తాళం వేసినా నేను లోపలికెళ్లాను

“బిల్లు ఇప్పుడే కట్టండి, లేకపోతే స్కాన్ ఆపేస్తాం,” కౌంటర్ అమ్మాయి గాజు రంధ్రం దగ్గర రసీదు నెట్టింది. అనిరుధ్ తన పర్స్‌లో మిగిలిన రెండు నోట్లు, చెదిరిన అంచులు కనిపించే మెట్రో కార్డ్, ఒక పాత ఐడి కలిసి బయటికి లాగి డబ్బు లెక్కపెడుతుండగానే వెనక నుంచి మాధవి అత్త గట్టిగా అంది—“నువ్వు ముందు ఫార్మసీకి వెళ్లి మందులు తెచ్చు. నిలబడి ఎందుకు ఉన్నావ్?” అతను ఒక్క మాట అనకుండా రసీదు తీసుకున్నాడు. ఆ క్షణం సిరి చూసింది—తన నాన్నను ఐసీయూకి నెట్టిన స్ట్రెచర్ తలుపు మూసుకుపోతుండగా, బిల్లు కట్టింది తన మామయ్య కొడుకు రాఘవ్ కాదు, ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉన్నా పేరులేని అంచునే నిలిపేసిన ఈవాడని.

హైదరాబాద్‌ ప్రైవేట్ ఆస్పత్రి మూడో అంతస్తు కారిడార్‌లో వెలుగుల హమ్ చెవుల్లో సూదిలా మోగుతూనే ఉంది. ప్లాస్టిక్ కుర్చీల మీద బంధువులు వరుసగా కూర్చున్నారు; మధ్యలో ఒక్క సీటు ఖాళీగా ఉన్నా, అనిరుధ్ చేతిలో మందుల కవర్, ఫైలు, వాటర్ బాటిల్ చూసి కూడా ఎవరూ “కూర్చో” అనలేదు. సిరి తల్లి తల పట్టుకుని వంగి ఉండగా, ఆమె చేతి నుంచి జారిపోతున్న ఫోన్‌ను అనిరుధ్ పట్టుకొని మ్యూట్‌లో పెట్టాడు; వరుసగా వచ్చే కాల్స్ అన్నీ రుణాలు గుర్తు చేసే స్వరాలే. పెళ్లి కోసం దాచిన డబ్బు ఇప్పటికే ముందస్తు పరీక్షల్లో కరిగిపోయింది. ఇప్పుడు ఆస్పత్రి డిపాజిట్, మందులు, బయట నుంచి తెచ్చే భోజనం—అన్నీ అతనే పరుగెత్తి మోయుతున్నాడు. సేవా రంగం ఉద్యోగమని, రాత్రి షిఫ్టులు చేస్తాడని, “లభ్యమయ్యే వాడే”నని ఇట్టే పనులు కట్టబెట్టేస్తున్నారు.

ఫార్మసీ నుంచి తిరిగొచ్చేసరికి సిరి రెండు చాయ్ గ్లాసుల్లో ఒకటి పట్టుకుని నిలబడి ఉంది. ఆ గ్లాసు మీద చల్లారిన టీ ఉంగరం ఎండిపోయి గాజుకు అంటుకుంది. “ఇది తాగు,” అంది ఆమెలా కాదు, ఏదో చిన్న తప్పు సరిచేసుకునేలా. మాధవి అత్త కళ్లెత్తి చూసింది. “అది రాఘవ్‌కి పెట్టా,” అంది. సిరి ఒక్క క్షణం కూడా ఆగలేదు. “రాఘవ్ కిందకి వెళ్లాడు. ఇది అనిరుధ్‌ది.” ఆ మాటలో ఆప్యాయం కంటే హద్దు ఉంది—ఇంతైనా అతనికి దక్కాలి అన్న హద్దు. అనిరుధ్ గ్లాసు తీసుకోలేదు. “మీరు తాగండి,” అన్నాడు. సిరి అతని చేతిలోనే గ్లాసు బలవంతంగా పెట్టింది. అది ఆ రాత్రి మొదటి చిన్న ప్రవేశం; కుర్చీ కాదు, పేరు కాదు, కానీ అతనికి ప్రత్యేకంగా ఉంచిన వేడి.

