ఆమె పాస్ పడగానే వాళ్ల దారి మూసింది

“అది వదిలేయ్, అది నీ టోకెన్ కాదు,” అని మధు అక్క శైలజ మోకాళ్లపై ఉన్న నీలి ఫైల్‌ను ఒక్కసారిగా లాగేసి, కిటికీ దగ్గర మొదటి బెంచ్ మీద నుంచి ఆమెను లేపించింది. రిజిస్ట్రేషన్ కౌంటర్ ముందు కూర్చున్న ఇద్దరు వృద్ధులు, గర్భిణి దంపతులు, ఫార్మసీ బాలుడు—అందరూ చూసేలోపే శైలజ చేతిలోని ‘ప్రాధాన్య పిలుపు’ చీటీ మధు అక్క వేళ్లలో మడిచిపోయింది. “నువ్వు అటు కూర్చో. సాధారణ వరుస.” అని చెప్పి, ఆమె స్థానంలో రవిని కూర్చోబెట్టింది.

శైలజ ఒక్క క్షణం నిలిచిపోయింది. తెల్లవారుజామున మెట్రో ఎక్కి, పనిముగింపు గట్టి నొప్పి ఇంకా భుజాల్లోనే ఉండగా వచ్చిందే ఇది. బ్యాగ్ పక్క జేబులో పెట్టుకున్న చిన్న టిఫిన్ డబ్బా అప్పటికే చల్లారిపోయింది; ఉదయం చేసుకున్న ఉప్మా వాసనే పోయింది. ఇంట్లో అందరికీ తెలిసిన సంబంధం, మూడు నెలల నుంచి పెళ్లి తేదీ మాటతో లాగుతున్న బంధం, గత వారం తాను చెల్లించిన ముందడపు—అన్నీ ఒక్కసారిగా ఈ బెంచ్ మీదే అవమానంగా కూర్చున్నట్టయ్యాయి.

“అమ్మా, నా పేరుమీద బుకింగ్ ఉంది,” అంది ఆమె, గట్టిగా కాదు, స్పష్టంగా. “డాక్టర్ సునీత గారి పది ముప్పై స్లాట్.”

మధు అక్క నవ్వింది. “పేరు మీద ఉందని నువ్వు తాకేదీ కాదు. ఇంటి పెద్దలు ఏం చెప్పారో అదే. పెళ్లి ముందు ఇలాంటి చికిత్సలన్నీ అడ్డగోలుగా చేయించుకోవద్దు. ఫైల్ మా దగ్గరే ఉంటుంది.”

కౌంటర్ లోపలున్న క్లర్క్ తలెత్తి చూసాడు. మధు అక్క అతనికి దగ్గరగా వాలి, “గార్డియన్ హోల్డ్ పెట్టాం. ఫైల్ రిలీజ్ చేయొద్దు,” అంది. ఆ మాట వినగానే వెనుక వరుసలో కూర్చున్న పెద్దమ్మ తన చీర గుండ్రంగా చుట్టుకుని, “అదేనయ్యా, అమ్మాయి ఒంటరిగానేం నిర్ణయం తీసుకుంటుంది?” అని బిగ్గరగా వేసింది. వినాల్సినవాళ్లంతా విన్నట్టే అయ్యింది.

శైలజ సాధారణ వరుస చివరి ప్లాస్టిక్ కుర్చీలో కూర్చుంది. కుర్చీ కాలు లూజ్‌గా ఉంది; కూర్చోగానే కొంచెం వంగి ఘర్రుమంది. ఎదుట గాజు తలుపు మీద ఎలివేటర్ అద్దం మసకలా వేలిముద్రలు పట్టి ఉన్నాయి. తానెంత అలసిపోయిందో వాటిలో కనబడింది—చేతి మడమ దగ్గర నల్లపెన్ను మచ్చ, నిన్న రాత్రి వరకు విక్రయ ప్రత్యక్ష ప్రసారంలో పెట్టెలు తెరిచి, ఆర్డర్లు మూసి, కస్టమర్లకు వాణిజ్య వేదికలో నవ్వుతూ మాట్లాడిన పనిగడియారపు ముద్ర.

