ముందు సీటు ఆమెకే మారింది

“అయ్యో, ఆ డబ్బా అక్కడ పెట్టకు, ముందు బెంచ్ మీద మా వాళ్లు కూర్చుంటారు,” అని వేణి అత్త మాధవి చేతిలోని స్టీల్ భోజన డబ్బాను లాగి, బెంచ్ చివర చల్లని నీళ్లు జారిన దగ్గరికి నెట్టేసింది. ఆ ఒక నెట్టుడు చాలింది. ముందు సీటు మీద మాధవి వేసి పెట్టిన దుపట్టా మడత జారి కింద పడింది; ఆమె కోసం ఉంచినట్టు కనిపించిన స్థలం వెంటనే శైలజ కూర్చున్న నడుముతో మూసుకుపోయింది. ఎదురుగా టోకెన్లు పట్టుకుని కూర్చున్న మరో కుటుంబం, గాజు తలుపు వైపు నిలబడ్డ ఇద్దరు పురుషులు, రిజిస్టర్ కౌంటర్ దగ్గర రసీదు కోసం అడ్డంగా వంగిన అమ్మాయి—అందరూ చూసారు.

మాధవి ఒక్కసారిగా వంగి దుపట్టా ఎత్తుకుంది. డబ్బా మూతపై మామిడి పప్పు నూనె వలయం గడ్డ కట్టినట్టు నిలిచింది. ఉదయం మీట్రో ఎక్కే ముందు వండిన భోజనం అది; ఆమె తిన్నది లేదు, అర్జున్ తినలేదు, కానీ వేచి కూర్చోడానికి ముందు స్థలం మాత్రం ఆమెదని అన్నాడు. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అని రెండు ఇళ్లూ మాట్లాడుకుంటూ వచ్చిన సంబంధమే ఇది. అయినా ఇప్పుడు వేణి అత్త గొంతు ఒక నిర్ణయంలా వినిపిస్తోంది.

“నువ్వు వెనక కూర్చోమ్మా,” వేణి అత్త గొంతు మెల్లగా, కానీ అందరికీ వినిపించేలా మారింది. “మొదట పెద్దవాళ్లు. తర్వాత ఎవరు లోపలికి వెళ్లాలో నేను చెబుతాను.”

మాధవి వెనక్కి వెళ్లలేదు. డబ్బాను తీసుకుని బెంచ్ చివర పెట్టలేదు కూడా. నేరుగా ముందు బెంచ్ పక్కన నిలబడి, కౌంటర్‌కి తాను ఇచ్చిన ఫైల్ కనిపించేంత దగ్గరగా వచ్చి, “మా అపాయింట్మెంట్ పేరు ఎవరి మీద ఉందో ఒక్కసారి చెప్పండి,” అని రిజిస్టర్ క్లర్క్‌ని అడిగింది. ఆ ప్రశ్న ఒక్కసారిగా గదిలో గాలి మలిచినట్టు అయింది. వేణి అత్త ఆమె వైపు చూసి పెదవి వంచింది; కానీ కౌంటర్‌పై స్టేప్లర్, నంబర్ టోకెన్లు, నీలి కార్బన్ పేపర్ మధ్య వంగి కూర్చున్న క్లర్క్ కంప్యూటర్‌కి తల దించక తప్పలేదు.

“అర్జున్ కుమార్… ఇంకా,” అని స్క్రీన్ చూడుతూ ఆగాడు.

“చాలు,” వేణి అత్త కట్ చేసింది. “పురుషుడి పేరు ఉన్నది కదా. అతనే ముందు.”

మాధవి ఏమీ అనలేదు. ఫోన్ వెలుగు ఆమె అరచేతిలో తక్కువగా మెరుస్తోంది. అర్జున్‌కు పంపిన మూడు సందేశాలు నీలం టిక్కులూ కాక, తెల్లగానే పడి ఉన్నాయి. ఆమె ఫోన్ తిరగేసి ఆ వెలుగు మూసేసింది. ఆ చలనం చిన్నదే, కానీ వేణి అత్త ఊహించనిది. “వచ్చాక అడుగుతాను,” అంది మాధవి, కౌంటర్ పక్కనే నిలబడి.

