మొదట నవ్వారు, చివరికి ఆమెకే వంగారు

“అది నీ లైన్ కాదు, మధులిక. పక్కకు నిల్చో,” అని ప్రవీణ్ బావ చేతిలో ఉన్న అతిథి జాబితా పలకతో గాల్లో కోసినట్టుగా చూపించాడు. కన్వెన్షన్ వేదిక ముందు డ్రాప్-ఆఫ్ లేన్‌లో ఒక తెల్ల కారు బ్రేక్ కొట్టింది; తలుపు తెరుచుకున్న శబ్దం, మల్లెపూలు, పెట్రోల్ వాసన కలసి గాలి గట్టిగా తగిలింది. మధులిక చేతిలో ఉన్న నీలి ఫైలు, ఆలస్యంగా తిరిగి ఇచ్చిన ప్రవేశ తాళం, చల్లారిపోయిన భోజన పెట్టెతో ఉన్న చిన్న సంచి—అన్నీ ఒక్కసారిగా భారంగా అనిపించాయి. లోపలికి వెళ్తున్నవాళ్ల క్యూకి ఆమెను దూరంగా, స్తంభం దగ్గర నిలబడమన్నాడు ప్రవీణ్. చూసేవాళ్లు చాలామంది—సుమిత్ర అత్త, రెండు మేనమామలు, రిసెప్షన్ సిబ్బంది, వేదికకు చేరిన మొదటి అతిథులు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని సంవత్సరాలుగా చెప్పుకున్న దగ్గరితనాన్ని అతడు ఒక్క వాక్యంలో పనిమనిషి గీతకు తోసేశాడు.

“నన్ను పిలిపించిందే మీరే,” అంది మధులిక. గట్టిగా కాదు; వినిపించాల్సినంత మాత్రమే. “పిలిపించాం అంటే లోపల కూర్చోబెడతామా? ఈ రోజు పెద్ద వాళ్ల రోజు. నువ్వు బయట సమన్వయం చూసి ఉంటే చాలదు?” అతడు నవ్వుతూ అన్నాడు. ఆ నవ్వు తనకన్నా వెనుక నిల్చున్న వాళ్లకోసం. వెంటనే పక్కనున్న బాలుడి మెడలోని పాస్‌ని సరిచేసి, “వీఐపీ వచ్చినా ముందుగా నాకు చెప్పాలి. ఆమెకి ఎవ్వరూ ఏమీ ఇవ్వకండి,” అని రమేష్‌కి చెప్పాడు.

మధులిక ఒక్క క్షణం అతని చేతిలోని జాబితాను చూశింది. ఆ కాగితం మడతపెట్టిన శబ్దం ఎండిన కాగితం రాపిడి లా వినిపించింది. ఆమె వెనక్కు అడుగు వేసింది—తగ్గి కాదు, తప్పుకుని. స్తంభం పక్కన నిల్చున్న భద్రతా బాలుడి చేతిలోంచి ఒక ఖాళీ క్లిప్‌బోర్డ్ తీసుకుంది. దానిపై ఉన్న రాక సమయాలను ఒక్కసారి చూశింది. ప్రవీణ్ ఆమె వెనక్కు వెళ్లడమే ఓడిపోయినట్టు భావించి మరొక కారువైపు దూసుకెళ్లాడు. అదే మొదటి చీలిక.

రెండు నిమిషాలు గడవకముందే గందరగోళం చెలరేగింది. విశాఖపట్నం నుంచి రావాల్సిన ప్రధాన అతిథి కుటుంబం ముందే వచ్చింది; కానీ వారికోసం కేటాయించిన స్వాగత పాస్‌లు కనిపించలేదు. లోపల హాల్‌ వైపు పంపించిన ఇద్దరు బంధువులు పేర్లు కూడా సరైనగా చదవలేక తడబడిపోయారు. ఒక డ్రైవర్ గాజు దిగదీసి, “సార్, ఎవరు తీసుకుంటారు? వెనక మరి రెండు కార్లు ఉన్నాయి,” అని అరిచాడు. ముందలి లేన్ నిండిపోయింది. ఎవరో పూల త్రే తప్పు వాహనానికి తీసుకెళ్లారు. రమేష్ చెమట తుడుచుకుంటూ ప్రవీణ్ వైపు చూసాడు; ప్రవీణ్ మాత్రం మొబైల్ చెవికి పెట్టుకొని పెద్దమనిషిలా తిరుగుతున్నాడు, కాని ఎవరిని ఎక్కడ నిలపాలో అతనికే తెలీదు.

