నేను తాకే వరకు బే కదల్లేదు

శట్టర్ మూడోసారి అర్ధాంతరంగా దిగిపడుతుండగానే మాధవి లోడింగ్ బే వైపు పరుగెత్తింది; కుర్చీ దగ్గరకు చేతి చాపగానే దీపక్ తన మోచేతితో దాన్ని అడ్డగట్టి, “నువ్వు పక్కనే నిల్చో. విడుదల నేను చూస్తా,” అన్నాడు. బే నంబర్ రెండు ముందు కార్ట్లు ఒకదానికొకటి ముక్కుపడి ఆగిపోయాయి. ట్రాలీ చక్రం కీచుమనగా, పక్కనే చల్లారిపోయిన టీ గ్లాసు వలయంలా మచ్చ పడిన టేబుల్ మీద విడుదల పుస్తకం తెరిచి పడింది.

మాధవి ఒక్క క్షణం కూడా వాదనలో పడలేదు. మానిటర్ మీద ఎరుపెక్కిన వరుసను చూడగానే, “మూడో బేకు డ్రై సరుకు ముందే ఎందుకు వదిలావు? ఐదో బే కోల్డ్ క్రేట్లు బయటపడ్డాయి. శట్టర్ ఐదు నిమిషాల కన్నా ఎక్కువ నిలవదు,” అంది. రఫీ, హుక్ పట్టుకుని నిల్చున్న కుర్రాడు, తనంతట తానే వెనక్కి చూసాడు. లోపల ఫోర్క్‌లిఫ్ట్ డ్రైవర్ కేక వేసాడు—“ఏది ముందుగా? లోపల స్థలం లేదు!”

దీపక్ కుర్చీలో మరింత వెనక్కి వాలాడు. తన మెడలో వేలాడుతున్న గుర్తు కార్డు వేళ్లతో తట్టి, “ఇప్పటి నుంచి బే నియంత్రణ నా దగ్గర. పై వాళ్లు పెట్టారు. నువ్వు స్కాన్ చెక్ చెయ్యి, అంతే,” అన్నాడు. ఆ మాటను అతను పని మాటలా చెప్పినా, చూపు మాత్రం అందరికీ వినిపించేలా ఉంది—ఈ కుర్చీకి ఆమెకి హక్కు లేదన్నట్టు.

మాధవి జేబులో మడతలు పడిపోయిన కిరాయి రశీదు వేళ్లకు తగిలింది. ఉదయం అమ్మ ఫోన్‌లో “ఈ నెల ఆలస్యం అయితే ఇంటి యజమాని మాట పెడతాడు” అన్న స్వరం ఇంకా చెవిలోనే ఉంది. ఆమె వదిలేసి వెళ్ళలేని పని ఇదే; ఈ సేవా రంగం గిడ్డంగిలో ఆమె షిఫ్ట్ బోనస్ మీదే ఇంట్లో గ్యాస్ సిలిండర్ నుంచీ తమ్ముడు కోచింగ్ ఫీజు వరకూ కదులుతాయి. కానీ అప్పుడు ఆమె ముఖంలో అది ఏమీ కనిపించలేదు. “రఫీ,” అంది మాత్రమే, “బే రెండు కార్ట్లు నిలిపి పెట్టు. తడి పెట్టెలను ఎండ సరుకుతో కలపొద్దు.”

రఫీ దీపక్ వైపు చూశాడు. సమాధానం రాలేదు. వెంటనే మాధవి మాటకే చేతి సంకేతం ఇచ్చి ఇద్దరితో కార్ట్లు వెనక్కి తిప్పించాడు. మొదటి చిన్న పగుడు అక్కడే పడింది—కుర్చీ అతని దగ్గరే ఉంది, కానీ కదలిక ఆమె మాటకే జరిగింది.

