ఇంకా నాదే పనిచేసిన తాళం

సిరంజ్ తీసుకురా అన్న మాట పడకముందే మధు కౌంటర్‌ దగ్గర నుంచి నీళ్ల బాటిల్, ఉప్పు బిస్కెట్ల పొట్టె, చిట్లిన కాగితం కప్పులో చల్లారిపోయి వలయం పడేసిన టీని పక్కకు జరిపి నిఖిల్ చేతిలో పెట్టేశాడు. కారిడార్‌లో తెల్ల లైట్ మృదువుగా గింగిరం మంటూ ఉంది. బెంచ్ మీద వంగి కూర్చున్న సిరి కళ్లను మూసేసి తల గోడకి ఆన్చుకుంది. మధు ఆమె నుదుటిపై చెయ్యి పెట్టగానే రేఖ అత్త ముఖం బిగుసుకుంది.

“నీవు కొంచెం అటు నిల్చో,” అంది ఆమె, కాని బాటిల్ మాత్రం అతని చేతిలోనుంచే లాక్కుంది. “ఇంటివాళ్లం ఉన్నాం. డాక్టర్‌తో మేమే మాట్లాడుకుంటాం.”

మధు చెయ్యి వెనక్కి తీసుకున్నాడు. ఉదయం నుంచి సిరికి తినిందేమీ లేదని, ల్యాబ్‌కు తీసుకెళ్లి తిరిగి ఈ చిన్న క్లినిక్‌ దాకా వచ్చినదీ తనతోనేనని చెప్పాలనిపించింది. చెప్పలేదు. బదులు బిస్కెట్ కవర్ చింపి సిరి వేళ్ల మధ్య పెట్టాడు. “కొంచెం నమిలి తిను,” అన్నాడు మెల్లిగా.

సిరి కళ్లుచెరిపి ఒక్కసారి అతనిని చూసింది. ఆ చూపులో అలసట, కోపం, సిగ్గు—మూడూ కలిసిపోయి ఉన్నాయి. “నీ మెట్రో కార్డు జేబులో ఉంది కదా?” అని అర్థంలేని మాట అడిగింది. అతను తల ఊపాడు. అదే ఆమె మొదటి కృతజ్ఞత. బెంచ్ పక్కన ఖాళీ కుర్చీని కాలి గెంతుతో అతని వైపుకి నెమ్మదిగా జరిపింది.

రేఖ అత్త అది గమనించి వెంటనే చున్నీ సర్దుకుంది. “అంత దగ్గరగా కూర్చోవాల్సిన పని లేదు. నిఖిల్, నువ్వు కూర్చో.” నిఖిల్ కూర్చోలేదు; ఫోన్‌లో ఫార్మసీ బిల్లు చూస్తూ నిల్చున్నాడు. అతని ముఖం పూర్తిగా చెడు కాదు, కానీ ఎప్పటిలాగే తన తల్లికి ఎదురుగా ఉండటానికి సరిపడా బలంగా లేదు.

సిరి కళాశాలలో మధు కన్నా ఒక సంవత్సరం సీనియర్. హైదరాబాద్‌లో వాళ్లిద్దరూ వేర్వేరు సేవా రంగం పనుల్లో పడిపోయాక కూడా మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నారు. కొద్దిగా కొద్దిగా అది ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అయిపోయింది. తెలిసింది గానీ, అంగీకారం మాత్రం తలుపు దాకా మాత్రమే వచ్చింది. అవసరం అయితే మధుని పిలుస్తారు; కూర్చోమంటే మెట్ల వంపు దగ్గరే.

సాయంత్రం క్లినిక్ నుంచి బయటకు వచ్చేసరికి తడిసిన రోడ్డు మీద బైక్‌ల శబ్దం మురికినీళ్లలాగా జారుతోంది. రేఖ అత్త ఆటో ఆపి సిరిని లోపల కూర్చోబెట్టింది. మధు బ్యాగ్ ఎత్తుకోగానే, “నువ్వు వెనక వచ్చు. పైకి రావాల్సిన పని లేదు. మందులు ఇచ్చేసి వెళ్లు,” అంది. అది ఆజ్ఞ కాదు, గడపపైన గీసిన గీత.

నారాయణగూడా పాత అపార్ట్మెంట్ మెట్లపై ఆ గీత ఇంకా స్పష్టమైంది. రెండో అంతస్తు ఫ్లాట్ తలుపు అరచెరుకు తెరిచి ఉంది; లోపల ట్యూబ్‌లైట్ వెలుగు, పాత్రల చప్పుళ్లు, వేడి అన్నం వాసన. మధు సిరి బ్యాగ్‌ను తీసుకెళ్లి లోపల పెట్టబోతే రేఖ అత్త చేతిని చాపి అడ్డుకుంది.