మధులికకు ఇది కొత్త కాదే. ఆమె హైదరాబాద్‌లో సేవా రంగం కార్యక్రమాలు నడిపే సంస్థలో పని చేస్తుంది; ఆహ్వాన పట్టిక, దిగే క్రమం, వృద్ధుల నడక దూరం—ఏది తప్పితే ఎక్కడ కట్టుకట్టుకుపోతుందో ఆమెకు బాగా తెలుసు. కానీ ఇప్పటివరకు ఆ జ్ఞానం ఎవరికీ అవసరం లేదని నటించారు. ఇప్పుడు మాత్రం ఒక వృద్ధ దంపతులు కారులో నుంచే ఎదురు చూస్తున్నారు, వెనక హారన్‌లు మోగుతున్నాయి, లోపల ముహూర్త సమయం దగ్గరపడుతోంది. ప్రవీణ్ ఆత్రంగా, “పాస్‌లు ఎవరి దగ్గర? నేను ఇచ్చానుగా!” అని సిబ్బందిపైనే కేకేశాడు.

మధులిక స్తంభం నుంచి బయటకు వచ్చింది. “రమేష్, రెండో టేబుల్ క్రింద నలుపు ఫోల్డర్ ఉంది. అందులో అదనపు అతిథి చీటీలు ఉంటాయి. ఎరుపు స్టిక్కర్ ఉన్నవి పెద్దవాళ్ల కోసం, పచ్చవి వెంట వచ్చిన వారి కోసం,” అంది. రమేష్ కదలబోతుండగానే ప్రవీణ్ తిరిగి, “నీకు ఎవరు చెప్పమన్నారు? పక్కనే నిల్చో అన్నది వినిపించలేదా?” అని ఎగిరి పడ్డాడు.

ఆమె అతని దగ్గరకు వెళ్లలేదు. అదే దూరంలో నిలబడి అడిగింది—ఆ స్వరం క్యూలో నిల్చున్నవారికీ, కారులో కూర్చున్నవారికీ, సుమిత్ర అత్తకూ స్పష్టంగా వినిపించింది. “ఇప్పుడే మీరు చెప్పండి, బావా—ఈ వాహనాల క్రమం ఎవరి దగ్గర ఉంది? ప్రధాన అతిథి పేర్ల స్పెల్లింగ్ కూడా చదవలేని వాళ్లని లోపలికి పంపి, జాబితా, తాళం, అదనపు చీటీలు అన్నీ నా దగ్గర నుంచి తీసేసి, ఇప్పుడీ లేన్ ఆగిపోతే బాధ్యత ఎవరిది?”

అతని చెయ్యి గాల్లోనే ఆగిపోయింది. ఆమె మీద చూపించబోయిన వేళ్లు జాబితా పలక అంచునే కఠినంగా నిలిచిపోయాయి. వెనక కూర్చున్న వృద్ధ మహిళ గాజు తట్టింది. “మమ్మల్ని దింపుతారా, లేదంటే మేమే దిగాలా?” అని డ్రైవర్‌కి చెప్పింది. సుమిత్ర అత్త ఒక అడుగు ముందుకేసి ప్రవీణ్ ముఖం చూసింది. రమేష్, “మేడమ్ చెప్పిన ఫోల్డర్ నిజమే సార్… ఉదయం ఆమెనే పెట్టింది,” అని కొంచెం తడబడి అన్నాడు. ఆ ఒక్క వాక్యం చాలు. borrowed అయిన ఆదేశ ధైర్యం ప్రవీణ్ ముఖం మీదుంచి జారిపోయింది.

“ఫోల్డర్ తెమ్మని అన్నాను కదా,” అంది మధులిక రమేష్‌కి. ఈసారి ఎవరూ అడ్డుకోలేదు. ఆమె క్లిప్‌బోర్డ్‌పై సమయాలను వేగంగా మార్చింది. “మొదట ఈ కారు. వృద్ధులు. పూలు కాదు—నీళ్లు. తరువాత సిల్వర్ ఇన్నోవా. ఆ తరువాత మీడియా వాహనం కుడి వైపు పార్కింగ్‌కు.” ఒక చేతితో డ్రాప్-ఆఫ్ తలుపు పట్టి, ఇంకో చేతితో కార్‌ డోర్ తెరిచి వృద్ధ మహిళకు దిగే చోటు చూపించింది. ఇద్దరు బాలుర్ని పేరుపేరునా పిలిచి సరైన లేబుళ్లు ఇచ్చింది. లోపల ద్వారచౌకట్లో కాసేపు ఆగి చూస్తున్న అనిల్ కూడా ఆమె ఇచ్చిన సంకేతం చూసి మెట్లు ఖాళీ చేయించాడు.