ఇది ఆమెకు ఇష్టం లేక వచ్చిన చోటు కాదు. హైదరాబాద్‌లో ఈ పెద్ద ఫర్టిలిటీ కేంద్రం సులభంగా అపాయింట్‌మెంట్ ఇవ్వదు. రవి, అతని ఇంటివాళ్లు, “పెళ్లి ఫిక్స్ అయింది కాబట్టి ముందే పరీక్షలు మొదలు పెడదాం” అని ఒత్తిడి చేశారు. అందుకోసం మొదటి ముందడపు తానే చెల్లించింది; తన సేవా రంగం ఉద్యోగంలో రాత్రి అమ్మకాల ప్రోత్సాహకంగా వచ్చిన డబ్బు నుంచి. కానీ ఈరోజు, అదే విషయం ఇప్పుడు గౌరవం కాదు, కట్టడి అయ్యింది.

కొద్దిసేపటికి కౌంటర్ నుంచి పిలుపు వచ్చింది. “శ్రీమతి మధు గారి పక్షం?” మధు అక్క ఫైల్ తీసుకుని లేచింది. శైలజ కూడా లేచింది. “ఆ ఫైల్ నా దాని,” అంది.

క్లర్క్ ముక్కుసూటిగా చెప్పాడు. “ఖాతాలో నిలుపుదల ఉంది, అమ్మా. గార్డియన్ అనుమతి, సహవ్యక్తి సంతకం, చెల్లింపు నిర్ధారణ—మూడూ కలిసి తెరవాలి. ఇప్పుడది నిలిచింది.”

“ఎవరు గార్డియన్?” శైలజ అడిగింది.

క్లర్క్ కీబోర్డు తట్టాడు. “ఇక్కడ ‘వధువు వైపు కుటుంబ సమ్మతి పెండింగ్’ అని ఉంది. సంప్రదించాల్సిన వ్యక్తిగా మధుమిత గారు.”

మధు అక్క ముక్కుని ఎత్తింది. “ఇదిగో వినిపించిందా? పెళ్లి ఇంట్లోకి రాకముందే తనదైన తల. రేపు ఏం చేస్తుందో ఎవరికీ తెలీదు. మా పేరుకీ మాకు విలువ ఉంది.”

రవికి మాట రావాల్సింది. అతను బెంచ్ అంచున కూర్చుని, చేతిలో మొబైలు తిప్పుతూ, “శైలజ, ఒకసారి ఇంట్లో మాట్లాడుకొని చేస్తే చాలు. ఈరోజు వాయిదా వేసేద్దాం,” అన్నాడు. అదే క్షణం శైలజకు అసలు అడ్డం ఎక్కడో స్పష్టమైంది—ఈ స్లాట్‌పై డాక్టర్ కంటే ముందు ఈ కుటుంబం కూర్చుంది.

ఆమె బ్యాగ్ జిప్ తెరిచింది. లోపల నుంచి చిన్న పారదర్శక ఫోల్డర్ తీశింది. అందులో ఆసుపత్రి చెల్లింపు రశీదు, తన ఆధార్ ప్రతిలిపి, గత నెల వీడియో సంప్రదింపు అంగీకార పత్రం, ముఖ్యంగా—ఆసుపత్రి పంపిన సందేశం ముద్రించి పెట్టుకున్న పేజీ. “ప్రాథమిక ఫర్టిలిటీ మూల్యాంకనం: వ్యక్తిగత అంగీకారం సరిపోతుంది. వివాహిత/నిశ్చితార్థ స్థితి సంబంధం లేదు. చెల్లింపు కర్తకు బుకింగ్ హక్కు.” ఆ చివరి పంక్తిని ఆమె నేరుగా క్లర్క్ ముందుంచింది.

