ఆమెను నిలబెట్టినవాళ్లకే గేట్ మూసింది

“లేచి నిల్చోమ్మా… ఈ బెంచ్ మా వాళ్లది,” అని భార్గవి అత్త సాన్వి మోకాలిపై పెట్టుకున్న ఫైల్‌ని లాగి తన పక్కనేసేసరికి, వేచి గదిలోని ఇనుప బెంచ్ మొత్తం ఒక్కసారిగా ఆమె వైపుకి తలతిప్పింది. పిలుపు కౌంటర్ ఎదుట మూడు కుటుంబాలు కూర్చున్నాయి; గోడకి ఆనించిన పాత నీటి కూలర్ పక్కన నిలబడ్డవాళ్లకు కూడా ఆ లాగుడు కనిపించింది. సాన్వి చేతిలో మిగిలింది చల్లారిపోయిన భోజన పెట్టె, దాని మూత అంచుకు పాత పెన్ను మచ్చ. రాత్రి షిఫ్ట్‌ ముగించుకుని నేరుగా వచ్చిన అలసట చేతులలోనే చిక్కుకుపోయింది. ఈరోజు స్లాట్ మిస్ అయితే మళ్లీ రెండు నెలలు వేచి ఉండాలని డాక్టర్‌ ముందే చెప్పాడు.

“అత్త, అది నా పేరుమీద బుక్ చేసిన కన్సల్టేషన్,” సాన్వి అచ్చంగా చెప్పింది. వేడుకోలు లేదు, శబ్దం లేదు.

“నీ పేరు?” భార్గవి అత్త నవ్వి రిజిస్టర్ క్లర్క్ వైపు చూసింది. “మా రాఘవ్‌తో తిరిగిందని ఎవడైనా లోపలికి వెళ్లిపోతాడా? ఇంటివాళ్లకు మరియు స్నేహితులకు తెలిసిన సంబంధం అనుకున్నంత మాత్రాన కోడలు అయిపోదు. ముందు పెద్దల పేర్లు, తర్వాత మిగతావాళ్లు.”

క్లర్క్ తన ముందు పెట్టిన టోకెన్ పుస్తకాన్ని మూసి, భార్గవివైపు వంగి, “అవును మేడం, ముందు మీ ఫైల్ కదలాలి,” అన్నాడు. సాన్వి ఫైల్‌ను ఆమె వైపు తిప్పకుండా కౌంటర్ వెనకకు జారవేశాడు. అదే వేళ నర్స్ తలుపు తీయగా, “భార్గవి గారి అటెండర్?” అని పిలిచింది. సాన్వి పేరు ఉన్న కాగితం లోపలికి కాక, వారి పక్క కుర్చీ మీద పడింది. మొదటి చిన్న గాయం అంతే—ఆమె నిలబడగా, భార్గవి అత్త చీర అంచు విప్పి ఆ ఖాళీ సీటుపైనే పెట్టేసింది.

రాఘవ్ మొబైల్ పట్టుకుని పక్కనే నిలబడ్డాడు. స్క్రీన్ వెలుగు అతని మొఖం మీద తడుముకుంది; ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఎలివేటర్ తలుపు దగ్గర ఉన్న మసక అద్దంలో అతని చెంపల పక్కల వేలిముద్రల చారల మధ్య ఆ నిశ్శబ్దం బాగా కనిపించింది. భార్గవి మాత్రం ఆ నిశ్శబ్దాన్నే ఆయుధంలా వాడుకుంది.

“నిన్నేమన్నానో గుర్తుందా?” అని గదిలో అందరికీ వినిపించేలా అంది. “సేవా రంగంలో పని చేస్తుంది కాబట్టి ఫోన్లు ఎవరికి చేయాలో తెలుసనుకుని ఇక్కడ కూడా వరుస దాటేస్తుందనుకుంది. మా ఇంటి గౌరవం ఏ బెంచ్ మీద కూర్చోబెడతామో మేమే చూస్తాం.”