తర్వాతి గంటలు మరీ అంచుల మీదే జారాయి. సిరి తల్లి మందులు తాగలేక వాంతి చేసుకుంటే, నేల తుడవడానికి వార్డు అటెండర్ వచ్చేలోపు అనిరుధ్ టిష్యూ, నీళ్లు, శుభ్రం చేసే ద్రవం తెచ్చి మోకాళ్ల మీద కూర్చొని తుడిచాడు. మాధవి అత్త ఫోన్‌లో ఎవరికో “ఇక్కడ మా వాళ్లే ఉన్నారు” అని చెప్పింది; ఆ “మా”లో అతడు ఉండడు. రాఘవ్ వచ్చి ప్లాస్టిక్ డబ్బాలో తెచ్చిన భోజనం తెరిచాడు; అన్నం చల్లారిపోయి గుళికలయ్యింది. “ముందు పెద్దవాళ్లు తింటారు,” అని చెప్పి పెట్టెలు పంచాడు. అనిరుధ్ చేతిలో ఫైలు ఉండటంతో అతనికి ఇవ్వనేలేదు. సిరి అది గమనించి, తాను తెరవని పెరుగు కప్పు, సగం ఉన్న నిమ్మ అన్నం పెట్టె తీసుకుని అతని వైపు నెట్టింది. “ఇది నీ దగ్గరే ఉంచు. తర్వాత కాదు, ఇప్పుడే తిను.” ఆమె స్వరం చప్పునే ఉన్నా, ఎదురు చూస్తున్న కళ్ల ముందు అతన్ని పనివాడిలా వదిలేయనని చెప్పింది.

“నువ్వే ఎందుకు ఇంత లాగేస్తున్నావ్?” వార్డు తలుపు అంచున నిలబడి ఆమె అడిగింది. లోపల నుంచి యంత్రాల శబ్దం, బయట కారిడార్ హమ్, మధ్యలో వాళ్లిద్దరి ఊపిరే వినిపించింది.

“ఎవరైనా చేయాలి కదా,” అన్నాడు అనిరుధ్.

“ఎవరైనా కాదు,” అంది సిరి. మాట పూర్తి చేయకుండానే ఆమె ఫోన్ మోగిపోయింది; అత్త గళం మళ్లీ పిలిచింది. ఆ అర్థంతరమైన వాక్యం అతని దగ్గరే మిగిలింది.

మధ్యాహ్నం వైద్యుడు బయటికి వచ్చి ఒకరే లోపలికి రావాలని చెప్పినప్పుడు మొదటి చీలిక బహిరంగంగా కనిపించింది. మాధవి అత్త రాఘవ్‌కి సంకేతం చేసింది. “అతడే వస్తాడు. ఇంట్లో పెద్దోడిలా మాట్లాడాలి.” అనిరుధ్ అప్పటికే డిశ్చార్జ్ అవకాశం, బాకీ బిల్లు, ఇంకెంత రక్తం కావాలో నర్సుతో మాట్లాడి తెలుసుకున్నాడు. అయినా అతని చేతిలో ఉన్న ఫైలు మాధవి అత్త లాగేసుకుంది. “నువ్వు బయటే ఉండు. లోపల బంధువులే.”