“ఇది మా నియమం కాదు, అమ్మా,” అన్నాడు అతను అలవాటైన జాగ్రత్తతో.

“మీరే పంపినది,” శైలజ అంది. “ముందడపు నా ఖాతా నుంచి వెళ్లింది. ఆ చెల్లింపు సంఖ్యతో మరో కౌంటర్‌లో ధృవీకరించండి. ఇంకా ఒకటి—‘గార్డియన్’ అని మీరు పెట్టింది ఎవరి అభ్యర్థనతో? నా సంతకం లేకుండా నా కేసుకి అది ఎలా చేరింది?”

క్లర్క్ కాస్త కుదుర్లేకపోయాడు. వెనుక కూర్చున్నవాళ్లు మెడలు పొడిచారు. మధు అక్క ముందుకు వచ్చి, “అసలు ఇవన్నీ మేమే చూసుకుంటున్నాం. పెళ్లి కుదిరిన అమ్మాయి ఇలా ఒంటరిగా—” అని మొదలెట్టగానే, శైలజ ఆమె మాట మధ్యలోనే చేయి చాచి తన ఫైల్‌గానీ, పత్రాలుగానీ ఆమె చేతుల్లో ఉండనీయలేదు.

“నా పేరు చదవండి,” అంది క్లర్క్‌కి. “రోగి పేరు.”

అతను స్క్రీన్‌ చూసి మెల్లగా చదివాడు. “శైలజ.”

“చెల్లింపు కర్త పేరు?”

“శైలజ.”

“అయితే ఫైల్ ఎవరిముందు ఉండాలి?”

కౌంటర్ లోపల నిశ్శబ్దం పొడవలేదు; అది గాజు మీద గోరెత్తినట్టుగా కొరుక్కుని తెగిపోయింది. క్లర్క్ వెనక్కి తిరిగి సీనియర్‌కి ఏదో చెప్పాడు. రెండో సిబ్బంది వచ్చి రికార్డు చూసింది. ఆమె కాసేపు స్క్రీన్ గమనించి, “స్వీయ అంగీకార విధానం. నిలుపుదల పొరపాటు. ఫైల్ విడుదల చేయండి,” అంది. ఆ మాటలకంటే ముందు చర్య జరిగింది—నీలి ఫైల్ మధు అక్క చేతి నుంచి జారుకుని కౌంటర్ లోపలికి, అక్కడినుంచి నేరుగా శైలజ వైపు వచ్చింది. క్లర్క్ టోకెన్ చీటీపై ఎర్ర కలంతో కొత్త సంఖ్య రాసి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు.

మధు అక్క వెంటనే గట్టిగా, “ఏంటది? మేమే ముందుగా వచ్చాం. మా అబ్బాయి కూడా ఉండాలి,” అంది.

“రోగి ముందు,” అని సిబ్బంది నేరుగా చెప్పింది. “ఒక సహవ్యక్తి అవసరమైతే రోగి చెబుతుంది. ఇప్పుడాయనికాదు.”

అది చిన్న మాటే, కానీ బెంచ్ వరుస అంతా చోటు మార్చుకుంది. మొదటి బెంచ్‌లో ఇప్పటివరకు రవి కూర్చున్న చోటు ఖాళీ అయింది; క్లర్క్ చేతితో శైలజను అటు కూర్చోమన్నాడు. వెనుక వరుసలో ఉన్న గర్భిణి స్త్రీ తన బ్యాగ్ తీసి చోటిచ్చింది. రవి లేచి నిలబడాల్సి వచ్చింది; మధు అక్క అతని పక్కనే నిలబడింది. ఇప్పుడవాళ్లు కూర్చున్నవాళ్లు కాదు, పిలుపు కోసం నిలబడ్డవాళ్లు.

