ఎంచుకోవడానికి అతనికి ఆలస్యమే
“మాధవి, ఒక నిమిషం ఆగు,” అని సంధ్య ఆమె ట్రాలీ హ్యాండిల్నే పట్టుకుంది. ప్లాట్ఫాం బెంచ్కి అడ్డంగా నిలబడి, మడిచిన కాగితపు కవర్ నుంచి చిన్న తాళం చెవి జారిపోకుండా బిగిగా నొక్కుకుంది. మాధవి కాలు రైలెక్కే మెట్ల దిశగా ఉన్నా, మాట మాత్రం తనకు కాదు అన్నట్టు సంధ్య అర్జున్ వైపు చూసి, “ఇంకా టైమ్ ఉంది,” అంది. అదే అన్యాయం ముందే స్పష్టంగా నిలిచింది—నాలుగేళ్లు మాటిమాటికీ మౌనం పెట్టిన వాళ్లు, ఇప్పుడు ఆమె బయలుదేరే నిమిషానికి హక్కు గుర్తు పట్టారు.
ప్లాట్ఫాం మీద టీ అమ్మే బాలుడు గాజు గ్లాస్ పెట్టి వెళ్లిన చోట చాయ్ పల్చగా పైపొర కట్టుకుంది. బెంచ్ అంచున పేపర్లు, టికెట్ ప్రింట్, నీళ్ల బాటిల్ మూత, సంధ్య బ్యాగ్ జిప్ నుంచి వేలాడే ఐడీ కార్డు—చిన్నచిన్న వస్తువులతో చోటు నిండిపోయి ఉంది. మాధవి తన టికెట్ని మళ్లీ మడిచింది. ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఒకప్పుడు ఉన్నది. దాని భారం మాత్రం చివరి వరకు ఒక్క తన భుజానికే మిగిలింది. ఇప్పుడు సంధ్య వచ్చి అడ్డంగా నిలబడటం చూసిన ఇద్దరు ప్రయాణికులు ఒక్కసారిగా చదివేశారు—ఇంకా నిర్ణయం అతని చేతిలోనే ఉందనుకుని.
“నిన్న రాత్రే వచ్చాడు,” సంధ్య మెల్లగా అంది. “నేరుగా రావడానికి ధైర్యం కాలేదు.”
మాధవి నవ్వలేదు. “అప్పుడు వచ్చి ఉండాల్సింది. రాత్రి కాదు. సంవత్సరం కాదు. సరైన రోజు.”
సంధ్య కవర్ మీద వేళ్లు కదిలాయి. ఆ మడత శబ్దం ఎండిన ఆకులా చప్పుడిచ్చింది. “మామయ్య వచ్చారు. వాళ్లే పంపించారు. ఒకసారి వినమన్నాడు.”
వేణు మామయ్య కొద్దిదూరంలో నిలబడి ఉన్నారు. తలకు చెమట, చేతిలో స్టీల్ డబ్బా, మరొక చేతిలో ఆమెకు తీసిన బెర్త్ ప్రింట్. ఆయన అర్జున్ను చూడలేదు కూడా. మాధవి దగ్గరకు వచ్చి, “నువ్వు తినకపోతావనుకుని ఇడ్లీ తెచ్చా. గుంటూరు దాకా ఏం దొరుకుతుందో దేవుడికే తెలుసు,” అన్నాడు. ఆ మాటలోనే ఒక చోటు ఉంది—తన కోసం ఎదురు చూసే సాధారణ శ్రద్ధ. ఆమె చేతిలోని బ్యాగ్ ఆయన తీసుకుని బెంచ్ క్రిందకు చక్కగా పెట్టాడు. నీళ్ల బాటిల్ మూత బిగించి, టికెట్ తన జేబులోనుంచి తీసి ఆమె చేతికే మళ్లీ పెట్టాడు. “వెళ్తూ ముందు ఒక్కసారి ఫోన్ చెయ్యి. అక్కడ హాస్టల్ గది తెరిచాక చెప్పు.” సేవా రంగం ఉద్యోగం కోసం విజయవాడకి వెళ్తున్న ఆమె ప్రయాణం ఆయన చేతిలో పనిలా కాక, ఇంటి పని లా సర్దుకుంది.
