అతని చేతిలోనే ఆ కవర్ మిగిలిపోయింది

లిఫ్ట్‌ తలుపు తెరుచుకోగానే శైలజ అత్త సిరి మణికట్టును పట్టుకుని బయటికి లాగింది. “రా, ఆలస్యమైంది. వాళ్లు హాల్లో కూర్చున్నారు,” అంది. నాలుగో అంతస్తు కారిడార్‌లో ట్యూబ్‌లైట్ తెలుపు చర్మంపై కఠినంగా పడింది; లిఫ్ట్‌ అద్దంలో పాత తుడుపు గీతలు, వేళ్ల మచ్చలు ఆమె ముఖాన్ని విరిచేసి చూపించాయి. రాత్రి షిఫ్ట్‌ ముగించుకుని వచ్చిన అలసట చేతుల ముడుతల్లో ఇంకా ఉంది. బ్యాగ్‌లో అరమడత పెట్టి మళ్లీ మళ్లీ తెరిచిన మెట్రో రసీదు కాగితం మడతలు ఆమెకు గుచ్చుకున్నట్టయ్యాయి.

తలుపు దగ్గరే విహాన్ నిలబడి ఉన్నాడు. కొత్త ఇస్త్రీచేసిన కుర్తా, నవ్వులో అర్ధదూరం, చూపులో పాత అధికారం. “సిరి? నువ్వూ వచ్చావా?” అని అడిగాడు; వచ్చినవారిని కాదు, తప్పుగా చేరినవారిని చూసినట్టుగా. లోపల నుంచి ఎవరో, “విహాన్, అమ్మాయివారి వాళ్లకి టీ పెట్టమన్నావా?” అని అడిగారు. అతను ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా, “సిరి చూస్తుంది. ఇలాంటి పనుల్లో ఫాస్ట్‌గా ఉంటుంది,” అన్నాడు. శైలజ అత్త పట్టుకున్న చేయి వదిలేసినా ఆ మాట మాత్రం వదలలేదు; పాత గాయం ఇప్పటికీ అతని పేరుతోనే చెల్లుబాటు అవుతుందని గదిలోని గాలి చెప్పినట్టుండింది.

సిరి తలుపు అంచు దాటింది. హాల్లో సోఫా మీద విహాన్ తల్లి, ఎదురుగా వచ్చి కూర్చున్న అమ్మాయివారి మామయ్యలు, బల్లమీద పూలు, స్వీట్లు, ముడుచని కవర్లు. ఇది సాధారణ పరిచయం కాదని వెంటనే అర్థమైంది—నిశ్చితార్థం గురించి చివరి మాటల కోసం వచ్చిన కుటుంబసమ్మేళనం. ఒకప్పుడు విహాన్‌తో తన సంబంధం ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం. ఇప్పుడు అదే ఇంట్లో, తాను గుమ్మం దాటి వచ్చిన వెంటనే, పని చూసే మనిషిగా గదిలో అమర్చబడింది. ఆమెను చూసి విహాన్ తల్లి, “అమ్మా, అక్కడ కూర్చోకు, వాళ్ల బావగారు వస్తారు. నువ్వు కిచెన్‌ దగ్గర ఉండి టీ పంపించు,” అంది.

కిచెన్‌లో స్టీల్ గ్లాసులు ఝంఝనించాయి. శైలజ అత్త మెల్లగా, “నీకిదంతా తెలియదు. నేను పిలవలేదు అంటే నన్నే తరువాత అడుగుతారు,” అంది. సిరి సమాధానం చెప్పలేదు. నీళ్ల బిందెలో చెయ్యి ముంచినట్టు, లోపల ఏదో చల్లగా బిగుసుకుంది. మూడు సంవత్సరాల క్రితం విహాన్ కోచింగ్‌ ఫీజు కట్టలేక ఆగిపోతే, సొంతంగా హైదరాబాద్‌లో సేవా రంగం ఉద్యోగం చేస్తూ తాను అదనపు షిఫ్ట్‌లు తీసుకుంది. రాత్రి బస్సులు, తెల్లవారుజామున మెట్రో, వడ్డీకి తీసుకున్న డబ్బు. అతను అప్పటికి “నీ సహాయం గుర్తుండిపోతుంది” అన్నాడు. తరువాత ఉద్యోగం దొరకగానే అదే సహాయాన్ని “అంతగా ఏమీ చేయలేదు”గా మార్చేశాడు.