సిరి తల ఒక్కసారి ఎగిరింది. కారిడార్ బెంచ్ పక్కనున్న అతని బ్యాగ్ మీద ఆమె చూపు పడింది—రాత్రి షిఫ్ట్‌కి తీసుకెళ్లే బట్టలు, ఛార్జర్, ఒక టిఫిన్ డబ్బా. అతడు ఇక్కడికొచ్చి అప్పటి నుంచి నిలబడి ఉన్నాడని ఆ బ్యాగ్ చెప్పింది. డాక్టర్ తిరగబోతుండగా ఆమె నేరుగా అనిరుధ్ చేతి నుంచి ఫైలు తీసుకుని మళ్లీ అతని చేతికే పెట్టింది. “నాన్న మందుల పట్టిక, పాత షుగర్ రికార్డులు ఇవన్నీ ఇతనికి తెలుసు. ఇతడే వస్తాడు.” మాధవి అత్త నోరు తెరిచింది. సిరి జేబులో నుంచి ఐసీయూ విజిటర్ కార్డు తాళంలా తీసి అనిరుధ్‌కు ఇచ్చింది. “వెళ్లు.”

అది ప్రసంగం కాదు. కార్డు ఎవరి చేతిలో ఉండాలి అన్న నిర్ణయం. కారిడార్‌లో కూర్చున్న వాళ్లు చూడక తప్పని క్షణం. రాఘవ్ చేతి మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. మాధవి అత్త ముఖం కట్టుకథలా గట్టిపడింది. అనిరుధ్ క్షణం స్తంభించాడు; అవమానం శరీరంలో ఇంకా వేడిగా ఉంది. అయినా ఫైలు ఛాతీకి చేర్చి లోపలికి నడిచాడు. అతడు లోపలకి వెళ్తుండగా సిరి మొదటిసారి బెంచ్ మీద తన పక్క సీటు ఖాళీగా ఉంచింది. ఎవరైనా కూర్చోబోయితే “అది వదిలేయండి” అంది. బయటకు వచ్చిన అతడు ఆ సీటులో కూర్చున్నాడు. చిన్న సీటే, కానీ ఆ రోజు అతనికి దక్కిన మొదటి స్థలం అది.

సాయంత్రానికి సిరి నాన్నను వార్డుకి మార్చారు. బిల్లులు తాత్కాలికంగా చెల్లాయి, ఊపిరి పీల్చేంత విరామం వచ్చింది, కానీ రాత్రి ఎక్కడ ఎవరు ఉంటారనే కొత్త బిగుసుకట్టు మొదలైంది. వార్డులో ఒక్క అటెండర్‌కే అనుమతి. మాధవి అత్త వెంటనే చెప్పింది, “సిరి, నువ్వు లోపలే ఉండు. మేమంతా మా అక్కింటికి వెళ్తాం. రాఘవ్ కూడా వస్తాడు. అనిరుధ్, నువ్వూ నీ దారినే వెళ్లు. రాత్రి ఇక్కడ ఉండాల్సిన పని లేదు.”

అనిరుధ్ తల ఊపాడు. అతని గదివాడు ఇప్పటికే తాళం వేసి విజయవాడకి వెళ్లిపోయాడు; ఫోన్‌లో చెప్పాడు, “రేపటివరకు రాకే.” అతను అది ఎవరికి చెప్పలేదు. బాత్రూమ్ దగ్గర కిటికీలో తన ప్రతిబింబం చూసుకుంటూ, కళ్ల కింద నలుపు మరింత ముదిరిందని మాత్రమే గమనించాడు. పక్కనే మిగిలిపోయిన నిమ్మ అన్నం పెట్టె మూత తెరచి చల్లని పులుపు వాసన కొట్టింది. అతను దాన్ని మూసేశాడు. సిరి దగ్గరకు వచ్చేసరికి అతను సాధారణంగా అన్నాడు, “నేను బయల్దేరుతా. ఇక్కడి దగ్గరే ఉంటాను.”

“ఎక్కడ?” ఆమె నిశ్శబ్దంగా అడిగింది.

“సర్దుకుంటా.”

ఆ రెండు అక్షరాలు ఆమెకు అబద్ధం వినిపించాయి. కాని వార్డు తలుపు, అత్త చూపు, తల్లి కన్నీళ్లు—అన్నీ కలిపి వెంటనే అతన్ని ఆపడానికి ఆమెకు స్థలం ఇవ్వలేదు. కొద్ది సేపటికి రాత్రి మందుల జాబితా కోసం అతను దిగిపోయాడు. ఆమె కూడా వెంటనే తన బ్యాగ్, తాళాలు, ఫోన్ తీసుకుని బయటికొచ్చింది.