మరో జంట పక్కకెళ్లి కుదురుగా కూర్చుంది. వృద్ధురాలు ఒకరు తమ మేనకోడలికి మెల్లగా, “పెద్దల మాటే,” అని చెప్పింది. ఆ ఒక్క ముక్క గాలిలా రూంలో తిరిగింది. సాన్వి భుజాలు బిగుసుకున్నాయి. ఆమె చెప్పులు మోపెదవద్ద ధూళితో నిండిపోయాయి; మెట్రోనుంచి దిగినప్పటి దుమ్ము ఇంకా అలాగే ఉంది.

కౌంటర్ నుంచి మరో పిలుపు వచ్చింది. “రాఘవ్ కుమార్‌ పార్టీ రెడీగా ఉండండి.”

“చూసావా?” భార్గవి అత్త సాన్వివైపు తలవంచి చెప్పింది. “పిలవాల్సిన వాళ్లు ఎవరంటే వీళ్లకే తెలుసు. నువ్వు నిల్చో. అవసరం అయితే తర్వాత చూస్తాం.”

సాన్వి ముందుకు వచ్చి, “నా బుకింగ్ ఐడి చెప్పమన్నా చెబుతాను,” అంది.

క్లర్క్ మొహం చిట్లించి, “ఇప్పుడేం మాట్లాడకు. సిస్టమ్‌లో హోల్డ్ ఉంది,” అన్నాడు. ఆ ‘హోల్డ్’ అనే ఒక్క మాటను అతడు గాజు కిటికీలా ఆమె ముఖం ముందు పెట్టేశాడు. “పక్కకు జరుగు, కౌంటర్ బ్లాక్ చేయకు.”

సాన్వి పక్కకు జరగలేదు. బ్యాగ్ జిప్ తెరిచి, మడిచిన రసీదు తీసింది. దానిమీద కూడా అదే పాత పెన్ను గుర్తు—నిన్న రాత్రే ప్రింటర్ జామ్ అవగా రిసెప్షన్‌లో గీసిన గుర్తు. ఆమె ఒక నెంబర్‌కి కాల్ చేసింది. “మేఘన గారు మాట్లాడతారా? నేను సాన్వి. ఉదయపు ఫాలో-అప్ స్లాట్… హోల్డ్‌లో పెట్టేశారు. నేను ఇక్కడే ఉన్నాను. ఫైల్ కౌంటర్ వెనక ఉంది.”

భార్గవి అత్త కన్నెత్తి చూశింది. “ఇంకో నాటకం మొదలుపెట్టకు.”

సాన్వి ఫోన్ స్పీకర్ ఆన్ చేయలేదు. చెప్పినది అంతే. ఆ తర్వాత కాల్ మ్యూట్‌లో పెట్టి కౌంటర్ ముందు నిలబడింది. రూంలోని చూపులు ఇరువైపులా పాకాయి. నర్స్ మరోసారి తలుపు తీసి లోపలివారిని పిలిచింది. రాఘవ్ ముందడుగు వేయగానే లోపలినుంచి ఇంకొక స్వరం, గట్టిగా, “ఒక్క నిమిషం. ఫైల్ ఆపండి,” అంది.

కొద్ది సెకన్లకి కోఆర్డినేటర్ మేఘన వేగంగా బయటకొచ్చింది. మెడకట్టిన గుర్తు కార్డు ఊగింది. “సాన్వి ఎవరూ?” అన్నది.

“నేనే,” సాన్వి అంది.

మేఘన నేరుగా కౌంటర్ వెనకకి వెళ్లి ఫైల్‌ల గుట్టలోంచి ఒక ఆకుపచ్చ కవర్ లాగింది. దానిమీద సాన్వి పేరు ఉంది. “ఇది ఎవరు హోల్డ్‌లో పెట్టారు?”

క్లర్క్ చెయ్యి మధ్యలో ఆగిపోయింది. “మేడం, వాళ్ల ఇంటి నుంచి—”

“ఇంటి నుంచి కాదు,” మేఘన కోసేసింది. “పేషెంట్ కన్ఫర్మేషన్ నిన్న రాత్రే ఉంది. అడ్వాన్స్ పడింది. డాక్టర్ నోట్ ఉంది. హోల్డ్ ఎత్తేశాను.” ఆమె కౌంటర్‌పై ఉన్న టోకెన్ స్టాండ్‌ని తిప్పి, పైస్లాట్‌లోంచి ఒక తెల్ల ప్లాస్టిక్ ప్రవేశ చీటిని తీసి సాన్వి ఫైల్‌పై పెట్టింది. “ఇది ముందు వెళ్తుంది.”