టీ ట్రే తీసుకుని బయటికి వస్తుండగా, ఆమెకు కూర్చోడానికి ఒక్క మూల స్టూల్‌ మాత్రమే చూపించారు. విహాన్ మాత్రం అమ్మాయివారి పక్కన నిలబడి పెద్దమనిషిలా మాట్లాడుతున్నాడు. “మా ఇంట్లో అమ్మాయిలు కూడా బాగా సెటిల్ అయ్యారు,” అని అతను అన్నప్పుడు ఒక తళుకు కంటపడింది—అతని చూపు క్షణం సిరివైపు జారింది, వెంటనే మళ్లీ మామూలయింది. కూర్చున్న పెద్దల్లో ఒకరు అడిగారు, “ఈమె ఎవరు?” విహాన్ నీళ్ల గ్లాసు తీసుకుంటూ, “మా అత్తగారి దగ్గరి వాళ్లు… బాగా హెల్ప్ చేస్తుంది,” అన్నాడు. “హెల్ప్” అన్న ఒక్క పదం, ఆమె చదివిన కాలేజీ, అతనితో తిరిగిన సంవత్సరాలు, అతని ఫీజు కోసం అమ్ముకున్న బంగారు చెవిపోగులు—అన్నీ ఒకేసారి చిన్నవిగా చేసి పెట్టేసింది.

అప్పుడే డోర్‌బెల్ మళ్లీ మోగింది. విహాన్ తల్లి విసుగ్గా, “ఇప్పుడు ఇంకెవరు?” అంది. శైలజ అత్త వెళ్ళి తలుపు తీసింది. లోపలికి నడుచుకుంటూ వచ్చిందే మధు—కాలేజీ రోజుల వారి స్నేహితుడు—తోడు ఒక పలుచని ఫైల్, చేతిలో పాత కాఫీ రంగు కవర్. అతని వెనకాల గట్టిగా నడుస్తూ వచ్చిన నిఖిల్‌ను చూసి సిరి కనుబొమ్మ కదిలింది; నిఖిల్ వాళ్ల కాలేజీ అకౌంట్స్‌ క్లర్క్ కొడుకు, అప్పట్లో ఫీజు డ్యూ లిస్టులు తీసుకువచ్చేవాడు.

“క్షమించండి,” మధు అన్నాడు, గదిలోని చూపులన్నీ తనపై ఉండగానే. “శైలజ అత్త అడిగింది. విహాన్ కోచింగ్‌ సెంటర్ అడ్మిషన్‌ రసీదుల కాపీలు నా దగ్గరే ఉన్నాయి. ఈ ఇంట్లో ఏదో తేడాగా మాట్లాడుతున్నారని అర్థమైంది.” అతను కవర్‌ను బల్లమీద పెట్టాడు. పలుచని కాగితం పొరలు ఒకదానికొకటి రాసుకుంటూ పొడి శబ్దం చేశాయి. “ఇవి అప్పటి ఫీజు రసీదులు. చెల్లించిన పేర్లు చూడండి.”

విహాన్ ముఖం ఒక్కసారిగా బిగిసింది. “ఇప్పుడు ఇవి అవసరమా?” అన్నాడు తేలికగా మాట్లాడాలని ప్రయత్నిస్తూ. కానీ మధు ఫైల్ తెరిచి మొదటి రసీదును అమ్మాయివారి మామయ్య ముందుకు జరిపేశాడు. అందులో చెల్లించిన పేరు స్పష్టంగా ఉంది—సిరి. మరో రసీదు, మరో నెల, అదే పేరు. మూడోది—విహాన్ హాస్టల్ అడ్వాన్స్. దానికి జతగా నిఖిల్ తీసుకొచ్చిన చిన్న పేపర్: అప్పట్లో గోల్డ్ లోన్ నుంచి తీసుకున్న మొత్తం, దాని చెల్లింపు తేదీలు. “అక్క రాత్రిళ్లు పని చేసి కట్టింది,” నిఖిల్ అన్నాడు, పిల్లనగ్రోవిలా కాదు, ఎవరూ తిరస్కరించలేనంత సాధారణంగా. “అప్పుడు మా నాన్న ఆఫీస్‌కి వచ్చి చెల్లించింది.”