దీపక్ ఒక కోడ్ నొక్కి బే ఒకటిని తెరిచాడు. బయట డ్రైవర్ హారన్ లాగేశాడు. వెంటనే గందరగోళం పెల్లుబికింది. బే ఒకటికి వెళ్ళాల్సిన పాలెట్‌లు బే రెండువైపు తిరిగాయి; లోపలికి ఇప్పటికే వచ్చిన రిటర్న్ కార్ట్లు దారిమీదే ఉన్నాయి. శట్టర్ అంచుకు ఒక కార్టన్ ఢీకొని చీలిపోయింది. ప్యాకెట్ల పసుపు పొడి నేలమీద చల్లుకుంది. సురేష్, రిసీవింగ్ లేన్ అంచున, “ఎవరు వదిలారు ఇది? రెండింటి దారి ఒకేసారి తెరిచారు!” అని అరవాల్సి వచ్చింది.

“దీపక్, రెండో గేటు మూయించు. ముందుగా ఐదో బే క్లియర్ చెయ్యాలి,” మాధవి గట్టిగా అంది.

“నువ్వు ఆర్డర్ ఇవ్వకు,” అన్నాడు అతను, కానీ చేతులు మాత్రం తడబడ్డాయి. ఏ జాబితా ఏ బేకి అనుసంధానం అయిందో అతనికి క్షణం పట్టలేదు. మాధవి పక్కనే నిల్చుని వేగంగా చెప్పింది—“రఫీ, నీలి స్టిక్కర్ ఉన్నవి ఎడమ. శాంతమ్మ, పాడయ్యే క్రేట్లు ముందుగా లోపలకి. సురేష్, వెనుక ట్రక్కును ఐదు నిమిషాలు ఆపు. లేకపోతే రెండో వరుస కూలిపోతుంది.”

ఆదేశాలు ఆమెనుంచే వచ్చాయి. ఒక్కోటి కత్తిరించినట్టు, అవసరమైనంత మాత్రమే. ఎవరో “సరే అక్క” అన్నారు. మరొకడు ఆమె చూపించిన దారినే ట్రాలీ తిప్పాడు. దీపక్ మాత్రం మానిటర్‌ను చూస్తూ, తనే నియంత్రణలో ఉన్నట్టు కుర్చీని వదల్లేదు.

గిడ్డంగి వెనుకవైపు నుంచి శాంతమ్మ ఊపిరి పీల్చుకుంటూ వచ్చింది. చేతిలో పాత కలం మచ్చలున్న చిన్న నోటు పుస్తకం. “మాధవి, బే నాలుగో వరుస సీల్ వాహనం బయట నిలిచింది. డ్రైవర్ చెబుతున్నాడు ఇప్పటికే అరగంట అయ్యిందని. యజమాని మేనల్లుడు అంటున్నాడట—ఈరోజు ఆడవాళ్లను ఫ్రంట్ డెస్క్‌కి పెట్టమన్నారు, బేలో ఒత్తిడి ఎక్కువ అంట,” అని గుసగుసగా చెప్పింది.

అది గుసగుస అయినా పక్కనే ఇద్దరు కూలీలకు వినిపించింది. మాధవిని కుర్చీ నుంచి తొలగించిందే యాదృచ్ఛికం కాదని అంతా అర్థమయ్యేంత. దీపక్ చెవికీ చేరింది. అతను వెంటనే గట్టిగా, “ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం ఉందని ఎవర్నైనా కాపాడటానికి ఇక్కడ పని ఆగదు. నేనే చూస్తున్నా,” అన్నాడు. అతను ఎవరి గురించి అన్నాడో చెప్పకపోయినా, శాంతమ్మ మేనకోడలు ఈ గిడ్డంగిలోనే పనిచేస్తుందని అందరికీ తెలుసు. తన మాటకు మర్యాద ముఖం పెట్టుకుని, మాధవి మీదే నీడ వేయాలనుకున్నాడు.