శైలజ కూర్చునేలోపే డయాగ్నస్టిక్ కిటికీ నుంచి మరో పిలుపు. “శైలజ గారు, ప్రీ-ప్రొసీజర్ కౌంటర్.” ఆమె లేచింది. మధు అక్క కూడా వెంట వచ్చింది. “నువ్వు అలా లోపలికి వెళ్లలేవు. ముందు మా అన్నయ్యతో ఫోన్‌లో మాట్లాడాలి,” అంది.

శైలజ తలతిప్పలేదు. కౌంటర్ మీదున్న స్టీల్ అంచు సంవత్సరాల వాడుకతో మృదువుగా గీసుకుపోయి ఉంది. ఆమె అక్కడే ఫోల్డర్ విప్పింది. “ముందడపు సరిపోదని, ప్రక్రియ మార్గ అనుమతి తీసుకోవాలంటే మిగిలిన మొత్తం ఇప్పుడే చెల్లించాలి,” అన్నది కౌంటర్ అమ్మాయి.

మధు అక్క ఊపిరి పీల్చుకుంది; ఇదే తనకు దొరికిన చివరి తలుపు అన్నట్టుగా. “అదిగో, డబ్బు మేమే వేస్తాం. కానీ ఫారం ముందు ఆపు. పెళ్లి ముహూర్తం కుదిరే వరకు ఏం చేయొద్దు,” అంది. వెంటనే రవిని చూసి, “కార్డు తీసు,” అంది. అతను జేబు తడమేశాడు.

శైలజ అప్పటికే మొబైలు తెరిచి బ్యాంకు యాప్‌లోకి వెళ్లింది. ఆమె వేళ్లు కంపించలేదు. “మిగిలిన మొత్తం నా ఖాతా నుంచి,” అంది. కౌంటర్ అమ్మాయి మొత్తం చెప్పగానే ఆమె ధృవీకరణ నొక్కింది. రెండు క్షణాలు. సందేశ శబ్దం. కౌంటర్ స్క్రీన్‌పై చెల్లింపు చేరింది.

మధు అక్క మొహం ఒక్కసారిగా వంకరైంది. “ఆపు,” అని ఆమె గట్టిగా అంది, ఈసారి కౌంటర్ అమ్మాయికాదు, వెనుకనుండి వచ్చి నిలిచిన విభాగాధిపతికి. “ఇది మా ఇంటి విషయం. పెళ్లి కుదిరిన అమ్మాయి. మా అనుమతి లేకుండా తర్వాత మమ్మల్ని బాధ్యుల్ని చేస్తారా?”

అదే చివరి ప్రయత్నం. ఆడిటోరియంలా ఈ చిన్న స్థలంలో ప్రతి చెవికి వినిపించింది. బెంచ్ వరుస నుంచి ఎవరూ కదల్లేదు; కదల్లేని వాళ్లే చూస్తున్నారు.

శైలజ నేరుగా విభాగాధిపతి వైపు చూసింది. “నా రికార్డులోనుంచి ఆ ‘కుటుంబ సమ్మతి పెండింగ్’ నిలుపుదలని ఇప్పుడే తొలగించండి. నా కేసులో అనుమతి వ్యక్తి ఖాళీగా ఉంచండి. అవసరమైతే ‘స్వీయ నిర్ణయం’గా నమోదు చేయండి. ముందడపు, మిగిలిన మొత్తం రెండూ నా చెల్లింపులు. ఏ సమాచారమూ ఈ ఇద్దరికీ పంపొద్దు.” ఆమె పర్సులోంచి గుర్తింపు కార్డు ఇచ్చింది. “ప్రక్రియ అనుమతి పత్రం ఇవ్వండి.”

విభాగాధిపతి ఒక్కసారిగా రవిని, మధు అక్కని, తిరిగి స్క్రీన్‌ చూసాడు. అధికారానికి అలవాటుైన వారి గొంతు మారేప్పుడు మొదట కళ్లే తగ్గుతాయి. “రోగి అభ్యర్థన నమోదు చేయండి,” అన్నాడు. “ముందున్న ఫారాన్ని తొలగించి కొత్త అనుమతి పత్రం ఇవ్వండి.”