అర్జున్ అప్పటివరకు స్తంభం దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు. తెల్ల చొక్కా మడతలు చెదిరిపోయాయి. గడ్డం రెండు రోజులది. కానీ మాధవికి కనిపించినది అవి కాదు—అతను ఒక్క అడుగు ముందుకు రావడానికి కూడా మూడో మనిషిని గోడలా పెట్టుకున్న తీరు. ఒకప్పుడు అదే చేశాడు. తనమ్మ ఎదురుగా కూర్చోబెట్టి, “ఇంట్లో వాళ్లు ఒప్పుకోవడం కష్టం. కొంత సమయం కావాలి,” అన్నప్పుడు కూడా తన నిర్ణయానికి తన గొంతు పెట్టలేదు. ఇప్పుడు కూడా సంధ్య చేతిలో కవర్, మామయ్య ఎదుట మౌనం.
“అమ్మను స్టేషన్కి ఎందుకు రానివ్వలేదో తెలుసా?” మాధవి అడిగింది. ప్రశ్న సంధ్యకి కాదు. కానీ సమాధానం అర్జున్ చెంపల దగ్గరే తడబడింది.
సంధ్య నిట్టూర్చింది. “ఇంట్లో అందరూ చూస్తున్నారు. నిశ్చితార్థం ఆగిపోయినప్పటి నుంచి—”
“ఆగింది?” మాధవి కళ్లెత్తి చూసింది. “నా వల్ల ఆగిందా? లేక అతను ముందే మౌనం పెట్టి, చివరికి వాళ్లకు బాగుండేలా నన్నే తప్పుగా కనిపించనిచ్చాడా?”
వేణు మామయ్య నిశ్శబ్దంగా వెనక్కి ఒక్క అడుగు వేశారు. విననట్టే ఉన్నా, వెళ్లలేదు. అదే సరిపోయింది. ఏళ్ల తరబడి వదిలేసిన బాధకి కనీసం ఒక సాక్షి నిలబడింది.
అర్జున్ చివరికి దగ్గరకు వచ్చాడు. “మాధవి, ఆ రోజున—”
“ఆ రోజులు అన్నీ గడిచిపోయాయి,” అంది ఆమె.
అతను చేతిని ముందుకు చాచలేదు. ముందుగా సంధ్యనే చూశాడు. సంధ్యకు విసుగు వచ్చిందేమో, కవర్ తెరిచి లోపలి తాళం చెవిని బయటికి తీసింది. చిన్న ఇనుప తాళం చెవి. తల దగ్గర పాత నీలి ఇంకు మరక. మాధవి వెంటనే గుర్తుపట్టింది—తన పాత లాడ్జ్ గది కాదు, తర్వాత కలిసి చూసిన చిన్న ఫ్లాట్ది. ఆ ఫ్లాట్కి అడ్వాన్స్ కూడా తన బంగారు గాజులు అమ్మి పెట్టింది; కానీ తాళం చెవి మాత్రం తన చేతికి ఎప్పుడూ పూర్తి హక్కుగా రాలేదు. ఇప్పుడు అది పిడికిల్లో పెట్టదగినంత చిన్నదై, ఆమె ఎదుట కొత్తగా పరీక్షలా మెరిసింది.
సంధ్య ఆ తాళం చెవిని ముందుకు చాచి, “ఇది… అతను ఇచ్చమన్నాడు. ఫ్లాట్ ఇంకా అలాగే ఉంది,” అంది.
మాధవి చేతులు కదల్లేదు. తను పట్టుకున్న టికెట్ మూల కొద్దిగా నలిగింది. “నాకు ఎందుకు?”
అర్జున్ గొంతు ఎండిపోయినట్టుంది. “తిరిగి రా అన్నందుకు.”