ఆ నీడ మాధవిని కదలించలేదు. ఆమె విడుదల పుస్తకాన్ని టేబుల్ అంచు నుంచి తనవైపు కొంచెం లాగింది. “అయితే బే నాలుగు ఎందుకు నిలిచింది? నంబర్ చదువు,” అంది. దీపక్ చదివాడు. తప్పు. మళ్లీ స్క్రీన్ చూశాడు. అదే వేళ బయట నుంచి మరో ట్రక్ వెనక్కి దూసుకొచ్చి ఆగింది. ఒకటి బయల్దేరాల్సిన దారిలో ఒకటి లోపలికి రావడం—రెండు లోడ్లు ఒకే గొంతులో ఇరుక్కుపోయాయి.

“రెండూ ఒకేసారి తెరిచావా?” సురేష్ నేరుగా అడిగాడు.

మాధవి ఇక అతని సమాధానానికి వేచి ఉండలేదు. “బే రెండు మూయి! రఫీ, ఎరుపు జెండా పెట్టు. శాంతమ్మ, నాలుగో వాహనాన్ని నిలిపేయొద్దు, కుడి లేన్‌కి తిప్పు. ఆ సీల్ లోడ్ ముందుగా వెళ్లాలి—లేకపోతే రిటర్న్ మొత్తం ఇక్కడే పడి పోతుంది,” అంది. ఆమె చేతి వేగానికి సరిపడేలా మిగతావాళ్లు కదలసాగారు. కానీ స్క్రీన్‌పై తుది విడుదల ఇంకా దీపక్ వేళ్లతోనే బంధించబడి ఉంది.

బయట డ్రైవర్ తిట్టాడు. లోపల కార్టు కోణం తప్పి లోడ్ వంగింది. ఇద్దరు కూలీలు అరవగా, దీపక్ కుర్చీ నుంచి ఒక్కసారిగా లేచాడు. ఏ బే మూయాలో, ఏది తెరవాలో అర్థం కాక అతని చూపు మానిటర్ నుంచి నేలపై చిందరగోళానికి పరిగెత్తింది. ఆ క్షణమే సీల్ వాహనం డ్రైవర్ వచ్చి టేబుల్ మీద చేయి బాదాడు—“ఇంకా రెండు నిమిషాలు ఆలస్యమైతే రిపోర్ట్ పెడతా. ఎవరు చూస్తున్నారు ఇక్కడ?”

అందరి ఎదుట దీపక్ చేతిలో ఉన్న హ్యాండ్ స్కానర్ జారిపడబోతుండగా మాధవి దాన్ని గాల్లోనే పట్టుకుంది. అతను తిరిగి అందుకోవడానికి చేయి చాపేలోపు ఆమె మరో చేతితో కుర్చీని పక్కకు తోసి, నేరుగా కన్సోల్ ముందు నిల్చుంది. “పక్కకు,” అంది. ఒక్క మాట. గట్టిగా కాదు. ఎదురు నిలువనీయని రీతిలో.

దీపక్ నిమిషం పాటు కదల్లేదు. బయట హారన్, లోపల శట్టర్, మధ్యలో రఫీ కేక—అన్నీ కలిసిపోయాయి. తరువాత అతనే వెనక్కి ఒక అడుగు జారాడు. హ్యాండ్ స్కానర్ ఆమె చేతిలోనే మిగిలింది. కుర్చీ ఖాళీ అయింది.

మాధవి కూర్చోలేదు. నిల్చునే వేగంతో పని మొదలుపెట్టింది. “బే నాలుగు—సీల్ లోడ్ విడుదల. బే ఐదు—కోల్డ్ క్రేట్లు మాత్రమే. బే ఒకటి మూసి పెట్టు. రెండో వరుస బయటికి రాకుండా బ్లాక్ వేయి.” ఆమె మాట ముగిసేలోపు రఫీ ఎరుపు జెండా తీసేశాడు. సురేష్ తన జాబితాను ఆమె వైపుకి చాపాడు. శాంతమ్మ విడుదల పుస్తకాన్ని పూర్తిగా ఆమె చేతి దగ్గర పెట్టింది. టేబుల్ మీదున్న ఆ పుస్తకం, ఇప్పటివరకు మధ్యలో ఉండేది, మాధవి వైపుకి మళ్లిన క్షణమే ఎవరి మాట నడుస్తుందో బే మొత్తం చదివేసింది.