ఆస్పత్రి బయట రోడ్డు మీద రాత్రి తడిగా మెరుస్తోంది. ఆటో ఆపి డ్రైవర్‌కి ఆమె చిరునామా చెప్పింది. అనిరుధ్ వెంటనే “మెట్రో దగ్గర దించండి, నేను అక్కడి నుంచి—” అనగానే ఆమె తలుపు లోపల నుంచి పట్టుకుంది. “బంజారా హిల్స్ స్టేషన్ కాదు. హిమాయత్‌నగర్,” అంది డ్రైవర్‌కి. అతను ఆమె వైపు చూశాడు. “రాత్రికి నేను అక్కడ…”

“నువ్వు ఎక్కడా లేవు,” అంది సిరి. కోపంతో కాదు; కచ్చితంగా. “అత్తింటికి నిన్ను తీసుకెళ్లను. మా ఇంట్లో ఇప్పుడే జనాలు తిరుగుతున్నారు. నా ఫ్లాట్‌కి వస్తావ్.”

ఆ ఒక వాక్యంతో ప్రమాదం స్పష్టమైంది. పెళ్లి మాటల మధ్య నిలిచిపోయిన, ఇంటివాళ్లకు తెలిసినా గీతలు వేసిన సంబంధం అది. ఆమె ఒంటరిగా ఉండే చిన్న అద్దె ఫ్లాట్‌కు అతన్ని తీసుకెళ్తే రేపటి చూపులు చౌకగా ఉండవు. అనిరుధ్ ముఖం గట్టిపడింది. “సిరి, అలాంటి పని చేయకు. ఉదయం అయితే మాట్లాడుకుందాం.”

ఆటో మీటర్ టిక్‌టిక్ మోగింది. నగర కాంతులు ముఖాల మీద జారిపోయాయి. ఆమె జేబులో తాళం మోగింది. “ఉదయం వరకూ నువ్వు నిలబడే గడప ఏది?” అంది. అతడు సమాధానం చెప్పలేదు. ఆమె ఆ మౌనాన్నే మార్గంగా తీసుకుంది.

పాత అపార్ట్‌మెంట్ మెట్లదారిలో ట్యూబ్‌లైట్ తెల్లగా కంపిస్తోంది. పక్క ఫ్లాట్ తలుపు అరచేతి అంత తెరుచుకుని తిరిగి మూసుకుంది—ఎవరో చూసి గుర్తుపెట్టుకున్నారు. సిరి పైకి ఎక్కే అడుగులు ఆగలేదు. మూడో అంతస్తు చేరేసరికి అనిరుధ్ బ్యాగ్ పట్టుకున్న చెయ్యి కిందకి జారిపోయింది. తలుపు ముందు ఆమె తాళం పెట్టి తిప్పింది. లోపల చిన్న హాల్, పుస్తకాల షెల్ఫ్, ఒక మడత కుర్చీ, వంటగదిలో స్టీల్ గ్లాస్ పక్కన ఆరిపోయిన టీ ఉంగరం, గోడకున్న చదువు టేబుల్—అన్నీ ఆమె ఒంటరి జీవితం మోస్తున్నట్టే ఉన్నాయి.

అతను గడప దాటకుండా ఆగిపోయాడు. “నీకు ఇవాళ చాలైంది. నాకు నీ మీద ఇంకో అప్పు వద్దు. కాసేపు కూర్చోమని చెబితే కూర్చుంటా, తర్వాత వెళ్తా.”

సిరి మెల్లగా తిరిగి అతన్ని చూశింది. ఆస్పత్రిలో రోజు మొత్తం మింగేసిన ఆగ్రహం ఇప్పుడు మాటలు వెతకలేదు; నేరుగా చర్యగా మారింది. తాళం చెవుల గుచ్చం నుంచి ఒక అదనపు తాళం విడదీసి షూ ర్యాక్ మీద కాకుండా అతని పిడికిల్లో పెట్టింది. “ఇది అప్పు కాదు. తాత్కాలికం కాదు.” తర్వాత గడప తలుపు పూర్తిగా తెరచి పక్కకు తప్పింది. “లోపలికి రా, అనిరుధ్. ఈ రాత్రి వెళ్లే మాట లేదు.”