ప్రవీణ్ ఇంకా గట్టిగానే కనిపించడానికి ప్రయత్నించాడు. “అందరూ నా మాట వినండి,” అన్నాడు. కాని ఆ మాట తర్వాత ఎవరూ అతనివైపు చూడలేదు. రమేష్ ఫోల్డర్‌తో నేరుగా మధులిక దగ్గరికి వచ్చాడు. ఒక యువకుడు ఆమె చేతిలోనే పేర్ల బాడ్జ్‌ల గుత్తిని పెట్టాడు. పూలతట్టె తీసుకెళ్తున్న అమ్మాయి, “అక్క, ఇప్పుడు ఎవరికీ?” అని అడిగింది. కార్లు ఆగే విధానం, తలుపులు తెరుచుకునే క్రమం, లోపలికి మొదట ఎవరు వెళ్తారో—అన్నీ ఆమె చూపే వేళ్లకు తగ్గట్టు మారిపోయాయి. కొద్దిసేపటి క్రితం ఆమెను ప్రధాన ద్వారం నుంచి దూరంగా తోసిన అదే జనసందోహం ఇప్పుడు ఆమెను చూసి దారి విడిచింది.

ఆ సమయానికే నల్లటి విలాసవంతమైన కారు నెమ్మదిగా లేన్‌లోకి వాలి ఆగింది. లోపల నుంచి రాష్ట్ర స్థాయి అవార్డు ప్రధాన అతిథి విజయలక్ష్మి దేవి దిగబోతున్నారని రమేష్ భయంతో చెప్పాడు. ఆ వాహనం కోసం బయటే వేచిచూస్తున్న ఫోటోగ్రాఫర్లు కదిలారు. ప్రవీణ్ ఒక్కసారిగా మళ్లీ జోరెక్కినట్టు పరుగెత్తి ముందు నిలబడ్డాడు. “ఇది నా రిసీవ్. అందరూ వెనక్కు. మధులిక, నువ్వు పక్కకు,” అని గట్టిగా అన్నాడు. కుటుంబ పెద్దల కళ్ళంతా అక్కడికే చేరాయి. ఇదే నిజమైన గీత—ఎవరు స్వాగతం చేస్తారు, ఎవరి పేరు కనిపిస్తుంది, ఎవరి చేతి మీదుగా అతిథి లోపలికి వెళ్తారు.

మధులిక తలుపు దగ్గరే నిల్చుంది. రమేష్ చేతిలో ఉన్న తాళాన్ని తీసుకుని, ప్రధాన ద్వారం పక్కన ఉన్న లోపలి ప్రవేశం లాక్‌ను తెరిచింది. తాళం తిరిగిన చిన్న లోహ శబ్దం ఆ హడావుడిలో కూడా స్పష్టంగా వినిపించింది. “రమేష్,” అంది, “ప్రధాన అతిథి స్వాగతం నా ఆధ్వర్యంలో. పేరుపలకను ప్రవేశ ద్వారం నోటీస్ గోడపైకి మార్చు. ‘ఆగమన సమన్వయం – మధులిక’ అని పెట్టు. మిగతా వాహనాలు నా క్రమంలోనే దిగాలి.” ఆమె ఆ మాటను ప్రవీణ్‌కి కాదు; సిబ్బందికి, కెమెరాలకి, కారులో నుంచి దిగబోతున్న అతిథికి, మెట్లపై నిల్చున్న బంధువులకి ఒకేసారి చెప్పింది.

ప్రవీణ్ దగ్గరకు వచ్చి తక్కువ స్వరంలో కాదు, కంగారుతో గట్టిగానే, “ఏమిటి ఇది? నా అనుమతి లేకుండా—” అన్నాడు. మధులిక అతని మాట మధ్యలోనే నిలిపేసింది. “అనుమతి మీది అయితే లేన్ ఇక్కడే ఆగిపోయేది. స్వాగతం బాధ్యత ఎవరు నడుపుతున్నారో ఇప్పుడే అందరికీ కనిపిస్తోంది. మీరు పక్కకు నిల్చోండి. వృద్ధులు లోపలికి చేరాలి, ప్రధాన అతిథి వేచి ఉండరు.”