గదిలో ఎవ్వరూ పెద్దగా ఆశ్చర్యం నటించలేదు; కానీ మారింది చిన్నచిన్న విషయాలే. అమ్మాయివారి పక్కన వంగి కూర్చున్న విహాన్ తల్లి నిటారుగా కూర్చుంది. ఇప్పటి వరకు స్టూల్ మీద ఉన్న సిరివైపు శైలజ అత్త గట్టిగా, “ఇక్కడ సోఫాలో కూర్చో,” అంది. ఎవరూ అడ్డుకోలేదు. అమ్మాయివారి మామయ్య రసీదు మడత సరిచేస్తూ విహాన్‌ను చూశాడు; ఆ చూపులో మర్యాద మిగిలి ఉంది, నమ్మకం మిగల్లేదు. విహాన్ ఏదో నవ్వు తెచ్చుకోవాలని చూసాడు కానీ పెదవుల దగ్గరే ఆగిపోయింది.

“అది అప్పటి విషయం,” అన్నాడు చివరకు. “స్నేహితుల మధ్య—”

“స్నేహితుల మధ్య అయితే,” శైలజ అత్త అడ్డుకుంది, “ఇప్పుడీ ఇంట్లో ‘హెల్ప్ చేస్తుంది’ అంటావా?” ఆమె మాట పెద్దగా కాకపోయినా హాల్లోని పూలసువాసనను కోసినట్టు నేరుగా వెళ్లి తగిలింది. సిరి ఏమీ మాట్లాడలేదు. అది ఆమెకు అర్థమైంది—ఇప్పటివరకు తన బాధ అతని నోట్లో పేరుపెట్టబడితేనే నిజమన్న గదిలో, ఇప్పుడు కాగితం అతని స్థానంలో మాట్లాడుతోంది.

మాటలు చల్లారిపోయిన వెంటనే అమ్మాయివారి వాళ్లు మర్యాదగా లేచారు. “మేము ఇంట్లో మాట్లాడుకుని చెబుతాం,” అన్న వాక్యం గుమ్మం దాకా వచ్చేసరికి నిర్ణయంలా వినిపించింది. విహాన్ తల్లి వారిని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది, విహాన్ వెంట నడిచాడు, కానీ ఎవరూ తిరిగి కూర్చోలేదు. తలుపు మూసుకుపోయిన తరువాత హాల్ ఒక్కసారిగా పెద్దదై ఖాళీగా కనిపించింది. టీ కప్పులు బల్లమీద అర్ధం తాకినట్టే ఉన్నాయి.

సిరి బ్యాగ్ పట్టుకుని బయల్దేరడానికి తిరిగింది. అప్పుడు విహాన్, “ఒక్క నిమిషం,” అన్నాడు. అందరి ముందు కాదు; హాల్‌కి అంచున కారిడార్‌ వైపు వచ్చి ఆగాడు. కిచెన్‌ నుంచి శైలజ అత్త వారి దగ్గరకు రాలేదు, కానీ వినగల దూరంలోనే ఉంది. అంత దూరమే సరైంది—ఇది రహస్య సంభాషణ కాదు, పూర్తిగా వ్యక్తిగతమూ కాదు.

విహాన్ చేతిలో చిన్న తెల్ల కవర్ ఉంది. కొత్తది కాదు; త్వరగా ఎక్కడో నుంచి తీసుకొచ్చినట్టుగా అంచు ముడిచిపోయింది. అతను దాన్ని ముందుకు చాపాడు. “సిరి, ఇది తీసుకో. అప్పటి డబ్బు… వడ్డీతో కలిపి వేసాను. ఇంకా…” అని ప్రారంభించాడు. గొంతు కరగలేదు; కేవలం కుదిరిన అధికారం జారిపోతున్న మనిషి జాగ్రత్తగా మాటలు ఎంచుకున్నాడు. “నువ్వు అనుకున్నట్టు నేను ఉండాల్సింది. ఆలస్యంగా అర్థమైంది. మనం మాట్లాడుకుందాం.”

