాలేజీ పరీక్షకు వెళ్లాలి,” అని ఒక అబ్బాయి ఆత్రంగా అన్నాడు.
“ఒక్క నిమిషం,” అని శిల్ప చెప్పింది, కానీ ఏ నిమిషం ఎక్కడ పెట్టాలో ఆమెకే అర్థం కాలేదు.
మాధవి వెనక గోడకి ఆనుకుని నిలబడింది. చేతులు ఆగలేదు. ఎవరి చీటీ ఎవరిది, ఎవరికి ఉపవాసం, ఎవరికి మళ్లీ నమూనా తీసుకోవాలి—ఆమె మౌనంగా లెక్కపెడుతోంది. తప్పు ఎక్కడ పుడుతుందో ముందే కనిపిస్తోంది. బయట కూర్చున్న వృద్ధుడి దగ్గు గట్టిగా పెరిగింది. లోపల నుంచి నర్స్ వచ్చి, “సీబీసీ స్యాంపిల్ ఎవరూ పంపలేదు?” అని గట్టిగా అడిగింది. శిల్ప గందరగోళంగా ఖాళీ ట్రే చూపించింది.
అప్పుడు మొదటిసారి అర్జున్ ముందుకు వచ్చాడు. అతను గదివద్దే ఉండి అన్నీ చూస్తున్నాడు; ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అనే ఆ అసౌకర్యమైన అర్ధస్థితిలో అతను ఎప్పుడూ మాధవితో జాగ్రత్తగా మాట్లాడేవాడు. పెళ్లి మాట ఇంకా నోటికి రాకపోయినా, వసుంధర అత్త చూపు ఎప్పటినుంచో గుమ్మంగా ఉంది. ఇప్పుడు కూడా అతను ఆ గుమ్మం దాటకుండా, కౌంటర్ మూల వద్ద ఆగి శిల్పను అడిగాడు. “ఉపవాసపు వాళ్ల జాబితా ఎక్కడుంది?”
శిల్ప నిశ్శబ్దంగా తెల్ల ఫైల్, పసుపు ఫైల్, బిల్లు పుస్తకం—మూడూ కలిపి అతని చేతిలో పెట్టబోయింది. తప్పు అదే. పసుపు ఫైలే సాయంత్రం డాక్టర్ సంతకం వేయాల్సిన ముఖ్య రిజిస్టర్ కట్ట. మాధవి ఒక్క అడుగులో చేరి, “అది కాదు,” అంది. ఆమె స్వరం ఎత్తుకాలేదు; కానీ నేరుగా చెప్పింది. “అది మధ్యాహ్నం రిపోర్ట్ పంపే ఫోల్డర్. అది బయటికి వెళ్తే ఇంతకే ఆగదు.”
వసుంధర అత్త ముఖం గట్టిపడింది. “నువ్వెందుకు మధ్యలో?”
మాధవి మొదటిసారి ఆమెవైపు చూసి చెప్పింది. “తప్పు ఎక్కడ ఆగుతుందో నాకు తెలుసు. మీరు పక్కకి జరగండి, ఫోల్డర్ ఇక్కడ పెట్టండి.”
ఆ మాటతోనే గది తేలికపడలేదు. ఇంకా బరువే ఉంది. కానీ అర్జున్ చేతిలోని పసుపు ఫోల్డర్ గాల్లో ఒక క్షణం ఆగింది. వెంటనే అతను దాన్ని శిల్పకు తిరిగి ఇవ్వలేదు. కౌంటర్ మీద, మాధవి వైపు జారవేశాడు. “ఇది ఇక్కడే ఉంటుంది,” అన్నాడు. “ఉపవాసపు జాబితా కూడా మాధవికే ఉంది.” అది పెద్ద ప్రకటన కాదు. గాజుపైన కాగితం మెల్లగా జారిన శబ్దమే. అయినా వరుసలో నిలబడ్డ వారికీ, వసుంధర అత్తకీ, ఎవరి చేతిలో ప్రాణమైన దారి ఉందో కనిపించేంతది.
మాధవి ఫోల్డర్ తెరిచింది. లోపల అర్ధమడిచిన బిల్లులు, నోట్స్, సంతకం వేయని పేజీలు. ఆమె వేళ్లు వేగంగా కదిలాయి. “నలభై రెండు లోపలికి. డయాబెటిక్ స్యాంపిల్ ముందు. స్కాన్ పిల్లాడి ఫైలు నీలి కవర్లో. కాలేజీ అబ్బాయి రక్తం ఇప్పుడే తీసుకోండి—రెండు గంటలలోపే వెళ్తాడు.” ఎవరికీ ఆమె కుర్చీ ఇవ్వలేదు; కౌంటర్ అంచునే నిలబడి, పని తన స్థానాన్ని తానే చేసుకుంది. నర్స్ వచ్చి ఆమె చేతి నుంచే జాబితా తీసుకుంది. ఫోన్ మళ్లీ మోగగానే, ఈసారి మాధవే ఎత్తి రెండు వాక్యాల్లో సమాధానం చెప్పి, రిజిస్టర్లో సమయం గుర్తు పెట్టింది.
వసుంధర అత్త కొద్దిసేపు సహించింది. ఆ తర్వాత తనకు మిగిలిన ఒక్క దారి తీసుకుంది—ముఖరక్షణ. “సరే, ఇంత తాత్కాలికం మాత్రమే,” అని ఎవరినో నచ్చజెప్పే స్వరంతో అంది. “శిల్ప కొత్తది కదా. నువ్వు వెనకనుండి చెబితే చాలు. క్లిప్ ఆమెదే ఉంచు. బయటకి చూసే వాళ్లకి కనబడేది అదే.”