అతడు చివరి ప్రయత్నంగా విజయలక్ష్మి దేవి కార్ తలుపు దగ్గరకు చెయ్యి చాచి, “మేడమ్, ఈ వైపు—” అన్నాడు. కానీ తలుపు తెరిచిన వెంటనే లోపల నుంచీ సహాయకురాలు, “మాకు పేరు ధృవీకరించిన వారు ఎవరు?” అని అడిగింది. రమేష్ ఆలోచించకుండా మధులిక వైపే చూపించాడు. అదే క్షణం కెమెరా ఫ్లాష్ వెలిగింది. ప్రవీణ్ చాచిన చెయ్యి గాల్లో ఒంటరిగా మిగిలింది. మధులిక ముందుకు వెళ్లి పేరును స్పష్టంగా పలికి స్వాగతించింది, సరైన దారి చూపించింది, లోపలి ఖాళీ మార్గం వైపు అతిథిని తీసుకుంది. విజయలక్ష్మి దేవి తల ఊపి ఆమెతోనే అడుగులు కలిపింది.

దెబ్బ ఒక్కటే కాదు. బయట క్యూలో నిలిచినవారు ఎవరి వెనక నడవాలో వెంటనే మార్చుకున్నారు. పూలతట్టె మళ్లీ ప్రవీణ్ చేతిలోకి రాలేదు. సుమిత్ర అత్త తన చీర అంచు సరిచేసుకుంటూ అతని దగ్గరికి వెళ్లలేదు; ఎదురుగా ద్వారం పట్టి నిల్చున్న మధులికను చూసింది. అనిల్ మెట్లు దిగుతూ, “మధు, లోపల ముందు వరుస ఖాళీ చేశాం,” అన్నాడు. ఆ పిలుపు స్పష్టంగా వినిపించింది. ఇప్పటివరకు దాచిపెట్టిన సమాన గౌరవం కాదు అది—అధికారాన్ని ఎక్కడ పెట్టాలో గుమిగూడినవాళ్లు మారుస్తున్న క్షణం. ప్రవీణ్ ముఖం మీద ఉన్న ఆత్మవిశ్వాసపు పూత చెమటతో కలిసి వాలి, అతని స్వరం ఒకే మాటలో చిన్నబోయింది. “రమేష్… ఒక నిమిషం…”

కాని రమేష్ అతని దగ్గరకు వెళ్లలేదు. మధులిక చూపినట్టు మిగతా వాహనాలు నిలిపించాడు. ఆమె ఒక బాడ్జ్ గుత్తిని అతని చేతిలోంచి తీసుకుని, తప్పుగా ముద్రించిన రెండు పేర్లను వెంటనే వెనక్కి పెట్టి, సరైన వాటిని ఎంపిక చేసింది. ద్వారం పక్కనున్న నోటీస్ గోడపై పేపర్ టేప్ చప్పుడుతో కొత్త పలక అతికించబడింది. పాతదానిపై ప్రవీణ్ పెట్టించిన “ఆగమన స్వీకారం – ప్రవీణ్” కాగితం అరకొరగా వంగి కిందికి జారింది. దాని మీద కొత్త తెల్ల పలక సూటిగా పడింది.

ప్రధాన అతిథి లోపలికి అడుగుపెట్టే ముందు మధులిక ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి స్పష్టంగా అంది, “ఇక నుంచి ఎవరు వచ్చారో, ఎవరు ముందుగా దిగాలో, ఎవరు లోపలికి తీసుకెళ్లాలో—నా దగ్గరే చెప్పాలి. రమేష్, జాబితా నా చేతిలోనే ఉంటుంది.” అంటూ ప్రవీణ్ చేతిలో ఉన్న పలకను తీసుకుంది. అతడు పట్టుకోవాలనుకున్నా ఆలస్యమైంది. అతని వేళ్ల మధ్య నుంచి కాగితం సలసలాడుతూ జారిపోయింది. అదే అతని ముఖం జారిన శబ్దంలా అనిపించింది.

లోపలి ద్వారం ఇంకా తెరిచి ఉంది. మల్లెపూల దండల కింద గోడకు అతికించిన నోటీస్ పలకపై పెద్ద అక్షరాల్లో నిలిచింది—“ఆగమన సమన్వయం: మధులిక.” దాని కింద ఆమె స్వయంగా సరిచేసి చేర్చిన చిన్న పలక, ద్వారం కదిలినా కదలకుండా అచ్చంగా పట్టుకుని ఉంది: “ప్రధాన అతిథి స్వాగతం – మధులిక ఆధ్వర్యంలో.” ఆమె ఆలస్యంగా తిరిగి ఇచ్చిన తాళాన్ని నోటీస్ గోడ క్రిందనున్న హుక్‌కు వేలాడదీసి, పలక అంచును సరిచేసింది. అక్షరాలు తెరిచి ఉన్న ద్వారం పక్కనే ఆమె వైపే నిలిచిపోయాయి.