అంత సాదా మాటకు ఇంత ఆలస్యం. మాధవి అతని చెయ్యి కాదు, ఆ తాళం చెవి మాత్రమే చూసింది. ఒకప్పుడు ఈ మాట కోసం తన గౌరవం కొద్దికొద్దిగా చెల్లించింది. ఉద్యోగ పరీక్షలకు సిద్ధం అవుతూ, అతనికి రాత్రిళ్లు నోట్స్ టైప్ చేసి పంపింది. అతని ఇంట్లో ‘ఆమె ఏ ఇంటి అమ్మాయి’ అన్న చూపులను తట్టుకుంది. అతను ప్రమోషన్ దాకా వేచి చూద్దాం అన్నప్పుడు, తన పెళ్లి మాటలు ఇంట్లో ఆపించింది. చివరకు అతనికి సౌకర్యం వచ్చిన రోజు, ఆమెకోసం ఒక్క వాక్యం కూడా అతను నిలబెట్టలేదు. ఇప్పుడు ఒక తాళం చెవి.
వేణు మామయ్య ఫోన్ మోగింది. ఆయన చూడకుండా సైలెంట్ చేశారు. “బోగీ ఎస్-ఫైవ్ ఇదే ముందుంటుంది,” అని మాధవికే చెప్పారు. తరువాత సంధ్య వైపు తిరిగి, “అమ్మాయి బరువైన సూట్కేస్ ఒక్కదానితో ఉంది. దారి ఇవ్వండి,” అన్నారు. మాట మృదువే, కానీ స్థానాలు మారిపోయాయి. ఎవరు ఆమె ప్రయాణంలో ఉన్నవాళ్లు, ఎవరు బయటివాళ్లు అన్నది అంతకంటే స్పష్టంగా చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.
సంధ్య తాళం చెవిని వెనక్కి తీసుకోలేదు. “మాధవి, నేను తెలిసీ తెలియనట్టే చాలా రోజులు ఉండిపోయా. ఆ విషయం నాకూ సిగ్గే. కానీ ఇలాగే వెళ్లిపోతే—”
“నేను ఇలాగే వెళ్లిపోవడమే కాదు,” మాధవి అంది. “నేను ఇంతకాలం నిలబడ్డ చోటు నుంచి వెళ్లిపోతున్నాను. తేడా అది.”
రైలు కదలికకు ముందు వచ్చే లోహ అరుపు లైన్ మీద పొడవుగా వెళ్లింది. అర్జున్ ఒక్కసారిగా దగ్గరికి వచ్చి సంధ్య చేతిలోని తాళం చెవిని తీసుకున్నాడు. ఈసారి మూడో మనిషి వెనకాల దాక్కోలేదు. అతని చేతివేళ్లు కంపించాయి. “నేనే చెబుతా,” అన్నాడు.
మాధవి నిశ్శబ్దంగా ఎదురుచూసింది. అతను మొదటిసారి తనను నేరుగా చూసాడు. ఆ చూపులో అలవాటైన నమ్మకం లేదు; ఆలస్యంగా పుట్టిన భయం ఉంది.
“ఇంట్లో వాళ్లను నేను ఎదుర్కోలేకపోయాను,” అర్జున్ అన్నాడు. “నిశ్చితార్థం వాళ్లు చూసిన అమ్మాయితో పెట్టేశారు. నేను ఆపలేదు. నువ్వు బాధపడుతావని తెలిసినా, ఆ రోజు ఫోన్ ఎత్తలేదు. తర్వాత అది పగిలిపోయినప్పుడు మాత్రమే ఏం పోయిందో అర్థమైంది. ఫ్లాట్ ఖాళీ చేయలేదు. నువ్వు తిరిగి వస్తావనుకున్నా కాదు… నేను చేసినది ఎంత దిగజారుడో ప్రతిరోజూ చూడటానికి అలాగే వదిలేశా. ఇప్పుడు రా. ఈసారి నేను నిలబడతా. తాళం తీసుకో.”
అతను తాళం చెవిని ఆమె అరచేతి దూరంలో ఆపాడు.
ఆ ఒక్క క్షణంలో మాధవి లోపల గతం గుంపులుగా రాలేదు; రాలింది ఒక్క అవమానం మాత్రమే—అతని అమ్మ ముందు కూర్చొని చాయ్ గ్లాస్ పట్టుకుని ఉండగా, “మా అబ్బాయి స్థాయికి సరిపడాలంటే ఇంకొంచెం స్థిరపడాలి కదా” అని నవ్వుతూ చెప్పిన మాట. గ్లాస్ అంచున చాయ్ చల్లారిపోయి వలయం కట్టుకుంది. అప్పుడు అర్జున్ నీళ్లు పోసుకున్నట్టు నటించాడు. ఆ రోజు తనవైపు చూడలేదు. ఇప్పుడేమో, స్టేషన్ మధ్యలో వచ్చి తాళం చెవి చాచుతున్నాడు.