మూడు నిమిషాల్లో మొదటి ఇరుకు విప్పబడింది. వంగిన లోడ్ సరిచేసి పంపించారు. ఐదో బేలో చల్లని క్రేట్లు లోపలికి జారాయి. బే నాలుగో సీల్ వాహనం వెనుక చక్రాలు తన్నుకుని ముందుకు కదిలాయి. ఇంత సేపు అరుస్తున్న డ్రైవర్లు ఇప్పుడు ఎవరిని చూడాలో తెలిసినట్టు నేరుగా మాధవి చేతి సంకేతాలకే కళ్ళు పెట్టారు. దీపక్ పక్కనే నిల్చున్నాడు; ఒకసారి “ఇది ముందుగా—” అని ప్రారంభించాడు. ఎవరూ వింటూ తల తిప్పలేదు. అతని మాట గాలి మీదే ఆగిపోయింది.

ఆమె చేతిలోని స్కానర్ మీద పాత గీత ఉంది; ఎన్నో షిఫ్ట్‌లకు సాక్ష్యంగా ఉన్న చార. వేళ్లు దానిమీద ఖచ్చితంగా పరిగెత్తాయి. “నీలి ట్యాగ్ వాహనం వెనక్కి. ముందుగా పసుపు స్టాక్. రఫీ, శట్టర్ పూర్తిగా ఎత్తకు—అరదాకా. లోపల గాలి సరిపోతుంది.” మాటలు చిన్నవే, కానీ బే అంతా వాటి వేగంతో సర్దుకుంది.

ఇదే సమయంలో వెనుకనుంచి యజమాని సోదరుడు విజయ్ వచ్చాడు. తెల్ల చొక్కా మడతలతో, మొబైల్ చెవికి అంటించి. బే సర్దుకుంటున్న తీరు చూసి ఒక చూపు మాధవి మీద, ఒక చూపు దీపక్ మీద వేసాడు. దీపక్ ఒక్కసారిగా ప్రాణం దొరికినట్టు ముందుకు వచ్చి, “సార్, నేను టేకోవర్ చేసాను. కొంచెం కన్‌ఫ్యూషన్—ఇప్పుడు నేను—” అన్నాడు.

మాధవి అతన్ని చూడలేదు. “బే రెండు విడుదల,” అంది మాత్రమే. రఫీ వెంటనే జెండా దించేశాడు. లోపల ఫోర్క్‌లిఫ్ట్ కదిలింది. విజయ్ కళ్ల ముందే ఆమె ఆజ్ఞ అమలైంది; దీపక్ వాక్యం మధ్యలోనే వేలాడిపోయింది.

ఇక్కడే అతను చివరి ప్రయత్నం చేశాడు. బే మూడు ముందు ట్రక్కు రివర్స్ తీసి నిలిచింది. అది తప్పితే మొత్తం వెనుక వరుస మళ్లీ గజిబిజి అవుతుంది. దీపక్ నేరుగా మాధవి చేతిలోని స్కానర్‌కి చేయి చాపి, “ఇప్పుడే ఇవ్వు. సార్ వచ్చారు. నేను వదిలితే లుక్ బాగోదు,” అన్నాడు. తన స్వరం తగ్గించాడు; కానీ అందులో భయమే పెద్దగా వినిపించింది.

మాధవి చేయి వెనక్కి తీసుకోలేదు. స్కానర్‌ను గట్టిగా పట్టుకుని, అతని చూపును దాటుకుని నేరుగా బే మూడు వైపు చూసింది. “రఫీ, మూడోది కాదు. ముందు వెనుక నిలిచిన చిన్న వాహనం లోపలికి. పెద్దది బయటే ఉంచు. సురేష్, కుడివైపు ఖాళీ చేయి. ఇప్పుడే.” ఒక్క క్షణం బే మొత్తం ఎవరిని వినాలో తేల్చుకోవడానికి ఆగినట్టుంది.