ఆ కవర్ శబ్దమే ముందుగా వినిపించింది—పొడి కాగితం మడతలో చిక్కుకున్న అసౌకర్యం. అతని వేళ్లు దానిపై గట్టిగా బిగిశాయి. సిరి చేతి మాత్రం కదల్లేదు. ఆమె కళ్ళు కవర్‌పై కాదు, అతని మణికట్టుపై నిలిచాయి; ఒకప్పుడు స్టేషన్ ప్లాట్‌ఫాం మీద పరీక్షకి వెళ్లే ముందు తాను కట్టిన చీప్ గడియారం స్థానంలో ఇప్పుడు ఖరీదైన వాచ్ ఉంది. సమయం అతని మీద పనిచేసింది. కానీ సరైన దిశలో కాదు.

“నీకోసమే అనుకుంటున్నాను,” విహాన్ మెల్లగా అన్నాడు. “అప్పట్లో పరిస్థితులు—”

సిరి అతన్ని ఆపింది. “పరిస్థితులు అప్పుడే ఉన్నాయి.” ఆమె స్వరం తక్కువే. కారిడార్‌లో ట్యూబ్‌లైట్ మోగుతున్న చిన్న మర్మరానికి మించి ఎత్తలేదు. “నేను అడిగినప్పుడు నువ్వు గుర్తించలేదు. ఇప్పుడు అవసరం లేదు.”

అతను కవర్‌ను ఇంకా దగ్గరగా చాపాడు; అది వేడుకున్నట్టు కాదు, చివరి సారి కొనగలమేమో అన్నట్టు. “తీసుకో. కనీసం ఇది—”

సిరి తలను స్వల్పంగా ఊపింది. కవర్‌ను తాకకుండా ఒక అడుగు వెనక్కి వేసింది. “డబ్బు తిరిగి వస్తుంది,” అంది. “అది వచ్చిన రోజునే రావాలి.” అంతే. ఆమెకి మరేం చెప్పాల్సిన అవసరం లేకపోయింది. అతను తన తప్పును సరైన మాటలతో చెప్పాలని ఎదురు చూసిన సంవత్సరాలన్నీ అక్కడి నుంచి తగ్గిపోయాయి. ఆమె చేయి బ్యాగ్ పట్టీలో బిగించి, లిఫ్ట్‌ బటన్ నొక్కింది.

లిఫ్ట్ రావడానికి మధ్యలోని క్షణం పొడవుగా అనిపించింది. విహాన్ ఇంకేదో చెప్పాలనుకున్నాడేమో; కానీ ఆమె అతని వైపు తిరిగి చూడలేదు. తలుపు తెరుచుకుంది. అద్దంలో మళ్లీ పాత వేళ్ల మచ్చలే. ఈసారి ఆమె ముఖం విరిగిపోలేదు. లోపలికి అడుగుపెట్టే ముందు, అతని చేతిలో ఇంకా అలాగే ఉన్న కవర్‌ను ఒకసారి చూసింది—తీసుకోబడని, పేరు చేరని, ఆలస్యం బరువుతోనే నిలిచిపోయినట్టు. “శైలజ అత్తకి నేనే మెసేజ్ చేస్తాను,” అని మాత్రమే చెప్పి లిఫ్ట్‌లోకి వెళ్లిపోయింది.

హాల్‌లో మిగిలిన బల్లపై ఒక టీ కప్పు చల్లారిపోయింది. కారిడార్ నుంచి పడిన కాంతి నేలపై పొడవుగా చేరి, విహాన్ చేతి దగ్గర ఉంచిన ఫోన్‌పై అర్ధం వెలిగింది. స్క్రీన్‌ మీద ఏదో నోటిఫికేషన్ క్షణం మెరిసి, చదవలేని నలుపులోకి మునిగిపోయింది. పక్కనే చల్లని కప్పు, ముందే బిగిసిన కవర్, గోడ నీడ—అన్నీ అలాగే ఉండగా స్క్రీన్ పూర్తిగా ఆరిపోయింది.