వేణు మామయ్య మెల్లగా ఆమె సూట్కేస్ హ్యాండిల్ పైకి ఎత్తారు. “మాధవి, రైలు వచ్చింది,” అన్నారు. అంతే. పిలుపు కాదు, ఒత్తిడి కాదు. తాను వెళ్లాల్సిన దారి సిద్ధంగా ఉందని గుర్తు.
మాధవి అర్జున్ చేతిలోని తాళం చెవిని తీసుకోలేదు. “ఈసారి నిలబడతానని చెప్పడానికి కూడా నన్నే ప్లాట్ఫాంపై ఆపించావు,” అంది. గొంతు పెంచలేదు. “నిన్ను నువ్వు ఆలస్యంగా అర్థం చేసుకున్నావు. అది నిజం కావచ్చు. కానీ ఆ నిజం నాకు ఇల్లు కాదు.”
అర్జున్ ముఖం ఒక్కసారిగా పసుపు రంగు పట్టినట్టయింది. “ఒక్క అవకాశం—”
“అవకాశం కాదు ఇది,” మాధవి అంది. “నేను పోయిన తర్వాత నీకు కనిపించిన ఖాళీ.”
అతను మరొక అడుగు ముందుకు వేసి తాళం చెవిని బెంచ్ మీద పెట్టాడు. తాళం చెవి పక్కనే టీ గ్లాస్ ఉంది. “అయినా తీసుకో. రాకపోయినా, ఇది మీదే.”
మాధవి కళ్లలో చిన్న తిమిరం మెరిసింది. బాధ అక్కడే ఉంది; అదే ఆమెను గట్టిగా నిలబెట్టింది. తాళం చెవి తనదే కావచ్చు. కానీ హక్కు తిరిగి ఇచ్చే సమయం అతని దాని కాదు. ఆమె వేణు మామయ్య వైపు తిరిగింది. ఆయన ఏమీ అడగలేదు; కేవలం ఆమె బ్యాక్ప్యాక్ భుజంపై సరిచేశారు. బోగీ ముందు జనాలు కదిలారు. మామయ్య చేతిలో ఉన్న స్టీల్ డబ్బా ఆమెకు అందించారు. “అక్కడికి చేరేసరికి తిను,” అన్నారు.
అది పెద్ద వాగ్దానం కాదు. చిన్న, సాధారణ, నిలబడే చోటు. మాధవి సూట్కేస్ లాగింది. అర్జున్ పక్కగా వెళ్లేటప్పుడు అతని చేతి కంపనం కనిపించింది. అతను పేరు పలకబోతే, ఆమె ఆగలేదు. సంధ్య పక్కకు తప్పుకుని దారిచ్చింది. ప్లాట్ఫాం గందరగోళంలో ఎవరికీ పెద్ద సన్నివేశం కనిపించలేదు; కానీ దారి ఎవరిదో మారిపోయింది.
బోగీ మెట్టెక్కే ముందు మాధవి ఒక్కసారి వెనక్కి చూడాలనిపించింది. చూడలేదు. వేణు మామయ్య ముందుగా సూట్కేస్ ఎక్కించి, ఆమెకి చేయి అందించారు. ఆమె ఎక్కింది. తలుపు దగ్గర నిలబడి కిందకు దిగలేదు. సీటు నంబర్ చూసి లోపలికి కదిలింది.
బెంచ్ మీద తాళం చెవి అలాగే పడింది. పక్కనే ఉన్న టీ గ్లాస్లో పైపొర మందంగా కట్టుకుని, గాజు గోడకి గోధుమరంగు వలయం వేసుకుంది. మాధవి వదిలిన చోటు ఖాళీగా మిగిలింది. రైలు నెమ్మదిగా లాగుతుండగా, బెంచ్ దగ్గర చల్లారిపోయిన ఆ గ్లాస్ నుంచి చివరి ఆవిరి కూడా నిశ్శబ్దంగా చచ్చిపోయింది.