“ఇక్కడే ఇవ్వు. అమ్మాయి బాగోలేదు. యాదయ్యా, కుర్చీ బయట పెట్టు.”

వాచ్‌మన్ యాదయ్య పాత ప్లాస్టిక్ కుర్చీని మెట్ల మలుపు దగ్గర పెట్టాడు. లోపల టేబుల్ మీద పెట్టిన భోజన పెట్టె మూతతీయకుండా చల్లారిపోతోంది. ఒక గ్లాస్ టీ అంచున పల్చని పొర కట్టుకుంది. మధుకి ఒక్కసారిగా ఆకలి వచ్చింది; వెంటనే పోయింది.

“రాత్రి మందుల సమయం గుర్తుంది కదా?” నిఖిల్ తలుపు వెనకనుంచి అడిగాడు. ఆ మాటలో అభిమానం లేదు; పని అప్పగింత మాత్రమే.

“గుర్తుంది,” అన్నాడు మధు.

“అయితే పది గంటలకు ఫోన్ చేయి. కానీ… ఇక్కడ నిల్చోవద్దు. ఎవరెవరో చూస్తారు.”

మధు మెట్ల మలుపు దగ్గర కూర్చున్నాడు. హాల్లో ఎవరో పెద్దవాళ్లు వచ్చినట్టుగా స్వరాలు వినిపించాయి. “ఇంత చదివించి కూడా ఆరోగ్యం చూసుకోదు,” “పెళ్లి మాటలు చూస్తున్నప్పుడు జాగ్రత్తగా ఉండాలి,” “బయట వాళ్లతో తిరిగితే ఇలాగే”—పదాలు తలుపు సన్నని చీలికనుంచి జారిపడి అతని మోకాళ్లపై పడుతున్నాయి. లోపల అతని పేరును ఎవరూ పలకలేదు.

పది దాటిన కొద్దిసేపటికి సిరి వాంతి చేసింది. శబ్దం వినగానే మధు లేచి తలుపు దగ్గరికి వచ్చాడు. లోపల నుంచి రేఖ అత్త, “టవల్ తీసుకురా, నిఖిల్!” అని కేకేసింది; నిఖిల్ బాత్రూం తలుపు ఏది అనుకుంటూ తడబడిపోయాడు. మధు ఎదురు చూడలేదు. తలుపు చెవిడిని నెట్టగానే అది పూర్తిగా మూసి పెట్టలేదని తెలిసింది. లోపలికి అడుగు పెట్టి సింక్‌ దగ్గరున్న చిన్న తువాలు, నీటి మగ్గు తీసుకుని బెడ్ పక్కన మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు.

సిరి వంగి వణుకుతోంది. ఆమె జుట్టు ముఖానికి అతుక్కుపోయింది. మధు ఎడమచేత్తో జుట్టు మొత్తం పైకి పట్టి, కుడిచేత్తో ఆమె నోటి అంచులు తుడిచాడు. “నెమ్మదిగా… అయిపోయింది,” అన్నాడు. తడి చున్నీ భుజం మీద నుంచి జారిపోగా అతను బెడ్‌పై ఉన్న దుప్పటి తీసి ఆమె భుజాల మీద కప్పాడు. ఆ క్షణం గదిలో ఉన్న ముగ్గురు కూడా మౌనంగా నిలిచిపోయారు—మౌనం కాదు, ఎవరి పని ఎవరో ఒక్కసారిగా స్పష్టమైన అడ్డంకి.

సిరి చేతి వేళ్లు అతని మణికట్టుపై బిగించాయి. “వెళ్లకు,” అంది పళ్లు గట్టిగా కట్టుకుని. పెద్దగా కాదు, కానీ గదిలో ఉన్న ప్రతివాళ్లకూ వినిపించేంతగా.

రేఖ అత్త ముఖం కఠినంగా మారింది. “అమ్మాయి బలహీనంగా ఉంది. ఏదో అంటుంది. నువ్వు తుడిచావు కదా, చాలదు? ఇప్పుడు బయట కూర్చో. రాత్రంతా ఇక్కడ ఉండటం అవసరం లేదు.”

మధు నెమ్మదిగా లేచాడు. అతని చేతికి సిరి వేళ్ల వేడి ఇంకా ఉంది. “వాంతి మళ్లీ వస్తే నీళ్లు ఎక్కువివ్వకండి. తల కొంచెం పక్కకు తిప్పండి,” అన్నాడు. అది వాదన కాదు; అలవాటైపోయిన జాగ్రత్త.