ఆ క్షణం చాలా చిన్నది, కానీ గదిలో వరుసలు కదిలినట్టు అయ్యింది. సాన్వి చేతికి ఫైల్ మళ్లీ వచ్చింది. భార్గవి అత్త ఇంతవరకు ఆక్రమించిన బెంచ్‌లో మధ్య సీటులో తన చీర అంచు ఇంకా ఉంది. మేఘన నర్స్‌కి, “ఈమె కూర్చోబెట్టండి. తదుపరి పిలుపు ఇదే,” అంది. నర్స్ చీర అంచును ఎత్తి పక్కకి వేసింది. సాన్వి కూర్చుంది.

భార్గవి అత్త నవ్వు ఒక్కసారిగా ఎండిపోయింది. “మేఘనమ్మా, చిన్న అపార్థం. మా వాళ్లం కదా. కలిసి వచ్చాం,” అంది. ఇప్పుడు ఆమె గాత్రంలోనే వంగిన మడత కనిపించింది.

“కలిసి వచ్చారో లేదో తర్వాత చూడండి,” మేఘన చల్లగా అంది. “ఫైల్ ఎవరిదో అదే ముఖ్యం.”

రాఘవ్ అప్పుడే కదిలాడు. “సాన్వి, అలా తీసుకోకు. అమ్మ టెన్షన్‌లో—”

సాన్వి అతని వైపు చూడలేదు. ఫైల్ తెరిచి తన రసీదు లోపల పెట్టింది. బెంచ్ చెక్క అంచు దగ్గర ఆమె వేళ్లు బిగుసుకున్నాయి. నిన్న రాత్రి నుండి ముడుచుకున్న చేతివేళ్లలో నొప్పి తిరిగి వచ్చింది. అయినా ఇప్పుడు కూర్చున్న బరువు వేరే.

భార్గవి అత్త మళ్లీ కౌంటర్ దగ్గరికి వెళ్లి, “మా ఫైల్ తర్వాత పెట్టండి. కనీసం నా కొడుక్ని లోపలికి పంపండి,” అని క్లర్క్‌తో నిమ్మదిగా అనింది. అతడు మేఘన వైపు చూసి మాట మింగేశాడు. అదే సమయంలో లోపలినుంచి పిలుపు—“సాన్వి గారు.” ఆ పేరు గోడలు తాకి తిరిగొచ్చినట్టనిపించింది. వేచి కూర్చున్న కుటుంబాల్లో ఒక మధ్యవయస్కుడు తన కాలు మడిచి ఆమెకు దారి ఇచ్చాడు. ముందు వరకూ దారి కట్టేసిన గదే ఇప్పుడు ఆమె కోసం కొంచెం తెరుచుకుంది.

కన్సల్టేషన్ తలుపు దగ్గర భార్గవి అత్త చివరి సారి అడ్డంగా నిలబడింది. “లోపల ఏం మాట్లాడాలో మాకు చెప్పకుండా—”

సాన్వి ఆగింది. “నా ఫైల్‌లో ఉన్నదే మాట్లాడుతాను.” అంతే. ఆమె లోపలికి నడిచింది.

డాక్టర్ గది, పరీక్షలు, సంతకాలు—అన్నీ చిట్లిన వేళ్లతో పట్టుకున్న ఒకే వరుసలా ముగిశాయి. బయటికి వచ్చేసరికి మధ్యాహ్నం వెలుగు కిటికీ గాజుపై కఠినంగా పడుతోంది. ఫెర్టిలిటీ విభాగం దిగువ అంతస్తులో మందుల పంపిణీ, నమూనా సేకరణ కోసం వేరే మార్గం ఉంది. ఆ మార్గం మొదట చిన్న పికప్ లేన్ గ్యాప్ దగ్గరగా వెళ్లాలి; నడుము ఎత్తులో గొలుసు కట్టి, పిలిచిన ఫైల్‌లకు మాత్రమే తెరవటం అక్కడి నియమం.