పది నిమిషాలు గడిచేసరికి గది వేణి అత్త పఠనాన్ని నిజం అనుకోవడం మొదలుపెట్టింది. శైలజ తన చీర అంచుని ముందు బెంచ్ మీద విస్తరించి “ఇది మా సైడ్” అన్నట్టుగా ఉంచుకుంది. టోకెన్ పిలిచినప్పుడల్లా వేణి అత్త ముందే లేచి, ఎవరు వెళ్లాలి, ఎవరు కూర్చోవాలి అన్నట్టు చేతితో చూపిస్తోంది. “ఆమె ఫైల్ ఇవ్వు,” అని క్లర్క్ ఒకసారి అన్నాడు; వేణి అత్త మాధవి చేతిలోని ఫైల్ తీసుకుని తానే అందించింది. “సంతకం ఇక్కడ,” అన్న నర్సింగ్ స్టాఫ్ మాట మాధవి వైపు రాలేదు; వేణి అత్తే కలం పట్టుకుని అర్జున్ పేరు దగ్గర గీత గీస్తూ నిలిచింది.

“అది పేషెంట్ సంతకం,” మాధవి చెప్పింది.

“అయ్యో, మా మధ్య ఏంటి వేరు? పెళ్లి అయ్యాక అన్నీ ఒకటే,” అంటూ వేణి అత్త నవ్వింది. ఆ నవ్వులో ఆమోదం లేదు; తొందరగా గేటు వేసినట్టే ఉంది. ఎదురుగా కూర్చున్న ఆంటీ తన కూతురికి నిదానంగా, “ఇంకా పెళ్లే కాలేదేమో,” అని చెప్పింది. అంతే. మాధవి వెనక సీటు ఖాళీగా ఉన్నా, ఆమె నిలబడటమే గదిలో ఆమె స్థానం అయిపోయింది.

రిజిస్టర్ క్లర్క్ ఒక్కసారిగా గాజు తలుపు తెరిచి, “టోకెన్ నలభై రెండు, స్కాన్‌కు రెడీ,” అని పిలిచాడు. వెంటనే రెండు గీతలుగా క్యూలు పగిలాయి—బెంచ్ నుంచి లేచినవాళ్లు ఒక వైపు, రసీదు చేతిలో ఉన్నవాళ్లు మరో వైపు. వేణి అత్త శైలజని ముందుకు తోశింది. “మా టోకెన్ ఇదే. లేచి పో,” అంది. మాధవి చేతిని తాకి పక్కకు జరపబోతూ, “వెనక్కి నిల్చో” అని గుసగుసలాడింది.

అప్పుడే క్లర్క్ ఫైల్‌పై అట్టకట్టిన చీటి చూసి, “ఒక్క నిమిషం. ఇది జంట కౌన్సెలింగ్ స్లాట్. ఇద్దరూ కలిసే,” అన్నాడు. అతని చేయి నేరుగా మాధవి వైపు ఎత్తింది. “మేడం, మీరు ముందుకు రండి.”

గీతలు నిజంగానే పగిలిపోయాయి. శైలజ ఆగిపోయింది. వెనక నిల్చున్న వ్యక్తి తన భుజం తీసి మాధవి వెళ్లేందుకు చోటిచ్చాడు. మాధవి కదల్లేదు; వేణి అత్త ముందే బిగుసుకుని, “ముందు మా అబ్బాయి వస్తాడు, తర్వాత ఆమె,” అంది. కానీ క్లర్క్ గాజు తలుపు అర్ధం తెరిచి అలాగే పట్టుకున్నాడు. “ఇద్దరూ అంటే ఇద్దరూ. ముందు నిల్చున్నవాళ్లు ఇద్దరే వస్తారు. మిగతావాళ్లు బయట.”