“చూడమ్మా,” రేఖ అత్త స్వరం మృదువుగా మారినట్టే అనిపించింది, కాని అవమానం ఇంకా పదునుగా ఉంది. “మాకు నీపై అభ్యంతరం లేదు. కానీ గడపలు ఉంటాయి. నీకు అవసరమైతే వచ్చి పని చేసి వెళ్లు. ఇక్కడి లోపలివాడిలా ఉండకు. మెట్ల దగ్గరే కూర్చో, ఫోన్‌కు అందుబాటులో ఉండు. ఆ మాట మించి కాదు.”

నిఖిల్ జేబులోంచి తాళాలు తీసి ఒక్కటి అతని చేతిలో పెట్టాడు. “ఈ స్పేర్‌ తాళం తీసుకో. మేడ మీద నీళ్లు డబ్బాలు ఉంటాయి. ఉదయం పాలు కూడా తీసుకురావాలి. తలుపు తట్టకుండా చేసుకోగలవు. కానీ…” అతను తల్లిని చూసి మాట మింగాడు.

మధు ఆ తాళం తన అరలో తిప్పాడు. లోపలికి రావడానికి కాదు, పనిమనిషిలా దాటడానికి ఇచ్చే దారి. రేఖ అత్త కళ్లలో అదే లెక్క. “తాళం ఉంచుకో. గడప మాత్రం కాదు,” అన్నట్టు.

అతను తాళం నిఖిల్ అరలోనే వెనక్కి పెట్టాడు. “మెట్ల మీద కూర్చుని పనులు చేసేందుకు రావను,” అన్నాడు. గళం ఎత్తలేదు. “లోపలికి రావొద్దనుకుంటే ఇప్పుడే వెళ్తాను.”

ఆ మాట గదిలో దిగిపోయింది. సిరి మంచం మీద నెమ్మదిగా కదిలింది; ఆమెకు మళ్లీ తిప్పలు మొదలయ్యాయి. పెదవులు రంగు కోల్పోయాయి. మంచం అంచున కూర్చోవాలని యత్నించగానే శరీరం వంగిపోయింది. నిఖిల్ “అమ్మా—” అన్నాడు. రేఖ అత్త ముందుకు వేయబోయిన అడుగు అటకెక్కింది; ఎవరిని పిలవాలో, ఏం పట్టుకోవాలో ఒక్క క్షణం అర్థం కాలేదు.

మధు వెనక్కి తిరిగి వెళ్లిపోలేదు. రెండు అడుగుల్లో బెడ్ దగ్గరకు చేరి సిరిని భుజాల దగ్గర పట్టుకున్నాడు. ఆమె బరువు మొత్తం అతని మీద పడింది. శరీరం వేడిగా ఉండాల్సిన చోట వింతగా చల్లగా ఉంది. “సిరి, కళ్లుతెరువు,” అన్నాడు. స్పందన లేదు. వెంటనే ఆమె మోకాళ్లు వంగిపోకుండా తన కాళ్లతో అడ్డుగా నిలబెట్టుకుని, “నీళ్లు కాదు—ఉప్పు, చక్కెర పెట్టిన వెచ్చని నీళ్లు. వెంటనే,” అని నిఖిల్‌కి అన్నాడు. ఈసారి ఆజ్ఞ అతని నుంచే వెళ్లింది.

రేఖ అత్త “బయటకు…” అనడానికి ముందే సిరి తల అతని ఛాతీకి ఒణుక్కుంది. అతను ఇంకెక్కడికీ కదల్లేక తలుపు దిశగా వాలాడు. ఫ్లాట్ గడప కాళ్లకు అడ్డం. లోపల బెడ్ దగ్గర స్థలం తక్కువ. బయట మెట్ల మీద పడుకోబెట్టలేరు. ఆ మధ్య ఒక శ్వాససమయం మాత్రమే ఉంది.

“తలుపు పూర్తిగా తెరువు,” అన్నాడు మధు.

ఎవరు తెరిచారో అతనికి కనిపించలేదు; తలుపు ఒక్కసారిగా గోడకి తాకి నిలిచింది. మధు సిరిని ఎత్తిపట్టి హాల్‌లోకి నడిచాడు. రేఖ అత్త పక్కకు తప్పుకోవాల్సి వచ్చింది. ఆమె తప్పుకోవడం ఓటమిలా కాకుండా అవసరంలా కనిపించాలని ప్రయత్నించింది, కానీ మార్గం ఇచ్చింది. అదే చాలు. గడప దాటేసరికి సిరి వేళ్లు అతని షర్ట్ కాలర్ బిగించాయి.