అతను కదలలేదు. ఆమె వెళ్లి లోపలి చిన్న గదితలుపు నెట్టింది. అక్కడ పడకపై మడిచిన ఒక పరుపు, అతని కోసం తీసి పెట్టిన తాజా తువాలు, బాత్‌రూమ్ దగ్గర అతని ఛార్జర్‌కు మల్టీప్లగ్ ఖాళీగా, కుర్చీ మీద అతడు ఉదయం ఆస్పత్రికి తీసుకెళ్లిన షర్ట్ కడిగి ఆరబెట్టి మడిచినట్టుగా ఉన్నాయి. అతని బ్యాగ్ ఆమె చేతుల్లో నుంచి తీసుకుని ఆ కుర్చీ పక్కన ఉంచింది. “రాత్రంతా ఎక్కడ తిరుగుతావో నేను చూస్తూ ఉండను,” అంది. “నువ్వు ఎంతసేపూ మా వాళ్లకు తలుపులు తెరిచావ్. నిన్ను బయటే ఉంచే పని నేను చేయను.”

అతని గొంతు దిగబడ్డది. “రేపు ఎవరైనా అడిగితే?”

“అడుగుతారు,” అంది. “అదే వాళ్ల పని. తలుపు ఎవరికోసం తెరవాలో ఇది నా పని.”

ఆ సమాధానంలో ప్రేమ ప్రకటింపు లేదు, వాదన గెలుపు లేదు; ఇంటి యజమాన్యం ఉంది. అతని చేతిలో తాళం బరువు ఒక్కసారిగా నిజమైంది. అనిరుధ్ గడపపై వేసిన కాలి మడమ వెనక్కి తీయబోయింది; ఈసారి అతడే ఆపుకున్నాడు. తన బ్యాగ్ స్ట్రాప్ భుజం నుంచి జార్చి లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉండటాన్ని మానుకుని, ఆమె చూపిన చిన్న గదిలోకి నెమ్మదిగా నడిచాడు. ఆ అడుగులో వినమ్రత కంటే పెద్దది ఒక ఒప్పుకోలు—ఇక ఈ రాత్రి అతను గోడల బయట ఉండడు.

సిరి తలుపు మూసి గడియ పెట్టలేదు; కేవలం మెల్లగా తిప్పి అంచు సరిపెట్టింది. వంటగది నుంచి నీళ్లు తీసుకొచ్చి టేబుల్ మీద పెట్టి, ఒక క్షణం అతని భుజాన్ని తాకింది. అది ఓదార్పు కాదు; “ఇక నువ్వు ఇక్కడివాడివే” అనే స్థానం మార్చిన స్పర్శ. అనిరుధ్ చేతిలోని తాళం టేబుల్‌పై ఉంచబోతూ మళ్లీ ఎత్తుకున్నాడు. “ఇది నేనే ఉంచుకుంటా,” అన్నాడు. అదే అతని నిర్ణయం, అతని చివరి అడుగు.

చిన్న గది లోపల అతని బ్యాగ్ కుర్చీ పక్కన నిలబడి ఉంది, మడిచిన పరుపు పడకమీద సిద్ధంగా ఉంది, టేబుల్ అంచున అతని మెట్రో కార్డ్ చెదిరిన గాటు దీపపు వెలుతుర్లో మెరుస్తోంది. సిరి వెళ్లేముందు బెడ్‌సైడ్ దీపం వెలిగించి తలుపు అర్ధంగా తెరిచి వదిలింది; ఆ మృదువైన పసుపు వెలుగు గోడపై, మడిచిన బట్టలపై, ఉండిపోవడానికి ఉంచిన చిన్న గదిమీద నిలిచిపోయింది.