ఆ ‘ముందు’ అనే మాట గదిలో స్పష్టంగా పడ్డది. మాధవి అడుగు వేసింది. వేణి అత్త వేళ్లు ఆమె మణికట్టుపై బిగించాయి. చీర గాజులు చప్పుడయ్యాయి. ఇంతలో బయట కారిడార్ చివర నుంచి వేగంగా వచ్చిన అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.

అర్జున్.

హైదరాబాద్ ట్రాఫిక్ దుమ్ము ఇంకా అతని చొక్కా భుజాలపై ఉంది. అతను ముందుగా వేణి అత్తని కాదు, మాధవి మణికట్టు మీద బిగిచ్చిన ఆ చేతినే చూశాడు. తర్వాత ముందు బెంచ్‌ మీద శైలజ కూర్చున్న చోట, కింద పడిన దుపట్టా మడత, చల్లారిపోయిన డబ్బా, కౌంటర్‌పై తిరుగుతున్న ఫైల్—అన్నీ ఒక్కసారి చూసేశాడు. సేవా రంగంలో ఎదిగిన వాళ్లకి అలవాటైన త్వరత్వర నిర్ణయం అతని కళ్లలో మెరిపింది; కానీ గళం మాత్రం కొలతగా వచ్చింది.

“చేతి విడిచేయండి, అత్త.”

వేణి అత్త వెంటనే బలహీనమైన నవ్వు నవ్వింది. “నువ్వే చెప్పు. ప్రొసీజర్‌కి ముందు ఎవరు లోపలికి—”

“మాధవి,” అని అతను తలుపు దగ్గరే అన్నాడు. ఒక్క పేరు. గట్టిగా కాదు; కానీ గది మొత్తం మళ్లీ వినేలా. “నా తోడు ఎవరు అంటే మాధవి. ముందుగా లోపలికి వచ్చేది మాధవే.”

ఆ వాక్యం కౌంటర్ పైనున్న చిన్న గంట మోగినట్టుగా తగిలింది. శైలజ లేచి నిలబడింది. ఎదురుగా కూర్చున్న ఆంటీ తన మాట మింగేసుకుంది. వేణి అత్త ముఖం ఒక్కసారిగా కఠినమై, “ఇంతమందిముందు ఏమని మాట్లాడుతున్నావు? ఇంకా ఏం ఖాయం కాలేదు,” అంది.

అర్జున్ నేరుగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు. ముందు బెంచ్ మధ్యలో ఎర్ర ప్లాస్టిక్ చిట్టీ పిన్‌తో అట్ట వేసి ఉంది—“ప్రథమ టోకెన్ / జంట ప్రవేశం” అని. ఇప్పటివరకూ వేణి అత్త దాన్ని తన చీర కొంగతో కప్పి, తమవైపు గుర్తుగా ఉంచుకుంది. అర్జున్ ఆ చిట్టీని పిన్‌తో సహా తీసేశాడు. ప్లాస్టిక్ గీసుకున్న శబ్దం బిగుసుకున్న గదిలో ఎక్కువగా వినిపించింది.

“ఇది ఎవరికి ఉంచారో అందరికీ అర్థమయ్యేలా పెట్టాలి,” అన్నాడు.

వేణి అత్త ముందుకు వచ్చి అతని చేతిని ఆపబోయింది. “అర్జున్, బెంచ్‌ల మీద డ్రామా చేయకు.”

“డ్రామా మీరు చేసారు,” మాధవి మొదటిసారి నేరుగా చెప్పింది. ఆమె గొంతు పెద్దది కాదు; కానీ అర్జున్ చేతిలోని ఎర్ర చిట్టీ వైపు చూసిన ప్రతి చూపూ వెంటనే ఆమె ముఖంపైకి వచ్చింది. “నా సీటు నెట్టారు. నా సంతకం స్థానంలో ఇంకొకరు కలం పెట్టారు. ఇప్పుడు ముందువారెవరో నేనే చెబుతాను.”