సోఫా మీద కూర్చోబెట్టగానే ఆమె మళ్లీ జారిపోయింది. మధు నేలపై కూర్చుని తన మోకాళ్లపై ఆమెను అర్థబెత్తగా ఆన్చాడు. “ఇలా… శ్వాస తీసుకో,” అని ఆమె వెన్ను నెమ్మదిగా రుద్దాడు. నిఖిల్ వంటగదినుంచి గ్లాస్ తీసుకువచ్చాడు. మధు ఒక్క ముద్ద మాత్రమే ఆమెకు తాగించాడు. కొద్దిసేపటికి సిరి పలుచగా కళ్లుతెరిచింది. గది తిరుగుతోందేమోనని కనురెప్పలు గట్టిగా మూసుకుని మళ్లీ తెరిచింది. ఎదురుగా మధు ముఖమే ఉంది.

“వెళ్లకు,” అని మళ్లీ అంది. ఈసారి ఆమె తల్లి వినకూడదనే బలహీనత లేదు. అలసిపోయిన నిజం మాత్రమే.

రేఖ అత్త పెదవులు కదిలాయి. “రాత్రి ఇక్కడే ఉంటే… రేపు ఎవరైనా అడిగితే ఏమంటాం?”

మధు సమాధానం ఇవ్వలేదు. అతను సిరి చేతిని తన అరలో స్థిరంగా పట్టుకున్నాడు. మాట చెప్పాల్సింది ఆమెనే.

సిరి కూర్చునేందుకు ప్రయత్నించి విఫలమై, చివరకు మధు భుజానికి ఆనుకుంది. “ఏమంటే అదే అనండి,” అంది కళ్లుచూపకుండా. “ఇప్పుడు తలుపు మూసి అతన్ని బయట పెట్టొద్దు.”

ఆ వాక్యం గదిలో పెద్ద ప్రకటనలా వినిపించలేదు. కాని రేఖ అత్త దానికి తిరస్కారం చెప్పలేదు. నిఖిల్ నెమ్మదిగా లోపలి గదినుంచి ఒక దిండు, పలచని దుప్పటి తీసుకుని హాల్ సోఫా దగ్గర పెట్టాడు. “ఇక్కడ కూర్చో,” అని మధుకి అన్నాడు; ఆ మొదటి సారి ఆ ఇంట్లో అతనికి పనికోసం కాదు, ఉండటానికి చూపిన చోటు.

రాత్రి కాస్త దిగిపోయిన తర్వాత సిరిని మళ్లీ మందు తాగించి బెడ్‌రూమ్‌కు తీసుకెళ్లాల్సి వచ్చింది. ఈసారి మధు తలుపు దగ్గర ఆగలేదు. ఆమె లేవడానికి తన భుజం ఇచ్చాడు; నడకలో జారిపోతే నడుము చుట్టూ చేతి వేసి నెమ్మదిగా లోపలికి తీసుకెళ్లాడు. రేఖ అత్త గది తలుపు వైపు చూసి, చూసి, చివరికి సైడ్‌టేబుల్ మీద నీళ్ల సీసా పెట్టడంలోనే తలమునకలయ్యింది. అడుగు వెనక్కి వేయలేదు. అతనిని బయటకు పంపలేదు.

సిరి పడుకున్నాక మధు హాల్‌కు వచ్చి తన బ్యాగ్ తెరిచాడు. అందులో చిట్లిన అంచులున్న మెట్రో కార్డు, పాత ఛార్జర్, ఉదయం నుంచి తినని చిన్న భోజన పెట్టె ఉన్నాయి. అతను కార్డు తీసి జేబులో పెట్టుకున్నాడు. ఛార్జర్ తీగ సరిచేసి తలుపు నుంచి బెడ్‌రూమ్‌కి వెళ్లే లోపలి మార్గం పక్కనున్న చిన్న కలప షెల్ఫ్‌పై ఉంచాడు—చెప్పులు తీసే చోటుకి పైన, ఇంట్లోవాళ్లు రోజూ చూసే ఎత్తులో. “ఇది ఇక్కడే ఉంటుంది,” అన్నాడు. ఎవరికో చెప్పినట్టుగా కాదు; తన చేతి పనికి గీత వేసినట్టుగా.

అతను ప్లగ్‌లో పెట్టేసరికి తీగ గోడను తాకి నిశ్శబ్దంగా వేలాడింది. లోపలి గదివైపు తలుపు మూసి వేయలేదు. ఆ మార్గం ఖాళీగా, వెలుతురుతో నిలిచింది. షెల్ఫ్‌లో ఛార్జర్‌కి తనదైన చిట్టి చోటు సిద్ధంగా ఉంది; మరుసటి వేళకు అది తీసి వాడిన గీత మాత్రమే మిగిలేలా.