ఆ ఒక్క మాటే మాధవి వెన్నెముక నిటారుగా చేసింది. కష్టమంతా తన చేతిలో, కనిపించేది వేరొకరి మెడలో—అది తిరిగి వస్తేనే ఈ రోజు అర్ధం ఉంటుంది. గదిలో ఉన్నవాళ్లు తమ తమ పనులతో ఉన్నట్టే కనిపించారు; కానీ అందరూ విన్నారు. అర్జున్ తండ్రి రమణయ్య గది తలుపు దగ్గర నిలబడి బయటకి చూశాడు. వృద్ధుడి దగ్గు మధ్యలో ఆగింది. శిల్పే ముందుగా క్లిప్ తాడును తాకి, గందరగోళంగా నవ్వబోయి ఆపింది.
అర్జున్ శిల్ప వైపు చేయి చాపలేదు. వసుంధర అత్త చెప్పిన సులువు మార్గం—పని మాధవి చేస్తుంది, పేరు మరొకరి మెడలో తిరుగుతుంది—అదే అక్కడ చచ్చిపోవాల్సిన దారి. అతను కౌంటర్ లోపలికి అరకదం వచ్చి, శిల్ప ముందు పెట్టిన పచ్చని టోకెన్ పెట్టెను పక్కకు జరిపాడు. ఖాళీ చేసిన స్థలంలో షిఫ్ట్ రిజిస్టర్, పసుపు ఫోల్డర్, సంతకం పుస్తకాన్ని మాధవి ముందుంచాడు. “బయటకి ఎవరు కనబడాలో కాదు,” అన్నాడు నిమ్మదిగా, కానీ తేల్చేస్తూ. “ఇప్పుడిది ఎవరు నడపాలి అనేదే ముఖ్యం.”
వసుంధర అత్త వెంటనే మండింది. “అర్జున్, జనాల ముందు—”
“జనాల ముందు తప్పు జరగకూడదు,” అన్నాడు అతను. అంతే. ఆమెకు పరువు కాపాడే మృదువైన అబద్ధాన్ని అతను ఇవ్వలేదు.
శిల్ప నిశ్శబ్దంగా తన మెడలోని ఐడి తాడును విప్పింది. మాధవి వైపు పూర్తిగా చూడలేక, క్లిప్ను కౌంటర్పై ఉంచింది. వసుంధర అత్త శ్వాస గట్టిగా వినిపించింది. ఆ విరామంలో ఎవరో ఫీజు కౌంటర్పై నాణేలు లెక్కపెట్టారు; హాల్ లైటు మోగుడు మళ్లీ వచ్చింది. మాధవి మాత్రం వెంటనే క్లిప్ ఎత్తలేదు. ముందుగా ఫైల్లోని పెండింగ్ పేజీని బయటకు తీసి, సమయాన్ని రాసింది. తర్వాత రక్తపరీక్ష పంపిన బ్యాచ్ నంబర్ జతచేసింది. ఆ తర్వాతే క్లిప్ వైపు చేయి చాపింది.
ఆమె దాన్ని తన అరలోకి తీసుకుంది. బొటనవేలితో లోహ అంచున ఒకసారి నొక్కి, ఐడి తాడుకు పెట్టలేదు. కౌంటర్పై ఉన్న షిఫ్ట్ పుస్తకాన్ని తన వైపు పూర్తిగా లాగుకుంది. “ఇప్పటి నుంచి మధ్యాహ్న రిజిస్టర్ నా సంతకంతోనే కదులుతుంది,” అంది. ఎవరినీ చూడకుండా, పేజీ కింద తన పేరు స్పష్టంగా రాసింది—మాధవి. గీత చివరికి కలం ఒత్తిడి బరువుగా పడింది. అప్పుడు మాత్రమే తాడుకు క్లిప్ అమర్చుకుని ఛాతీకి వేసుకుంది.
వసుంధర అత్త ఏదో మళ్లీ చెప్పబోయి ఆగింది. మాట కన్నా రాయబడిన సంతకం కఠినమైందేమో. శిల్ప కుర్చీ నుండి లేచి పక్కకు జరిగి నిలబడింది. మాధవి కూర్చోలేదు; నిల్చునే సరికి వరుస, కాల్స్, ఫైళ్లు మళ్లీ ఒక దారిలో పడ్డాయి. కౌంటర్ ఎవరిదో ఇప్పుడు వాదనతో కాదు, కాగితాల కదలికతో నిర్ణయమైపోయింది.
రాత్రికి క్లినిక్ మూసేసే సమయానికి హాల్ లైటు మోగుడు పల్చగా మారింది. గాజు కిటికీకి బయట రోడ్డుమీద బజ్జి దుకాణం పొగ ఎగిసింది. మాధవి భుజాల్లో షిఫ్ట్ చివరి గట్టితనం నిలిచే ఉంది. పసుపు ఫోల్డర్ కౌంటర్పై ఆమె వదిలినట్టే ఉంది. లోపల చివరి పేజీపై సంతకం ఆరుతోంది. ఆమె క్లిప్ను విడదీసి అరలో పడేసుకుంది; లోహం తాకిన చిన్న శబ్దం ఖాళీ కౌంటర్పై స్పష్టంగా వినిపించింది.