అక్కడికి చేరేసరికి మేఘన ఇప్పటికే నిలబడింది. ఆమె చేతిలో రెండు ఫైల్‌లు—సాన్విది, భార్గవిదీ. భార్గవి అత్త వెంటనే ముందుకొచ్చింది. “ఇప్పుడైనా రెండూ కలిసి పంపించండి. లోపల ఒకే పని.”

మేఘన రిజిస్టర్ చూస్తూ, “కాదు. ఈరోజు పరిమిత స్వీకరణ. ఒక యాక్టివ్ ప్రవేశ చీటి మాత్రమే ఉంది. మిగతాదానికి కొత్త తేదీ కావాలి,” అంది.

“అయితే మా ఫైల్ పెట్టండి. మేమే ముందుగా వచ్చాం,” భార్గవి అత్త గట్టిగా అంది. చుట్టూ నిలబడ్డవాళ్లు మళ్లీ తలతిప్పారు. రాఘవ్ ఈసారి “అమ్మ, చాలు,” అన్నాడు గానీ బలంలేని స్వరం.

మేఘన సాన్వివైపు చూసింది. “బుకింగ్ రిక్లెయిమ్ మీ పేరిదే. ఎవరిని లోపలికి పంపాలి? మీతో వచ్చినవారికి మాత్రమే చీటి చెల్లుతుంది.”

ఈసారి గదిలో మాటలకన్నా నిలబడిన శరీరాలే ఎక్కువ మాట్లాడాయి. భార్గవి అత్త చేతిలోని హ్యాండ్‌బ్యాగ్ పట్టీ జారిపోయింది. క్లర్క్ దూరంగా నిలబడి తన కళ్లద్దాలు సరిచేసుకున్నాడు. రాఘవ్ ఒక అడుగు సాన్వివైపు వచ్చి, “నా సంగతి వదిలేసి… అమ్మని కనీసం—” అన్నాడు.

సాన్వి అతని మాట పూర్తయ్యేలోపే తన ఫైల్‌ను ముందుకు చాచి, మేఘన చేతిలోని ఒక్క ప్రవేశ చీటిని తీసుకుంది. చీటి ప్లాస్టిక్ అంచుపై పాత గీత ఉంది; ఎన్ని చేతులు మారిందో చూపించే గీత. ఆమె దానిని తన ఫైల్ మడతలో జారబెట్టి, “నా వైపు ఉన్న ఫైల్ మాత్రమే వెళ్లాలి,” అంది. “మిగతాది వేచి ఉండాలి.”

భార్గవి అత్త ఒక్కసారిగా తేరుకుని, “సాన్వి, అలా చేయకు. బయట వాళ్లు చూస్తున్నారు,” అంది. ఇప్పటిదాకా బెంచ్‌లు, కౌంటర్లు, వరుసలు తనవే అన్నట్లున్న అదే గళం ఇప్పుడు జారిపోయింది. “ఇంట్లో మాట్లాడుకుందాం.”

సాన్వి మేఘన వైపు తల ఊపింది. మాట మళ్లీ చెప్పలేదు. అదే సరిపోయింది.

మేఘన పక్కనున్న అటెండర్‌కి సంకేతం చేసింది. పికప్ లేన్ గ్యాప్ ముందు కట్టిన గొలుసు కడ్డీకి అమర్చిన కంచం ఎత్తబడింది. సాన్వి ఫైల్ ఉన్న వైపు దారి తెరుచుకుంది. మరో వైపు భార్గవి అత్త, రాఘవ్ నిల్చున్న చోట గొలుసు అలాగే గట్టిగా కట్టే ఉంది. సాన్వి భోజన పెట్టెను ఎడమచేతికి మార్చి, కుడిచేతితో ఫైల్ ముందుకు చాచి ఆ గ్యాప్ దాటింది; ఆమె దాటిన వెంటనే అటెండర్ గొలుసును ఆమె వెనక మళ్లీ కాకుండా, ఎదురు వైపే బిగించి ఉంచాడు.