వేణి అత్త ఒక్క క్షణం తడబడింది. ఇదివరకూ మాధవి వాదించలేదు; నిలబడింది మాత్రమే. అదే ఆమెకు అనుకూలంగా చదివారు. ఇప్పుడు ఆ నిశ్శబ్దం గట్టిపడింది.

మాధవి అర్జున్ చేతిలోని ఎర్ర చిట్టీ తీసుకుంది. ఆమె దానిని మళ్లీ పాత మధ్య బెంచ్‌పై పెట్టలేదు. తలుపు దగ్గర, లోపలికి వెళ్లే వరుస మొదలయ్యే చోటున్న ముందరి కుర్చీపై వేసింది. కుర్చీ కాళ్లు కొద్దిగా గీసుకుపోయాయి. ఆపై తన దుపట్టా మడతను ఆ కుర్చీ అంచున సరిచేసి, చల్లారిన భోజన డబ్బాను పక్క సీటుపై పెట్టింది—గుర్తు పెట్టినట్టుగా, తాను విడిచి నిలబడబోనన్నట్టుగా.

“నేనే ముందు. ఆయన నా వెంట,” అంది.

గదిలో ఎవ్వరూ ఆమెను పక్కకు జరపలేదు. క్లర్క్ గాజు తలుపు పూర్తిగా తెరిచి, వారి వైపు చేతి చూపు మార్చాడు. ఆ చిన్న మార్పే వేణి అత్త నుంచి అధికారాన్ని తీసేసింది. ఆమె “ఒక్క నిమిషం” అనబోయే సరికి, వెనక నిల్చున్న కుటుంబం స్వయంగా ఒక అడుగు వెనక్కి వెళ్లింది. శైలజ తన చీర కొంగను మడిచేసుకుంది; ముందురోజు నుంచే తమదన్నట్టు విస్తరించిన ఆ చోటు ఒక్కసారిగా అర్థం కోల్పోయింది.

వేణి అత్త చివరి ప్రయత్నంగా, “మాధవి, పెద్దల మాట విను. ముందుగా మేము—” అనగానే మాధవి తిరిగి ఆమె వైపు చూసింది.

“ముందుగా ఎవరన్నది ఇప్పుడే పెట్టాం,” అంది. అంతే. మరి ఏ వివరణ లేదు.

అర్జున్ ఆమె పక్కన నిల్చున్నాడు, కానీ మాట అతనిదికాదు అన్నట్టు వెనుకకు సగం అడుగు తగ్గాడు. అది చూసినవాళ్లకి ఇంకా స్పష్టమైంది—ఆమెకు చోటు ఇచ్చినవాడు అతను; ఆ చోటు పట్టుకున్నది మాత్రం ఆమె. క్లర్క్ ఫైల్ మాధవి చేతికే ఇచ్చాడు. సంతకం చేయాల్సిన చోటు చూపించాడు. ఆమె సంతకం వేసింది. వేణి అత్త ముందుకు చాచిన చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.

మాధవి ఫైల్ మూసి, అర్జున్ గదిలోకి అడుగు పెట్టేలోపే పక్కనున్న పాత బెంచ్ వైపు వెళ్లింది. ఎర్ర “ప్రథమ టోకెన్” చిట్టీ ఉన్న కుర్చీని తలుపు వరుసకు మరింత దగ్గరగా లాగి, తన డబ్బా మరో సీటుకు మార్చింది. పాత ముందు బెంచ్ మీద ఇప్పటివరకు చిట్టీ ఉన్న చోటు శుభ్రమైన ఖాళీలా కనిపించింది; శైలజ తొందరగా లేచినప్పుడు కదిలిన చీర అంచు పక్క సీటు మీద మెల్లగా స్థిరపడింది.