దీపక్ మరోసారి, ఈసారి బలంగా, స్కానర్‌ను లాక్కోవడానికి ప్రయత్నించాడు. అతని వేళ్లు మాధవి మణికట్టు తాకగానే ఆమె కుడి భుజంతో అతన్ని పక్కకు నెట్టి కన్సోల్ టేబుల్ అంచున నిలిచిపోయింది. “చేయి తీసుకో,” అంది. చల్లగా. విననట్టయితే తర్వాత మాట అవసరం లేకుండా. అతని చెయ్యి గాలిలోనే ఆగిపోయింది.

“వదలండి అక్కకి,” రఫీ నోటిలోనుంచే జారిపోయింది. అది అనుమతి కాదు; బే తీర్పు. సురేష్ ఇప్పటికే చిన్న వాహనాన్ని లోపలికి తిప్పిస్తున్నాడు. శాంతమ్మ, ఒక్కసారి కూడా దీపక్ వైపు చూడకుండా, సరుకు రిజిస్టర్‌ను మాధవి కుడివైపు పూర్తిగా చాపింది. విజయ్ మొబైల్ చెవి నుంచి దిగింది. ఎవ్వరూ దీపక్ కోసం ఎదురు చూడలేదు.

మాధవి స్కానర్‌ను కన్సోల్‌పై తట్టి తదుపరి విడుదలను ఖరారు చేసింది. “ఇప్పుడే బే మూడు పెద్ద వాహనం. శట్టర్ పూర్తి. వెనుక వరుస కట్. కదలండి.” ఆ మాటకు లోపల మోటార్ మ్రోగింది. శట్టర్ పైకి లేచింది. పెద్ద ట్రక్కు జడవకుండా ముందుకు జారింది. ఇరుక్కున్న వరుస ఒక్కొక్కటిగా ఊపిరి తీసుకుంది. దీపక్ మాత్రం టేబుల్ పక్కన నిలబడి, చేతి లేకపోయినట్టు ఖాళీగా కదిలించాడు. అతను తీసుకోవాలని చూసిన నియంత్రణ, అందరి ముందూ, అతని వేళ్లనుంచి జారిపోకుండా ఆమె చేతిలోనే నిలిచిపోయింది.

విజయ్ ముందుకు వచ్చి ఏదో అడగబోయాడు. మాధవి అప్పటికే విడుదల పుస్తకం చివరి వరుసపై గుర్తు పెట్టి, “ఇప్పటి నుంచి బే విడుదల నా దగ్గరే. ఎవరికైనా సందేహం ఉంటే లోడ్ ఆగినప్పుడు అడగండి, కదులుతున్నప్పుడు కాదు,” అంది. అతను ఆగిపోయాడు. బే మాత్రం ఆగలేదు.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత వెనుక వరుస సద్దుమణిగింది. కార్ట్లు సరైన గీతల్లో నిల్చున్నాయి. చిందరగోళమైన పసుపు పొడి మీద కొత్త టైరు ముద్రలు దాటిపోయాయి. చల్లారిన టీ గ్లాసు మచ్చ పక్కనే కన్సోల్ టేబుల్ ఖాళీ అయింది. మాధవి స్కానర్‌ను పెట్టి, కుర్చీని తనవైపుకు లాగి కూర్చుంది. కన్సోల్‌ దిగువనున్న చిన్న తాళం గడియ తిప్పి, యజమాని తరఫు ప్రవేశానికి ఉండే కోడ్‌ను నొక్కింది. తెర నలుపు నుంచి వెలిగింది; బే స్థితి వరుసలు ఒక్కొక్కటిగా పచ్చగా మారాయి.