కౌంటర్ అమ్మాయి డ్రాయర్ నుంచి క్రీమ్ రంగు పత్రం తీసి, పైభాగంలో కేసు సంఖ్య ముద్రించి, సంతకానికి చుట్టింది. మధు అక్క ముందుకు దూకి, “నేను మాట్లాడుతున్నాను కదా—” అనగానే భద్రతా సిబ్బంది ఆమె చేయి పక్కకు ఆపాడు. అది పెద్ద తోపులాట కాదు; కానీ ఆమె మొదటిసారి కౌంటర్‌ను తాకలేక ఒక అడుగు వెనక్కి పడింది. రవి, “శైలజ, ఇలా పబ్లిక్‌లో—” అని మొదలుపెట్టాడు.

శైలజ అతని వైపు చూడకుండా పత్రం చదివింది. “రోగి స్వీయ అనుమతితో ప్రాథమిక ప్రక్రియ మార్గం ఆమోదించబడింది.” దిగువన సంతకం చేసింది. పక్కనే “సమాచార సంప్రదింపు రద్దు” బాక్స్‌కి టిక్ వేసింది. “ఇంకో ప్రతీ,” అంది. “ఒకటి ఫైల్‌లో, ఒకటి నా చేతిలో.”

అమ్మాయి పత్రం తీసుకుని ముద్ర పెట్టే కౌంటర్‌కి తిప్పింది. ఎర్ర ముద్ర ప్యాడ్ తెరిచింది. మధు అక్క గొంతు ఈసారి కత్తిలా కాకుండా చీలిన తాటి ఆకులా వినిపించింది. “రవి, ఏమైనా చెప్పు. ఇలా సంతకం పెడితే మన పెళ్లి—”

“ఇక్కడ వరుసను ఆపొద్దు,” అన్నాడు భద్రతా సిబ్బంది. అది ఆమెకు కాదు, వారికే చెప్పిన మాట. కానీ వినిపించిన దెబ్బ ఎక్కువగా వాళ్లకే తగిలింది. బెంచ్ మీద కూర్చున్న ఒక వృద్ధుడు తన టోకెన్‌ని మడుస్తూ, వాళ్లకు దారి ఇవ్వకుండా మోకాళ్లు ముందుకు చాచి కూర్చున్నాడు. మధు అక్క, రవి ఇద్దరూ పక్క బెంచ్ చివర నిలబడ్డారు—పిలుపు రాని వాళ్లలా, హక్కు లేని తోడువాళ్లలా.

“పర్మిట్ స్లిప్,” అంది కౌంటర్ అమ్మాయి.

శైలజ చేయి ముందుకు చాచి తీసుకుంది. మిగిలిన మొత్తానికి రశీదు, ప్రక్రియ మార్గ అనుమతి, లోపలికి తీసుకెళ్లే చీటీ—మూడు పత్రాలు ఒక కట్టలా వచ్చాయి. ఆమె వాటిని సరిచూసి, పైపత్రం కింద భాగంలో ఉన్న ‘అనుమతించబడింది’ ఖాళీకి చూపించింది. “ముద్ర అక్కడ,” అంది.

అమ్మాయి అక్కడే ముద్రను నొక్కింది. గట్టి శబ్దం చిన్న కిటికీ లోపలే కాదు, బెంచ్ వరుసంతా తాకింది. శైలజ ఆ పత్రాన్ని వెంటనే ఎత్తుకోలేదు. తన ఎడమచేతి వేళ్లతో కౌంటర్ అంచున గీసుకుపోయిన పాత మసి గీత పక్కనే దానిని నిలిపి ఉంచింది. ఎర్ర ముద్రలోని తడి ఇంకు నెమ్మదిగా ఎండసాగింది. ఆమె కుడిచేతి రెండు వేళ్ల కింద అనుమతి స్లిప్ నిశ్చలంగా పడింది.